Wie? - Ik alleen. Man, 35 jaar. 188cm/~75KG
Wat? - ~150 µg ALD-52
Waar? - Thuis
Wanneer? - 15-12-2019 9:25 uur
Tijd voor een tripreport. Twee weken geleden zou ik er ook een plaatsen, maar door drukte de dag erna had ik geen tijd. De dag daarop ben ik er wel voor gaan zitten maar toen was de afterglow voorbij en had ik zelfs last van een klein dipje, dus dat werd helemaal niets. Het kwam gewoon niet uit het hart. Momenteel zit ik in een fijne afterglow van een 150 µg ALD trip van gisteren, dus we gaan los…
9:25 uur (gisteren dus)
Het is nog erg vroeg op de dag, maar omdat ik ’s avonds 23:00 uur in bed moet liggen, zit er niets anders op dan vroeg beginnen. Ik pak mijn zegels erbij en stop er 1 in mijn mond. Fuck it, ik doe er een halve bij. De vorige keer had ik namelijk het gevoel dat de trip zo nu en dan ietsje sterker mocht zijn. Geen weg meer terug nu…
Tegenwoordig heb ik een beetje een soort van ritueel aan het begin van mijn trips, tenminste bij de LSD verwante psychedelica. Wanneer ik de zegel(s) nog in mijn mond heb, begin ik het huis door te lopen dingen op orde te maken. Het aanrecht schoonmaken, de afwas, wat dingen opruimen. Dit zorgt ervoor dat ik wat afgeleid wordt van de opkomende lichamelijke onrustigheid, het ongemakkelijk voelen. En daarnaast is trippen in een nette en schone omgeving gewoon heel fijn. Het zorgt ervoor dat het in mijn hoofd ook meer op orde is. Na het schoonmaken heb ik nog een ritueel dat ik sinds een paar trips toepas. Een tijd geleden toen ik met een groepje mensen tijdens een vrijwilligersklus zat te lunchen kwam het ter sprake dat je met witte salie je huis en jezelf energetisch kunt reinigen. Nu sta ik hier natuurlijk bekend als zweefkees, maar als je me in het echt kent weet je dat ik wat allergisch ben voor die kant van spiritualiteit. Je weet wel, de helende kristallen, het ceremoniële bij een ayahuasca trip bijvoorbeeld en ook het energetisch zuiveren met allemaal aparte attributen. Het zal dan toch de nuchtere Fries in mezelf zijn. Maar tot mijn verbazing was die hele groep mensen het er eenstemmig over eens dat dit geen woo woo ding is, maar echt werkt. Dus een tijd daarna zag ik eens een setje ergens op internet met wat witte salie en palo santo stokjes. Ach, waarom ook niet proberen dacht ik toen. Dus nu loop ik voor een trip mijn hele huis door met brandende stokjes. Judge me!
Nog steeds ben ik niet echt overtuigd dat het ook echt wat doet, maar op de een of andere manier voelt het toch ook wel fijn om dit zo te doen en het huis ruikt er in ieder geval lekker door. Ooit word ik nog eens een hippie…
~10:00 uur
Een half uur later komt de trip op. De energie is onwerkelijk. De atmosfeer is elektrisch en ik voel een agressieve kracht van mijn kern uit als stroomstoten naar mijn ledematen gaan. Ik moet bewegen. Tientallen keren loop ik van de ene kant van mijn huis naar de andere kant. Zo nu en dan denk ik “wat zullen mijn overburen wel niet denken als ze mij zo elke 10 seconden weer voor het raam zien staan”. Tegelijk kan het me ook helemaal niets schelen. Deze energie is zo onmiskenbaar mannelijk. Ik voel me op het moment alsof ik geen shit van wie dan ook pik. Op momenten zou ik het liefst een deur in tweeën slaan. Dan word de energie seksueel en moet ik een mooi vrouwelijk lichaam zien, dus zet ik de computer aan en zet ik er wat afbeeldingen van Sharon Pieksma voor. Hnngg… Die meid straalt seks uit. Mijn gedachten dwalen af naar wat ik allemaal met haar zou doen. De nog steeds extreme energie zorgt er gek genoeg voor dat er niet zo’n groot gevaar is om aan mijn lust toe te geven, maar toch sta ik er even bij stil dat de trip wel wat hedonistisch aan het worden is. “Toch, dit is zo duidelijk onderdeel van mij.” Is de gedachte die er even door mij heen schiet. Deze energie wil niets liever dan zich verenigen met de vrouwelijke energie.
