Hallo allemaal,
Mijn eerste post op dit forum na lang alleen lezer te zijn geweest!
Ik ben in januari 2013 begonnen met drugs (goede voornemen? :P ), buiten het standaard "op-zn-tijd-jointje" om. Mijn eerste trip was op 12gr. dragon's dynamite. Ik denk nog steeds dat dit mijn beste trip ooit was, mede door de vrienden met wie ik was en doordat ik totaaaaal overrompeld was van de pure euforie en visuals. Ik heb letterlijk gehuild van blijschap omdat ik alles zo mooi vond om me heen, en me zo fijn voelde. Daarna was het experimenteren met de dosis en truffelvarianten, maar het is niet meer zo speciaal geweest als die eerste keer.
..Fast forward 1,5 jaar: inmiddels regelmatig MDMA/XTC gebruikt en ben erachter dat die drug meer voor mij is weggelegd. Maar toch besloten nog 1 truffeltrip proberen met een vriend (D.) op een vrijdagavond, een aantal weken geleden.
We zitten bij mij thuis en het is rond 6 uur. Ik heb vanaf ongeveer half 3 niets meer gegeten terwijl ik normaal vrij veel eet ivm sport. Ik voel dat ik erge honger heb dus kijk er naar uit om de trip te laten beginnen en de pindarotjes te kunnen eten (hier combineer ik de truffels altijd mee). We besluiten om beiden ongeveer 22 gr. te nemen, D. heeft dit vaker gedaan, mijn max. ooit was 18gr.
We eten het lekker op (ik vind het doorgaans best lekker eigenlijk) en gaan op de bank chillen met een tof Alle Farben setje op om het in te laten werken. Na drie kwartier voel ik de voor mij gebruikelijke tinteling vanuit mijn tenen omhoog kruipen richting mn benen naar de rest van mijn lichaam. Ja hoor, ook mijn benen beginnen te trillen zoals eigenlijk altijd. Heerlijk gevoel. Kort hierna wordt ik ook erg misselijk. Dit is voor het eerst en het wordt steeds erger. Vervelend. Ik besluit naar de WC te gaan en even op de koude vloer daar te chillen voor het geval ik moet overgeven. Het trekt weg na een kwartiertje en ik ga terug naar binnen.
We praten wat, maar het wordt steeds moeilijker om te communiceren. Ik stel een vraag aan D. maar terwijl ik de vraag stel snap ik eigenlijk al niet meer wat ik nou vroeg. Hij kijkt me raar aan en we snappen er beiden niets van. We hebben het voor mijn gevoel ongeveer een half uur over wat we nou probeerden te vragen en komen er maar niet achter, enorm frustrerend! Uiteindelijk komen we er achter dat het was of je de trip al goed ervaarde. Haha.. ja dus! We lachen en ik besluit te gaan staan want ik heb zin om te dansen. We zetten wat andere muziek op en ik dans voor m'n gevoel ongeveer 3 uur achter elkaar, terwijl we het afwisselen met hele rare gesprekken die eigenlijk nooit een punt bereiken. Voor mn gevoel maak ik hele normale zinnen, maar bij elke afronding van mn zin kijkt D. me aan alsof ik gek ben of alsof de clou nog moet komen. Rare stiltes vallen hierdoor gevolgd door gelach.
Ik ben klaar met dansen en vraag D. waarom die gesprekken nou zo raar zijn, we komen er niet achter maar ik vraag me opeens af of het niet is omdat hij een ander persoon is. Ik zeg hem dat hij heel erg lijkt op een andere vriend van ons genaamd L. Ik vraag hem dan ook (vond ik toen heel logisch!) of hij niet toevallig L. is en omdat ik al mijn gesprekken aan D. richt dat L. het niet snapt. Hij moet keihard lachen omdat ik bloedserieus denk dat hij L. is. Opeens denk ik "Oh ja, das idd best wel raar om te denken" en ga stuk. Ik besluit te gaan liggen op de bank met mijn ogen dicht om lekker visuals te gaan zien, de vorige keer dat ik zo ging liggen had ik op een draadje na een out of body (ik zat nog vast met een soort draad/darm aan mijn buik maar was voor de rest compleet los uit mijn lichaam. Ik zag mezelf liggen als een soort schil, heel bizar). Dit wilde ik nu weer maar nu wilde ik helemaal los komen. Helaas had ik te lang gedanst en was het al aan het uitwerken..
