Ongeveer anderhalf jaar geleden vertelde een goeie vriend me dat hij zou deelnemen aan een Ayahuasca ceremonie. Ik had eerder al eens over het plantenmedicijn gelezen en vond het fascinerend, angstaanjagend en mysterieus tegelijk. Mijn eerste reactie was dus dat ik het wel wilde maar niet goed durfde. Natuurlijk had ik ook de verhalen gelezen van volgekotste emmers, schreeuwende mensen, en de niet zo aangename confrontaties met diep verborgen angsten en demonen. Daar kon toch niemand zich vrijwillig voor opgeven? Ik vertelde over het voorstel aan mijn vriendin en ze zei: als jij gaat, ga ik met je mee. Dus raapte ik al mijn moed bij elkaar, belde naar de vriend en schreven we ons in. Jullie moeten weten dat ik nog nooit een bericht op eender welk forum dan ook heb geplaatst, maar de ervaring heeft mijn leven veranderd, en dit wil ik graag met jullie delen.
De ceremonie zou worden begeleid door een Vlaamse sjamane die een tijdje bij inheemse stammen heeft geleefd in Peru. Of dat nu juist een geruststellende gedachte was of niet, daar was ik nog niet over uit. Een paar weken ervoor kregen we instructies hoe we naar de bewuste dag moesten toeleven. Zo kregen we te horen dat we 3 dagen voor en 3 dagen na de ceremonie best geen ui, look, zuivel of vlees meer konden eten. Ook alcohol, sigaretten en seks zouden we best van ons lijstje schrappen. Op het eerste zicht leek het wel op de intrede in een klooster, maar het waren geen verplichtingen. Als we er ons echter strikt aan zouden houden zou het de werking van de planten niet verstoren, waardoor ze optimaal hun werk zouden kunnen doen.
Die bewuste vrijdag 11 oktober 2019 stond ik op met lage rugpijn. 'Oh nee' dacht ik. 'Net nu'. De opgebouwde spanning voor de ceremonie had zich blijkbaar fysiek geuit, wat maakte dat een knagend gevoel van pijn me aanvankelijk deed twijfelen of ik wel zou kunnen deelnemen. Ik probeerde de pijn te negeren en we reden die avond met ons drie naar de afgesproken locatie. Een smal doodlopend pad leidde ons naar een klein huisje aan de rand van een bos. Links van ons stonden een paar prachtige oude eiken in hun herfstkleuren. Rechts van ons uitgestrekte heuvelachtige velden met grazende ezels en een paard. Misschien niet de jungle van Peru, maar deze locatie kon alvast niet beter gekozen zijn.
We werden hartelijk verwelkomd door de sjamane die zei dat die avond elke emotie welkom was. Lachen, huilen, boosheid, verdriet,... het hoort bij het leven zoals licht bij donker en dag bij nacht. De kleine ceremonieruimte voelde alvast heel veilig en comfortabel aan. Er stond een altaar met voorwerpen uit de Amazone, er brandden kaarsen, en een houtkachel verwarmde de ruimte. Buiten begon een felle wind op te steken dat de eerste bladeren van de bomen rukte en de sfeer compleet maakte. Het gehuil van de wind in combinatie met de ruisende bomen onder een volle maan Als dat maar goed zou komen. De sjamane vertelde ons immers dat de effecten van Ayahuasca bij volle maan nog heviger worden. Zouden we toch niet beter eens een andere keer terugkomen? Nadat we kennis maakten met de andere 5 personen in onze groep gingen we rustig op onze plaats zitten en kon het beginnen. Ik ben van nature een heel rustig persoon, maar ik moet toegeven dat ik nog nooit zo nerveus geweest ben als toen. Er was geen weg terug. Het was ook geen droom. Het ging gebeuren, of ik dat nu leuk vond of niet.
De sjamane ging aan het altaar staan, richtte zich tot de vier windstreken en sprak uitgebreid haar dankbaarheid uit. Dankbaar dat we er mochten zijn, en dankbaar dat moeder Aarde ons zou beschermen tijdens onze reis. Ze stak wat salie in brand, wat de ruimte zou zuiveren van alle negatieve sferen. De lichten werden gedoofd en doordat het buiten intussen al goed donker geworden was konden we elkaar enkel nog zien als vage schimmen, dansend in het breekbare licht van de kaarsen. Na ongeveer een kwartier kwam ze bij ons zitten met wat ze zelf omschreef als vloeibare tabak. Het was de bedoeling dat we dit zouden drinken. Niet via de mond, maar via de neus vanuit de handpalm. Dit zou ons helpen om oude pijnen of onbewuste blokkades los te maken, en zo de weg vrij te maken voor Moeder Ayahuasca om ons te helen. Het zag er echt vies uit, en de gedachte dat dit ook nog eens via mijn neus naar binnen zou gaan hielp de zaken ook al niet vooruit. De reactie van mijn overprikkelde sinussen resulteerde dan ook vrijwel meteen in een oncontroleerbare hoestbui. Terwijl ik daar nog van aan het bekomen was liet ze ons één voor één naar het altaar liet komen. Voor mij stond hij dan, een tot de rand gevulde beker Ayahuasca, waar ik zoveel over gelezen had. De dikke bruin/groene brij dat het duidelijk niet moest hebben van zijn looks. Ik sloot mijn ogen en zonder veel nadenken probeerde ik het in één keer door te slikken. Ik had eens gelezen dat eens je het medicijn inneemt er geen weg terug meer is. Gelijk wat er op je afkomt, er is niemand die iets voor je kan doen, waardoor de enige optie die je rest schuilt in het uitzitten van de volledige trip. Trippen is trouwens een woord dat volgens de sjamane niet past bij een heilig medicijn zoals Ayahuasca. In plaats daarvan noemen we het 'reizen'.
Ik ging zitten in lotushouding en focuste me op mijn ademhaling. Vrij snel voelde ik me erg op mijn gemak, en het nerveuze gevoel waar ik al gans de dag last van had was plots volledig verdwenen. Ik staarde wat voor me uit, nam alle indrukken uit de kamer in me op, en keek naar de vlammen van de kachel. Tot op dat moment zag of voelde ik vrij weinig. 'Zo' dacht ik nog. 'Geen idee waarom mensen dit zo heftig vinden hoor, het valt allemaal heel goed mee'. Geleidelijk aan kwam er echter een dieper ontspannen gevoel en begon ik ook lichtjes wazig te zien. Ook had ik de neiging om te lachen. Niet enkel glimlachen, maar écht lachen. Ik weet niet waar dat plots vandaan kwam, maar ik liet het gevoel toe. Enerzijds omdat het aangenaam was maar vooral omdat het buiten mijn wil om vanzelf leek te gaan en niet te onderdrukken was. Mijn lichaam voelde plots ook een stuk minder zwaar aan, en de hevige rugpijn waarmee ik die ochtend was opgestaan was ook verdwenen. Ik leek me te bevinden in een roes en wat mij betrof kan ik daar best aan wennen.
Een tijdje later nodigde de sjamane ons uit voor een tweede kopje. Ze had ons vooraf gezegd dat ons lichaam ons zelf zou aangeven hoeveel kopjes we die avond zouden moeten drinken. We moesten gewoon naar onszelf en naar ons lichaam luisteren. Ik twijfelde. Tot nu toe was het heel aangenaam, dus waarom zou ik het risico nemen dat het niet meer zo zou blijven? Tegelijk besefte ik ook dat ik er nog niet echt 'in' zat en nog niet echt 'op reis' was vertrokken. Dus besloot ik -als laatste van onze groep- toch nog een keer naar het altaar te gaan. Als er iets op mijn pad zou moeten komen of een boodschap zou moeten krijgen, dan zou ik de uitdaging aangaan en het recht in de ogen kijken. Daar was ik van overtuigd.
Kort na de tweede beker ging ik terug in dezelfde positie zitten, met de ogen gesloten. Plots zag ik een klein blauw helder bolletje. Ik schrok en opende mijn ogen, maar het was er nog steeds. Toen wist ik dat het begonnen was. Waar ik ook keek, het leek op mijn netvlies gebrand en het bleef de hele tijd bij me. Het was een diepheldere zuivere blauwe kleur en het fascineerde me. De verwondering voor het bolletje maakte echter zonder waarschuwing plaats voor een ongemakkelijk brandend gevoel in mijn onderbuik. Ik begon te zweten en kon me opeens in geen enkele positie meer comfortabel zetten. Ik concentreerde me op mijn ademhaling, maar dit hielp niet. Ik voelde me steeds zwakker en misselijker worden en het voelde alsof er met messen in mijn buik werden geprikt. Alsof dat nog niet erg genoeg was begon ik opeens slijmen op te hoesten. Ze leken als slangen uit het diepste van mijn lichaam te komen. Met mijn laatste krachten probeerde ik al kruipend mijn kotsbakje te grijpen dat ik vooraf had gekregen. 'Wat gebeurt er met mij? Ik wil dit niet'. Het zweet stroomde intussen letterlijk van mijn voorhoofd en de neiging om de boel onder te kotsen was bijna niet meer tegen te houden. Het was een strijd met mezelf. Mijn hoofde tolde naar alle kanten en ik vocht tegen de misselijkheid. Maar hoe harder ik vocht hoe slechter ik me begon te voelen. 'Waar ben ik toch aan begonnen? Waarom ben ik niet gewoon thuis gebleven?' Hoe lang die strijd duurde kan ik niet meer inschatten, maar op een bepaald moment kon ik echt niet meer. Het was echt heel zwaar en ik besloot dat het genoeg geweest was. Ik besloot om niet langer weerstand te bieden, en zei 'goed, wie of wat je ook bent, ik vecht niet meer tegen jou'. Ik brak en liet alles los.