Ik kijk weer even naar Sharon. Ze belichaamt die vrouwelijke verleidelijke energie. Het is niet dat ze die energie heeft, ze IS die seksuele energie op dat moment (je mag haar ook een lekker wijf noemen). Alles IS immers ook energie. Zelf ben ik op het moment (niet van schrijven ) de tegenpool van die energie, de mannelijke variant. “Wacht eens even, ben ik hier niet iets cruciaals over het hoofd aan het zien?” Denk ik dan. Er zit iets in mij, dat die energie tot stand brengt, het is een deel van mij. Al jaren richt ik mij tijdens trips en daarbuiten op de onschuld in mijzelf vinden, maar ondertussen is de realiteit dat een deel van mij helemaal niet onschuldig is. Een deel van mij is uit op dat doen wat eigenlijk “niet hoort”. Ik zie dat die kant van mij mijn hele leven al bij me is geweest. Als klein jongetje liet het me vanuit de struiken met mijn vriendjes met witte besjes door ‘pijltje buizen’ schieten in de nekken van nietsvermoedende langskomende fietsers. (sorry…) Of door het bejaardenhuis lopen en aan oude mensen geld vragen voor een zelfbedacht fictief fonds, om daar vervolgens chips en snoep voor te kopen. (sorry…) Het is die kant van mij die nou net niet bepaald ‘onschuldig’ is. Dan valt mijn oog op de rij aan foto’s die ik de dag ervoor van mijn moeder had meegekregen. Het zijn foto’s van mijn familie. Centraal staat een foto waarop van dichtbij het gezicht is te zien van mijn tien maand oude nichtje waarvan ik voor het eerst oom geworden ben. Met een pruillipje en grote blauwe ogen kijkt ze me aan. Maar verhip, wat is die blik in haar ogen? Is dat hetgeen wat net niet helemaal onschuldig is? Maar dat kan niet, mijn nichtje is een hartstikke lief meisje, ze heeft geen kwaad in zich. Oké, ze drukte laatst een plant uit het vensterbank, maar dat was compleet onschuldig bedoeld toch? Daar zat helemaal niets in de zin van een stoute intentie achter. Toch?
Er is eigenlijk geen ontkennen aan. Het ís dat wat net niet helemaal onschuldig is. Maar als het zelfs in mijn engeltje van een nichtje zit, waarom ben ik het dan zo hard aan het ontkennen in mezelf? En betekent dit dat mijn nichtje helemaal geen hartstikke lief meisje is? Natuurlijk niet… Maar als mens, als persoon is mijn nichtje - zelfs op die jonge leeftijd - niet “heilig”, niet “alleen maar goed”. En ik ook niet. En zo is niemand dat. Je kunt zeggen dat het de duivel in ons is. Dat wat uit is op destructie, op wat “ondeugend” is. Maar denk er eens goed over na: Als we als mensen niet die twist hadden, waren we dan ook niet nogal saai geweest? Willen we echt als een stel heiligen alleen maar vroom met elkaar zitten zijn? I don’t think so... En zelfs al willen we dat, de “duivel” is een deel van ons.