Ik maak de balans op en besluit dat dit laatste keer truffels was. Ik vind het gewoon niet zo een leuke drug als bijv. MDMA ook al moet ik het misschien niet met elkaar vergelijken.
D. had de hele avond op de bank gezeten en gewoon gechillt. We besloten naar de keuken te gaan en wat te eten want het was al half 11 en ik merkte dat ik bijna niet meer rechtop kon lopen want mn maag deed zo'n zeer van de honger..
We aten wat chips en ik probeerde een broodje maar het smaakte me niet.
EN TOEN GEBEURDE HET
Ik zei tegen D. dat ik me weer een beetje misselijk en duizelig voelde, net als aan het begin. Heel raar want normaal is het nu uitgewerkt en voelen we niets meer, misschien omdat we meer hadden gebruikt? D. vond het wel bruut, hij dacht er misschien weer een nieuwe golf van de trip aankwam maar nee, het werd echt steeds erger en ik ga weer naar de WC om daar op de grond te gaan zitten.
Ik roep naar D. of hij wat Dextrose wil brengen want ook daar word ik steeds duizeliger. Het volgende dat ik weet is dat ik wakker word van D. die vraagt "moet ik een ambulance bellen?". Hij vraagt het drie keer en ik snap er niets van, ik lig heerlijk te slapen voor mn gevoel maar doe mn ogen open, ben zeiknat en lig op de grond in de wc. HUH?! Wat is er gebeurd?!
Oh, ik ben flauwgevallen bedenk ik me. D. staat met twintig rollen Dextro en 2 glazen water in zn hand te shaken. Ik ben ont-zet-tend moe en wil eigenlijk mn ogen weer dicht doen maar ben bang dat ik dan weer wegzak. D. vertelt dat ik ongeveer 2 minuten lang heb liggen schudden alsof ik een spastische aanval kreeg en oprecht dacht dat ik zou doodgaan. We weten niet goed wat er nou aan de hand is en vooral omdat ik zo moe ben besluiten we toch maar 112 te bellen, just in case.
Ze zijn er vrij snel en doen wat gebruikelijke testjes, bloeddruk, bloedtest, lampje in de oogjes, praatje, etc. Eigenlijk voel ik me al weer goed tijdens het gesprek. Er wordt zelfs nog een foto gemaakt door D. terwijl ik aan wat slangetjes vastzit. "Voor later", lacht hij.
Ik vind het allemaal maar raar en wil eigenlijk gewoon naar bed, de ambulancebroeders denken dat het komt door gebrek aan eten wat opzich wel in lijn is met de pijn aan mijn buik wat voelde als een enorme honger.
De ambulance vertrekt maar D. blijft om op me te letten en we gaan slapen. De volgende ochtend voel ik me gewoon goed. Top zelfs, vreemd genoeg..
Pfoee.. Wat een avond. Nooit verwacht dat mij zoiets zou gebeuren! Het was uiteindelijk voor D. nog enger dan voor mij, doordat hij mij zo zag spacen en shaken. Ik heb dat allemaal niet meegekregen. Misschien maar goed ook..
Ik heb hier overigens wel van geleerd om meer te luisteren naar mijn lichaam tijdens het gebruik van drugs en het niet te verwaarlozen. Twee weken terug bijv. heb ik een rave op xtc gehad tot diep in de ochtend en ik kreeg weer een zelfde soort honger. Op X vind ik het enorm lastig te eten dus normaal zou ik dit negeren maar toch heb ik mezelf nu gedwongen wat te eten (er waren alleen snickers, probeer dat maar eens!!). Wellicht heeft het dus nog een klein posititief randje
Mijn eerste post op dit forum na lang alleen lezer te zijn geweest!
