Ayahuasca uit het Amazonewoud
Samen met vijf anderen, waarvan vier onbekend
Via een sjamaan vanuit zijn eigen winkel
Even een heel kort en te sterk door de bocht gaand woordje over Ayahuasca. De indianen noemen dit het Ayahuasca medicina: de focus ligt op het helend aspect (wat ook in eerste instantie de functie van sjamaans was en nog steeds is), en dus veel minder op het idee dat het een drugs is. Millenia lang werd en wordt dit gebrouwen door sjamaans in het Amazonewoud, de knepen van het vak doorgevend van meester op leerling. Nog steeds wordt het beroep van sjamaan beoefend, en de traditie van Ayahuasca behouden. Wanneer in de voorbije eeuwen zowel volwassenen als kinderen niet genezen konden worden door de kennis van de Westerse geneesheren, gingen ze naar een sjamaan om aan een of meerdere Ayahuasca ceremonies deel te nemen. Het ayahusca medicina zou kwalen van zowel geestelijke als fysieke aard kunnen verhelpen. Het is een reiniging van geest en lichaam, en schenkt je 'visioenen', wat het in Westerse ogen tot een drugs omdoopt.
Nu dan over naar de ervaring die Ayahuasca mij schonk. We werden naar het huis van de hoofdsjamaan gebracht nabij de maantempel, in de buitenrand van Cuszo. Daar werden we in een grote ronde hut gebracht, waarbinnen voor iedereen een matras, kussen, en verschillende dekens klaar lagen. De sjamaans (een echte sjamaan, en een in opleiding) gingen tegenover ons zitten op een matje, hun verschillende attributen (bestaande uit vooral muziekinstrumenten) voor hun liggend. Ze vroegen ons (we waren met 6 man, verschillende nationaliteiten) welke ervaringen we hadden met drugs. Het besluit dat ons betrof was dat we 'een grotere portie' kregen. De sjamaans begonnen hun liedjes in te zetten, zuiverden hun instrumenten met rook, en deelden de ayahuasca uit. Het brouwsel smaakte verschrikkelijk, maar ik moest het als eerste volledig naar binnen kiepen.
Het duurde 45 minuten vooraleer de visoenen kwamen, de tijd dat het nodig heeft om je verteringsstelsel door te gaan. Ik kreeg na zo'n 45 minuten inderdaad allerlei beelden voorgeschoteld, wanneer ik mijn ogen sloot. Wanneer ik ze open deed, leek alles normaal: gewoon een beetje tipsy. Dat is een van de kernelementen van ayahuasca: het is volledig instrospectief, wat wil zeggen dat werkelijke objecten die je ziet geen invloed hebben op je visuals, zoals paddo's bijvoorbeeld wel doen, en niet veranderen. Het zit allemaal enkel en alleen in je hoofd.
De hulpsjamaan vroeg iedereen om te beurten of we al visioenen hadden. Ik hoorde iedereen voor me (al zij behalve mijn vriend en mij hadden minder gekregen omwille van hun weinige ervaring) zeggen: 'no'. Ik wel al, maar ik kon nog veel sterker aan, en dat voelde ik. Dan maar gelogen en ook 'no' gezegd. We kregen allen een tweede portie, en weer was ik als eerste aan de beurt. De hoeveelheid was kleiner, maar het proefde veel sterker. Lijkt een beetje op het branderige gevoel van Wisky, maar dan veel zouter en viezer, en... onnbeschrijfelijk sterk en opdringerig van smaak.
De visuals werden steeds sterker. Ik had nog nooit eerder van een drugs dergelijke soort beelden waargenomen. Zowel paddo's als Salvia deden me de meest complexe en uitgebreide patronen bewonderen, maar ditmaal lag het anders. Kleuren en vormen hadden geen logica, en waren eerder losse en scheve beelden die als het ware schilderijen vormden. Echt wat je zou verstaan onder plotse en verwarrende visioenen. Ik lette op de felgekleurde vlakken, die de ene keer fletse 3D beelden vormden, en de andere keer lichtflitsende kruipende slangen, die welliswaar vreedzaam aanvoelden. Het type van beelden, met hun vormen, kleuren, intensiteiten en dimensies veranderden voortdurend, wat in overeenstemming was met hun ongestructureerde uiterlijk. Dit stemt niet overeen met mijn normaal gezien gestructureerde en mathematische geest. Je moet het je voorstellen alsof je een schilderij met olieverf naast een tekening met houtskoul, en beeld en bruine klei legt: allen zijn onvergelijkbaar, en de verschillen zijn sterk, maken je verward, zeker omdat elk type visual verschillende figuren aan nam. Ik werd erg misselijk. Dit volgens mij niet alleen omdat het spul op mijn maag inwerkte, maar ook omdat de voortdurend schietende beelden (die elkaar werkelijk binnen de seconden opvolgden) me deden draaien.