Maar als de duivel onderdeel van mij is, is dat een reden om “hem” zijn gang te laten gaan? Ik loop naar mijn computer toe en zie Sharon daar nog halfnaakt op het scherm staan verleidelijk over haar schouder heen kijkend naar mij. Het is de Jezebel spirit. De vrouwelijke seksuele energie van verleiding. Vanuit mijn trippende staat van bewustzijn zie ik dat hoewel die aantrekking niet te ontkennen is, dit alles een extreem gevaarlijk spelletje is. Mijn eigen mannelijke seksuele energie is mijn kracht, mijn life force als je het zo wilt zeggen. Maar het is voor mij zo makkelijk om geïntimideerd te zijn door een mooie vrouw met die sterke verleidelijke energie. De duivel in mij denkt er makkelijk over: Ik ben alleen thuis, ik draai de foto van mijn nichtje de andere kant op en ik doe waar ik nu zin in heb. Maar nu zit ik niet in dat reactieve bewustzijn. Nu zie ik ver in de toekomst wat de consequenties zijn van toegeven aan die lust op de langere termijn en dat is dat ik mijn seksuele energie, mijn kracht, mijn life force kwijtraak door die behoefte te bevredigen. Bijna een maand lang heb ik er niet aan toegegeven en dit zorgt ervoor dat ik meer en meer die kracht en ook wilskracht ervaar, maar tegelijk wordt de verleiding ook steeds groter. Maar nu zie ik hoe ik het mij niet kan permitteren een vrouw mij ooit te laten verleiden en intimideren, het maakt niet uit hoe aantrekkelijk ze is. Hier heb ik al mijn leven lang een probleem mee gehad. Het is moeilijk voor mij om met heel mooie vrouwen te praten of zelfs aan te kijken. Maar zo zou het niet mogen zijn. Nog niet eens omdat ik zo nodig contact met ze wil, maar om mijn kracht niet te verliezen. Als man belichaam ik de Yang energie van het universum. De agressieve mannelijke creatieve spirit. Er mag geen moment zijn dat ik die essentie in mij verlies door verleiding middels de vrouwelijke Yin energie. Dit zorgt namelijk voor een disbalans. Een disbalans die overigens ook overal doorheen onze maatschappij is te zien en daar een grote destructieve uitwerking op heeft, maar dat terzijde.
Zoals vaak is het moeilijk om te zeggen wanneer wat precies tijdens de trip is gebeurd, daar let ik nooit echt op wanneer de trip goed op gang is. Op een gegeven moment echter sla ik het boek Be Here Now van Ram Dass open. Hier ben ik momenteel geregeld in aan het lezen. Het is het soort boek waar je steeds naar blijft terugkeren omdat je voor sommige dingen een bepaald niveau van bewustzijn nodig hebt om te begrijpen wat er geschreven staat. Vandaar dat ik nu vaak tijdens het trippen een dergelijk boek erbij pak om te doorgronden wat ik anders niet zie. Op een gegeven moment stuit ik op iets dat compleet relevant is voor mijn trip:
En dat is exact wat het is. Verlangen is het willen van de ‘ander’. Verlangen is de creator en verwoester van werelden. Seksueel verlangen is het sterkste verlangen. Door de ander te verlangen, geef je je eigen kracht op. Je betaalt de hoogste prijs door te verlangen, want eigenlijk zeg je: “ik ben niet compleet zonder jou.” En omdat je in werkelijkheid een extreem krachtig wezen bent die zijn/haar letterlijke realiteit creëert middels gedachten en geloof, wordt dat ‘niet-heel zijn’ je realiteit en je lijden. En toch, er is die intense aantrekkingskracht. Je kunt niet doen alsof deze er niet is, want ook dan ben je niet je hele wezen, dan mist er een cruciaal element. Het enige dat je kunt doen is zien dat het zo is en leven in en als die seksuele energie. Can’t have your cake and eat it too…
Waar ik het eerder hierboven over had is dat niemand 100% heilig is. Maar dat is als persoon, als mens. Maar er is iets in ons dat dit wel is. Op het moment dat je verlangen even compleet verwerpt, begint dat wat heilig is zich aan je te tonen. Er is een heiligdom dat niet aards is, dat niet aangetast kan worden door verlangen, dat niet op een fysieke plek gelegen is, maar alsnog echter dan echt is. Waar Yin en Yang alreeds in complete harmonie met elkaar zijn. Bijna al mijn reports gaan over de zoektocht naar dat, maar bijzonder aan deze trip was, dat het mij liet zien dat er óók een menselijke kant aan mij is, die niet zomaar genegeerd kan worden. De duivel in ons is in eerste instantie slechts een ondeugend klein kind. Pas wanneer deze genegeerd wordt, groeit het uit tot de monsters die we soms in deze wereld zien.