Opeens kwam het blauwe bolletje van daarnet terug maar ging vrijwel onmiddellijk over in allerlei vormen en patronen in alle mogelijke kleuren. Het waren zeer complexe structuren waarin alles in beweging was en waarbij het leek alsof elke vorm in contact stond met een andere of daar op zijn minst een invloed op had. Ik wist niet waar eerst te kijken en was verbaasd over de verdovende schoonheid ervan. Ik kreeg de mooiste regenbogen en de meest heldere lichten te zien. Ze flitsten voor mijn ogen en gaven me tegelijk een enorm vredig gevoel. Het was magisch. Ik heb al het geluk gehad te mogen reizen naar de mooiste plaatsen op aarde, maar dit was met niets te vergelijken. Het was met voorsprong het mooiste wat ik ooit al heb gezien. Ik besefte plots dat er zoveel meer is dan we in het dagelijkse leven kunnen zien. We denken dat we alles kunnen begrijpen en controleren met onze manier van denken, maar het tegendeel is waar. We hebben geen flauw benul wat er rondom ons gebeurt of hoe de natuur echt werkt. Ik zweefde door de ruimte en genoot van al het moois rondom mij. Het leek wel een andere wereld. Ik wilde dat het nooit zou stoppen.
Plots opende ik mijn ogen en keek ik naar de andere mensen in de ruimte. Het lukt me echter niet meer om hun gezichten te zien. Ze leken te zijn vervormd of zelfs volledig te zijn weggevaagd. In plaats daarvan voelde ik energieën. Dat was echt ongelooflijk. Ik voelde me verbonden met alles en iedereen. Niet alleen met de andere mensen in de kamer, maar ook met de planten, de bomen, en alle dieren op aarde. 'Wauw' dacht ik toen. 'Wij zijn gewoon natuur'. Dat is echt geweldig. Hoe lang ik rondzweefde in die andere wereld kan ik niet zeggen. Het begrip tijd en ruimte leken totaal te vervagen en waren ook helemaal niet meer belangrijk. Alle zorgen van het dagelijkse leven maakten plots ook niet meer uit. Dat was een heel bevrijdend gevoel dat ik nooit eerder had mogen ervaren. Elke persoon waar ik mijn leven een conflict mee heb gehad kreeg ik te zien, kon ik in de ogen kijken en zeggen: 'het is ok, we waren allebei in fout, laten we het vergeten'. De vrij moeilijke relatie met mijn vader, de respectloze werkgever, een ruzie met mijn vriendin, de egoïstische vriend, de veel te gehaaste chauffeur die me bijna van mijn fiets reed,.. Ik kon plots alles begrijpen en aanvaarden. Dat gaf me een enorme kracht en een diep gelukkig gevoel dat ik tot op de dag van vandaag nog steeds met me meedraag. Het enige wat we écht nodig hebben in het leven is liefde en verbinding. Dat werd plots niet alleen heel erg duidelijk. Het was zo overweldigend dat het bijna niet onder woorden te brengen is.
Terwijl ik diep geraakt was door alle indrukken begon er vanuit het niks een stem tegen me te praten. Duidelijk een zachte, maar duidelijk vrouwelijke stem. 'Je bent veel te streng voor jezelf en voor anderen. Het is normaal dat jij en anderen fouten maken. Je moet die aanvaarden en vooral loslaten. Fouten worden gemaakt om uit te leren en om sterker van te worden'. Ik schrok op. Wie ben je? Waar kwam die stem vandaan? Had ik me dit ingebeeld? Een lichte twijfel overviel me, maar er kwamen geen antwoorden op mijn vragen. In plaats daarvan zei de stem: 'Kijk naar je vriendin. Ik kijk, zei ik. Zie je dan niet wat voor een mooi persoon zij is? Jawel, dat weet ik wel. Waarom zeg je het haar dan niet wat vaker? Terwijl ik dit schrijf krijg ik nog altijd kippenvel over mijn ganse lichaam. Die stem wist niet alleen dingen over mezelf waar ik zelf nooit bij stil had gestaan. Achteraf bekeken bleken ze ook nog eens één voor één te kloppen als een bus. Dat was en is nog steeds onverklaarbaar.
Intussen was de sjamane muziek beginnen maken. De vibraties van de drum vloeiden naar mijn gevoel rechtstreeks over naar het ritme van mijn hart, en het raakte me dieper dan ooit tevoren. Ik liet alles over me heen komen en kreeg in snel tempo beelden en flashbacks te zien dat ik niet kon plaatsen. Telkens ik probeerde te begrijpen wat ik te zien kreeg schoot het beeld aan een razend tempo weer weg. Het voelde als een rollercoaster in een pretpark, maar dan 1000 keer sneller. Ik wou de beelden op pauze zetten en de tijd 'pakken', maar ik had geen enkel besef meer van tijd, datum, jaartal of wat dan ook. Tegelijk wist ik wel perfect wie ik was, waar ik was en met wie ik daar was gekomen. Onbegrijpelijk. Het leek alsof Ayahuasca me wegplukte uit de fysieke wereld, maar via mijn bewustzijn wilde tonen dat er zoveel meer is dan we denken dat er is. Het leek er dus op dat ik niet enkel kennis had gemaakt met een onbekende wereld, maar ook met een hogere intelligentie, waarvan ik het bestaan niet eens had durven te vermoeden.
Maar moeder Aya was nog niet klaar met mij: de sfeer van gelukzaligheid sloeg plots om toen ik scherpe tanden en klauwen begon te zien van allerlei dieren: haaien, krokodillen, tijgers. Zelf de stekels van egels kwamen voorbij. De dieren kwamen dreigend en brullend naar mij toe met opengesperde bek en dat maakte me erg bang. Zo bang zelfs dat ik schrok en in paniek mijn ogen opende. Toen ik na een paar tellen mijn ogen weer sloot waren ze weg. Dit herhaalde zich een paar keer wat maakte dat een angstig gevoel zich meester van me maakte. Het maakte me onrustig en ik wilde die confrontatie niet telkens opnieuw aangaan. Ik begreep het ook niet. 'Waarom kreeg ik dit te zien'? Wat was de boodschap erachter? Ik kwam er niet achter en wilde gewoon dat dit stopte. Ik voelde me intussen zo uitgeput en wilde alleen maar gaan slapen of weg kruipen onder een deken zodat ik die vreselijke tanden niet meer hoefde te zien. Gelukkig voelde ik dat de planten stilaan hun kracht begonnen te verliezen en dat was geen moment te vroeg. Ik voelde me gesloopt en het was goed geweest. Uiteindelijk moet ik in een diepe slaap gevallen zijn want wanneer ik mijn ogen terug opende was het al ochtend.
Ik leefde dus nog, was mijn eerste gedachte. En hoe. Ik voelde me herboren. Ik had een fris, opgewekt gevoel en voelde dat mijn hart geopend was. De intense liefde dat ik afgelopen nacht zo had mogen ervaren was nog altijd tot in elke cel van mijn lichaam voelbaar. Dat was heel bijzonder. De rest van de groep bleek ook al wakker te zijn We pakten elkaar allemaal eens goed vast en ik zei: 'dit was niet van deze wereld hé mensen' Iedereen knikte en wist zonder verdere woorden perfect wat ik bedoelde. Tijdens het ontbijt kregen we de kans om te vertellen over onze ervaringen. Het viel me op dat de ogen van iedereen bijzonder helder waren en dat iedereen zich euforisch voelde over de nieuwe inzichten die we hadden gekregen. Op de één of andere manier hadden we ons allemaal verbonden gevoeld met elkaar. En dat terwijl de meeste van ons elkaar voor onze reis nog nooit eerder hadden ontmoet. Ik vertelde de sjamane over de scherpe tanden en volgens haar weerspiegelen ze mijn angsten. Ik sloot mijn ogen toen ik bang van ze was, waarop ze verdwenen. Dat wil zeggen dat je angsten verdwijnen als je er geen aandacht meer aan schenkt. En dat zou wel eens kunnen kloppen.
Nu, meer dan een jaar later denk ik nog vaak aan de ceremonie terug. Ik heb ergens zelfs het gevoel dat de planten nog altijd werkzaam zijn. Niet op een fysieke manier, maar in mijn bewustzijn. Mijn kijk op veel dingen en op de wereld in het algemeen is echt wel veranderd. Ik besef dat het gek klinkt maar het besef dat er meer is, dat er een hogere intelligentie is die het goed meent met alles en iedereen is geruststellend. Het ergste wat er vroeger kon gebeuren was sterven, en die oerangst zit in ons allemaal. Nu heb ik het gevoel dat sterven niet het einde is, maar dat je ziel naar een andere wereld gaat, waar onvoorwaardelijke liefde en licht ons zullen opwachten.
Voor mij is de boodschap geweest: we kunnen ons beter verbinden vanuit liefde en vertrouwen in plaats van vanuit angst. We moeten durven leven, elkaar liefhebben, zoveel mogelijk plezier maken, maar vooral leren loslaten. Geen weerstand bieden maar je laten meedrijven met de flow van het leven. Dan pas kan magie ontstaan.
En als iemand ons kwetst heeft dat een achterliggende betekenis, dat net bedoeld is om ons een bepaalde les te leren. Het leven leert ons lessen die we met de glimlach moeten doorstaan. Alleen zijn wij ons daar niet bewust van.
Van het leven genieten, vergeven en loslaten. Bedankt voor de boodschap Moeder Aya. Daar kan ik jou nooit dankbaar genoeg voor zijn.
De ceremonie zou worden begeleid door een Vlaamse sjamane die een tijdje bij inheemse stammen heeft geleefd in Peru. Of dat nu juist een geruststellende gedachte was of niet, daar was ik nog niet over uit. Een paar weken ervoor kregen we instructies hoe we naar de bewuste dag moesten toeleven. Zo kregen we te horen dat we 3 dagen voor en 3 dagen na de ceremonie best geen ui, look, zuivel of vlees meer konden eten. Ook alcohol, sigaretten en seks zouden we best van ons lijstje schrappen. Op het eerste zicht leek het wel op de intrede in een klooster, maar het waren geen verplichtingen. Als we er ons echter strikt aan zouden houden zou het de werking van de planten niet verstoren, waardoor ze optimaal hun werk zouden kunnen doen.
Die bewuste vrijdag 11 oktober 2019 stond ik op met lage rugpijn. 'Oh nee' dacht ik. 'Net nu'. De opgebouwde spanning voor de ceremonie had zich blijkbaar fysiek geuit, wat maakte dat een knagend gevoel van pijn me aanvankelijk deed twijfelen of ik wel zou kunnen deelnemen. Ik probeerde de pijn te negeren en we reden die avond met ons drie naar de afgesproken locatie. Een smal doodlopend pad leidde ons naar een klein huisje aan de rand van een bos. Links van ons stonden een paar prachtige oude eiken in hun herfstkleuren. Rechts van ons uitgestrekte heuvelachtige velden met grazende ezels en een paard. Misschien niet de jungle van Peru, maar deze locatie kon alvast niet beter gekozen zijn.
We werden hartelijk verwelkomd door de sjamane die zei dat die avond elke emotie welkom was. Lachen, huilen, boosheid, verdriet,... het hoort bij het leven zoals licht bij donker en dag bij nacht. De kleine ceremonieruimte voelde alvast heel veilig en comfortabel aan. Er stond een altaar met voorwerpen uit de Amazone, er brandden kaarsen, en een houtkachel verwarmde de ruimte. Buiten begon een felle wind op te steken dat de eerste bladeren van de bomen rukte en de sfeer compleet maakte. Het gehuil van de wind in combinatie met de ruisende bomen onder een volle maan Als dat maar goed zou komen. De sjamane vertelde ons immers dat de effecten van Ayahuasca bij volle maan nog heviger worden. Zouden we toch niet beter eens een andere keer terugkomen? Nadat we kennis maakten met de andere 5 personen in onze groep gingen we rustig op onze plaats zitten en kon het beginnen. Ik ben van nature een heel rustig persoon, maar ik moet toegeven dat ik nog nooit zo nerveus geweest ben als toen. Er was geen weg terug. Het was ook geen droom. Het ging gebeuren, of ik dat nu leuk vond of niet.
De sjamane ging aan het altaar staan, richtte zich tot de vier windstreken en sprak uitgebreid haar dankbaarheid uit. Dankbaar dat we er mochten zijn, en dankbaar dat moeder Aarde ons zou beschermen tijdens onze reis. Ze stak wat salie in brand, wat de ruimte zou zuiveren van alle negatieve sferen. De lichten werden gedoofd en doordat het buiten intussen al goed donker geworden was konden we elkaar enkel nog zien als vage schimmen, dansend in het breekbare licht van de kaarsen. Na ongeveer een kwartier kwam ze bij ons zitten met wat ze zelf omschreef als vloeibare tabak. Het was de bedoeling dat we dit zouden drinken. Niet via de mond, maar via de neus vanuit de handpalm. Dit zou ons helpen om oude pijnen of onbewuste blokkades los te maken, en zo de weg vrij te maken voor Moeder Ayahuasca om ons te helen. Het zag er echt vies uit, en de gedachte dat dit ook nog eens via mijn neus naar binnen zou gaan hielp de zaken ook al niet vooruit. De reactie van mijn overprikkelde sinussen resulteerde dan ook vrijwel meteen in een oncontroleerbare hoestbui. Terwijl ik daar nog van aan het bekomen was liet ze ons één voor één naar het altaar liet komen. Voor mij stond hij dan, een tot de rand gevulde beker Ayahuasca, waar ik zoveel over gelezen had. De dikke bruin/groene brij dat het duidelijk niet moest hebben van zijn looks. Ik sloot mijn ogen en zonder veel nadenken probeerde ik het in één keer door te slikken. Ik had eens gelezen dat eens je het medicijn inneemt er geen weg terug meer is. Gelijk wat er op je afkomt, er is niemand die iets voor je kan doen, waardoor de enige optie die je rest schuilt in het uitzitten van de volledige trip. Trippen is trouwens een woord dat volgens de sjamane niet past bij een heilig medicijn zoals Ayahuasca. In plaats daarvan noemen we het 'reizen'.
Ik ging zitten in lotushouding en focuste me op mijn ademhaling. Vrij snel voelde ik me erg op mijn gemak, en het nerveuze gevoel waar ik al gans de dag last van had was plots volledig verdwenen. Ik staarde wat voor me uit, nam alle indrukken uit de kamer in me op, en keek naar de vlammen van de kachel. Tot op dat moment zag of voelde ik vrij weinig. 'Zo' dacht ik nog. 'Geen idee waarom mensen dit zo heftig vinden hoor, het valt allemaal heel goed mee'. Geleidelijk aan kwam er echter een dieper ontspannen gevoel en begon ik ook lichtjes wazig te zien. Ook had ik de neiging om te lachen. Niet enkel glimlachen, maar écht lachen. Ik weet niet waar dat plots vandaan kwam, maar ik liet het gevoel toe. Enerzijds omdat het aangenaam was maar vooral omdat het buiten mijn wil om vanzelf leek te gaan en niet te onderdrukken was. Mijn lichaam voelde plots ook een stuk minder zwaar aan, en de hevige rugpijn waarmee ik die ochtend was opgestaan was ook verdwenen. Ik leek me te bevinden in een roes en wat mij betrof kan ik daar best aan wennen.
Een tijdje later nodigde de sjamane ons uit voor een tweede kopje. Ze had ons vooraf gezegd dat ons lichaam ons zelf zou aangeven hoeveel kopjes we die avond zouden moeten drinken. We moesten gewoon naar onszelf en naar ons lichaam luisteren. Ik twijfelde. Tot nu toe was het heel aangenaam, dus waarom zou ik het risico nemen dat het niet meer zo zou blijven? Tegelijk besefte ik ook dat ik er nog niet echt 'in' zat en nog niet echt 'op reis' was vertrokken. Dus besloot ik -als laatste van onze groep- toch nog een keer naar het altaar te gaan. Als er iets op mijn pad zou moeten komen of een boodschap zou moeten krijgen, dan zou ik de uitdaging aangaan en het recht in de ogen kijken. Daar was ik van overtuigd.
Kort na de tweede beker ging ik terug in dezelfde positie zitten, met de ogen gesloten. Plots zag ik een klein blauw helder bolletje. Ik schrok en opende mijn ogen, maar het was er nog steeds. Toen wist ik dat het begonnen was. Waar ik ook keek, het leek op mijn netvlies gebrand en het bleef de hele tijd bij me. Het was een diepheldere zuivere blauwe kleur en het fascineerde me. De verwondering voor het bolletje maakte echter zonder waarschuwing plaats voor een ongemakkelijk brandend gevoel in mijn onderbuik. Ik begon te zweten en kon me opeens in geen enkele positie meer comfortabel zetten. Ik concentreerde me op mijn ademhaling, maar dit hielp niet. Ik voelde me steeds zwakker en misselijker worden en het voelde alsof er met messen in mijn buik werden geprikt. Alsof dat nog niet erg genoeg was begon ik opeens slijmen op te hoesten. Ze leken als slangen uit het diepste van mijn lichaam te komen. Met mijn laatste krachten probeerde ik al kruipend mijn kotsbakje te grijpen dat ik vooraf had gekregen. 'Wat gebeurt er met mij? Ik wil dit niet'. Het zweet stroomde intussen letterlijk van mijn voorhoofd en de neiging om de boel onder te kotsen was bijna niet meer tegen te houden. Het was een strijd met mezelf. Mijn hoofde tolde naar alle kanten en ik vocht tegen de misselijkheid. Maar hoe harder ik vocht hoe slechter ik me begon te voelen. 'Waar ben ik toch aan begonnen? Waarom ben ik niet gewoon thuis gebleven?' Hoe lang die strijd duurde kan ik niet meer inschatten, maar op een bepaald moment kon ik echt niet meer. Het was echt heel zwaar en ik besloot dat het genoeg geweest was. Ik besloot om niet langer weerstand te bieden, en zei 'goed, wie of wat je ook bent, ik vecht niet meer tegen jou'. Ik brak en liet alles los.
Opeens kwam het blauwe bolletje van daarnet terug maar ging vrijwel onmiddellijk over in allerlei vormen en patronen in alle mogelijke kleuren. Het waren zeer complexe structuren waarin alles in beweging was en waarbij het leek alsof elke vorm in contact stond met een andere of daar op zijn minst een invloed op had. Ik wist niet waar eerst te kijken en was verbaasd over de verdovende schoonheid ervan. Ik kreeg de mooiste regenbogen en de meest heldere lichten te zien. Ze flitsten voor mijn ogen en gaven me tegelijk een enorm vredig gevoel. Het was magisch. Ik heb al het geluk gehad te mogen reizen naar de mooiste plaatsen op aarde, maar dit was met niets te vergelijken. Het was met voorsprong het mooiste wat ik ooit al heb gezien. Ik besefte plots dat er zoveel meer is dan we in het dagelijkse leven kunnen zien. We denken dat we alles kunnen begrijpen en controleren met onze manier van denken, maar het tegendeel is waar. We hebben geen flauw benul wat er rondom ons gebeurt of hoe de natuur echt werkt. Ik zweefde door de ruimte en genoot van al het moois rondom mij. Het leek wel een andere wereld. Ik wilde dat het nooit zou stoppen.
Plots opende ik mijn ogen en keek ik naar de andere mensen in de ruimte. Het lukt me echter niet meer om hun gezichten te zien. Ze leken te zijn vervormd of zelfs volledig te zijn weggevaagd. In plaats daarvan voelde ik energieën. Dat was echt ongelooflijk. Ik voelde me verbonden met alles en iedereen. Niet alleen met de andere mensen in de kamer, maar ook met de planten, de bomen, en alle dieren op aarde. 'Wauw' dacht ik toen. 'Wij zijn gewoon natuur'. Dat is echt geweldig. Hoe lang ik rondzweefde in die andere wereld kan ik niet zeggen. Het begrip tijd en ruimte leken totaal te vervagen en waren ook helemaal niet meer belangrijk. Alle zorgen van het dagelijkse leven maakten plots ook niet meer uit. Dat was een heel bevrijdend gevoel dat ik nooit eerder had mogen ervaren. Elke persoon waar ik mijn leven een conflict mee heb gehad kreeg ik te zien, kon ik in de ogen kijken en zeggen: 'het is ok, we waren allebei in fout, laten we het vergeten'. De vrij moeilijke relatie met mijn vader, de respectloze werkgever, een ruzie met mijn vriendin, de egoïstische vriend, de veel te gehaaste chauffeur die me bijna van mijn fiets reed,.. Ik kon plots alles begrijpen en aanvaarden. Dat gaf me een enorme kracht en een diep gelukkig gevoel dat ik tot op de dag van vandaag nog steeds met me meedraag. Het enige wat we écht nodig hebben in het leven is liefde en verbinding. Dat werd plots niet alleen heel erg duidelijk. Het was zo overweldigend dat het bijna niet onder woorden te brengen is.
Terwijl ik diep geraakt was door alle indrukken begon er vanuit het niks een stem tegen me te praten. Duidelijk een zachte, maar duidelijk vrouwelijke stem. 'Je bent veel te streng voor jezelf en voor anderen. Het is normaal dat jij en anderen fouten maken. Je moet die aanvaarden en vooral loslaten. Fouten worden gemaakt om uit te leren en om sterker van te worden'. Ik schrok op. Wie ben je? Waar kwam die stem vandaan? Had ik me dit ingebeeld? Een lichte twijfel overviel me, maar er kwamen geen antwoorden op mijn vragen. In plaats daarvan zei de stem: 'Kijk naar je vriendin. Ik kijk, zei ik. Zie je dan niet wat voor een mooi persoon zij is? Jawel, dat weet ik wel. Waarom zeg je het haar dan niet wat vaker? Terwijl ik dit schrijf krijg ik nog altijd kippenvel over mijn ganse lichaam. Die stem wist niet alleen dingen over mezelf waar ik zelf nooit bij stil had gestaan. Achteraf bekeken bleken ze ook nog eens één voor één te kloppen als een bus. Dat was en is nog steeds onverklaarbaar.
Intussen was de sjamane muziek beginnen maken. De vibraties van de drum vloeiden naar mijn gevoel rechtstreeks over naar het ritme van mijn hart, en het raakte me dieper dan ooit tevoren. Ik liet alles over me heen komen en kreeg in snel tempo beelden en flashbacks te zien dat ik niet kon plaatsen. Telkens ik probeerde te begrijpen wat ik te zien kreeg schoot het beeld aan een razend tempo weer weg. Het voelde als een rollercoaster in een pretpark, maar dan 1000 keer sneller. Ik wou de beelden op pauze zetten en de tijd 'pakken', maar ik had geen enkel besef meer van tijd, datum, jaartal of wat dan ook. Tegelijk wist ik wel perfect wie ik was, waar ik was en met wie ik daar was gekomen. Onbegrijpelijk. Het leek alsof Ayahuasca me wegplukte uit de fysieke wereld, maar via mijn bewustzijn wilde tonen dat er zoveel meer is dan we denken dat er is. Het leek er dus op dat ik niet enkel kennis had gemaakt met een onbekende wereld, maar ook met een hogere intelligentie, waarvan ik het bestaan niet eens had durven te vermoeden.
Maar moeder Aya was nog niet klaar met mij: de sfeer van gelukzaligheid sloeg plots om toen ik scherpe tanden en klauwen begon te zien van allerlei dieren: haaien, krokodillen, tijgers. Zelf de stekels van egels kwamen voorbij. De dieren kwamen dreigend en brullend naar mij toe met opengesperde bek en dat maakte me erg bang. Zo bang zelfs dat ik schrok en in paniek mijn ogen opende. Toen ik na een paar tellen mijn ogen weer sloot waren ze weg. Dit herhaalde zich een paar keer wat maakte dat een angstig gevoel zich meester van me maakte. Het maakte me onrustig en ik wilde die confrontatie niet telkens opnieuw aangaan. Ik begreep het ook niet. 'Waarom kreeg ik dit te zien'? Wat was de boodschap erachter? Ik kwam er niet achter en wilde gewoon dat dit stopte. Ik voelde me intussen zo uitgeput en wilde alleen maar gaan slapen of weg kruipen onder een deken zodat ik die vreselijke tanden niet meer hoefde te zien. Gelukkig voelde ik dat de planten stilaan hun kracht begonnen te verliezen en dat was geen moment te vroeg. Ik voelde me gesloopt en het was goed geweest. Uiteindelijk moet ik in een diepe slaap gevallen zijn want wanneer ik mijn ogen terug opende was het al ochtend.
Ik leefde dus nog, was mijn eerste gedachte. En hoe. Ik voelde me herboren. Ik had een fris, opgewekt gevoel en voelde dat mijn hart geopend was. De intense liefde dat ik afgelopen nacht zo had mogen ervaren was nog altijd tot in elke cel van mijn lichaam voelbaar. Dat was heel bijzonder. De rest van de groep bleek ook al wakker te zijn We pakten elkaar allemaal eens goed vast en ik zei: 'dit was niet van deze wereld hé mensen' Iedereen knikte en wist zonder verdere woorden perfect wat ik bedoelde. Tijdens het ontbijt kregen we de kans om te vertellen over onze ervaringen. Het viel me op dat de ogen van iedereen bijzonder helder waren en dat iedereen zich euforisch voelde over de nieuwe inzichten die we hadden gekregen. Op de één of andere manier hadden we ons allemaal verbonden gevoeld met elkaar. En dat terwijl de meeste van ons elkaar voor onze reis nog nooit eerder hadden ontmoet. Ik vertelde de sjamane over de scherpe tanden en volgens haar weerspiegelen ze mijn angsten. Ik sloot mijn ogen toen ik bang van ze was, waarop ze verdwenen. Dat wil zeggen dat je angsten verdwijnen als je er geen aandacht meer aan schenkt. En dat zou wel eens kunnen kloppen.
Nu, meer dan een jaar later denk ik nog vaak aan de ceremonie terug. Ik heb ergens zelfs het gevoel dat de planten nog altijd werkzaam zijn. Niet op een fysieke manier, maar in mijn bewustzijn. Mijn kijk op veel dingen en op de wereld in het algemeen is echt wel veranderd. Ik besef dat het gek klinkt maar het besef dat er meer is, dat er een hogere intelligentie is die het goed meent met alles en iedereen is geruststellend. Het ergste wat er vroeger kon gebeuren was sterven, en die oerangst zit in ons allemaal. Nu heb ik het gevoel dat sterven niet het einde is, maar dat je ziel naar een andere wereld gaat, waar onvoorwaardelijke liefde en licht ons zullen opwachten.
Voor mij is de boodschap geweest: we kunnen ons beter verbinden vanuit liefde en vertrouwen in plaats van vanuit angst. We moeten durven leven, elkaar liefhebben, zoveel mogelijk plezier maken, maar vooral leren loslaten. Geen weerstand bieden maar je laten meedrijven met de flow van het leven. Dan pas kan magie ontstaan.
En als iemand ons kwetst heeft dat een achterliggende betekenis, dat net bedoeld is om ons een bepaalde les te leren. Het leven leert ons lessen die we met de glimlach moeten doorstaan. Alleen zijn wij ons daar niet bewust van.
Van het leven genieten, vergeven en loslaten. Bedankt voor de boodschap Moeder Aya. Daar kan ik jou nooit dankbaar genoeg voor zijn.