Ik ben in januari 2013 begonnen met drugs (goede voornemen? :P ), buiten het standaard "op-zn-tijd-jointje" om. Mijn eerste trip was op 12gr. dragon's dynamite. Ik denk nog steeds dat dit mijn beste trip ooit was, mede door de vrienden met wie ik was en doordat ik totaaaaal overrompeld was van de pure euforie en visuals. Ik heb letterlijk gehuild van blijschap omdat ik alles zo mooi vond om me heen, en me zo fijn voelde. Daarna was het experimenteren met de dosis en truffelvarianten, maar het is niet meer zo speciaal geweest als die eerste keer.
..Fast forward 1,5 jaar: inmiddels regelmatig MDMA/XTC gebruikt en ben erachter dat die drug meer voor mij is weggelegd. Maar toch besloten nog 1 truffeltrip proberen met een vriend (D.) op een vrijdagavond, een aantal weken geleden.
We zitten bij mij thuis en het is rond 6 uur. Ik heb vanaf ongeveer half 3 niets meer gegeten terwijl ik normaal vrij veel eet ivm sport. Ik voel dat ik erge honger heb dus kijk er naar uit om de trip te laten beginnen en de pindarotjes te kunnen eten (hier combineer ik de truffels altijd mee). We besluiten om beiden ongeveer 22 gr. te nemen, D. heeft dit vaker gedaan, mijn max. ooit was 18gr.
We eten het lekker op (ik vind het doorgaans best lekker eigenlijk) en gaan op de bank chillen met een tof Alle Farben setje op om het in te laten werken. Na drie kwartier voel ik de voor mij gebruikelijke tinteling vanuit mijn tenen omhoog kruipen richting mn benen naar de rest van mijn lichaam. Ja hoor, ook mijn benen beginnen te trillen zoals eigenlijk altijd. Heerlijk gevoel. Kort hierna wordt ik ook erg misselijk. Dit is voor het eerst en het wordt steeds erger. Vervelend. Ik besluit naar de WC te gaan en even op de koude vloer daar te chillen voor het geval ik moet overgeven. Het trekt weg na een kwartiertje en ik ga terug naar binnen.
We praten wat, maar het wordt steeds moeilijker om te communiceren. Ik stel een vraag aan D. maar terwijl ik de vraag stel snap ik eigenlijk al niet meer wat ik nou vroeg. Hij kijkt me raar aan en we snappen er beiden niets van. We hebben het voor mijn gevoel ongeveer een half uur over wat we nou probeerden te vragen en komen er maar niet achter, enorm frustrerend! Uiteindelijk komen we er achter dat het was of je de trip al goed ervaarde. Haha.. ja dus! We lachen en ik besluit te gaan staan want ik heb zin om te dansen. We zetten wat andere muziek op en ik dans voor m'n gevoel ongeveer 3 uur achter elkaar, terwijl we het afwisselen met hele rare gesprekken die eigenlijk nooit een punt bereiken. Voor mn gevoel maak ik hele normale zinnen, maar bij elke afronding van mn zin kijkt D. me aan alsof ik gek ben of alsof de clou nog moet komen. Rare stiltes vallen hierdoor gevolgd door gelach.
Ik ben klaar met dansen en vraag D. waarom die gesprekken nou zo raar zijn, we komen er niet achter maar ik vraag me opeens af of het niet is omdat hij een ander persoon is. Ik zeg hem dat hij heel erg lijkt op een andere vriend van ons genaamd L. Ik vraag hem dan ook (vond ik toen heel logisch!) of hij niet toevallig L. is en omdat ik al mijn gesprekken aan D. richt dat L. het niet snapt. Hij moet keihard lachen omdat ik bloedserieus denk dat hij L. is. Opeens denk ik "Oh ja, das idd best wel raar om te denken" en ga stuk. Ik besluit te gaan liggen op de bank met mijn ogen dicht om lekker visuals te gaan zien, de vorige keer dat ik zo ging liggen had ik op een draadje na een out of body (ik zat nog vast met een soort draad/darm aan mijn buik maar was voor de rest compleet los uit mijn lichaam. Ik zag mezelf liggen als een soort schil, heel bizar). Dit wilde ik nu weer maar nu wilde ik helemaal los komen. Helaas had ik te lang gedanst en was het al aan het uitwerken..