Opvallend was dat deze voor mij toch vrij sterke dosering resulteerde in een trip die maar heel minimaal visueel was. Ik kan me nog zeer visuele ALD-52 trips herinneren op minder sterke doseringen. Aan de ene kant jammer, maar man man man wat blijft het toch geweldig om door de ALD een spiegel voorgezet te krijgen en met een vergrootglas te kijken naar alles wat ik in de dagelijkse realiteit voor mezelf probeer te verbergen. Het is zo’n therapeutisch iets om te doen. En juist nu de volgende dag tijdens de afterglow komen sommige lessen nog beter binnen. Ook mede omdat er na een nacht slapen weer wat lichamelijke en geestelijke rust is. Na de piek van de trip gisteren werd ik namelijk mentaal moe, terwijl ik ook nog erg onrustig was. Dit zorgde ervoor dat ik moest denken aan trips uit het verleden waar het de duistere kant op ging, waardoor dat gisteren ook dreigde te gebeuren. Na een paar keer de Wim Hof ademhalingstechniek toe te passen trok dat gelukkig helemaal weg. (aanrader voor als je verkeerd dreigt te gaan!!) Nu kan ik alleen maar dankbaar terugkijken naar de zoveelste prachtige verhelderende tripervaring. En nu weer een langere pauze tot de volgende keer…
Wat? - ~150 µg ALD-52
Waar? - Thuis
Wanneer? - 15-12-2019 9:25 uur
Tijd voor een tripreport. Twee weken geleden zou ik er ook een plaatsen, maar door drukte de dag erna had ik geen tijd. De dag daarop ben ik er wel voor gaan zitten maar toen was de afterglow voorbij en had ik zelfs last van een klein dipje, dus dat werd helemaal niets. Het kwam gewoon niet uit het hart. Momenteel zit ik in een fijne afterglow van een 150 µg ALD trip van gisteren, dus we gaan los…
9:25 uur (gisteren dus)
Het is nog erg vroeg op de dag, maar omdat ik ’s avonds 23:00 uur in bed moet liggen, zit er niets anders op dan vroeg beginnen. Ik pak mijn zegels erbij en stop er 1 in mijn mond. Fuck it, ik doe er een halve bij. De vorige keer had ik namelijk het gevoel dat de trip zo nu en dan ietsje sterker mocht zijn. Geen weg meer terug nu…
Tegenwoordig heb ik een beetje een soort van ritueel aan het begin van mijn trips, tenminste bij de LSD verwante psychedelica. Wanneer ik de zegel(s) nog in mijn mond heb, begin ik het huis door te lopen dingen op orde te maken. Het aanrecht schoonmaken, de afwas, wat dingen opruimen. Dit zorgt ervoor dat ik wat afgeleid wordt van de opkomende lichamelijke onrustigheid, het ongemakkelijk voelen. En daarnaast is trippen in een nette en schone omgeving gewoon heel fijn. Het zorgt ervoor dat het in mijn hoofd ook meer op orde is. Na het schoonmaken heb ik nog een ritueel dat ik sinds een paar trips toepas. Een tijd geleden toen ik met een groepje mensen tijdens een vrijwilligersklus zat te lunchen kwam het ter sprake dat je met witte salie je huis en jezelf energetisch kunt reinigen. Nu sta ik hier natuurlijk bekend als zweefkees, maar als je me in het echt kent weet je dat ik wat allergisch ben voor die kant van spiritualiteit. Je weet wel, de helende kristallen, het ceremoniële bij een ayahuasca trip bijvoorbeeld en ook het energetisch zuiveren met allemaal aparte attributen. Het zal dan toch de nuchtere Fries in mezelf zijn. Maar tot mijn verbazing was die hele groep mensen het er eenstemmig over eens dat dit geen woo woo ding is, maar echt werkt. Dus een tijd daarna zag ik eens een setje ergens op internet met wat witte salie en palo santo stokjes. Ach, waarom ook niet proberen dacht ik toen. Dus nu loop ik voor een trip mijn hele huis door met brandende stokjes. Judge me!