Wat volgde was het nuttige gebruik van mijn emmer. Man, wat kwam er veel uit, maar dat is een van de doelen van ayahuasca. Iedereen kreeg dan ook een emmer voorgeschoteld. Waar kwam dat vandaan? Mijn lichaam voelde leger dan leeg, wat als een erg aangenaam idee naar voren kwam. Ik voelde me zuiver door de vasten, en door het overgeven. Ik had namelijk ter voorbereiding quasi twee dagen niet gegeten, dat maakt de trip harder. Wat misschien onprettig is om te vertellen, maar wel belangrijk was in het gebeuren is het volgende. Er bleef maar uit alle hoeken van lijf lucht komen, dat mijn lijf voornamelijk (maar niet uitsluitend) verliet via boeren. Ik vroeg me af of de Ayahuasca die lucht zelf had doen ontstaan, of dat die lucht werkelijk in kleine pakjes in mijn lichaam zat, die door de Ayahuasca naar buiten gejaagd werden. Ik voelde het medicijn helen.
Mijn beelden werden sterker, en eindelijk kon ik ervan genieten. Ik was niet meer misselijk. De sjamaans bleven aanstekende deuntjes fluiten, zingen en kloppen op de trom. Ik werd volledig meegezwiept en kon het niet laten onder mijn 3 lagen dekens mijn spieren mee te bewegen alsof ik zelf aan het dansen was. De sjamaans bewogen zelf ook steeds meer op het ritme, zichzelf bewegend langsheen onze lichamen door onze hut. De hulpsjamaan legde steeds meer dekens op me, wat hij niet deed bij de andere mannen, maar ik was er blij mee.
Velen getuigen dat de trip aanvoelt alsof ze een moederlijke vrouw aanwezig voelen: iets beschermends. Zelf heb ik dit niet echt ervaren, al dacht ik twee maal aan mijn eigen moeder. Maar dat beeld kan ook vervormd zijn omdat ik me van tevoren had voorbereid op het eventueel opduiken van het gevoelen van een moederlijke aanwezigheid. Volgens mij was mijn trip ook niet zo sterk als die zou kunnen -of moeten- zijn. De beelden die ik zag waren sterk en intens, maar dat is waarschijnlijk gedeeltelijk gelegen aan mijn sterk beeldend vermogen. Op spiritueel vlak heb ik weinig ervaren, weinig ideeën opgedaan, werd ik met weinig (of geen) inzichten geconfronteerd.
Wat ik vooral aan deze drugs heb gehad ligt hem dus niet in het spirituele, het morele, en de inzichten, maar eerder in het fysieke. Aanvankelijk begreep ik niet dat sjamaans eeuwenlang konden geloven in één wondermiddel: één iets dat alle kwalen kan verhelpen. Maar nu snap ik dat wel. Elke uithoek van je lichaam wordt uitgekuisd. Ik voelde mijn maag helemaal opborrelen, alsof er werkelijk een calgonit bruistablet alle uithoeken kwam uitzuiveren. Ik voelde lucht als het ware door mijn ribben vloeien, zoekend naar een uitweg. Het is weer onaangenaam om te zeggen, maar wel nodig: ik ben net na de trip tweemaal naar de toilet gegaan, en geen mens zou voor mogelijk houden wat daar aan vaste en halfvaste substanties nog allemaal uit kwam, na quasi twee dagen vasten. Het voelde aan alsof geen enkele bacterie de kans zou hebben zich in mijn vlees te blijven vastnestelen. Ik werd volledig gezuiverd, al had ik eerder op een spirituele zuivering gehoopt. Want op spiritueel vlak heb ik geen enkel helend effect ervaren, al zal dat -zoals elke drugs- een zeer persoonlijk besluit zijn. Ook kan dit misschien het gevolg zijn van een te zwak brouwsel.
Het ervaren van deze drugs is, zo lijkt me na de verhalen van anderen, erg persoonlijk; zoals dat trouwens vaker het geval is. Wat ik zeker als tip kan meegeven wanneer je dit wil proberen in Zuid-Amerika, is dat je niet via een toeristenbureau gaat. Dat is vaak een pak duurder. Vind iemand in een sjamaanswinkel, of gewoon met een bordje buiten hangend. Het beste van al, maar dat kan enkel als je echt tijd hebt, is een sjamaan vinden die in zijn hut nog steeds lokale mensen probeert te helen. Dan betaal je geen vooraf afgesproken som, maar vereist de traditie dat je een cadeau geeft, hetzij geld, hetzij iets anders.
Samen met vijf anderen, waarvan vier onbekend
Via een sjamaan vanuit zijn eigen winkel
Even een heel kort en te sterk door de bocht gaand woordje over Ayahuasca. De indianen noemen dit het Ayahuasca medicina: de focus ligt op het helend aspect (wat ook in eerste instantie de functie van sjamaans was en nog steeds is), en dus veel minder op het idee dat het een drugs is. Millenia lang werd en wordt dit gebrouwen door sjamaans in het Amazonewoud, de knepen van het vak doorgevend van meester op leerling. Nog steeds wordt het beroep van sjamaan beoefend, en de traditie van Ayahuasca behouden. Wanneer in de voorbije eeuwen zowel volwassenen als kinderen niet genezen konden worden door de kennis van de Westerse geneesheren, gingen ze naar een sjamaan om aan een of meerdere Ayahuasca ceremonies deel te nemen. Het ayahusca medicina zou kwalen van zowel geestelijke als fysieke aard kunnen verhelpen. Het is een reiniging van geest en lichaam, en schenkt je 'visioenen', wat het in Westerse ogen tot een drugs omdoopt.
Nu dan over naar de ervaring die Ayahuasca mij schonk. We werden naar het huis van de hoofdsjamaan gebracht nabij de maantempel, in de buitenrand van Cuszo. Daar werden we in een grote ronde hut gebracht, waarbinnen voor iedereen een matras, kussen, en verschillende dekens klaar lagen. De sjamaans (een echte sjamaan, en een in opleiding) gingen tegenover ons zitten op een matje, hun verschillende attributen (bestaande uit vooral muziekinstrumenten) voor hun liggend. Ze vroegen ons (we waren met 6 man, verschillende nationaliteiten) welke ervaringen we hadden met drugs. Het besluit dat ons betrof was dat we 'een grotere portie' kregen. De sjamaans begonnen hun liedjes in te zetten, zuiverden hun instrumenten met rook, en deelden de ayahuasca uit. Het brouwsel smaakte verschrikkelijk, maar ik moest het als eerste volledig naar binnen kiepen.
Het duurde 45 minuten vooraleer de visoenen kwamen, de tijd dat het nodig heeft om je verteringsstelsel door te gaan. Ik kreeg na zo'n 45 minuten inderdaad allerlei beelden voorgeschoteld, wanneer ik mijn ogen sloot. Wanneer ik ze open deed, leek alles normaal: gewoon een beetje tipsy. Dat is een van de kernelementen van ayahuasca: het is volledig instrospectief, wat wil zeggen dat werkelijke objecten die je ziet geen invloed hebben op je visuals, zoals paddo's bijvoorbeeld wel doen, en niet veranderen. Het zit allemaal enkel en alleen in je hoofd.
De hulpsjamaan vroeg iedereen om te beurten of we al visioenen hadden. Ik hoorde iedereen voor me (al zij behalve mijn vriend en mij hadden minder gekregen omwille van hun weinige ervaring) zeggen: 'no'. Ik wel al, maar ik kon nog veel sterker aan, en dat voelde ik. Dan maar gelogen en ook 'no' gezegd. We kregen allen een tweede portie, en weer was ik als eerste aan de beurt. De hoeveelheid was kleiner, maar het proefde veel sterker. Lijkt een beetje op het branderige gevoel van Wisky, maar dan veel zouter en viezer, en... onnbeschrijfelijk sterk en opdringerig van smaak.
De visuals werden steeds sterker. Ik had nog nooit eerder van een drugs dergelijke soort beelden waargenomen. Zowel paddo's als Salvia deden me de meest complexe en uitgebreide patronen bewonderen, maar ditmaal lag het anders. Kleuren en vormen hadden geen logica, en waren eerder losse en scheve beelden die als het ware schilderijen vormden. Echt wat je zou verstaan onder plotse en verwarrende visioenen. Ik lette op de felgekleurde vlakken, die de ene keer fletse 3D beelden vormden, en de andere keer lichtflitsende kruipende slangen, die welliswaar vreedzaam aanvoelden. Het type van beelden, met hun vormen, kleuren, intensiteiten en dimensies veranderden voortdurend, wat in overeenstemming was met hun ongestructureerde uiterlijk. Dit stemt niet overeen met mijn normaal gezien gestructureerde en mathematische geest. Je moet het je voorstellen alsof je een schilderij met olieverf naast een tekening met houtskoul, en beeld en bruine klei legt: allen zijn onvergelijkbaar, en de verschillen zijn sterk, maken je verward, zeker omdat elk type visual verschillende figuren aan nam. Ik werd erg misselijk. Dit volgens mij niet alleen omdat het spul op mijn maag inwerkte, maar ook omdat de voortdurend schietende beelden (die elkaar werkelijk binnen de seconden opvolgden) me deden draaien.
Wat volgde was het nuttige gebruik van mijn emmer. Man, wat kwam er veel uit, maar dat is een van de doelen van ayahuasca. Iedereen kreeg dan ook een emmer voorgeschoteld. Waar kwam dat vandaan? Mijn lichaam voelde leger dan leeg, wat als een erg aangenaam idee naar voren kwam. Ik voelde me zuiver door de vasten, en door het overgeven. Ik had namelijk ter voorbereiding quasi twee dagen niet gegeten, dat maakt de trip harder. Wat misschien onprettig is om te vertellen, maar wel belangrijk was in het gebeuren is het volgende. Er bleef maar uit alle hoeken van lijf lucht komen, dat mijn lijf voornamelijk (maar niet uitsluitend) verliet via boeren. Ik vroeg me af of de Ayahuasca die lucht zelf had doen ontstaan, of dat die lucht werkelijk in kleine pakjes in mijn lichaam zat, die door de Ayahuasca naar buiten gejaagd werden. Ik voelde het medicijn helen.
Mijn beelden werden sterker, en eindelijk kon ik ervan genieten. Ik was niet meer misselijk. De sjamaans bleven aanstekende deuntjes fluiten, zingen en kloppen op de trom. Ik werd volledig meegezwiept en kon het niet laten onder mijn 3 lagen dekens mijn spieren mee te bewegen alsof ik zelf aan het dansen was. De sjamaans bewogen zelf ook steeds meer op het ritme, zichzelf bewegend langsheen onze lichamen door onze hut. De hulpsjamaan legde steeds meer dekens op me, wat hij niet deed bij de andere mannen, maar ik was er blij mee.
Velen getuigen dat de trip aanvoelt alsof ze een moederlijke vrouw aanwezig voelen: iets beschermends. Zelf heb ik dit niet echt ervaren, al dacht ik twee maal aan mijn eigen moeder. Maar dat beeld kan ook vervormd zijn omdat ik me van tevoren had voorbereid op het eventueel opduiken van het gevoelen van een moederlijke aanwezigheid. Volgens mij was mijn trip ook niet zo sterk als die zou kunnen -of moeten- zijn. De beelden die ik zag waren sterk en intens, maar dat is waarschijnlijk gedeeltelijk gelegen aan mijn sterk beeldend vermogen. Op spiritueel vlak heb ik weinig ervaren, weinig ideeën opgedaan, werd ik met weinig (of geen) inzichten geconfronteerd.
Wat ik vooral aan deze drugs heb gehad ligt hem dus niet in het spirituele, het morele, en de inzichten, maar eerder in het fysieke. Aanvankelijk begreep ik niet dat sjamaans eeuwenlang konden geloven in één wondermiddel: één iets dat alle kwalen kan verhelpen. Maar nu snap ik dat wel. Elke uithoek van je lichaam wordt uitgekuisd. Ik voelde mijn maag helemaal opborrelen, alsof er werkelijk een calgonit bruistablet alle uithoeken kwam uitzuiveren. Ik voelde lucht als het ware door mijn ribben vloeien, zoekend naar een uitweg. Het is weer onaangenaam om te zeggen, maar wel nodig: ik ben net na de trip tweemaal naar de toilet gegaan, en geen mens zou voor mogelijk houden wat daar aan vaste en halfvaste substanties nog allemaal uit kwam, na quasi twee dagen vasten. Het voelde aan alsof geen enkele bacterie de kans zou hebben zich in mijn vlees te blijven vastnestelen. Ik werd volledig gezuiverd, al had ik eerder op een spirituele zuivering gehoopt. Want op spiritueel vlak heb ik geen enkel helend effect ervaren, al zal dat -zoals elke drugs- een zeer persoonlijk besluit zijn. Ook kan dit misschien het gevolg zijn van een te zwak brouwsel.
Het ervaren van deze drugs is, zo lijkt me na de verhalen van anderen, erg persoonlijk; zoals dat trouwens vaker het geval is. Wat ik zeker als tip kan meegeven wanneer je dit wil proberen in Zuid-Amerika, is dat je niet via een toeristenbureau gaat. Dat is vaak een pak duurder. Vind iemand in een sjamaanswinkel, of gewoon met een bordje buiten hangend. Het beste van al, maar dat kan enkel als je echt tijd hebt, is een sjamaan vinden die in zijn hut nog steeds lokale mensen probeert te helen. Dan betaal je geen vooraf afgesproken som, maar vereist de traditie dat je een cadeau geeft, hetzij geld, hetzij iets anders.
