Wie? - Ik alleen, vrouw, 30 jaar, 1.80m, ~67kg
Wat? - 15 gram Atlantis truffels
Waar? - Thuis (appartement, ~85m2)
Wanneer? - 28/01/2017
Dit was mijn tweede keer solotrippen op truffels. Ik had weer voor de Atlantis gekozen omdat deze soort me de vorige keer goed bevallen is. Dit keer besloot ik echter voor de volledige portie te gaan, 15 gram (tegenover 12 à 13 gram de vorig keer). Ik moet zeggen dat ik het verschil wel gemerkt heb: het was een intensere trip. De heftigheid maakte de ervaring echter ook wat chaotisch, en daardoor mijn herinneringen aan de trip minder helder. Ik weet dus even niet hoe ik dit moet gaan beschrijven. Dat is het lastige van trip reports, dat je de ervaring in deze gewone realiteit nooit echt concreet kunt terughalen, laat staan beschrijven. Owell, laat ik maar gewoon beginnen, misschien kan ik er voor mezelf nog wat orde in scheppen op deze manier.
T+0:00 (21.15 uur)
Ik begon zaterdagavond pas laat aan de truffels. Ik voelde me namelijk vanaf vrijdagavond niet zo lekker (vrijdag zelfs overgegeven, wrs. iets verkeerds gegeten) en had het grootste deel van de zaterdag gaar op de bank gelegen. Misschien niet erg verstandig om in deze toestand truffels tot me te gaan nemen, ik heb dan ook even serieus getwijfeld, maar 's avonds voelde ik me wel weer goed genoeg en ik had geen zin om het weer weken uit te gaan stellen.
Ik was van plan om thee te zetten van de truffels, maar uiteindelijk gooide ik ze toch weer in de cup-a-soup. Het idee van de smaak van truffelthee stond me tegen, en na een dag amper wat eten leek het me ook wel goed om iets binnen te hebben. Wel prakte ik ze met een vork zo klein mogelijk, waardoor ik ze zo min mogelijk zou proeven in combi met de soep. Ik werkte alles zo snel mogelijk naar binnen en nestelde me weer op de bank onder een dekentje, van tevoren had ik alles klaargelegd (kaarsjes, fruit, drinken, oogmaskertje) en muziek opgezet: rustige meditatiemuziek, gewoon van YouTube geplukt. Nu was het wachten tot ze gingen werken.
T+0:15 (21.30 uur)
Ik liet me heerlijk in de bank zakken met de kat naast me, heerlijk, rustige muziek, moment van ontspanning. Ik kreeg nu al een 'ander' gevoel, maar dat kon ook verbeelding zijn.
T+0:20 (21.35 uur)
Een lichte misselijkheid kwam op die wel goed weg te ademen was, en ik werd me bewust van het wel heel rode licht van de kaarsen → eerste verschijnselen? Ik pakte mijn notitieboekje en schreef het tijdstip op van de 'onset', 21.35 uur. Schrijven kostte me al wat moeite.
T+0:22 (21.37 uur)
Ja, waar ik net nog twijfelde kwam het nu heel duidelijk op. Droge mond, koude rillingen, en een gevoel alsof mijn ademweg meer open was. Soort briesje door m'n keel, haha.
T+0:25 (21.40 uur)
Ik verbaasde me over de snelheid en intensiteit waarmee de trip aan kwam rollen. Binnen enkele minuten tijd (en slechts 25 minuten na inname!) zat ik er eigenlijk al in. Alles in de kamer kreeg meer diepte en kleur, voorwerpen en lijnen begonnen te trillen, met name als ik erop focuste. Alles golfde en bewoog onder zachte begeleiding van de muziek, het was meteen heel erg visueel en synesthetisch, alles leek bij elkaar te passen en samen te bewegen op de verschillende toonhoogten. Dit had ik de vorige keer ook met deze soort truffels, maar nu was het audiovisuele spektakel nog groter.
T+0:25 - T+1:45? (21.40 - 23.00 uur?)
Vanaf nu kost het me eigenlijk al moeite om de ervaring in woorden te vatten en tijdsindicaties te geven. Ik heb wel een paar keer op de klok gekeken. Soms leek er een half uur voorbij te zijn en waren dat maar twee minuten, soms was er ook ineens twintig minuten voorbij terwijl het veel minder leek. Tijd is en blijft een vreemd begrip onder invloed van psilo. Toen ik rond 22.15-22.30 uur op de klok keek, was ik me er wel van bewust dat dit de piek van de trip moest zijn, gezien het uur.
De eerste twee uur van de trip waren intens. Ten eerste het visuele aspect. Alles rondom mij vibreerde en vervormde en de kleuren waren zo fel dat het soms even teveel werd voor mijn ogen. Gelukkig had ik dan mijn oogmaskertje. Degene die mij hier de tip heeft gegeven dat erbij te pakken: thanks, want dit was echt een verrijking. Als ik dat maskertje opzette, werd ik in een totaal andere wereld gezogen. Ik verwachtte van tevoren CEV's, kleuren en patronen te zien bij het opzetten van zo'n maskertje, en die zag ik ook, maar wat er daarnaast gebeurde was eigenlijk veel interessanter. Ik ging echt in mijn eigen hoofd, het is moeilijk te beschrijven maar er was daar een soort donker gangenstelsel, en in elke gang lag een specifieke herinnering of een bepaalde persoon opgeslagen. Ik herinner me ook een gang waarin een soort abstracte mannetjes stonden die naar me wenkten (?), ze deden me denken aan de tekeningen van Keith Haring maar dan meer duister, dit vond ik even een beetje bedreigend, dus ik heb toen het maskertje even af gedaan. Om hem vervolgens toch weer op te zetten uit nieuwsgierigheid, maar ik had het verpest, de mannetjes kwamen helaas niet terug. In de andere donkere gangen vond ik echter de meest random dingen. De naam van een specifieke middelbare school vriendin - met wie ik lang geleden ook samen eens paddo's heb gedaan - ik kan me herinneren dat ik heel nuchter dacht: het is nu 22.00 uur, wat zou ze aan het doen zijn? Ze is waarschijnlijk nog wakker, zit nu op de bank tv te kijken. Ik vond het heel raar om te beseffen dat zij, net als heel veel anderen, normale dingen aan het doen was terwijl ik me in dit gekke gangenstelsel bevond.
Ook dacht ik aan compleet willekeurige gebeurtenissen in mijn leven. Opmerkingen die mensen hadden gemaakt. Specifieke anekdotes uit whatsappgesprekken, niet eens dingen die indruk gemaakt hadden ofzo, nee volslagen normale, dagelijkse gesprekken die ik opnieuw 'verwerkte' en analyseerde. Bij veel van die dingen dacht ik: hè, maar waarom zei die persoon dat eigenlijk? Wat zat er achter die opmerking? Waarom heb ik niet doorgevraagd? Toch morgen maar eens vragen wat die persoon er precies mee bedoelde! (Dit heb ik uiteindelijk maar niet echt gedaan. Lijkt me nogal vreemd als ik ineens begin over iets onzinnigs wat iemand een maand geleden heeft gezegd.) Soms kwam er ook opeens een naam van iemand op in mijn hoofd, bijvoorbeeld de naam van een collega, of een voorval op het werk van afgelopen week (ook hier gold: willekeurige dingen, niks indrukwekkends, zoals de baas die ziek was, of een vergadering die niet doorging).
Nu ik het zo opschrijf klinkt het heel helder voor de piek van de ervaring, en dat was het aan de ene kant ook, maar ook weer niet. Dat gangenstelsel had echt niets meer met de normale wereld te maken, behalve die anekdotes, elementen uit de normale wereld. Ik kreeg soms ook heel gekke gedachten. Op een gegeven moment zat ik een beetje naar mijn laptop te staren en kreeg ik een déjà vu moment en een niet-kloppende herinnering tegelijkertijd. Ik dacht: dit moment heb ik al eens meegemaakt, en tegelijk meende ik me ineens te herinneren dat ik een keer ruzie met mijn ex gemaakt had over het gebruik van paddo's. Terwijl dit in me opkwam besefte ik wel direct dat beide niet waar waren.
Soms deed ik mijn maskertje af en kwam ik weer even in de intense visuele kleurenwereld terecht waarin de hele kamer vibreerde en golfde, dan deed ik hem weer op en was ik weer in het gangenstelsel met de random herinneringen en anekdotes. Zo ging het de eerste uren steeds op- en af. Er was echter ook een moment in de trip (ik denk op het hevigste punt) dat het niet meer uitmaakte of ik het maskertje op of af had. Ik bleef de kamer zien als ik het maskertje opzette, en ik bleef het donkere gangenstelsel zien als ik het afzette. Alles ging in elkaar over. Ik dacht op dat moment zelfs lichtelijk geïrriteerd: jezus, het hele idee van dit maskertje is weg zo, hier is ook niet over nagedacht door die smartshop.
Dit alles ging gepaard met een bodyload die ik nog altijd zou beschrijven als: tussen misselijkheid en orgasme in. Ik besef dat dit een hele vreemde omschrijving is, omdat dit twee totaal verschillende sensaties zijn waarvan de ene negatief en de andere positief, maar toch houdt het daar het midden tussen vind ik. Het is een soort golvende spanning in je lichaam die soms meer of minder storend is. Ik had er nu wel minder last van dan de vorige keer, of iig was ik me er minder van bewust. Natuurlijk was er ook weer het eeuwige gapen, en de tranende ogen zo nu en dan (standaard in al mijn psilo-trips).
T+1:45 - T+2.45? (23.00 - 24.00 uur?)
Ik merkte hier dat het hele intense en overweldigende van de piek wat af begon te nemen, wat ervoor zorgde dat ik over dingen kon nadenken die er echt toe deden, in plaats van over allerlei random hak-op-de-tak zaken.
Ik dacht aan mijn ouders. Aan hoe ze er altijd voor mij zijn, en dat ik daar eigenlijk niet genoeg dankbaarheid voor toon. Ik dacht terug aan een aanvaring met mijn vader van een week geleden en hoewel ik tot nu toe heel eigenwijs vond ik dat ik gelijk had, zag ik nu ineens dat ik anders had kunnen reageren en handelen. Er waren ook een paar andere verwijten naar mezelf wat betreft mijn ouders: een voorbeeld, ze gaan komende week op vakantie maar ik weet niet precies wanneer. Een stem in mijn hoofd zei beschuldigend: 'wat erg, je weet niet eens wanneer ze op vakantie gaan.' Ik nam me voor de volgende dag, nuchter, te gaan vertellen aan mijn ouders dat ik ze dankbaar ben voor wat ze doen. En te vragen wanneer ze op vakantie gaan. :')
Vond dit achteraf best streng van de truffels, eenmaal nuchter keek ik hier toch wat luchtiger op terug. Ik toon mijn dankbaarheid best vaak, op mijn manier, en was het nu echt zo erg dat ik niet de precieze datum wist van hun vakantie...
Het gekke is dat ik ook ineens het idee had dat ik me in de zorgen en gedachten van mijn ouders kon verplaatsen. Ik was ineens 'in hun hoofd' en werd me bewust van hun dromen (bijv. een vakantiehuisje kopen op een warm eiland voor de wintermaanden - iets wat ze tot nu toe nog niet hebben kunnen doen omdat ze hun huis nog niet heb kunnen verkopen). Ook voelde ik even een zwaar melancholisch gevoel omdat ik me realiseerde dat mijn ouders ouder aan het worden zijn, en niet het eeuwige leven hebben. Ik voelde in het algemeen veel liefde voor mijn ouders in dit deel van de trip.
Ik dacht ook aan het ongeluk. 'Het ongeluk' gebeurde iets meer dan een jaar geleden. Ik fietste met een collega over straat en ze werd een meter voor me, dus voor mijn ogen, aangereden door een auto. Het gevolg was dramatisch: ze overleefde dit ternauwernood maar heeft zware hersenschade opgelopen en maanden in een coma/vegetatieve toestand gelegen. Toen haar bewustzijn uiteindelijk terugkwam, bleek ze zwaar gehandicapt. Ze is volledig afhankelijk en leert waarschijnlijk nooit meer lopen en praten. Ze was pas vooraan twintig, had haar leven nog voor zich, maar zit nu opgesloten in haar eigen beperkte lichaam. Dit alles heeft natuurlijk een enorme impact op mij gehad en hoewel ik geen schuld had aan het ongeluk heb ik me wel maandenlang schuldig gevoeld, omdat ik niks had, en zij alles. De truffels lieten mij zien dat ik niet moet inzitten met mijn rol in deze hele dramatische gebeurtenis. Ik kon er niets aan doen, ik had het niet kunnen voorkomen, en nu het gebeurd is, had ik er niet op een betere manier mee kunnen omgaan dan ik gedaan heb (haar nog vaak blijven bezoeken in de kliniek, hoe moeilijk ook, etc.). Dit was wel een troostende gedachte.
Van het ongeluk sprong het gelijk door naar mijn werk ('ik moet beter mijn best doen, het komende jaar moet ik echt meer papers publiceren en harder werken') en van daaruit naar mijn parfumverslaving ('ik mag nu echt geen nieuwe parfums meer kopen'). Dit was ook weer best streng van de truffels, want volgens mij werk ik over het algemeen toch hard genoeg, en wat betreft die parfum, ja, iedereen zo zijn zwakheden toch. :P
Al met al, echt diepzinnige gedachten waren dit allemaal niet, maar wel nuttige!
Tegelijk met deze gedachten was er steeds in meer of mindere mate nog altijd de visuele heftige buitenwereld en het gangenstelsel als ik het maskertje opzette. Ook vermaakte ik me met mijn verstoorde visuele perceptie. Het dekentje waar ik onder lag leek gigantisch en nooit op te houden, de tafel met fruit en drinken leek belachelijk ver weg. Toen ik een stuk ananas in m'n mond stopte leek dit enorm groot.
T+2:45 - T+3.45? (24.00 - 1.00 uur?)
Rond deze tijd besefte ik dat de trip duidelijk minder werd, maar ik was ook nog lang niet nuchter. De eerste twee uur zat ik echt in een andere wereld, nu zat ik voor mijn gevoel tussen twee werelden in: de tripwereld en de werkelijkheid. Ik vond het ergens jammer afscheid te moeten nemen van de tripwereld en had nu al een soort 'heimwee', iets wat ik tijdens m'n vorige trip helemaal niet had. Ik had er dit keer best nog langer willen blijven en vond het jammer terug te moeten. Ik besloot dan ook vanaf nu altijd de volledige 15 gram te nemen, ik hou wel van deze intensiteit.
Ergens in dit uur kwam ik op het idee om in bad te gaan. Het leek me wel grappig om even iets anders te proberen, een andere omgeving, een nieuwe ervaring. Maar toen ik opstond, kwam ik tot de conclusie dat deze ingeving helaas te hoog gegrepen was. Ik liep namelijk echt idioot (ik voelde me tien meter boven de grond en maakte hele rare ongecoördineerde stijve stapjes) en alleen bij het idee me uit te moeten kleden en na het bad ook weer aan te moeten kleden en af te moeten drogen werd ik al moe: het leek allemaal één grote puzzel en veel te ingewikkeld in mijn staat. Dus ging ik maar weer op de bank liggen. Dit vind ik tevens het grootste nadeel van psilo denk ik: ik heb - ook ná de piek - totaal geen energie en coördinatie en kan eigenlijk niks dan op één plek blijven. Opstaan en bewegen is gewoon teveel.
Heb ook nog even in de spiegel gekeken tussendoor, en ik zag er best normaal uit. Wel wat vergrote pupillen (en uiteraard haren recht overeind door alle houdingen die ik aangenomen had op de bank), maar ik vind dat je er door bijvoorbeeld MDMA veel slechter uitziet. Veel bleker en ongezonder.
T+3:45 - T+5.45 (1.00 - 3.00 uur)
De laatste twee uur van de trip lag ik lekker een beetje uit te spacen. Mijn kat besloot nog even bovenop me te komen liggen. Moet sowieso bij gezegd worden dat zij weer gigantisch mooi was tijdens de trip. Ze leek net als de vorige keer uit pixels te bestaan en straalde ook weer iets statigs uit. Toen ze zichzelf begon te wassen, kreeg ik die handeling drie keer vertraagd door, gefragmenteerd en in slow motion, als slecht aan elkaar gemonteerde filmbeelden. Af en toe zag ik haar weer van een afstandje langdurig naar me kijken, en toen kwam ze dus nog even gezellig op me liggen. ^^
Wat ook wel typisch was (en misschien een gevolg van de wat hogere dosis) is dat de visuals héél erg lang aanhielden. Rond 3.00 uur 's nachts zag ik nog steeds de gordijnen trillen en de bakstenen en ramen van het huis tegenover me golven en verkleuren. Ook de beelden op mijn laptop - natuurfoto's die steeds werden getoond horend bij de meditatiemuziek - kwamen volledig tot leven. Ik zag er een ongelofelijke diepte en beweging in, hoewel het stilstaande beelden waren zag ik watervallen stromen, bladeren bewegen in de wind, water glinsteren. Zo realistisch dat ik een paar keer dichtbij het scherm heb zitten staren of het wel écht stilstaande beelden waren. Terwijl het toen al bijna zes uur geleden was dat ik de truffels had gegeten. Vorige keer was ik toch ook wel zo'n vijfeneenhalf tot zes uur zoet, blijkbaar duurt het bij mij gewoon zo lang.
T+5.45 (3.00 uur)
Het was nu bijna uitgewerkt, afgezien van wat lichte visuals en de nodige brakheid. Met een zwaar hoofd zette ik m'n telefoon aan, dit was nog wel even een grappige ervaring, want de icoontjes van mijn apps sprongen echt om beurten - plop! plop! - van het scherm af. Vriendinnen hadden in de tussentijd een paar plaatjes gestuurd via whatsapp, die ook leken te bewegen.
Daarna heb ik de muziek uitgezet en ben ik, lui als ik me voelde, op de bank in slaap gevallen. Ik werd om 7.00 uur weer wakker en toen was alles weer volledig normaal, geen restanten van visuals meer. Voelde me zelf ook prima, alleen wat hoofdpijn, maar dat hoeft niet door de truffels te komen, ik heb dit regelmatig in het weekend. Ben in bed verder gaan slapen. ^^ Paar uur later wakker geworden en de dag normaal en relaxt doorgebracht.
Samenvatting van deze ervaring: heel bijzonder! Ik merk dat ik me vandaag wel wat melancholisch voel. Deze trip heeft emotioneel meer met me gedaan dan de vorige. Ik heb ook het idee dat ik de daadwerkelijke kern van de ervaring niet in dit report heb kunnen samenvatten/verwoorden, omdat ik de clue vergeten ben of dit niet onder woorden kan brengen. Ik kwam dit keer zeker in een totaal andere wereld terecht. Eentje waaruit ik op dat moment ook niet weg wilde (ook al was ik me er heel erg van bewust dat ik tripte!), waarvan ik nog geen afscheid van wilde nemen. En nu de ervaring achter de rug is, staat het me een soort van tegen om weer aan de dagelijkse sleur van het leven en mijn werk te beginnen morgen. Het lijkt er allemaal zo weinig toe te doen vergeleken bij wat ik heb gezien en meegemaakt vannacht. Alsof er veel belangrijkere dingen zijn waar we op zouden moeten focussen! Tegelijkertijd weet ik dan ook weer niet zo goed wat die dingen dan precies zijn waar we op moeten focussen. De trip heeft me niet zozeer één algemene concrete boodschap meegegeven. Meer een bepaald gevoel dat achterblijft, als na een droom. Kent iemand van jullie dit melancholische after-trip gevoel?
Ik troost me nu maar met het feit dat ik ooit, binnenkort, weer kan terugkeren naar deze wereld, want nu ik kan solotrippen ben ik vrij om te trippen wanneer ik wil! Al lijkt het me niet goed om het te vaak te doen, dus zal ik geduld hebben tot ik me er weer mentaal klaar voor voel. Wie weet moet ik gewoon wat meer ervaren zijn op het gebied van psychedelica tot ik kan doordringen tot de 'kern van de boodschap', wie weet komt die nog. En misschien ook wel niet, misschien maakt de chaos en onvoorspelbaarheid van paddestoelen ze juist zo interessant.
* P.S.: Het kan zijn dat ik later wat stukjes uit dit verslag haal i.v.m. herkenbaarheid.
Wat? - 15 gram Atlantis truffels
Waar? - Thuis (appartement, ~85m2)
Wanneer? - 28/01/2017
Dit was mijn tweede keer solotrippen op truffels. Ik had weer voor de Atlantis gekozen omdat deze soort me de vorige keer goed bevallen is. Dit keer besloot ik echter voor de volledige portie te gaan, 15 gram (tegenover 12 à 13 gram de vorig keer). Ik moet zeggen dat ik het verschil wel gemerkt heb: het was een intensere trip. De heftigheid maakte de ervaring echter ook wat chaotisch, en daardoor mijn herinneringen aan de trip minder helder. Ik weet dus even niet hoe ik dit moet gaan beschrijven. Dat is het lastige van trip reports, dat je de ervaring in deze gewone realiteit nooit echt concreet kunt terughalen, laat staan beschrijven. Owell, laat ik maar gewoon beginnen, misschien kan ik er voor mezelf nog wat orde in scheppen op deze manier.
T+0:00 (21.15 uur)
Ik begon zaterdagavond pas laat aan de truffels. Ik voelde me namelijk vanaf vrijdagavond niet zo lekker (vrijdag zelfs overgegeven, wrs. iets verkeerds gegeten) en had het grootste deel van de zaterdag gaar op de bank gelegen. Misschien niet erg verstandig om in deze toestand truffels tot me te gaan nemen, ik heb dan ook even serieus getwijfeld, maar 's avonds voelde ik me wel weer goed genoeg en ik had geen zin om het weer weken uit te gaan stellen.
Ik was van plan om thee te zetten van de truffels, maar uiteindelijk gooide ik ze toch weer in de cup-a-soup. Het idee van de smaak van truffelthee stond me tegen, en na een dag amper wat eten leek het me ook wel goed om iets binnen te hebben. Wel prakte ik ze met een vork zo klein mogelijk, waardoor ik ze zo min mogelijk zou proeven in combi met de soep. Ik werkte alles zo snel mogelijk naar binnen en nestelde me weer op de bank onder een dekentje, van tevoren had ik alles klaargelegd (kaarsjes, fruit, drinken, oogmaskertje) en muziek opgezet: rustige meditatiemuziek, gewoon van YouTube geplukt. Nu was het wachten tot ze gingen werken.
T+0:15 (21.30 uur)
Ik liet me heerlijk in de bank zakken met de kat naast me, heerlijk, rustige muziek, moment van ontspanning. Ik kreeg nu al een 'ander' gevoel, maar dat kon ook verbeelding zijn.
T+0:20 (21.35 uur)
Een lichte misselijkheid kwam op die wel goed weg te ademen was, en ik werd me bewust van het wel heel rode licht van de kaarsen → eerste verschijnselen? Ik pakte mijn notitieboekje en schreef het tijdstip op van de 'onset', 21.35 uur. Schrijven kostte me al wat moeite.
T+0:22 (21.37 uur)
Ja, waar ik net nog twijfelde kwam het nu heel duidelijk op. Droge mond, koude rillingen, en een gevoel alsof mijn ademweg meer open was. Soort briesje door m'n keel, haha.
T+0:25 (21.40 uur)
Ik verbaasde me over de snelheid en intensiteit waarmee de trip aan kwam rollen. Binnen enkele minuten tijd (en slechts 25 minuten na inname!) zat ik er eigenlijk al in. Alles in de kamer kreeg meer diepte en kleur, voorwerpen en lijnen begonnen te trillen, met name als ik erop focuste. Alles golfde en bewoog onder zachte begeleiding van de muziek, het was meteen heel erg visueel en synesthetisch, alles leek bij elkaar te passen en samen te bewegen op de verschillende toonhoogten. Dit had ik de vorige keer ook met deze soort truffels, maar nu was het audiovisuele spektakel nog groter.
T+0:25 - T+1:45? (21.40 - 23.00 uur?)
Vanaf nu kost het me eigenlijk al moeite om de ervaring in woorden te vatten en tijdsindicaties te geven. Ik heb wel een paar keer op de klok gekeken. Soms leek er een half uur voorbij te zijn en waren dat maar twee minuten, soms was er ook ineens twintig minuten voorbij terwijl het veel minder leek. Tijd is en blijft een vreemd begrip onder invloed van psilo. Toen ik rond 22.15-22.30 uur op de klok keek, was ik me er wel van bewust dat dit de piek van de trip moest zijn, gezien het uur.
De eerste twee uur van de trip waren intens. Ten eerste het visuele aspect. Alles rondom mij vibreerde en vervormde en de kleuren waren zo fel dat het soms even teveel werd voor mijn ogen. Gelukkig had ik dan mijn oogmaskertje.
Degene die mij hier de tip heeft gegeven dat erbij te pakken: thanks, want dit was echt een verrijking. Als ik dat maskertje opzette, werd ik in een totaal andere wereld gezogen. Ik verwachtte van tevoren CEV's, kleuren en patronen te zien bij het opzetten van zo'n maskertje, en die zag ik ook, maar wat er daarnaast gebeurde was eigenlijk veel interessanter. Ik ging echt in mijn eigen hoofd, het is moeilijk te beschrijven maar er was daar een soort donker gangenstelsel, en in elke gang lag een specifieke herinnering of een bepaalde persoon opgeslagen. Ik herinner me ook een gang waarin een soort abstracte mannetjes stonden die naar me wenkten (?), ze deden me denken aan de tekeningen van Keith Haring maar dan meer duister, dit vond ik even een beetje bedreigend, dus ik heb toen het maskertje even af gedaan. Om hem vervolgens toch weer op te zetten uit nieuwsgierigheid, maar ik had het verpest, de mannetjes kwamen helaas niet terug. In de andere donkere gangen vond ik echter de meest random dingen. De naam van een specifieke middelbare school vriendin - met wie ik lang geleden ook samen eens paddo's heb gedaan - ik kan me herinneren dat ik heel nuchter dacht: het is nu 22.00 uur, wat zou ze aan het doen zijn? Ze is waarschijnlijk nog wakker, zit nu op de bank tv te kijken. Ik vond het heel raar om te beseffen dat zij, net als heel veel anderen, normale dingen aan het doen was terwijl ik me in dit gekke gangenstelsel bevond.Ook dacht ik aan compleet willekeurige gebeurtenissen in mijn leven. Opmerkingen die mensen hadden gemaakt. Specifieke anekdotes uit whatsappgesprekken, niet eens dingen die indruk gemaakt hadden ofzo, nee volslagen normale, dagelijkse gesprekken die ik opnieuw 'verwerkte' en analyseerde. Bij veel van die dingen dacht ik: hè, maar waarom zei die persoon dat eigenlijk? Wat zat er achter die opmerking? Waarom heb ik niet doorgevraagd? Toch morgen maar eens vragen wat die persoon er precies mee bedoelde! (Dit heb ik uiteindelijk maar niet echt gedaan. Lijkt me nogal vreemd als ik ineens begin over iets onzinnigs wat iemand een maand geleden heeft gezegd.
) Soms kwam er ook opeens een naam van iemand op in mijn hoofd, bijvoorbeeld de naam van een collega, of een voorval op het werk van afgelopen week (ook hier gold: willekeurige dingen, niks indrukwekkends, zoals de baas die ziek was, of een vergadering die niet doorging).Nu ik het zo opschrijf klinkt het heel helder voor de piek van de ervaring, en dat was het aan de ene kant ook, maar ook weer niet. Dat gangenstelsel had echt niets meer met de normale wereld te maken, behalve die anekdotes, elementen uit de normale wereld. Ik kreeg soms ook heel gekke gedachten. Op een gegeven moment zat ik een beetje naar mijn laptop te staren en kreeg ik een déjà vu moment en een niet-kloppende herinnering tegelijkertijd. Ik dacht: dit moment heb ik al eens meegemaakt, en tegelijk meende ik me ineens te herinneren dat ik een keer ruzie met mijn ex gemaakt had over het gebruik van paddo's. Terwijl dit in me opkwam besefte ik wel direct dat beide niet waar waren.
Soms deed ik mijn maskertje af en kwam ik weer even in de intense visuele kleurenwereld terecht waarin de hele kamer vibreerde en golfde, dan deed ik hem weer op en was ik weer in het gangenstelsel met de random herinneringen en anekdotes. Zo ging het de eerste uren steeds op- en af. Er was echter ook een moment in de trip (ik denk op het hevigste punt) dat het niet meer uitmaakte of ik het maskertje op of af had. Ik bleef de kamer zien als ik het maskertje opzette, en ik bleef het donkere gangenstelsel zien als ik het afzette. Alles ging in elkaar over. Ik dacht op dat moment zelfs lichtelijk geïrriteerd: jezus, het hele idee van dit maskertje is weg zo, hier is ook niet over nagedacht door die smartshop.
Dit alles ging gepaard met een bodyload die ik nog altijd zou beschrijven als: tussen misselijkheid en orgasme in. Ik besef dat dit een hele vreemde omschrijving is, omdat dit twee totaal verschillende sensaties zijn waarvan de ene negatief en de andere positief, maar toch houdt het daar het midden tussen vind ik. Het is een soort golvende spanning in je lichaam die soms meer of minder storend is. Ik had er nu wel minder last van dan de vorige keer, of iig was ik me er minder van bewust. Natuurlijk was er ook weer het eeuwige gapen, en de tranende ogen zo nu en dan (standaard in al mijn psilo-trips).
T+1:45 - T+2.45? (23.00 - 24.00 uur?)
Ik merkte hier dat het hele intense en overweldigende van de piek wat af begon te nemen, wat ervoor zorgde dat ik over dingen kon nadenken die er echt toe deden, in plaats van over allerlei random hak-op-de-tak zaken.
Ik dacht aan mijn ouders. Aan hoe ze er altijd voor mij zijn, en dat ik daar eigenlijk niet genoeg dankbaarheid voor toon. Ik dacht terug aan een aanvaring met mijn vader van een week geleden en hoewel ik tot nu toe heel eigenwijs vond ik dat ik gelijk had, zag ik nu ineens dat ik anders had kunnen reageren en handelen. Er waren ook een paar andere verwijten naar mezelf wat betreft mijn ouders: een voorbeeld, ze gaan komende week op vakantie maar ik weet niet precies wanneer. Een stem in mijn hoofd zei beschuldigend: 'wat erg, je weet niet eens wanneer ze op vakantie gaan.' Ik nam me voor de volgende dag, nuchter, te gaan vertellen aan mijn ouders dat ik ze dankbaar ben voor wat ze doen. En te vragen wanneer ze op vakantie gaan. :')
Vond dit achteraf best streng van de truffels, eenmaal nuchter keek ik hier toch wat luchtiger op terug. Ik toon mijn dankbaarheid best vaak, op mijn manier, en was het nu echt zo erg dat ik niet de precieze datum wist van hun vakantie...
Het gekke is dat ik ook ineens het idee had dat ik me in de zorgen en gedachten van mijn ouders kon verplaatsen. Ik was ineens 'in hun hoofd' en werd me bewust van hun dromen (bijv. een vakantiehuisje kopen op een warm eiland voor de wintermaanden - iets wat ze tot nu toe nog niet hebben kunnen doen omdat ze hun huis nog niet heb kunnen verkopen). Ook voelde ik even een zwaar melancholisch gevoel omdat ik me realiseerde dat mijn ouders ouder aan het worden zijn, en niet het eeuwige leven hebben. Ik voelde in het algemeen veel liefde voor mijn ouders in dit deel van de trip.
Ik dacht ook aan het ongeluk. 'Het ongeluk' gebeurde iets meer dan een jaar geleden. Ik fietste met een collega over straat en ze werd een meter voor me, dus voor mijn ogen, aangereden door een auto. Het gevolg was dramatisch: ze overleefde dit ternauwernood maar heeft zware hersenschade opgelopen en maanden in een coma/vegetatieve toestand gelegen. Toen haar bewustzijn uiteindelijk terugkwam, bleek ze zwaar gehandicapt. Ze is volledig afhankelijk en leert waarschijnlijk nooit meer lopen en praten. Ze was pas vooraan twintig, had haar leven nog voor zich, maar zit nu opgesloten in haar eigen beperkte lichaam. Dit alles heeft natuurlijk een enorme impact op mij gehad en hoewel ik geen schuld had aan het ongeluk heb ik me wel maandenlang schuldig gevoeld, omdat ik niks had, en zij alles. De truffels lieten mij zien dat ik niet moet inzitten met mijn rol in deze hele dramatische gebeurtenis. Ik kon er niets aan doen, ik had het niet kunnen voorkomen, en nu het gebeurd is, had ik er niet op een betere manier mee kunnen omgaan dan ik gedaan heb (haar nog vaak blijven bezoeken in de kliniek, hoe moeilijk ook, etc.). Dit was wel een troostende gedachte.
Van het ongeluk sprong het gelijk door naar mijn werk ('ik moet beter mijn best doen, het komende jaar moet ik echt meer papers publiceren en harder werken') en van daaruit naar mijn parfumverslaving ('ik mag nu echt geen nieuwe parfums meer kopen'). Dit was ook weer best streng van de truffels, want volgens mij werk ik over het algemeen toch hard genoeg, en wat betreft die parfum, ja, iedereen zo zijn zwakheden toch. :P
Al met al, echt diepzinnige gedachten waren dit allemaal niet, maar wel nuttige!
Tegelijk met deze gedachten was er steeds in meer of mindere mate nog altijd de visuele heftige buitenwereld en het gangenstelsel als ik het maskertje opzette. Ook vermaakte ik me met mijn verstoorde visuele perceptie. Het dekentje waar ik onder lag leek gigantisch en nooit op te houden, de tafel met fruit en drinken leek belachelijk ver weg. Toen ik een stuk ananas in m'n mond stopte leek dit enorm groot.
T+2:45 - T+3.45? (24.00 - 1.00 uur?)
Rond deze tijd besefte ik dat de trip duidelijk minder werd, maar ik was ook nog lang niet nuchter. De eerste twee uur zat ik echt in een andere wereld, nu zat ik voor mijn gevoel tussen twee werelden in: de tripwereld en de werkelijkheid. Ik vond het ergens jammer afscheid te moeten nemen van de tripwereld en had nu al een soort 'heimwee', iets wat ik tijdens m'n vorige trip helemaal niet had. Ik had er dit keer best nog langer willen blijven en vond het jammer terug te moeten. Ik besloot dan ook vanaf nu altijd de volledige 15 gram te nemen, ik hou wel van deze intensiteit.
Ergens in dit uur kwam ik op het idee om in bad te gaan. Het leek me wel grappig om even iets anders te proberen, een andere omgeving, een nieuwe ervaring. Maar toen ik opstond, kwam ik tot de conclusie dat deze ingeving helaas te hoog gegrepen was. Ik liep namelijk echt idioot (ik voelde me tien meter boven de grond en maakte hele rare ongecoördineerde stijve stapjes) en alleen bij het idee me uit te moeten kleden en na het bad ook weer aan te moeten kleden en af te moeten drogen werd ik al moe: het leek allemaal één grote puzzel en veel te ingewikkeld in mijn staat. Dus ging ik maar weer op de bank liggen. Dit vind ik tevens het grootste nadeel van psilo denk ik: ik heb - ook ná de piek - totaal geen energie en coördinatie en kan eigenlijk niks dan op één plek blijven. Opstaan en bewegen is gewoon teveel.
Heb ook nog even in de spiegel gekeken tussendoor, en ik zag er best normaal uit. Wel wat vergrote pupillen (en uiteraard haren recht overeind door alle houdingen die ik aangenomen had op de bank), maar ik vind dat je er door bijvoorbeeld MDMA veel slechter uitziet. Veel bleker en ongezonder.
T+3:45 - T+5.45 (1.00 - 3.00 uur)
De laatste twee uur van de trip lag ik lekker een beetje uit te spacen. Mijn kat besloot nog even bovenop me te komen liggen. Moet sowieso bij gezegd worden dat zij weer gigantisch mooi was tijdens de trip. Ze leek net als de vorige keer uit pixels te bestaan en straalde ook weer iets statigs uit. Toen ze zichzelf begon te wassen, kreeg ik die handeling drie keer vertraagd door, gefragmenteerd en in slow motion, als slecht aan elkaar gemonteerde filmbeelden. Af en toe zag ik haar weer van een afstandje langdurig naar me kijken, en toen kwam ze dus nog even gezellig op me liggen. ^^
Wat ook wel typisch was (en misschien een gevolg van de wat hogere dosis) is dat de visuals héél erg lang aanhielden. Rond 3.00 uur 's nachts zag ik nog steeds de gordijnen trillen en de bakstenen en ramen van het huis tegenover me golven en verkleuren. Ook de beelden op mijn laptop - natuurfoto's die steeds werden getoond horend bij de meditatiemuziek - kwamen volledig tot leven. Ik zag er een ongelofelijke diepte en beweging in, hoewel het stilstaande beelden waren zag ik watervallen stromen, bladeren bewegen in de wind, water glinsteren. Zo realistisch dat ik een paar keer dichtbij het scherm heb zitten staren of het wel écht stilstaande beelden waren. Terwijl het toen al bijna zes uur geleden was dat ik de truffels had gegeten. Vorige keer was ik toch ook wel zo'n vijfeneenhalf tot zes uur zoet, blijkbaar duurt het bij mij gewoon zo lang.
T+5.45 (3.00 uur)
Het was nu bijna uitgewerkt, afgezien van wat lichte visuals en de nodige brakheid. Met een zwaar hoofd zette ik m'n telefoon aan, dit was nog wel even een grappige ervaring, want de icoontjes van mijn apps sprongen echt om beurten - plop! plop! - van het scherm af. Vriendinnen hadden in de tussentijd een paar plaatjes gestuurd via whatsapp, die ook leken te bewegen.
Daarna heb ik de muziek uitgezet en ben ik, lui als ik me voelde, op de bank in slaap gevallen. Ik werd om 7.00 uur weer wakker en toen was alles weer volledig normaal, geen restanten van visuals meer. Voelde me zelf ook prima, alleen wat hoofdpijn, maar dat hoeft niet door de truffels te komen, ik heb dit regelmatig in het weekend. Ben in bed verder gaan slapen. ^^ Paar uur later wakker geworden en de dag normaal en relaxt doorgebracht.
Samenvatting van deze ervaring: heel bijzonder! Ik merk dat ik me vandaag wel wat melancholisch voel. Deze trip heeft emotioneel meer met me gedaan dan de vorige. Ik heb ook het idee dat ik de daadwerkelijke kern van de ervaring niet in dit report heb kunnen samenvatten/verwoorden, omdat ik de clue vergeten ben of dit niet onder woorden kan brengen. Ik kwam dit keer zeker in een totaal andere wereld terecht. Eentje waaruit ik op dat moment ook niet weg wilde (ook al was ik me er heel erg van bewust dat ik tripte!), waarvan ik nog geen afscheid van wilde nemen. En nu de ervaring achter de rug is, staat het me een soort van tegen om weer aan de dagelijkse sleur van het leven en mijn werk te beginnen morgen. Het lijkt er allemaal zo weinig toe te doen vergeleken bij wat ik heb gezien en meegemaakt vannacht. Alsof er veel belangrijkere dingen zijn waar we op zouden moeten focussen! Tegelijkertijd weet ik dan ook weer niet zo goed wat die dingen dan precies zijn waar we op moeten focussen. De trip heeft me niet zozeer één algemene concrete boodschap meegegeven. Meer een bepaald gevoel dat achterblijft, als na een droom. Kent iemand van jullie dit melancholische after-trip gevoel?
Ik troost me nu maar met het feit dat ik ooit, binnenkort, weer kan terugkeren naar deze wereld, want nu ik kan solotrippen ben ik vrij om te trippen wanneer ik wil! Al lijkt het me niet goed om het te vaak te doen, dus zal ik geduld hebben tot ik me er weer mentaal klaar voor voel. Wie weet moet ik gewoon wat meer ervaren zijn op het gebied van psychedelica tot ik kan doordringen tot de 'kern van de boodschap', wie weet komt die nog. En misschien ook wel niet, misschien maakt de chaos en onvoorspelbaarheid van paddestoelen ze juist zo interessant.
* P.S.: Het kan zijn dat ik later wat stukjes uit dit verslag haal i.v.m. herkenbaarheid.