Nog steeds ben ik niet echt overtuigd dat het ook echt wat doet, maar op de een of andere manier voelt het toch ook wel fijn om dit zo te doen en het huis ruikt er in ieder geval lekker door. Ooit word ik nog eens een hippie…~10:00 uur
Een half uur later komt de trip op. De energie is onwerkelijk. De atmosfeer is elektrisch en ik voel een agressieve kracht van mijn kern uit als stroomstoten naar mijn ledematen gaan. Ik moet bewegen. Tientallen keren loop ik van de ene kant van mijn huis naar de andere kant. Zo nu en dan denk ik “wat zullen mijn overburen wel niet denken als ze mij zo elke 10 seconden weer voor het raam zien staan”. Tegelijk kan het me ook helemaal niets schelen. Deze energie is zo onmiskenbaar mannelijk. Ik voel me op het moment alsof ik geen shit van wie dan ook pik. Op momenten zou ik het liefst een deur in tweeën slaan. Dan word de energie seksueel en moet ik een mooi vrouwelijk lichaam zien, dus zet ik de computer aan en zet ik er wat afbeeldingen van Sharon Pieksma voor. Hnngg… Die meid straalt seks uit. Mijn gedachten dwalen af naar wat ik allemaal met haar zou doen. De nog steeds extreme energie zorgt er gek genoeg voor dat er niet zo’n groot gevaar is om aan mijn lust toe te geven, maar toch sta ik er even bij stil dat de trip wel wat hedonistisch aan het worden is. “Toch, dit is zo duidelijk onderdeel van mij.” Is de gedachte die er even door mij heen schiet. Deze energie wil niets liever dan zich verenigen met de vrouwelijke energie.
Ik kijk weer even naar Sharon. Ze belichaamt die vrouwelijke verleidelijke energie. Het is niet dat ze die energie heeft, ze IS die seksuele energie op dat moment (je mag haar ook een lekker wijf noemen). Alles IS immers ook energie. Zelf ben ik op het moment (niet van schrijven
) de tegenpool van die energie, de mannelijke variant. “Wacht eens even, ben ik hier niet iets cruciaals over het hoofd aan het zien?” Denk ik dan. Er zit iets in mij, dat die energie tot stand brengt, het is een deel van mij. Al jaren richt ik mij tijdens trips en daarbuiten op de onschuld in mijzelf vinden, maar ondertussen is de realiteit dat een deel van mij helemaal niet onschuldig is. Een deel van mij is uit op dat doen wat eigenlijk “niet hoort”. Ik zie dat die kant van mij mijn hele leven al bij me is geweest. Als klein jongetje liet het me vanuit de struiken met mijn vriendjes met witte besjes door ‘pijltje buizen’ schieten in de nekken van nietsvermoedende langskomende fietsers. (sorry…) Of door het bejaardenhuis lopen en aan oude mensen geld vragen voor een zelfbedacht fictief fonds, om daar vervolgens chips en snoep voor te kopen. (sorry…) Het is die kant van mij die nou net niet bepaald ‘onschuldig’ is. Dan valt mijn oog op de rij aan foto’s die ik de dag ervoor van mijn moeder had meegekregen. Het zijn foto’s van mijn familie. Centraal staat een foto waarop van dichtbij het gezicht is te zien van mijn tien maand oude nichtje waarvan ik voor het eerst oom geworden ben. Met een pruillipje en grote blauwe ogen kijkt ze me aan. Maar verhip, wat is die blik in haar ogen? Is dat hetgeen wat net niet helemaal onschuldig is? Maar dat kan