Ik maak de balans op en besluit dat dit laatste keer truffels was. Ik vind het gewoon niet zo een leuke drug als bijv. MDMA ook al moet ik het misschien niet met elkaar vergelijken.
D. had de hele avond op de bank gezeten en gewoon gechillt. We besloten naar de keuken te gaan en wat te eten want het was al half 11 en ik merkte dat ik bijna niet meer rechtop kon lopen want mn maag deed zo'n zeer van de honger..
We aten wat chips en ik probeerde een broodje maar het smaakte me niet.
EN TOEN GEBEURDE HET
Ik zei tegen D. dat ik me weer een beetje misselijk en duizelig voelde, net als aan het begin. Heel raar want normaal is het nu uitgewerkt en voelen we niets meer, misschien omdat we meer hadden gebruikt? D. vond het wel bruut, hij dacht er misschien weer een nieuwe golf van de trip aankwam maar nee, het werd echt steeds erger en ik ga weer naar de WC om daar op de grond te gaan zitten.
Ik roep naar D. of hij wat Dextrose wil brengen want ook daar word ik steeds duizeliger. Het volgende dat ik weet is dat ik wakker word van D. die vraagt "moet ik een ambulance bellen?". Hij vraagt het drie keer en ik snap er niets van, ik lig heerlijk te slapen voor mn gevoel maar doe mn ogen open, ben zeiknat en lig op de grond in de wc. HUH?! Wat is er gebeurd?!
Oh, ik ben flauwgevallen bedenk ik me. D. staat met twintig rollen Dextro en 2 glazen water in zn hand te shaken. Ik ben ont-zet-tend moe en wil eigenlijk mn ogen weer dicht doen maar ben bang dat ik dan weer wegzak. D. vertelt dat ik ongeveer 2 minuten lang heb liggen schudden alsof ik een spastische aanval kreeg en oprecht dacht dat ik zou doodgaan. We weten niet goed wat er nou aan de hand is en vooral omdat ik zo moe ben besluiten we toch maar 112 te bellen, just in case.
Ze zijn er vrij snel en doen wat gebruikelijke testjes, bloeddruk, bloedtest, lampje in de oogjes, praatje, etc. Eigenlijk voel ik me al weer goed tijdens het gesprek. Er wordt zelfs nog een foto gemaakt door D. terwijl ik aan wat slangetjes vastzit. "Voor later", lacht hij.
Ik vind het allemaal maar raar en wil eigenlijk gewoon naar bed, de ambulancebroeders denken dat het komt door gebrek aan eten wat opzich wel in lijn is met de pijn aan mijn buik wat voelde als een enorme honger.
De ambulance vertrekt maar D. blijft om op me te letten en we gaan slapen. De volgende ochtend voel ik me gewoon goed. Top zelfs, vreemd genoeg..
Pfoee.. Wat een avond. Nooit verwacht dat mij zoiets zou gebeuren! Het was uiteindelijk voor D. nog enger dan voor mij, doordat hij mij zo zag spacen en shaken. Ik heb dat allemaal niet meegekregen. Misschien maar goed ook..
Ik heb hier overigens wel van geleerd om meer te luisteren naar mijn lichaam tijdens het gebruik van drugs en het niet te verwaarlozen. Twee weken terug bijv. heb ik een rave op xtc gehad tot diep in de ochtend en ik kreeg weer een zelfde soort honger. Op X vind ik het enorm lastig te eten dus normaal zou ik dit negeren maar toch heb ik mezelf nu gedwongen wat te eten (er waren alleen snickers, probeer dat maar eens!!). Wellicht heeft het dus nog een klein posititief randje
