Geen enkele methode is conform voor iedereen. Een depressie en mentale klachten zijn niet standaard of bij iedereen gelijk. Knap man dat je het zo hebt gedaan. Het is heel zwaar en een hel. Trust me, ik know.
Antidepressiva
- Onderwerp starter joetsie
- Startdatum
Syl
Badass junkie
Sinds een maand slik ik nu prozac.
Heb hiervoor 120 mg duloxetine geslikt.
Ben gestart met 20 mg prozac en ik kreeg echt een opleving.
Ik voelde me echt lekker en had echt zin in de dag.
Na ong 2 weken hiervan enorm genoten te hebben viel ik terug in het depressieve gevoel.
Geen zin meer om op te staan, geen zin inde dag.
Maandag bij de psychiater geweest en hier over gesproken.
Ze zei dat dit vaak voor komt, dat je even een opleving krijgt en dan weer terug valt.
Ze stelde voor om de prozac op te hogen naar 40 mg.
Ook ben ik gister voor het eerst sinds maart weer naar psycholoog geweest.
Dit is mijn nieuwe psycholoog en ik voelde direct een klik.
We hebben de punten besproken waar we aan gaan werken.
Vanaf nu weer wekelijks theraphie dus.
Ben super tevrede met nieuwe psycholoog en heb er erg goed gevoel bij. 😊
Heb hiervoor 120 mg duloxetine geslikt.
Ben gestart met 20 mg prozac en ik kreeg echt een opleving.
Ik voelde me echt lekker en had echt zin in de dag.
Na ong 2 weken hiervan enorm genoten te hebben viel ik terug in het depressieve gevoel.
Geen zin meer om op te staan, geen zin inde dag.
Maandag bij de psychiater geweest en hier over gesproken.
Ze zei dat dit vaak voor komt, dat je even een opleving krijgt en dan weer terug valt.
Ze stelde voor om de prozac op te hogen naar 40 mg.
Ook ben ik gister voor het eerst sinds maart weer naar psycholoog geweest.
Dit is mijn nieuwe psycholoog en ik voelde direct een klik.
We hebben de punten besproken waar we aan gaan werken.
Vanaf nu weer wekelijks theraphie dus.
Ben super tevrede met nieuwe psycholoog en heb er erg goed gevoel bij. 😊
De Zandman
DF-koning
Een goede hulpverlener is vaak zijn gewicht in goud waard.
De ellende van het systeem van de hulpverlening is wel het feit dat je in de loop der tijd er waarschijnlijk vele van zult verslijten.
Want bij deze mensen hoort overplaatsing.
Promoveren. Rn hiertoe dus regelmatig een ander hulpverleners traject in gaan.
Met als direct gevolg, dat je van voren af aan weer je hele doopceel kunt gaan vertellen.
Ik heb nogal lang vele malen dit soort hulpverleners zien komen, en gaan.
En iedere keer weer van voren af aan je problemen gaan toelichten.
Bah. Hoe immens vervelend was dit....
Maar, het hoort klaarblijkelijk tot het systeem van de hulpverlening.
Leer er maar mee leven zegt men.
Het is niet anders ...
De ellende van het systeem van de hulpverlening is wel het feit dat je in de loop der tijd er waarschijnlijk vele van zult verslijten.
Want bij deze mensen hoort overplaatsing.
Promoveren. Rn hiertoe dus regelmatig een ander hulpverleners traject in gaan.
Met als direct gevolg, dat je van voren af aan weer je hele doopceel kunt gaan vertellen.
Ik heb nogal lang vele malen dit soort hulpverleners zien komen, en gaan.
En iedere keer weer van voren af aan je problemen gaan toelichten.
Bah. Hoe immens vervelend was dit....
Maar, het hoort klaarblijkelijk tot het systeem van de hulpverlening.
Leer er maar mee leven zegt men.
Het is niet anders ...
Ik geloof er zeker niet in dat het uit het niets komt. Het kan dan lijken alsof het uit het niets komt, maar heel veel van wat wij zijn zit in het onderbewuste. Voordat je iets denkt, voelt en doet is er al een heel proces waar je zelf niet bewust van bent. Werk je niet aan bewustwording van alle processen die in jou omgaan, dan zullen deze jou saboteren al voordat je er iets aan kunt doen.
En in mijn ogen zijn dergelijke "fysieke depressies" vaak toch oorspronkelijk ontstaan vanuit de geest (psychosomatisch) en dan "uitgehard" tot lichamelijke patronen/kwalen dus. Ook het zoeken in het verleden van iemand naar de oorzaak van een kwaal is imo lang niet altijd afdoende om het probleem op te lossen. Vanaf een bepaald punt moet je over naar genezing op spiritueel niveau. Dan helpt graven in het verleden niet meer, maar alleen nog maar het in direct contact komen met de eigen essentie, waarbij je in dat proces je onderbewuste door je heen laat komen en stukje bij beetje oplost, zonder dat je per se concreet weet hoe dat daar is gekomen en wat de betekenis ervan is op persoonlijk vlak. Het enige dat telt is terugkeren naar het essentiële bewustzijn dat alreeds altijd zonder kwalen is.
Allemaal slechts mijn mening maar natuurlijk, gebaseerd op mijn eigen ervaring.
De Zandman
DF-koning
Hierover kan ik ook meepraten, aangezien ik zeer zware depressies heb mogen of beter, lees: moeten doorstaan.
Dit is de allerlaatste en zwartste periode in mijn leven geweest.
En hoe kwam dit:
Op een gegeven moment liep ik vast, na en tijdens een enorme burn-out.
Deze ontstonden mede, adhv een relatiebreuk, reeds elders beschreven, voorts na ruim 6 jaren in krijgsdienst te zijn geweest.
En niet de eerste, de beste...
En dan kom je, links, of rechtsom, in een hulptraject terecht.
Ik weet nog precies hoe eea tot stand kwam. Allerlei verwerkingsprocessen, ptss, slapeloosheid, en nog wat...en fit kreeg ik op mijn bordje.o
Psychiaters. Psychologen.
Maatschappelijk werkers.
De een nog weirder, linkser, rechtser, dan de ander.
Vele mensen uit deze richting heb ik versleten.
Diepgraverij.
Therapievormen. Bijna tot de dood erop volgde.
Dit klinkt raar, maar als je 5 dagen in de week in psychotherapie bent, dan kan ik zeggen dat dit zo ontzettend veel energie kost dat het weer naar huis rijden na zo'n dag mij bijna de das omdeed in het verkeer.
Ik nam mij toen één ding voor.
Nooit en te nimmer meer dergelijke therapievormen te gaan proberen.
Ne jamais!
Dus, verder op zoek...
Na lange, lange tijd kwam er een medicatie pakket uit.
Dit pakket geeft een ondersteuning.
Nog altijd.
Nu er allerlei slijtage ellende met veel pijn op mijn pad komt, zal dat pakket wel weer aangepast moeten gaan worden....
en nou die Covid ellende weer.
Van alle diepgraverij zeg ik uit ervaring dat deze voor sommige mensen heel misschien iets kan bieden. Wie, ik zou het niet weten, maar als niemand ermee geholpen zou kunnen worden, dan was dit project allang weer gestopt, nietwaar?
Het verleden, dus.
Opnieuw er doorheen. Waarom toen juist dit, en dus niet dat? Helpt dit, echt waar?
Alleen. Je kunt er niets meer aan veranderen, passé is passé. Toch?
Anyway,
Van de 10 mensen waarmee wij in een groep begonnen met die dagelijkse zware kost heb ik er twee zien verbeteren in hun toestand.
6 bleven min of meer gelijk, en 2 tot 3 groepsleden draaiden een psychiatrisch ziekenhuis in....
Ik ben er dus niet positief over. Dwze hulp vorm, dus. Nee.
Integendeel.
Je moet alles uiteindelijk z e l f doen, beste mensen, en enige begeleiding hierbij kan werken.
I.i. g. Niet op de bank gaan liggen, en de ene joint of pijp na de andere opsteken. Want helpt je bijna gegarandeerd de vernieling in.
Probeer met kleine, niet te moeilijke bezigheden afleiding te vinden, mij heeft dit toch wel aardig op de rit geholpen.
Anderen helpen, sat deed me i.i.g goed...
En zo ga ik verder.
That's life.
C'est la vie!
Dit is de allerlaatste en zwartste periode in mijn leven geweest.
En hoe kwam dit:
Op een gegeven moment liep ik vast, na en tijdens een enorme burn-out.
Deze ontstonden mede, adhv een relatiebreuk, reeds elders beschreven, voorts na ruim 6 jaren in krijgsdienst te zijn geweest.
En niet de eerste, de beste...
En dan kom je, links, of rechtsom, in een hulptraject terecht.
Ik weet nog precies hoe eea tot stand kwam. Allerlei verwerkingsprocessen, ptss, slapeloosheid, en nog wat...en fit kreeg ik op mijn bordje.o
Psychiaters. Psychologen.
Maatschappelijk werkers.
De een nog weirder, linkser, rechtser, dan de ander.
Vele mensen uit deze richting heb ik versleten.
Diepgraverij.
Therapievormen. Bijna tot de dood erop volgde.
Dit klinkt raar, maar als je 5 dagen in de week in psychotherapie bent, dan kan ik zeggen dat dit zo ontzettend veel energie kost dat het weer naar huis rijden na zo'n dag mij bijna de das omdeed in het verkeer.
Ik nam mij toen één ding voor.
Nooit en te nimmer meer dergelijke therapievormen te gaan proberen.
Ne jamais!
Dus, verder op zoek...
Na lange, lange tijd kwam er een medicatie pakket uit.
Dit pakket geeft een ondersteuning.
Nog altijd.
Nu er allerlei slijtage ellende met veel pijn op mijn pad komt, zal dat pakket wel weer aangepast moeten gaan worden....
en nou die Covid ellende weer.
Van alle diepgraverij zeg ik uit ervaring dat deze voor sommige mensen heel misschien iets kan bieden. Wie, ik zou het niet weten, maar als niemand ermee geholpen zou kunnen worden, dan was dit project allang weer gestopt, nietwaar?
Het verleden, dus.
Opnieuw er doorheen. Waarom toen juist dit, en dus niet dat? Helpt dit, echt waar?
Alleen. Je kunt er niets meer aan veranderen, passé is passé. Toch?
Anyway,
Van de 10 mensen waarmee wij in een groep begonnen met die dagelijkse zware kost heb ik er twee zien verbeteren in hun toestand.
6 bleven min of meer gelijk, en 2 tot 3 groepsleden draaiden een psychiatrisch ziekenhuis in....
Ik ben er dus niet positief over. Dwze hulp vorm, dus. Nee.
Integendeel.
Je moet alles uiteindelijk z e l f doen, beste mensen, en enige begeleiding hierbij kan werken.
I.i. g. Niet op de bank gaan liggen, en de ene joint of pijp na de andere opsteken. Want helpt je bijna gegarandeerd de vernieling in.
Probeer met kleine, niet te moeilijke bezigheden afleiding te vinden, mij heeft dit toch wel aardig op de rit geholpen.
Anderen helpen, sat deed me i.i.g goed...
En zo ga ik verder.
That's life.
C'est la vie!
Laatst bewerkt:
geflipt
Wijs gebruiker
Ok, ik wil gerust meegaan in de gedachtegang dat er altijd wel 'iets' is dat de trigger vormt. Zelfs al zit dat soms heel erg diep vanbinnen. Toch weet ik - uit eigen ervaring - dat het echt wel kàn dat er (zo goed als dan) geen aanleiding is. Ik sta op tijdens een normale week, op een normale dag, en zonder enige aanleiding voel ik mij wegzakken in een diepe depressie. Die kan een paar uur tot een paar maanden aanhouden, en gaat dan vanzelf weer weg. Ik heb een bipolaire stoornis. Dat betekent puur fysiek dat er problemen zijn in 'mijn bovenkamer', en dat depressies of manieën écht komen opzetten uit het niets. Niet altijd, maar soms wel. Maakt dat mijn depressies dan minder échte depressies? Ik denk het niet. Maar ik volg je voor 99% van de gevallen, dat er wel degelijk 'iets' speelt bij de val...
Spitten naar de 'ware oorzaak' is inderdaad niet altijd de beste methode, maar het kan mensen wel helpen hun valkuilen te leren kennen. Zeer belangrijk in het helingsproces, maar ook naar hervalpreventie toe. Wat ik geleerd heb de laatste 32 jaar vol ziekte, artsen, medicatie en opnames, is dat er wel veel meer aandacht is voor dat essentiële bewustzijn. Het hier en nu. Zo heb ik altijd meditatie en yoga gekregen tijdens mijn opnames. Of mindfulness. Het zijn de eerste stappen naar nieuwere vormen van heling, die zeer zeker hun nut al bewezen hebben. Voor en na de meditatie-sessies wordt een spanningsscore opgevraagd bij de patiënten. Het is wonderbaarlijk hoe die vaak drastisch daalt na een uurtje meditatie of yoga. Bij mijn psychologe merk ik het ook. De focus ligt op 'hoe voel je je nu, en wat kunnen we doen om dat te veranderen', en er wordt vooruit gekeken, ipv enkel achteruit. Als je het vergelijkt met 30 jaar geleden, dan staan we écht wel een stuk verder naar mijn mening...
Deze vele woorden, enkel maar om te zeggen dat ik je grotendeels gelijk geef. Zeker als het gaat om te leren terugkeren naar dat essentiële bewustzijn.
Mijn visie op depressie en AD:
Verdriet hoort bij het leven. Depressie hoort, voor sommigen, ook bij het leven. Wij hebben ons als doel gesteld gelukkig te zijn, een fijn, comfortabel leven te leiden. Kijk maar naar de jaargetijden: we krijgen te maken met zonneschijn, wind, bewolking, warmte, kou, regen… dat is net zoals de cyclus van het leven, feitelijk. We kunnen schuilen voor de regen, iets warms aantrekken als het koud is, maar de kou zelf kunnen we niet wegnemen. We accepteren dat kou nou eenmaal bestaat, en vertrouwen erop dat het warme weer ook weer zal komen. Net als de boom die al zijn blaadjes verliest, zo kan een mens ook ineens niets meer hebben, maar de boom oordeelt niet en wacht geduldig op betere tijden…
Het is verdriet wat gehoord wil worden, erkent wil worden. Zelfs omarmd moet worden op een gegeven moment.
Juist door die depressie te gaan bestrijden met allerlei middelen, onderdrukken wij hem. We zeggen in feit tegen onszelf: nu is het klaar, nu mag je niet meer depressief zijn, vaak speelt ook mee dat we van onszelf en/of van onze omgeving weer moeten functioneren. Het kan dan een tijd goed gaan, maar je komt nooit bij de bron, en lost het dus ook nooit echt op… Je bestrijdt alleen de symptomen, misschien wel je hele leven waardoor je best een oké leven kan lijden, maar nooit volledig bij je ware zelf komt. Als je AD neemt in combinatie met therapie of er andere herstelbevorderende dingen bij doet kun je wel degelijk vooruit komen, maar door de AD onderdruk je wel je ware gevoel.
We hebben alles gekregen wat we nodig hebben. We hebben allemaal zwaktes, het is de kunst om daarmee om te leren gaan. Soms hoor ik: ik heb dit medicijn nodig, anders ben ik te chaotisch om te kunnen werken. Dan is er niets mis met jou: dan is er iets mis met de maatschappij. Niet jij moet veranderen, maar de maatschappij moet verbreden zodat we er allemaal in kunnen functioneren. Als we onszelf steeds maar aan gaan passen zodat we binnen de maatschappij functioneren, gaat deze nooit veranderen.
Het is zoeken naar een balans tussen je moeilijkheden en je krachten. Die ligt bij iedereen anders, maar de chaoot kan bijvoorbeeld als kracht hebben dat hij ondernemend is, een initiatiefnemer, bijzondere dingen meemaakt door zijn impulsiviteit… Daar kunnen de gestructureerde mensen onder ons dan weer van leren, en de gestructureerde persoon kan samenwerken met de chaoot om samen tot resultaat te komen… We zijn een netwerk met zijn allen, we kunnen elkaars krachten gebruiken om allemaal vooruit te komen.
En je zou ook een tijd te verdrietig mogen zijn om te kunnen werken. Het leven draait niet om werken… het leven draait om onszelf te leren kennen, in al onze facetten… En als we zo gestrest raken van werken, moeten we ons dan niet eens afvragen of dit systeem wat we bedacht hebben wel werkt?
In mijn ogen zit de oplossing in naar jezelf luisteren… Vaak heeft depressie te maken met vervreemding van jezelf. We weten vaak ook echt niet meer wie we zijn, we zijn de connectie met onze roots kwijt. Dit komt door de manier waarop het hedendaagse leven is ingericht, daar kunnen wij zelf meestal niks aan doen.
Echt naar jezelf luisteren, dus loskomen van je omgeving, loskomen van je televisie of andere afleidingen, loskomen van alles wat je hebt geleerd, van alles wat je moet, van alles wat je dacht te zijn en te weten. Luisteren naar wat je diepe zelf je wilt vertellen. Er zijn meerdere wegen voor, psychedelica en plantmedicijnen zijn een open deur, je kunt ook denken aan meditatie, yoga, natuurretraites, rituelen, bepaalde literatuur, diepe open gesprekken, creatieve expressies, net wat bij je past… Er de tijd voor nemen die er voor nodig is. Lief zijn voor jezelf, jezelf niet pushen, uitzoeken naar waar jij levenslust uit zou kunnen halen, misschien eens kijken naar wat de natuur je te bieden heeft om je leed wat te verzachten (maar dan niet als symptoombestrijding!). De liefde die je in jezelf hebt opnieuw vinden, en de verbinding met jezelf en alles om je heen (waar jij onderdeel van uitmaakt) herstellen. Het interessante is dat als we onszelf en de staat waarin we verkeren eenmaal volledig kunnen accepteren… dat het dan zijn functie heeft vervuld, en zal verdwijnen. Soms (vaak) betekent dat ook het maken van radicale keuzes in onze levens, zodat we het leven kunnen leiden wat we werkelijk willen leven.
Dat gezegd hebbende, weet ik dat er wel wat kanttekeningen zijn. Ik weet ook dat je zo diep kunt zitten, dat je jezelf er absoluut niet meer toe kunt verzetten om nog iets te proberen/ondernemen. Dan heb je als het ware een soort kickstart nodig om te beginnen. In dat geval, als dus echt niets anders lukt, zie ik wel de voordelen van tijdelijk (!) antidepressiva nemen. Zodra dit ervoor zorgt dat je je bed weer uit kunt komen en met je herstel bezig bent, kun je het het beste weer op eigen krachten gaan doen, in mijn ogen.
Dit komt trouwens van iemand die gedurende 2 jaar een zware depressie heeft gehad, en in die tijd sertraline, citalopram, quetiapine, mirtazapine, opiaten en een bak benzo’s heeft gebruikt, dus ik denk niet lichtzinnig over depressie en ken de valkuilen maar al te goed.
Een heel ander punt wat me overigens ook erg tegenstaat, is de farmaceutische industrie die gericht is op winst, en zeker niet op het beter maken van mensen. Daar hou ik mij het liefst zo ver mogelijk vandaan. Maar dat terzijde.
Verdriet hoort bij het leven. Depressie hoort, voor sommigen, ook bij het leven. Wij hebben ons als doel gesteld gelukkig te zijn, een fijn, comfortabel leven te leiden. Kijk maar naar de jaargetijden: we krijgen te maken met zonneschijn, wind, bewolking, warmte, kou, regen… dat is net zoals de cyclus van het leven, feitelijk. We kunnen schuilen voor de regen, iets warms aantrekken als het koud is, maar de kou zelf kunnen we niet wegnemen. We accepteren dat kou nou eenmaal bestaat, en vertrouwen erop dat het warme weer ook weer zal komen. Net als de boom die al zijn blaadjes verliest, zo kan een mens ook ineens niets meer hebben, maar de boom oordeelt niet en wacht geduldig op betere tijden…
Het is verdriet wat gehoord wil worden, erkent wil worden. Zelfs omarmd moet worden op een gegeven moment.
Juist door die depressie te gaan bestrijden met allerlei middelen, onderdrukken wij hem. We zeggen in feit tegen onszelf: nu is het klaar, nu mag je niet meer depressief zijn, vaak speelt ook mee dat we van onszelf en/of van onze omgeving weer moeten functioneren. Het kan dan een tijd goed gaan, maar je komt nooit bij de bron, en lost het dus ook nooit echt op… Je bestrijdt alleen de symptomen, misschien wel je hele leven waardoor je best een oké leven kan lijden, maar nooit volledig bij je ware zelf komt. Als je AD neemt in combinatie met therapie of er andere herstelbevorderende dingen bij doet kun je wel degelijk vooruit komen, maar door de AD onderdruk je wel je ware gevoel.
We hebben alles gekregen wat we nodig hebben. We hebben allemaal zwaktes, het is de kunst om daarmee om te leren gaan. Soms hoor ik: ik heb dit medicijn nodig, anders ben ik te chaotisch om te kunnen werken. Dan is er niets mis met jou: dan is er iets mis met de maatschappij. Niet jij moet veranderen, maar de maatschappij moet verbreden zodat we er allemaal in kunnen functioneren. Als we onszelf steeds maar aan gaan passen zodat we binnen de maatschappij functioneren, gaat deze nooit veranderen.
Het is zoeken naar een balans tussen je moeilijkheden en je krachten. Die ligt bij iedereen anders, maar de chaoot kan bijvoorbeeld als kracht hebben dat hij ondernemend is, een initiatiefnemer, bijzondere dingen meemaakt door zijn impulsiviteit… Daar kunnen de gestructureerde mensen onder ons dan weer van leren, en de gestructureerde persoon kan samenwerken met de chaoot om samen tot resultaat te komen… We zijn een netwerk met zijn allen, we kunnen elkaars krachten gebruiken om allemaal vooruit te komen.
En je zou ook een tijd te verdrietig mogen zijn om te kunnen werken. Het leven draait niet om werken… het leven draait om onszelf te leren kennen, in al onze facetten… En als we zo gestrest raken van werken, moeten we ons dan niet eens afvragen of dit systeem wat we bedacht hebben wel werkt?
In mijn ogen zit de oplossing in naar jezelf luisteren… Vaak heeft depressie te maken met vervreemding van jezelf. We weten vaak ook echt niet meer wie we zijn, we zijn de connectie met onze roots kwijt. Dit komt door de manier waarop het hedendaagse leven is ingericht, daar kunnen wij zelf meestal niks aan doen.
Echt naar jezelf luisteren, dus loskomen van je omgeving, loskomen van je televisie of andere afleidingen, loskomen van alles wat je hebt geleerd, van alles wat je moet, van alles wat je dacht te zijn en te weten. Luisteren naar wat je diepe zelf je wilt vertellen. Er zijn meerdere wegen voor, psychedelica en plantmedicijnen zijn een open deur, je kunt ook denken aan meditatie, yoga, natuurretraites, rituelen, bepaalde literatuur, diepe open gesprekken, creatieve expressies, net wat bij je past… Er de tijd voor nemen die er voor nodig is. Lief zijn voor jezelf, jezelf niet pushen, uitzoeken naar waar jij levenslust uit zou kunnen halen, misschien eens kijken naar wat de natuur je te bieden heeft om je leed wat te verzachten (maar dan niet als symptoombestrijding!). De liefde die je in jezelf hebt opnieuw vinden, en de verbinding met jezelf en alles om je heen (waar jij onderdeel van uitmaakt) herstellen. Het interessante is dat als we onszelf en de staat waarin we verkeren eenmaal volledig kunnen accepteren… dat het dan zijn functie heeft vervuld, en zal verdwijnen. Soms (vaak) betekent dat ook het maken van radicale keuzes in onze levens, zodat we het leven kunnen leiden wat we werkelijk willen leven.
Dat gezegd hebbende, weet ik dat er wel wat kanttekeningen zijn. Ik weet ook dat je zo diep kunt zitten, dat je jezelf er absoluut niet meer toe kunt verzetten om nog iets te proberen/ondernemen. Dan heb je als het ware een soort kickstart nodig om te beginnen. In dat geval, als dus echt niets anders lukt, zie ik wel de voordelen van tijdelijk (!) antidepressiva nemen. Zodra dit ervoor zorgt dat je je bed weer uit kunt komen en met je herstel bezig bent, kun je het het beste weer op eigen krachten gaan doen, in mijn ogen.
Dit komt trouwens van iemand die gedurende 2 jaar een zware depressie heeft gehad, en in die tijd sertraline, citalopram, quetiapine, mirtazapine, opiaten en een bak benzo’s heeft gebruikt, dus ik denk niet lichtzinnig over depressie en ken de valkuilen maar al te goed.
Een heel ander punt wat me overigens ook erg tegenstaat, is de farmaceutische industrie die gericht is op winst, en zeker niet op het beter maken van mensen. Daar hou ik mij het liefst zo ver mogelijk vandaan. Maar dat terzijde.
Laatst bewerkt:
De Zandman
DF-koning
En dit laatste bericht
onderstreep ik.
Volledig.
Zonder farmacie....
Geen Legio meer.
Al heel lang niet meer zelfs.
Endogene depressiviteit is een vorm van depressiviteit die ontstaat bij de ene persoon wél,
En de andere niet.
Die ander heeft dan mazzel.
De eerstgenoemde heeft gewoon domme pech.
En de gang, die hem dan te wachten staat, deze heb ik geprobeerd om te verwoorden.
Jazeker.
onderstreep ik.
Volledig.
Zonder farmacie....
Geen Legio meer.
Al heel lang niet meer zelfs.
Endogene depressiviteit is een vorm van depressiviteit die ontstaat bij de ene persoon wél,
En de andere niet.
Die ander heeft dan mazzel.
De eerstgenoemde heeft gewoon domme pech.
En de gang, die hem dan te wachten staat, deze heb ik geprobeerd om te verwoorden.
Jazeker.
mee eens
Goed uitgedrukt Niandra, mooie visie, grotendeels eens. Ook zeker met je laatste punt, bias ten gevolge van de farmaceutische industrie. Zelf kritisch blijven is belangrijk. Weinig aan toe te voegen.
Wat ik wel nog wilde zeggen: de insteek van het nemen van antidepressiva is volgens mij vrijwel altijd dat het tijdelijk is. Het is wel zo dat ze een bepaalde periode aanraden na een eerste depressieve episode, en dat die aangeraden periode langer wordt wanneer er nog een tweede of derde episode volgt. Dat doen ze ook niet voor niets. Te vroeg stoppen kan gevaarlijk zijn met het oog op terugval. De schade is dan uiteindelijk blijkbaar vaak groter dan wanneer je globaal de geadviseerde periode aanhoudt (uiteraard kan dat altijd in overleg korter of langer zijn) en daarmee met een grotere kans een terugval voorkomt.
Ik denk dat het heel simpel is: iedereen moet lekker voor zichzelf beslissen hoe hij/zij met depressie en andere psychiatrische problemen omgaat. Waarom moeten we altijd maar heftige ‘meningen’ hebben over wat een ander doet? Ik heb ook geen mening over of iemand die psychotische verschijnselen heeft daar al dan niet medicatie voor gaat nemen. Als het de kwaliteit van leven verbetert: doen. Zo niet, werkt iets anders beter, dan niet doen. De ene depressie is de andere niet, net als dat de ene persoon de andere persoon niet is. Open deur, maar ik heb soms wel het idee dat dit even vergeten wordt. Wij kunnen niet voor een ander denken.
Wat voor de één werkt werkt voor de ander niet, dat zeker.
Waarom ik een mening heb over mensen die wel voor medicatie kiezen? Omdat ik denk dat het voor het collectieve bewustzijn beter is als we allemaal zo dicht mogelijk bij onszelf leven... Als ik uit zou gaan van de theorie dat wij allen één zijn ben ik er bij gebaat dat iedereen zichzelf leert kennen in al zijn facetten, en aspecten of beperkingen van zichzelf dus niet onderdrukt of veranderd middels medicatie, maar er mee in het reine leert te komen of een manier vindt om er mee om te gaan.
Dan nog vind ik het geen 'foute' keuze, ik weet dat er ook mentale aandoeningen zijn waarbij de kwaliteit van leven aanzienlijk slecht kan zijn zonder medicatie, maar ik had het gewoon het liefst anders gezien, want naar mijn idee blijven die problemen/uitdagingen altijd terugkomen in dit of volgende levens tot ermee gedealt wordt, en uitgaande van die theorie heb ik dus mijzelf ermee.
Komt ook nog bij dat sommige mensen denken te moeten veranderen omdat ze anders niet goed functioneren in de maatschappij, dat vind ik verdrietig, want ik zou zo graag zien dat het systeem veranderd in plaats van dat er zo veel mensen koste wat het kost zichzelf aanpassen om er maar in te passen.
Waarom ik een mening heb over mensen die wel voor medicatie kiezen? Omdat ik denk dat het voor het collectieve bewustzijn beter is als we allemaal zo dicht mogelijk bij onszelf leven... Als ik uit zou gaan van de theorie dat wij allen één zijn ben ik er bij gebaat dat iedereen zichzelf leert kennen in al zijn facetten, en aspecten of beperkingen van zichzelf dus niet onderdrukt of veranderd middels medicatie, maar er mee in het reine leert te komen of een manier vindt om er mee om te gaan.
Dan nog vind ik het geen 'foute' keuze, ik weet dat er ook mentale aandoeningen zijn waarbij de kwaliteit van leven aanzienlijk slecht kan zijn zonder medicatie, maar ik had het gewoon het liefst anders gezien, want naar mijn idee blijven die problemen/uitdagingen altijd terugkomen in dit of volgende levens tot ermee gedealt wordt, en uitgaande van die theorie heb ik dus mijzelf ermee.
Komt ook nog bij dat sommige mensen denken te moeten veranderen omdat ze anders niet goed functioneren in de maatschappij, dat vind ik verdrietig, want ik zou zo graag zien dat het systeem veranderd in plaats van dat er zo veel mensen koste wat het kost zichzelf aanpassen om er maar in te passen.
In deze context snap ik je visie beter, dank voor de uitleg.
Met je laatste punt ben ik het eens, helaas dwingt de maatschappij ons in een bepaald jasje, pas je daar niet in dan moet je al snel streng gecorrigeerd worden. Dat is inderdaad verdrietig en zou niet zo mogen zijn.
De Zandman
DF-koning
Over het " tijdelijk" innemen van AD's kan ik uit eigen ervaring het navolgende vertellen:
Toen ik opgenomen was, om mijn ptss te kunnen onderzoeken, heb ik best wel een noemenswaardig aantal mensen terugkomen, in een zeer deplorabele slechte toestand verkerende waarbij he eigenlijk zou kunnen zeggen nog verder teruggevallen, dan bij af.
Volledig in de prak liggende, dus.
De oorzaak: het stoppen met innemen van de medicatie.
Zij waren met ontslag gegaan in eenop zich goede toestand, en dan heb je die ad niet meer nodig, nietwaar.
Al of niet in overleg met de afdelingsarts, en vervolgens keert een toestand van een serotoninetekort of een andere terugkeer van late we het een " defect" noemen.
Dat is me wat.
Van voren af aan, opnieuw de therapie in. Graven in de ziel, totdat er misschien weer een verbetering komt.
Want je weet maar nooit ver kan te ondiep zijn gegraven de vorige keer...
Terug met de ad's. Weer 2 maanden wachten totdat deze weer aanslaat.
Ja, dan ben je stevig de Sjaak. Ga daar maar eens aan staan!
Opnieuw graven.
En nog verder, en nog meer graven...
Want de vorige keer was er wellicht niet diep genoeg gegraven, toch?
Soms raken patiënten volledig in de war door al dat gegraaf...of, erger nog, in paniek of psychose.
In het begin, of beter nog de allereerste keer , dan doe je mee.
Want, je gaat ervan uit dat deze gang van zaken, je beter zal maken.
Immers hier zijn toch de mensen die weten hoe je erdoorheen komt?
Gaandeweg zie je, dat dit niet het geval is...
Maar goed.
Ik denk, en ga ervan uit dat in veel gevallen de AD inname er een is, die blijvend is.
Overigens maak ik mijzelf niet druk over dit punt...
Wanneer er een tekort van een bepaalde stof is, dan is er geen sprake van een tijdelijke inname van medicatie. Logisch.
Wanneer de oorzaak (en) meer in de sfeer van een op geestelijk vlak, steun,cfkvt 't dan is idd een tijdelijke inname te overwegen.
Toen ik opgenomen was, om mijn ptss te kunnen onderzoeken, heb ik best wel een noemenswaardig aantal mensen terugkomen, in een zeer deplorabele slechte toestand verkerende waarbij he eigenlijk zou kunnen zeggen nog verder teruggevallen, dan bij af.
Volledig in de prak liggende, dus.
De oorzaak: het stoppen met innemen van de medicatie.
Zij waren met ontslag gegaan in eenop zich goede toestand, en dan heb je die ad niet meer nodig, nietwaar.
Al of niet in overleg met de afdelingsarts, en vervolgens keert een toestand van een serotoninetekort of een andere terugkeer van late we het een " defect" noemen.
Dat is me wat.
Van voren af aan, opnieuw de therapie in. Graven in de ziel, totdat er misschien weer een verbetering komt.
Want je weet maar nooit ver kan te ondiep zijn gegraven de vorige keer...
Terug met de ad's. Weer 2 maanden wachten totdat deze weer aanslaat.
Ja, dan ben je stevig de Sjaak. Ga daar maar eens aan staan!
Opnieuw graven.
En nog verder, en nog meer graven...
Want de vorige keer was er wellicht niet diep genoeg gegraven, toch?
Soms raken patiënten volledig in de war door al dat gegraaf...of, erger nog, in paniek of psychose.
In het begin, of beter nog de allereerste keer , dan doe je mee.
Want, je gaat ervan uit dat deze gang van zaken, je beter zal maken.
Immers hier zijn toch de mensen die weten hoe je erdoorheen komt?
Gaandeweg zie je, dat dit niet het geval is...
Maar goed.
Ik denk, en ga ervan uit dat in veel gevallen de AD inname er een is, die blijvend is.
Overigens maak ik mijzelf niet druk over dit punt...
Wanneer er een tekort van een bepaalde stof is, dan is er geen sprake van een tijdelijke inname van medicatie. Logisch.
Wanneer de oorzaak (en) meer in de sfeer van een op geestelijk vlak, steun,cfkvt 't dan is idd een tijdelijke inname te overwegen.
Laatst bewerkt:
Kan toch niet slapen.Dus als jong kind was ik met +=6 7 jaar graag alleen speelde graag in mijn eentje.Had lieve ouders fijne jeugd gehad.Plaste tot mijn 12 in bed,begon de angst al.Op mijn 14 leuke tijd gehad geen angst veel op stap ging werken.Heb meerdere banen gehad ,woonde in een grootte stad.Was 16 ontmoet ik mijn huidige man.We gingen samen wonen,hokken heette dat toen.4 jaar woonde we samen.Op een dag loop ik in de stad was de angst weer.Leek of al die mensenmassa op mij af kwa,men.Ik ging drinken wat niet hielp.Ik wilde weg uit de stad.We zijn gegaan naar het platte land waar mijn schoonmoeder vandaan kwam.23 was ik zwanger,weer die angst paniek.Na de bevalling begon de internisten loop.Mijn schildklier ging te snel.2 jaar medicijnen gehad ging redelijk goed,Ik wilde een tweede kind,dus moest stoppen met de medicatie.Ging tijd goed.Zo,n twee jaar.Weer de angst geloop naar de dokter.Ik was een neuroot zei hij.Vroeg naar mijn internist,dokter zei die heeft zich opgehangen.Snap jij dat nou?zei hij tegen mij.Met een vriendin ging ik op yoga.Nouuu als we moesten liggen raakte ik al in paniek!Laatste les niet meer gegaan.We verhuisde naar de polder,en alles deed ik want ik had twee kinderen om te verzorgen.Ik had twee dokters lieverds waren het.Liep de deur plat!Kreeg kalmerings pillen en wilde geen AD.Migraine,ging naar de neuroloog,kreeg betablokkers.Kreeg last van mijn maag was 10 kilo afgevallen,maag onderzoek,en echo drankje drinken maken ze fotos.WAs goed.inmiddels was ik 40 jaar .Ging naar mensendieck om ademhalings oeffening en ontspannen .Durfde niets meer bleef op de bank.Mijn dochter ging trouwen,mijn god paniek moest ik naar toe 4 uur rijden van ons vandaan.Dochter smeekte mij ga nou aan de AD.Ik naar de dokter.En nou ga jij ze slikken !zei hij.Gelukkig duurde het nog een paar maanden voor ze gingen trouwen.En ja ze de pil ging werken!Een nieuwe wereld ging open!Ben nu 65 en durf alles,Had ik ze maar eerder genomen!En iedereen zei wat is ze veranderd zo beter geworden!
ATGC
Bewuste gebruiker
Ik ga het beschaafd houden maar ik vind jouw post met afstand een van de meest respectloze en domme uitingen die ik hier ben tegen gekomen.
Dit is gewoon straight-up medshaming met als "argumentatie" metafysisch gewauwel over een "collectief bewustzijn". Serieus? 🤪😄
Symptoombestrijding kan een prima oplossing zijn. Sterker nog, soms kan het nalaten ervan bij bijv. pijnbestrijding voor ondraaglijk lijden zorgen.
Het zou me niks verbazen als je bij Narconon van Scientology deze kwaadaardige onzin hebt opgepikt.
Binnen groepen mensen is er altijd wel sprake van conformisme. Als niemand zich wil conformeren aan de mores van een groep houdt deze op te bestaan.
Verder zijn mensen vrij in hoe ze zichzelf opstellen. Het is mijn en alleen mijn zaak om me anders te presenteren dan ik ben(afgezien van misleiding). Het is in mijn ogen zelfs natuurlijk gedrag van de mens.
Niet al het gedrag wat voortkomt uit geestelijke problemen is wenselijk en/of nuttig. Zo zet ik bijv. mijn preoccupaties even opzij bij mensen die ik (nog) niet ken of waarvan ik weet dat ze er geen interesse in hebben. Dat kost mij weinig aan energie en verbetert de interactie met de wereld. Jij noemt het conformeren maar het is pragmatisme en gezond verstand.
Je mening is ook hypocriet als de neten, je klaagt over conformisme maar je zou het prachtig vinden als mensen zich aan jouw kromme wereldvisie zouden conformeren.
Laatst bewerkt:
Je leest nu misschien ook wat je wilt lezen. Ze zei dat het beter is als we zo dicht mogelijk bij onszelf leven. Niet dat medicatie per se fout is.
En jij noemt het metafysisch gewauwel, maar je kunt het ook gewoon zien als een diepe acceptatie voelen voor jezelf, inclusief je kwalen/pijn en dan vanuit dat accepterende bewustzijn ook interactie hebben met de wereld om je heen. Dus de directe mensen, dieren, etc. om je heen. Zo'n bewustzijn dat zelfstandig positieve (en helende) energie opwekt, brengt dat ook de wereld in en is tegelijkertijd een inspiratie voor anderen die door dit te zien er direct aan herinnert worden dat het ook zo kan. Dat dit alles dan ook nog eens de energie van het geheel omhoog brengt is meer metafysisch ja, maar is zelfs dat zo vreemd, aangezien alles energie is en in verbinding staat met elkaar? Zelfs de wetenschap onderschrijft dit.
Natuurlijk is het niet zo simpel dat dit gezien moet worden als vervanging van medicatie. Maar een mens met een diepe (spirituele) connectie met zichzelf vindt geluk in zichzelf. En geluk overstemt pijn/kwalen en maakt beter. Of in ieder geval niet slechter.
ATGC
Bewuste gebruiker
Als ik mijn AD stop wordt de wereld pikzwart en vervormt de perceptie van de werkelijkheid op een verschrikkelijke manier. Misschien zouden jullie dat eens moeten voelen alvorens met je oordeel te komen.
Ach, ik ben te lief en principieel hierin. Wat mij betreft verdienen jullie zo'n ervaring gewoon.
Oordeel?
Ik loop het grootste deel van mijn leven met depressie, dus misschien moet jij niet te gauw oordelen. Wil niet zeggen dat ik weet wat jij doormaakt, maar ik praat zeker niet licht over depressie.
Nog meer metafysisch gewauwel voor je dan: De intentie die je de wereld in stuurt komt altijd bij je terug. Misschien voorzichtiger zijn met wat je iemand toewenst.
Nou, ho ho... iemand een depressie toewensen gaat wel heel ver. @ATGC als je het topic goed leest zie je dat er verschillende mensen reageren die wel degelijk zelf met depressie te maken hebben, of hebben gehad (waaronder ikzelf maar ook Niandra en Mindless). Ik ben het ook niet op álle punten met iedereen die hier reageert eens - gebruik zelf AD en heb er heel veel aan - maar er is geen reden om je zo op te winden. Er kunnen verschillende standpunten langs elkaar bestaan, zo lang die op normale toon en beargumenteerd gebracht worden is daar niet zoveel mis mee. We hoeven het niet altijd overal over eens te worden.
I rest my case, wat ik al eerder zei: laten we wel goed blijven beseffen dat we niet in het hoofd van een ander kunnen kijken. Het is prima om ergens wat van te vinden maar we hoeven elkaar ook weer geen meningen op te dringen over het wel of niet gebruiken van antidepressiva, aangezien dat een volledig persoonlijke beslissing is. Ik zeg niet dat ik vind dat dat in dit topic gebeurd is trouwens, vond het zelf een nette discussie, maar ik maak wel vaak in real life mee dat velen er wat van menen te moeten vinden dat ik medicatie voor depressie gebruik. Je hebt het gevoel je te moeten verdedigen. Dat is vervelend, want een depressie ansich is al kut genoeg en de medicatie kan letterlijk levensreddend zijn voor sommigen. Dus op dit punt snap ik je frustratie wel.
I rest my case, wat ik al eerder zei: laten we wel goed blijven beseffen dat we niet in het hoofd van een ander kunnen kijken. Het is prima om ergens wat van te vinden maar we hoeven elkaar ook weer geen meningen op te dringen over het wel of niet gebruiken van antidepressiva, aangezien dat een volledig persoonlijke beslissing is. Ik zeg niet dat ik vind dat dat in dit topic gebeurd is trouwens, vond het zelf een nette discussie, maar ik maak wel vaak in real life mee dat velen er wat van menen te moeten vinden dat ik medicatie voor depressie gebruik. Je hebt het gevoel je te moeten verdedigen. Dat is vervelend, want een depressie ansich is al kut genoeg en de medicatie kan letterlijk levensreddend zijn voor sommigen. Dus op dit punt snap ik je frustratie wel.
ATGC
Bewuste gebruiker
Dan moet je mij toch eens vertellen wat er niet klopt aan mijn visie op mijn eigen situatie. Depressie komt opvallend veel in de familie van mijn moeders kant voor. Aangezien ik weet dat genen invloed kunnen hebben op biochemische processen en mijn eerste episode geen concrete reden lijkt te hebben zie ik erfelijkheid als de meest waarschijnlijke oorzaak. De andere, psychologische oorzaak is in mijn ogen net zo valide.
Een mens heeft geen directe invloed op de systemen die in de hersenen de niveau's van neurotransmitters reguleren. Als deze dus uit balans zijn zonder een externe psychologische oorzaak dan heb je een zeer vervelend probleem.
Aan mensen die dit niet willen geloven heb ik de vraag of ze ook aan psychotische mensen vragen om er ff over heen te stappen. Of bij een MDMA "dinsdagdip", ff de schouders eronder, denk die serotonine omhoog! 🤪
Karma en gerechtigheid trekken mij ook aan. Karma bestaat helaas niet, voorbeelden te over van mensen die zijn weggekomen met de meest verschrikkelijke dingen. En mocht karma toch bestaan dan zal dit ook medshamers en mensen die levensbeschouwingen opdringen treffen 😈
Het is een feit dat depressie kan ontstaan door biologische / genetische factoren. Mensen die dat ontkennen weten te weinig van het onderwerp. Meestal is het een nature/nurture kwestie (dat is niet alleen bij depressie maar bij vele psychiatrische problemen het geval) maar soms ook gewoon niet. Soms is de nature-kant belangrijker en soms de nurture-kant.
ATGC
Bewuste gebruiker
Ik zal het iets duidelijker aangeven: Mensen die medshamen verdienen op zn minst een tijdelijke ervaring van wat men in een depressie voelt.
Je hebt trouwens een punt met dat ik me hierover opwind. Maar ik ben gevoelig voor dingen die ik als onrecht zie. Ik krijg deze feedback ook buiten het forum en ik snap het gevoel erachter.
Ik heb mijn punt wel gemaakt denk ik dus de megafoon gaat nu even uit *klik* 😋
Ik gaf nog hierboven aan:
Ik zeg ook helemaal niet dat jouw visie niet klopt. En ik geloof ook zeker dat genen invloed hebben op biochemische processen.
Maar mijn levensbeschouwing is inderdaad fundamenteel anders dan die van de meesten (realiteit is fundamenteel (nog voor genen en dergelijke) gemaakt van bewustzijn, niet materie) maar ik zeg daarmee zeker niet dat je dingen even magisch weg kunt denken. Wel dat realiteit mogelijk een stuk minder solide is dan wordt gedacht in het conventionele 'materie is fundamenteel' model. En áls dat echt zo is, dat het dan uitmaakt hoe je geestelijk ergens in staat. Omdat realiteit wellicht gemaakt is van 'spul' dat eerder 'geest' is dan 'materie'. Áls dat zo is (ik wil dit niet opdringen) dan kunnen er wellicht dingen gebeuren die aanvankelijk beschouwd zouden worden als wonderen. Omdat het 'spul' waar realiteit van gemaakt is dan hetzelfde spul is waar dromen ook van gemaakt zijn. Niet materie, maar geest/bewustzijn. Nogmaals, ik wil deze levensbeschouwing niet opdringen, maar wel als mogelijkheid aandragen.
Weggekomen in dat leven misschien ja. Als je gelooft dat je gedrag in dit leven helemaal geen verdere consequenties heeft, tja dat is aan ieder voor zich om te geloven wat hij/zij daarvan denkt.
Karma is niet een wraak van het universum. Het is je eigen geweten over je acties en met name je intenties. Als je goede bedoelingen hebt is er niets aan de hand. Soms heb je (bewust of onbewust) minder dan goede bedoelingen en daar zul je uiteindelijk last van gaan krijgen. Ik ook. Totdat je het proces van karma meer en meer begrijpt en oude karma oplost middels zelf vergeving en minder/geen nieuwe creëert middels bewust leven.
Maar om nog even een keer duidelijk te maken: ik ben niet tegen medicatie, zoals ik al aan heb gegeven. Het is duidelijk dat medicatie vele mensen helpt.
En zo ben ik van mening dat juristen op zn minst een tijdelijke ervaring van een concentratiekamp verdienen, ik vind je redenatie helemaal niet zo ver gezocht.
Eerst de ogen uitsteken en dan voor de keel gaan, geneuzel over vergeving en verwerking leid nergens toe tenzij je een perfect mens bent. De enige echte manier om te vergeven is door te overstijgen, lekker die woede kanaliseren en dat is nodig ook. Je wilt geen klappen uitdelen uit impuls, dat is namelijk een teken van zwakte. Alexander de Grote probeerde zijn goddelijkheid te bewijzen door genocide te plegen tegen de Feniciërs, je zult dus beter moeten doen als hem. Jezelf verzwakken met rustgevende medicatie is eigenlijk ook al een teken van zwakte.
Gewoon beetje Nafta, NaOH en Mimosa Hostilis in huis halen en 500mg per 1ml E-liquid oplossen. Klagen kunnen we allemaal.
Net zoals er verschillen zijn in levensbeschouwing zijn er ook verschillen in wat men als 'beschaafd' beoordeeld.
Die moest ik even googlen. Ik hou mij niet bezig met een anti-meds beweging, dit zijn opvattingen die voortkomen uit een bredere levensbeschouwing waar ik voornamelijk na veel trippen en mediteren steeds meer over na ben gaan denken en meer naar ben gaan leven. Dat ik liever zou zien dat er minder medicatie wordt gebruikt bouwt voort op het streven "zo dicht mogelijk bij ons ware zelf leven in volledige zelfacceptatie" vanuit een non-dualistische invalshoek.
Dit is niet wat ik zeg, ik zeg "verdraag de dinsdagdip, erváár de dinsdagdip." Ook de negatieve gevoelens moeten gevoeld worden. Zijn ze daarmee weg? Nee. Kun je die gevoelens door ze volledig te accepteren wel anders gaan waarnemen? Mogelijk wel.
Als voorbeeld: ik heb nu 4,5 jaar chronische pijn waar medisch gezien niets aan te veranderen is en wat veel beperkingen met zich mee brengt. Ik heb er 3 jaar tegen gevochten en heb het 3 jaar proberen te onderdrukken en te verhelpen door een heel medisch circus en allerlei mogelijke behandelingen. Het hielp niet. De pijn is niet minder geworden, maar ik vecht niet meer, ik accepteer dat het bij me hoort en probeer het neutraal te bekijken in plaats van negatief ("ik voel/ervaar dit" in plaats van "gvd weer die kutpijn"). Als het me lukt dat vast te houden ervaar ik de pijn langzaam maar zeker niet langer als negatief. Maar ik heb hem nog niet weg kunnen toveren helaas.
Bij ernstigere, chronische aandoeningen is dit natuurlijk nog veel moeilijker en het kan goed zijn dat ik in die gevallen ook geen andere weg zou hebben gezien dan medicatie...
Zeker. In de praktijk is het bijna onmogelijk om altijd, overal en in alle omstandigheden alleen maar te doen wat we zelf willen. Een belangrijk principe is ook dat je rekening houdt met de ander, en soms botst dat wel eens met eigen wensen in deze persoon. Hierin probeer ik een balans te vinden, maar het blijkt eigenlijk dat er veel meer mogelijk is dan ik dacht. Ik heb mij zelf bijna mijn hele leven aangepast, in de zin van, ik gedroeg mij naar wat er van mij verwacht werd. Een monogaam huwelijk, netjes studeren, netjes werken, geen rare uitspattingen, mijn soms controversionele mening voor me houden en ervoor zorgen dat ik aardig gevonden werd. Ik werd er ongelukkig van.
Eerst was het eng om dingen te doen of zeggen die afkeuring of afwijzing teweeg kunnen brengen omdat ze niet passen binnen datgene waarvan men vindt het het hoort. Maar ik merkte eigenlijk, dat hoe meer ik laat zien wie ik ben, hoe 'aardiger' ik juist gevonden werd, omdat ik geen masker meer op heb. Natuurlijk zijn er mensen die raar opkijken en mijn 'vrijere' manier van leven wordt vooral afgekeurd door mensen die zelf heel netjes en volgens de regels leven. Of men vindt dat ik gewoon niet spoor.
Maar de gesprekken met mensen die nu op mijn pad komen zijn veel oprechter en meestal veel dieper, voorbij het oppervlakkige, sociaal wenselijke gebeuren. En zo inspireren we elkaar en zie je langzaam maar zeker dat andere mensen om ons heen ook meer van zichzelf durven te laten zien. Nog altijd heb ik mijn remmingen en een zekere remming is ook nodig denk ik, maar er mag en kan in mijn ogen véél vrijer geleefd worden dan nu het geval is - zo lang je er niemand kwaad mee doet.Dat is nou net het principe van mijn invalshoek: ik ervaar dat al. Want jij bent - IN MIJN OPVATTING - net zo zeer mijzelf als dat ik mijzelf ben. Alle fragmentaties komen - NAAR MIJN IDEE - uiteindelijk allemaal weer bij elkaar, en ik zal - ZOALS IK HET ZIE - exact jouw leven ervaren, niet 'alsof', maar 'daadwerkelijk'. Daarom kan ik niet anders dan het beste voor jou - mijzelf willen. En bedoel ik het dus echt niet slecht. Jij vindt medicatie voor jouzelf de beste oplossing, misschien is dat juist, ik kan immers nu niet exact voelen wat jij voelt. Ik denk wel dat problemen/onopgeloste gevoelens/niet-geleerde lessen niet weggaan door symptoombestrijding, en dat die dus in andere levenscycli terugkomen, net zo lang tot ze zijn opgelost. Dat wil ik niet voor jou, dat wil ik niet voor mezelf, en daarom denk ik dat er hoe dan ook ooit een moment zal moeten komen dat het leed ervaren moet worden. Hoe verschrikkelijk dat leed ook moge zijn. Ikzelf geloof niet meer in 'domme pech' en denk dat alles een reden heeft. Om het positieve te ervaren moet ook het negatieve worden ervaren, etc.
Dat is overigens heel wat anders dan "schouders eronder" of "gewoon even doorbijten", ik heb zelf ook een hekel aan zulke uitspraken.
Misschien snap je mijn visie iets beter na het lezen van mijn 5-MeO-DMT report. En toen ging ik (meer) lezen en bleek de eenheidstheorie al heel lang en in vele stromingen te bestaan.
En ja, ik erken een zekere mate van hypocrisie. Ik gebruik af en toe nog wel eens pijnstilling als mijn pijn voor mijn gevoel 'ondraaglijk' is of als het ervoor zorgt dat ik mijn dagelijkse 'verplichtingen' niet uit kan voeren. Als ik langere tijd slecht slaap neem ik wel eens een benzo. Ik eet mijn stress wel eens 'weg'. En ik heb heus niet altijd alleen maar goed intenties en doe altijd maar het juiste.
Ik streef wel naar geen medicatie en het juiste doen.
Ik dring mijn mening wel eens op, doorgaans wel vanuit goede intenties, maar daarmee toch iemand kwetsend, zoals ik nu bij jou heb gedaan.
Ik ben nog volop lerende, en ik heb jou niet het gevoel willen geven dat jij jouw keuze moet rechtvaardigen, of dat je een aansteller zou zijn. Zo zie ik het namelijk absoluut niet.
Je laatste puntje nog, ik geloof niet zozeer in karma binnen dezelfde levenscyclus, ik zie ook dat het leed oneerlijk lijkt verdeeld en dat mensen met van alles 'weg komen' in het leven. Ik geloof wel in balans en dat het totaal onderaan de lijn gelijk is, en dat alles wat je zelf de wereld in stuurt weer bij je terug komt, op welke manier en in welke vorm dan ook.
Laatst bewerkt:
Martinus
Wijs gebruiker
Je voert een discussie niet om gelijk te krijgen maar om elkaars ervaring op een onderwerp tegen elkaar te zetten toch?
Ik heb zelf nooit succes gehad met medicatie en daar is mijn mening op gebaseerd, maar dit wil niet zeggen dat ik niet open sta voor andere mensen hun ervaring.
Ik weet niet hoe het is om je hele leven in zware depressie te zitten. Voor mij was de periode van depressie maar een jaar of 5, waar ik me trouwens zoonbeetje niks van herinner gezien ik helemaal niks deed en ervoer.
Ik ben door naar een zorgboerderij te gaan en positieve mensen in mijn leven te krijgen weer opgebeurd geraakt en ben vanuit daar langzaam uit het gat gekropen.
Nu ben ik over de depressie, maar dat kwam ten kosten van het opgeven dat ik ooit een normaal leven zou hebben. Werk is mij te intens in Nederland en dus doe ik vrijwilligerswerk. Ik heb best veel slaap nodig en tijd voor mezelf om de spanningen van de dag te kunnen laten rusten.
Als ik normaal zou willen zijn dan zal ik ook aan de medicatie moeten. Op zijn minst een heleboel wiet om me door de week heen te sleuren.
Ik vind de toon in medshamers wel een beetje raar. Ik ben hier niet om mensen omlaag te halen.. Ik wou alleen mensen inspireren om eens een andere inkijkhoek te proberen. Misschien ben ik niet zo goed in de juiste woorden gebruiken ofzo.
Ik heb zelf nooit succes gehad met medicatie en daar is mijn mening op gebaseerd, maar dit wil niet zeggen dat ik niet open sta voor andere mensen hun ervaring.
Ik weet niet hoe het is om je hele leven in zware depressie te zitten. Voor mij was de periode van depressie maar een jaar of 5, waar ik me trouwens zoonbeetje niks van herinner gezien ik helemaal niks deed en ervoer.
Ik ben door naar een zorgboerderij te gaan en positieve mensen in mijn leven te krijgen weer opgebeurd geraakt en ben vanuit daar langzaam uit het gat gekropen.
Nu ben ik over de depressie, maar dat kwam ten kosten van het opgeven dat ik ooit een normaal leven zou hebben. Werk is mij te intens in Nederland en dus doe ik vrijwilligerswerk. Ik heb best veel slaap nodig en tijd voor mezelf om de spanningen van de dag te kunnen laten rusten.
Als ik normaal zou willen zijn dan zal ik ook aan de medicatie moeten. Op zijn minst een heleboel wiet om me door de week heen te sleuren.
Ik vind de toon in medshamers wel een beetje raar. Ik ben hier niet om mensen omlaag te halen.. Ik wou alleen mensen inspireren om eens een andere inkijkhoek te proberen. Misschien ben ik niet zo goed in de juiste woorden gebruiken ofzo.
geflipt
Wijs gebruiker
Call me crazy, maar hier staan wel degelijk prachtige, en zeer persoonlijke, dingen neergeschreven. Ik denk dat consensus veel meer nabij is dan we denken.
Er moet minder geslikt worden en daar is iedereen het zowat over eens. Daarnaast zijn er de mensen die ze nodig hebben, doordat ze biochemisch tekortkomingen hebben of simpelweg even niet meer vooruit komen zonder...
Maar ik blijf erbij. Er valt meer overeenstemming te bereiken dan we hier misschien lezen. Niemand wil in een catatone depressie blijven hangen, niemand wil met medshaming te maken krijgen. Laat ons de handen in mekaar slaan en samen naar consensus wandelen. Deze discussies zijn zeer interessant, maar vaak iets te offensief. Ik geloof diep in het idee van acceptatie en verbondenheid, dus lees reacties hier niet enkel met je eigen ogen. Lees het met de ogen van de schrijver en veel meer zal duidelijk worden.
Ik zeg maar wat...
Er moet minder geslikt worden en daar is iedereen het zowat over eens. Daarnaast zijn er de mensen die ze nodig hebben, doordat ze biochemisch tekortkomingen hebben of simpelweg even niet meer vooruit komen zonder...
Maar ik blijf erbij. Er valt meer overeenstemming te bereiken dan we hier misschien lezen. Niemand wil in een catatone depressie blijven hangen, niemand wil met medshaming te maken krijgen. Laat ons de handen in mekaar slaan en samen naar consensus wandelen. Deze discussies zijn zeer interessant, maar vaak iets te offensief. Ik geloof diep in het idee van acceptatie en verbondenheid, dus lees reacties hier niet enkel met je eigen ogen. Lees het met de ogen van de schrijver en veel meer zal duidelijk worden.
Ik zeg maar wat...
Ik ben het met het meeste van je post eens, maar vraag me toch af waarom je het zo ziet dat je alle levens zult moeten ervaren. Dit kwam in je 5-MeO report ook al naar voren. Is het niet zo, dat dat allemaal in de illusie valt? Waarom niet richten op thuiskomen naar jezelf, je essentie, waar leed niet bestaat?
Hoe kan er leed zijn als er niet iemand is waar dat leed betrekking op heeft? De Buddha zei: "The root of suffering is attachment". Hechting aan de fysieke vorm, hechting aan de geest/gedachten, is wat lijden tot stand brengt.
Ik ben het er wel mee eens dat alles zoals het is ervaren moet worden. Pijn is er, dat moet gevoeld worden als het alreeds een feit is. Ontkennen heeft geen zin. Maar het wordt pas leed als die pijn betrekking heeft op een 'iemand' die onderscheid maakt tussen goed en kwaad. Niet dat ik wil beweren dat ik zelf geen onderscheid maak, maar ik richt me dan liever op pijn en plezier als gelijkwaardig gaan beschouwen, dan dat ik alle levens ooit zal gaan moeten doorlopen, met alle leed die daarmee gepaard gaat. Dat laatste is in mijn ogen jezelf dieper verliezen in de matrix/illusie. Waarom niet richten op dat wat geen leed ervaart. Puur bewustzijn ervaart slechts, het geeft geen waardeoordeel waardoor lijden niet mogelijk is. Het is nooit afgedaald tot een 'iemand' die een leven doorloopt. Dat is nou juist de illusie.
Beetje offtopic zo, maar je weet hoe interessant ik deze materie vind.
Martinus
Wijs gebruiker
Pot ver dori. Dus ik was depressief omdat 1 van jullie mijn vorige leven was. En in dat leven heb ik/jij het oplossen van de problemen uitgesteld met het nemen van medicatie....
^^ Dan zal ik jullie toch van harte moeten bedanken. Zonder depressie was ik nu niet zoals ik nu ben.
Dit gaat inderdaad offtopic.
^^ Dan zal ik jullie toch van harte moeten bedanken. Zonder depressie was ik nu niet zoals ik nu ben.
Dit gaat inderdaad offtopic.
De Zandman
DF-koning
ik moet zeggen dat ik vwb de reactie van Niandres, ik me in deze visie niet kan vinden.
In casu enkele termen zoals dat collectieve bewustzijn, en termen als " in andere levens".
Ik geloof niet in reïncarnatie.
Collectief bewustzijn, dat boeit me helaas niet.
Mijn eigen bewustzijn is al moeilijk genoeg, laat staan het bewustzijn van " anderen"....
Laten die anderen vooral zorgen dat zij zelf overeind blijven, dan zorg ik zoveel mogelijk, dat ik zelf in deze roerige tijden niet onderuit ga...
Het zou mooi zijn, heel erg prachtig zelfs, als iedereen die met stemmingsproblemen worstelt, met zichzelf in heb!t reine zou kunnen komen.
Maar zo werkt het niet
Waarvan ik werkelijk razend van woede over werd waren de opmerkingen van anderen om mij heen, als ik weer in de zwarte sneeuw beland was.
Ik zal er een paar noemen:
" ach. Ben je weer slecht?
Ga in de tuin werken!
Dan is het zo over..."
Je moet even de volgende dingen beseffen.
Je hebt lucht, om van te ademen.
Je hebt een dak boven je hoofd.
Je hebt iedrre dag te eten.
Dus:
Jij hebt totaal geen reden om depressief te zijn..."
" eigenlijk zou jij bij een boer op het land moeten werken, die goeie praat heeft.
Is het zó over!"
Dit, beste medeleden, kreeg ik zoal te horen als ik weer tot niets in staat was.
Idd.
Dit soort mensen zouden eens aan den lijve moeten voelen, wat een echte depressie betekent.
3 weekjes intern op een gesloten afdeling psychiatrie zou ook in dit kader wonderen kunnen doen.
Van mij mogen deze simpele zielen acuut van de brug Es Siret af mogen flikkeren om het in een volgend leven dunnetjes over te doen.
Jazeker!
By the Way.
Over enkele dagen vertrek ik naar la France.
Wat oude kameraden opzoeken.
Ik zal niet vaak op df te vinden zijn.
In casu enkele termen zoals dat collectieve bewustzijn, en termen als " in andere levens".
Ik geloof niet in reïncarnatie.
Collectief bewustzijn, dat boeit me helaas niet.
Mijn eigen bewustzijn is al moeilijk genoeg, laat staan het bewustzijn van " anderen"....
Laten die anderen vooral zorgen dat zij zelf overeind blijven, dan zorg ik zoveel mogelijk, dat ik zelf in deze roerige tijden niet onderuit ga...
Het zou mooi zijn, heel erg prachtig zelfs, als iedereen die met stemmingsproblemen worstelt, met zichzelf in heb!t reine zou kunnen komen.
Maar zo werkt het niet
Waarvan ik werkelijk razend van woede over werd waren de opmerkingen van anderen om mij heen, als ik weer in de zwarte sneeuw beland was.
Ik zal er een paar noemen:
" ach. Ben je weer slecht?
Ga in de tuin werken!
Dan is het zo over..."
Je moet even de volgende dingen beseffen.
Je hebt lucht, om van te ademen.
Je hebt een dak boven je hoofd.
Je hebt iedrre dag te eten.
Dus:
Jij hebt totaal geen reden om depressief te zijn..."
" eigenlijk zou jij bij een boer op het land moeten werken, die goeie praat heeft.
Is het zó over!"
Dit, beste medeleden, kreeg ik zoal te horen als ik weer tot niets in staat was.
Idd.
Dit soort mensen zouden eens aan den lijve moeten voelen, wat een echte depressie betekent.
3 weekjes intern op een gesloten afdeling psychiatrie zou ook in dit kader wonderen kunnen doen.
Van mij mogen deze simpele zielen acuut van de brug Es Siret af mogen flikkeren om het in een volgend leven dunnetjes over te doen.
Jazeker!
By the Way.
Over enkele dagen vertrek ik naar la France.
Wat oude kameraden opzoeken.
Ik zal niet vaak op df te vinden zijn.
Dat is wel echt een belachelijk statement ja...
Depressiviteit heeft helemaal niet per se met de uiterlijke situatie te maken.
Maar toch, zo iemand weet dat ook gewoon niet. Het heeft geen zin om diegene een hele erge ervaring toe te wensen. Jij bent door je slechte ervaring wijzer geworden. Die ander (nog) niet. Slechte intenties de wereld insturen... Begin er niet aan, want het komt een keer bij je terug. Dat is hoe het werkt. Het is ook nog erger eigenlijk want jij weet wél wat het inhoudt, zij niet.
De Zandman
DF-koning
idd.
Het kost enorm veel energie om alleen al je bed uit te komen.
Daarna nog eens, bij de gesprekken met de hulpverleners.
Als rijpe, nee, overrijpe reeds blauwgroen verkleurde pruim op de reeds in verregaande staat van ontbinding verkerende kwarktaart, komt daar nog bovenop de (mogelijke) groepstherapie...
maar deze worden eigenlijk al meteen na binnenkomst in je schoenen geschoven. Of liever: geperst, met enig geweld. " want, dat is g o e d voor je. "
Daar weet dat systeem alles van.. maar niet heus.
Zoals ik al eerder elders hier heb vermeld, dat doe ik dus NOOOOIT meer.
Ik heb voor medicatie gekozen. Een heel langdurig proces!
Na het deze zo precies mogelijk doseren na het vinden van een goed medicijn samen met de specialist in deze, is het voor mij welletjes.
Geen polonaise meer.
C'est Ca!
Het kost enorm veel energie om alleen al je bed uit te komen.
Daarna nog eens, bij de gesprekken met de hulpverleners.
Als rijpe, nee, overrijpe reeds blauwgroen verkleurde pruim op de reeds in verregaande staat van ontbinding verkerende kwarktaart, komt daar nog bovenop de (mogelijke) groepstherapie...
maar deze worden eigenlijk al meteen na binnenkomst in je schoenen geschoven. Of liever: geperst, met enig geweld. " want, dat is g o e d voor je. "
Daar weet dat systeem alles van.. maar niet heus.
Zoals ik al eerder elders hier heb vermeld, dat doe ik dus NOOOOIT meer.
Ik heb voor medicatie gekozen. Een heel langdurig proces!
Na het deze zo precies mogelijk doseren na het vinden van een goed medicijn samen met de specialist in deze, is het voor mij welletjes.
Geen polonaise meer.
C'est Ca!
Laatst bewerkt:
ATGC
Bewuste gebruiker
Als mensen dat zo ervaren, prima. Maar het zijn geen dingen die in een discussie waarde hebben als argument. Ze zijn nl. verschrikkelijk subjectief.
100% mee eens. Als je niet in die pikzwarte diepe put hebt gezeten en nog nooit hebt ervaren hoe de realiteit ontdaan van elke glans voelt, zwijg dan want je weet van niks.
Hardcore_frk
Badass junkie
Perfect verwoord!
Misschien moet je eens iets minder oordelen op basis van gebakken lucht.Net zoals er verschillen zijn in levensbeschouwing zijn er ook verschillen in wat men als 'beschaafd' beoordeeld.
Een perfect mens bestaat niet