niet, mijn nichtje is een hartstikke lief meisje, ze heeft geen kwaad in zich. Oké, ze drukte laatst een plant uit het vensterbank, maar dat was compleet onschuldig bedoeld toch? Daar zat helemaal niets in de zin van een stoute intentie achter. Toch?Er is eigenlijk geen ontkennen aan. Het ís dat wat net niet helemaal onschuldig is. Maar als het zelfs in mijn engeltje van een nichtje zit, waarom ben ik het dan zo hard aan het ontkennen in mezelf? En betekent dit dat mijn nichtje helemaal geen hartstikke lief meisje is? Natuurlijk niet… Maar als mens, als persoon is mijn nichtje - zelfs op die jonge leeftijd - niet “heilig”, niet “alleen maar goed”. En ik ook niet. En zo is niemand dat. Je kunt zeggen dat het de duivel in ons is. Dat wat uit is op destructie, op wat “ondeugend” is. Maar denk er eens goed over na: Als we als mensen niet die twist hadden, waren we dan ook niet nogal saai geweest? Willen we echt als een stel heiligen alleen maar vroom met elkaar zitten zijn? I don’t think so... En zelfs al willen we dat, de “duivel” is een deel van ons.
Maar als de duivel onderdeel van mij is, is dat een reden om “hem” zijn gang te laten gaan? Ik loop naar mijn computer toe en zie Sharon daar nog halfnaakt op het scherm staan verleidelijk over haar schouder heen kijkend naar mij. Het is de Jezebel spirit. De vrouwelijke seksuele energie van verleiding. Vanuit mijn trippende staat van bewustzijn zie ik dat hoewel die aantrekking niet te ontkennen is, dit alles een extreem gevaarlijk spelletje is. Mijn eigen mannelijke seksuele energie is mijn kracht, mijn life force als je het zo wilt zeggen. Maar het is voor mij zo makkelijk om geïntimideerd te zijn door een mooie vrouw met die sterke verleidelijke energie. De duivel in mij denkt er makkelijk over: Ik ben alleen thuis, ik draai de foto van mijn nichtje de andere kant op en ik doe waar ik nu zin in heb. Maar nu zit ik niet in dat reactieve bewustzijn. Nu zie ik ver in de toekomst wat de consequenties zijn van toegeven aan die lust op de langere termijn en dat is dat ik mijn seksuele energie, mijn kracht, mijn life force kwijtraak door die behoefte te bevredigen. Bijna een maand lang heb ik er niet aan toegegeven en dit zorgt ervoor dat ik meer en meer die kracht en ook wilskracht ervaar, maar tegelijk wordt de verleiding ook steeds groter. Maar nu zie ik hoe ik het mij niet kan permitteren een vrouw mij ooit te laten verleiden en intimideren, het maakt niet uit hoe aantrekkelijk ze is. Hier heb ik al mijn leven lang een probleem mee gehad. Het is moeilijk voor mij om met heel mooie vrouwen te praten of zelfs aan te kijken. Maar zo zou het niet mogen zijn. Nog niet eens omdat ik zo nodig contact met ze wil, maar om mijn kracht niet te verliezen. Als man belichaam ik de Yang energie van het universum. De agressieve mannelijke creatieve spirit. Er mag geen moment zijn dat ik die essentie in mij verlies door verleiding middels de vrouwelijke Yin energie. Dit zorgt namelijk voor een disbalans. Een disbalans die overigens ook overal doorheen onze maatschappij is te zien en daar een grote destructieve uitwerking op heeft, maar dat terzijde.
Zoals vaak is het moeilijk om te zeggen wanneer wat precies tijdens de trip is gebeurd, daar let ik nooit echt op wanneer de trip goed op gang is. Op een gegeven moment echter sla ik het boek Be Here Now van Ram Dass open. Hier ben ik momenteel geregeld in aan het lezen. Het is het soort boek waar je steeds naar blijft terugkeren omdat je voor sommige dingen een bepaald niveau van bewustzijn nodig hebt om te begrijpen wat er geschreven staat. Vandaar dat ik nu vaak tijdens het trippen een dergelijk boek erbij pak om te doorgronden wat ik anders niet zie. Op een gegeven moment stuit ik op iets dat compleet relevant is voor mijn trip:
Desire is a trap
Desire-lessness is moksha (liberation)
Desire is the creator
Desire is the destroyer
Desire is the universe
Desire-lessness is moksha (liberation)
Desire is the creator
Desire is the destroyer
Desire is the universe
En dat is exact wat het is. Verlangen is het willen van de ‘ander’. Verlangen is de creator en verwoester van werelden. Seksueel verlangen is het sterkste verlangen. Door de ander te verlangen, geef je je eigen kracht op. Je betaalt de hoogste prijs door te verlangen, want eigenlijk zeg je: “ik ben niet compleet zonder jou.” En omdat je in werkelijkheid een extreem krachtig wezen bent die zijn/haar letterlijke realiteit creëert middels gedachten en geloof, wordt dat ‘niet-heel zijn’ je realiteit en je lijden. En toch, er is die intense aantrekkingskracht. Je kunt niet doen alsof deze er niet is, want ook dan ben je niet je hele wezen, dan mist er een cruciaal element. Het enige dat je kunt doen is zien dat het zo is en leven in en als die seksuele energie. Can’t have your cake and eat it too…
Waar ik het eerder hierboven over had is dat niemand 100% heilig is. Maar dat is als persoon, als mens. Maar er is iets in ons dat dit wel is. Op het moment dat je verlangen even compleet verwerpt, begint dat wat heilig is zich aan je te tonen. Er is een heiligdom dat niet aards is, dat niet aangetast kan worden door verlangen, dat niet op een fysieke plek gelegen is, maar alsnog echter dan echt is. Waar Yin en Yang alreeds in complete harmonie met elkaar zijn. Bijna al mijn reports gaan over de zoektocht naar dat, maar bijzonder aan deze trip was, dat het mij liet zien dat er óók een menselijke kant aan mij is, die niet zomaar genegeerd kan worden. De duivel in ons is in eerste instantie slechts een ondeugend klein kind. Pas wanneer deze genegeerd wordt, groeit het uit tot de monsters die we soms in deze wereld zien.
Opvallend was dat deze voor mij toch vrij sterke dosering resulteerde in een trip die maar heel minimaal visueel was. Ik kan me nog zeer visuele ALD-52 trips herinneren op minder sterke doseringen. Aan de ene kant jammer, maar man man man wat blijft het toch geweldig om door de ALD een spiegel voorgezet te krijgen en met een vergrootglas te kijken naar alles wat ik in de dagelijkse realiteit voor mezelf probeer te verbergen. Het is zo’n therapeutisch iets om te doen. En juist nu de volgende dag tijdens de afterglow komen sommige lessen nog beter binnen. Ook mede omdat er na een nacht slapen weer wat lichamelijke en geestelijke rust is. Na de piek van de trip gisteren werd ik namelijk mentaal moe, terwijl ik ook nog erg onrustig was. Dit zorgde ervoor dat ik moest denken aan trips uit het verleden waar het de duistere kant op ging, waardoor dat gisteren ook dreigde te gebeuren. Na een paar keer de Wim Hof ademhalingstechniek toe te passen trok dat gelukkig helemaal weg. (aanrader voor als je verkeerd dreigt te gaan!!) Nu kan ik alleen maar dankbaar terugkijken naar de zoveelste prachtige verhelderende tripervaring. En nu weer een langere pauze tot de volgende keer…
Laatst bewerkt:
