CarlCumsALot
Newbie
Voor mij de eerste keer dat ik een report plaats op deze website. Al een aantal jaar maak ik gebruik van deze site dmv het lezen van verschillende reports voor het vermaak, herkenning evenals het verleden als we een nieuwe drug zouden gaan proberen. Al een zeer geruime tijd heb ik er over nagedacht om hier verslag te doen van een van de vele tripjes die wij gemaakt hebben. Ik denk dat er een complete boekenreeks met verhalen kan vullen met alle tripervaringen, zo fantastisch blijkt elke trip maar weer. Ik hoop jullie eventjes te kunnen vermaken hiermee...
We combineren de 2cb vrijwel altijd met blowen, dit maakt de "special effects" een stuk heftiger.
De 2e keer dat ik 2cb gebruikte in mijn leven lagen we met een aantal vrienden op een bed en viel het mij op hoe apart de lamp eruit begon te zien. Zonder na te denken gooide ik het er maar uit: "Die lamp hier aan het plafond, die ziet er echt driedimensionaal uit". Keihard gelach brak er uit en ik besefte zelf ook dat het niet de meest slimme opmerking van mijn even is geweest. Ware het niet dat iedereen wel goed begreep wat ik bedoelde. Door het gebruik van 2cb en de invloed van de kleuren lijkt het al snel of dingen getekend zijn. Vandaar ook het 3D gevoel erbij. 2cb creëert een bijzondere link tussen mensen en het verbaast mij keer op keer hoe heftig maar doch speciaal de ervaringen zijn. Nog nooit heb ik zoveel op 1 lijn gelegen qua gedachten met mensen als tijdens de tripnachten. Je krijgt zowaar dezelfde beleving samen, een beleving van iets wat er in werkelijkheid niet is. Dit gaat ook op voor de meeste handelingen die men uitvoert of in gedachten heeft.
De dosis die we nemen is 2x 1 hele pil á 13-15 mg en tussendoor roken we ongeveer 5 á 6 jointjes, Afwisselend met wiet of hasj of gecombineerd. Bij wiet gaat het altijd om ongeveer 1 gram Powerplant per joint. Powerplant is voor ons ook echt de beste wietsoort geworden i.c.m. 2cb. De setting bij mij thuis is als volgt; een keuken met kookeiland waaraan je kunt chillen, woonkamer is met zithoek en 2 ruime fauteuils met een uitzicht op de skyline van Den Haag. Het balkon is ongeveer in lengte van ongeveer 25 meter om mijn appartement heen en het bevindt zich op de 12e etage. Het ligt naast het spoor en dit geeft wat om naar te kijken.
Tijdens het inwerken, we namen vaak rond 21:30/22:00 de eerste dosis, kijken we altijd tv en Bellator is hierbij favoriet. De klok in de woonkamer is ruim 2 jaar geleden stilgevallen op 11:20, een tijdstip waar geheel toevallig ook Bellator ongeveer op begint. Mensen bekend met 2cb zullen zich zeer goed herkennen in de tijd die tijdens de trip bijna stil lijk te staan. Een veelvoorkomende uitspraak tijdens een trip is ook: "wauw we zijn pas 5 minuten verder". Vaak terwijl er in die 5 minuten voor je gevoel zoveel gebeurd lijkt te zijn dat eerder in een half uur zou moeten passen. De veelvoud van de uitspraak "het is pas 10 voor half 11" is niet meer na te tellen. Na ongeveer een uur komen de eerste signalen van wat gaat komen, een fantastische nacht. De lichte onrust in het lichaam die men ook herkent van het inwerken van Mdma, de mond die iets droger begint te raken en het bekende "spinnetje" die zich aan het begin van de keel voordoet. Een soort gevoel ook dat er spinnenweb in je mond zit.
1.5 uur na inname
We besluiten het eerste jointje op te steken en na een paar trekjes beginnen de eerste, weliswaar lichte, visuals vorm aan te nemen. Elke keer voordat de eerste joint komt bespreken we dat we rustig moeten beginnen want anders is het straks ineens zo heftig. Ik ben elke keer eigenwijs en ga voor de beste ervaring, de rest volgt vaak toch wel. Al snel zijn we goed op weg en vaak heb ik de ervaring dat je op een punt komt waarbij je ineens denkt; "shit, dit gaat denk ik te heftig worden", dit daarna ook weer gevolgd door de gedachte dat het altijd zo gaat. Meerdere malen tijdens de trip denk je dat het te heftig aan het worden is maar kan je het al vrij snel relativeren. Er blijft altijd een klein beetje angst in mij en wellicht is dit ook wel goed, dit geeft gewoon mijn grens aan. Toch blijft er niets lekkerder dan op het hoogtepunt van de trip je ogen te sluiten, waarbij je de realiteit los kan laten en je als het ware opgaat in de elementen. Hoe omschrijf je dit gevoel het beste? Het is alsof je door de vloer/bank./bed heen zakt en verdwijnt in de diepte. Mensen die ooit DMT hebben gebruikt zullen dit gevoel omschrijven als het verlaten van je lichaam. De visuals doen de rest, maar toch doe ik automatisch na een tijdje even een klein oogje open als een soort houvast aan de realiteit. Jezelf laten vallen maar toch even het randje beetpakken zodat je niet te ver gaat. De muziek die we aan hebben staan helpt hierbij uitstekend. Visuals veranderen, als je je ogen gesloten hebt, op de maat van de muziek. Het meest favoriete setje wat ik aan heb staan tijdens de trip is die van Andrew Bayer B2B Ilan Bluestone Live in de Ziggo Dome. Vaak stond deze op repeat en was dit een goede graadmeter van hoe heftig de trip nog ging worden. Als we een nummer voor de 3e/4e keer hoorde dan wisten we dat we aan het pieken waren. Er worden snel op voorhand 3 jointjes gedraaid want het rollen als het huis half draait is niet heel gemakkelijk begrijp ik van degene die dit altijd doen. Van de 3 jointjes besluit 1 van mijn vrienden om er 1 boven op de tegelrand te leggen in mijn keuken. Dit is boven mijn aanrecht en ik waarschuw hem om dit niet te doen, als er een klein windje de kop opsteekt dan ligt ie in de wasbak. Hij moet hiervoor wel een flink eind verplaatsen en we achten het onmogelijk.
2,5 uur na inname
Terwijl we verder praten en we vragen aan de personen die niet blowen bij hun 2cb wat er bij hun gebeurd. Niet veel is het antwoord dat we vaker terugkrijgen. Buiten het feit dat ze erg happy zijn en alles een klein beetje golft is er weinig spannends aan. De vraag komt terug bij ons en ik geef aan dat zodra ik naar dezelfde plek kijk het huis langzaamaan rechtsom begint te draaien terwijl er in het zicht alleen maar een soort van led lampjes verschijnen die ronddraaien. Er hangen hier meerdere foto's op canvas en dit lijken films te zijn geworden. Hoe langer je ernaar kijkt hoe heftiger het allemaal begint te bewegen. Een beter teken dat je goed onderweg bent kun je niet krijgen. De fonteinen van het Bellagio in Las Vegas gaan goed mee op de muziek terwijl in het andere canvas de wolken voorbij gaan aan de skyline van Miami alsof het een timelapse is die zich continu blijft afspelen. Waar ik bij de eerste keer 2cb de dansende letters op mijn telefoon aanhield als meetpunt van de trip, heb ik thuis de canvasdoeken die, hoe meer de tijd vordert, steeds meer tot leven komen.
We hebben ons naar buiten verplaatst en na de zoveelste keer dat een vriend doet alsof hij over de rand van het balkon heen gaat, ben ik nog aan het bijkomen van het lachen. Tranen in mijn ogen en rollend over het balkon omdat de lachkick zo lang aan blijft houden. De plezier om niks blijft denk ik wel een van de beste ervaringen van tripmiddelen. Het is inmiddels na 12 uur en de nacht heeft officieel zijn intrede gedaan. We steken een blowtje op en bijna instant treden de effecten hiervan op. Meerdere malen heb ik op forums gelezen dat mensen 2cb en blowen gecombineerd hebben en geven hierbij te kennen dat het geen effect heeft...
Deze mensen nodig ik graag een keer uit want als we 6 uur na inname 1 trekje nemen van een blow dan zitten we gewoon weer midden in de effectenwereld. Ruim 3 uur na inname van de 2cb gaat het nu heel hard en kom ik op het punt aan dat ik mijzelf niet meer helemaal vertrouw als ik sta op het balkon. Er ontstaat een gedachte in het hoofd dat ik wellicht domme grapjes kan gaan maken, die dan wel fout af gaan lopen. Voor het gemak laat ik me dan altijd door de knieën zakken of ga met mijn benen door de spijlen van de reling. Het punt dat nu aanbreekt is het moment dat ik het hardste ga op de combinatie van deze 2 middelen en dit is vaak ook het punt waar je jezelf moet durven over te geven aan de vrije loop van je gedachten. Als ik nu mijn ogen sluit krijg ik de meest fantastische show te zien die je maar kan voorstellen. De beste omschrijving zou zijn visuele porno voor de mind.
Het komt in veelvoud overeen met het volgende: .
Echter is dit maar een klein voorbeeld van de veelvoud aan kleuren en bewegingen die ik zie.
Terwijl ik me goed overgeef komt er van de linkerkant een trein aanrijden en in de heftigheid van de trip denk ik een stem te horen. Het moment is zo bizar, de wind steekt plots op, het gezicht wordt iets kouder en dan die echo van die stem die luid en duidelijk boven het lawaai van de passerende trein uitkomt. Mijn ademhaling stokt en de enige gedachtes die door me heen gaan zijn "wauw gast je gaat echt onwijs heftig man" en "moet ik dit zeggen tegen mijn vrienden, want als hun dit niet hebben gehoord dan zou dit best heftig zijn". Ik besluit om de gebeurtenis voor me te houden, zoals ik wel vaker doe met bepaalde belevingen tijdens een trip. Nog geen paar minuten later hoor ik weer door de wind dezelfde echo en dit keer lijkt het onder de tunnel vandaan te komen. Langzaam draai ik mezelf om en kijk mijn vrienden enige tijd aan. Bijna in koor zeggen we exact hetzelfde: "Hoorden jullie dat ook of?" Een geruststelling is wat volgt, allen hebben we hetzelfde gehoord en het balletje wordt opgegooid. "Hoorden jullie dan net hetzelfde als ik?" We zijn het met elkaar eens, allemaal hebben we de eerste keer ook een stem gehoord maar dachten precies hetzelfde: "Ik zeg niks want als het geluid er niet was verklaren ze mij voor gek". Dit geeft maar weer eens aan hoe bizar het is dat je zo op 1 lijn kan zitten qua gedachten en hetzelfde handelt. Ook was dit niet de eerste keer dat we elkaar toe moeten geven dat we eerst even de mond dicht hielden. Je weet het natuurlijk maar nooit met middelen die de werkelijkheid een draaitje geven. Alles lijkt ook een eeuwigheid te duren. Het geluid bleek overigens gewoon de omroep van het station te zijn. Gelukkig was het dit keer verklaarbaar. Meerdere malen hebben we meegemaakt dat we iets niet konden verklaren, zoals de keer dat we om 2 uur in de nacht een gezin met 2 kleine kinderen zien lopen beneden, leeftijd van de kinderen ongeveer 4 á 5 jaar. De plek waar ze lopen i.c.m. het tijdstip is apart te noemen maar dat is lastig uit te leggen. Iets met kantoren aan de ene kant en weinig leven in de nacht aan de andere kant. Het gezin verdwijnt onder de spoortunnel en we hebben ze er nooit aan de andere kant zien komen...
In de verte horen we de sirene van een ambulance en zien een aantal seconden later de weerkaatsing van de zwaailichten. Alsof we midden in een actiefilm zitten blijven we de lichten volgen en bedenken we dat het net is alsof je kijkt naar een achtervolging in een achterstandswijk van Amerika. Doordat de verlichting zachter is geworden en gebouwen een meer rondere vorm hebben aangenomen wordt er een veel prettiger beeld gecreëerd. We besluiten terug naar binnen te gaan en bij als we op de tijd kijken blijkt dat we maar 20 minuten buiten hebben gestaan. We achten het wederom onmogelijk maar weten inmiddels beter.
4 uur na inname
We zijn over de piek heen en besluiten nog een jointje op te steken. We zien niks meer liggen en 1 van de heren geeft aan dat er nog 1 in de keuken moet liggen. Ik kijk op een afstandje en geef wederom aan dat ik niks zie. Een aantal keer kijk ik met telkens weer hetzelfde antwoord. Terwijl ik verderloop horen we een bekend geluid:
Een jaar eerder in de zomer zaten we tijdens een nachtelijke trip op het balkon en hoorden we de hele nacht een raar soort van gebrom. We konden dit geluid gewoon nergens bij plaatsen en gingen er na een aantal uur maar vanuit dat er beneden op het parkeerterrein van het station mensen aan het werk waren. Dit op een plek waar wat verlichting brandde. (De volgende ochtend bleek dit gewoon een schuurtje met lamp te zijn, wat je allemaal niet kan zien als er andere delen van je bovenkamer tot leven komen) Totdat er ineens een joekel van een diesellocomotief tevoorschijn kwam die ons een van de mooiste voorstellingen gaf die je kan wensen tijdens een trip. Het spoor werd geslepen en een immense meterslange gouden vonkenregen hield de aandacht goed vast.
Als grap zeggen we ja dat is die trein weer en terwijl ik uit het raam kijken worden net de slijpers aangezet. Vol ongeloof roep ik naar mijn vrienden dat dit geen toeval kan zijn dat we dit een jaar later weer ervaren. Ze geloven mij in eerste instantie niet, maar komen uiteindelijk toch kijken en de verbazing is volop. Nu ze toch in de keuken staan kan ik ze er gelijk op wijzen dat er nergens een jointje te bekennen is, totdat 1 van ons de wijsheid terug krijgt en zegt dat hij deze op het randje had gelegd. Onze ogen richten zich een meter lager en inderdaad. Het jointje ligt in het water, toeval bestaat dat is vannacht duidelijk geworden.
Uitwerking
Na weer een mooie nacht praten we altijd wat na en komen weer tot dezelfde conclusie dat het bijna ongeloofwaardig is wat we weer hebben ervaren. Mensen die dit spul nog nooit gebruikt hebben weten niet wat ze missen en zouden je voor achterlijk verklaren als je hen zou vertellen wat je allemaal hebt meegemaakt tijdens een trip. De gesprekken die we hebben en de ervaringen die we delen. Dit spul verbindt, dat is 1 ding wat zeker is. De bizarre gesprekken die op dit balkon zijn gehouden en de ervaringen zullen altijd bij blijven als je voorbij dit adres zal rijden.
We combineren de 2cb vrijwel altijd met blowen, dit maakt de "special effects" een stuk heftiger.
De 2e keer dat ik 2cb gebruikte in mijn leven lagen we met een aantal vrienden op een bed en viel het mij op hoe apart de lamp eruit begon te zien. Zonder na te denken gooide ik het er maar uit: "Die lamp hier aan het plafond, die ziet er echt driedimensionaal uit". Keihard gelach brak er uit en ik besefte zelf ook dat het niet de meest slimme opmerking van mijn even is geweest. Ware het niet dat iedereen wel goed begreep wat ik bedoelde. Door het gebruik van 2cb en de invloed van de kleuren lijkt het al snel of dingen getekend zijn. Vandaar ook het 3D gevoel erbij. 2cb creëert een bijzondere link tussen mensen en het verbaast mij keer op keer hoe heftig maar doch speciaal de ervaringen zijn. Nog nooit heb ik zoveel op 1 lijn gelegen qua gedachten met mensen als tijdens de tripnachten. Je krijgt zowaar dezelfde beleving samen, een beleving van iets wat er in werkelijkheid niet is. Dit gaat ook op voor de meeste handelingen die men uitvoert of in gedachten heeft.
De dosis die we nemen is 2x 1 hele pil á 13-15 mg en tussendoor roken we ongeveer 5 á 6 jointjes, Afwisselend met wiet of hasj of gecombineerd. Bij wiet gaat het altijd om ongeveer 1 gram Powerplant per joint. Powerplant is voor ons ook echt de beste wietsoort geworden i.c.m. 2cb. De setting bij mij thuis is als volgt; een keuken met kookeiland waaraan je kunt chillen, woonkamer is met zithoek en 2 ruime fauteuils met een uitzicht op de skyline van Den Haag. Het balkon is ongeveer in lengte van ongeveer 25 meter om mijn appartement heen en het bevindt zich op de 12e etage. Het ligt naast het spoor en dit geeft wat om naar te kijken.
Tijdens het inwerken, we namen vaak rond 21:30/22:00 de eerste dosis, kijken we altijd tv en Bellator is hierbij favoriet. De klok in de woonkamer is ruim 2 jaar geleden stilgevallen op 11:20, een tijdstip waar geheel toevallig ook Bellator ongeveer op begint. Mensen bekend met 2cb zullen zich zeer goed herkennen in de tijd die tijdens de trip bijna stil lijk te staan. Een veelvoorkomende uitspraak tijdens een trip is ook: "wauw we zijn pas 5 minuten verder". Vaak terwijl er in die 5 minuten voor je gevoel zoveel gebeurd lijkt te zijn dat eerder in een half uur zou moeten passen. De veelvoud van de uitspraak "het is pas 10 voor half 11" is niet meer na te tellen. Na ongeveer een uur komen de eerste signalen van wat gaat komen, een fantastische nacht. De lichte onrust in het lichaam die men ook herkent van het inwerken van Mdma, de mond die iets droger begint te raken en het bekende "spinnetje" die zich aan het begin van de keel voordoet. Een soort gevoel ook dat er spinnenweb in je mond zit.
1.5 uur na inname
We besluiten het eerste jointje op te steken en na een paar trekjes beginnen de eerste, weliswaar lichte, visuals vorm aan te nemen. Elke keer voordat de eerste joint komt bespreken we dat we rustig moeten beginnen want anders is het straks ineens zo heftig. Ik ben elke keer eigenwijs en ga voor de beste ervaring, de rest volgt vaak toch wel. Al snel zijn we goed op weg en vaak heb ik de ervaring dat je op een punt komt waarbij je ineens denkt; "shit, dit gaat denk ik te heftig worden", dit daarna ook weer gevolgd door de gedachte dat het altijd zo gaat. Meerdere malen tijdens de trip denk je dat het te heftig aan het worden is maar kan je het al vrij snel relativeren. Er blijft altijd een klein beetje angst in mij en wellicht is dit ook wel goed, dit geeft gewoon mijn grens aan. Toch blijft er niets lekkerder dan op het hoogtepunt van de trip je ogen te sluiten, waarbij je de realiteit los kan laten en je als het ware opgaat in de elementen. Hoe omschrijf je dit gevoel het beste? Het is alsof je door de vloer/bank./bed heen zakt en verdwijnt in de diepte. Mensen die ooit DMT hebben gebruikt zullen dit gevoel omschrijven als het verlaten van je lichaam. De visuals doen de rest, maar toch doe ik automatisch na een tijdje even een klein oogje open als een soort houvast aan de realiteit. Jezelf laten vallen maar toch even het randje beetpakken zodat je niet te ver gaat. De muziek die we aan hebben staan helpt hierbij uitstekend. Visuals veranderen, als je je ogen gesloten hebt, op de maat van de muziek. Het meest favoriete setje wat ik aan heb staan tijdens de trip is die van Andrew Bayer B2B Ilan Bluestone Live in de Ziggo Dome. Vaak stond deze op repeat en was dit een goede graadmeter van hoe heftig de trip nog ging worden. Als we een nummer voor de 3e/4e keer hoorde dan wisten we dat we aan het pieken waren. Er worden snel op voorhand 3 jointjes gedraaid want het rollen als het huis half draait is niet heel gemakkelijk begrijp ik van degene die dit altijd doen. Van de 3 jointjes besluit 1 van mijn vrienden om er 1 boven op de tegelrand te leggen in mijn keuken. Dit is boven mijn aanrecht en ik waarschuw hem om dit niet te doen, als er een klein windje de kop opsteekt dan ligt ie in de wasbak. Hij moet hiervoor wel een flink eind verplaatsen en we achten het onmogelijk.
2,5 uur na inname
Terwijl we verder praten en we vragen aan de personen die niet blowen bij hun 2cb wat er bij hun gebeurd. Niet veel is het antwoord dat we vaker terugkrijgen. Buiten het feit dat ze erg happy zijn en alles een klein beetje golft is er weinig spannends aan. De vraag komt terug bij ons en ik geef aan dat zodra ik naar dezelfde plek kijk het huis langzaamaan rechtsom begint te draaien terwijl er in het zicht alleen maar een soort van led lampjes verschijnen die ronddraaien. Er hangen hier meerdere foto's op canvas en dit lijken films te zijn geworden. Hoe langer je ernaar kijkt hoe heftiger het allemaal begint te bewegen. Een beter teken dat je goed onderweg bent kun je niet krijgen. De fonteinen van het Bellagio in Las Vegas gaan goed mee op de muziek terwijl in het andere canvas de wolken voorbij gaan aan de skyline van Miami alsof het een timelapse is die zich continu blijft afspelen. Waar ik bij de eerste keer 2cb de dansende letters op mijn telefoon aanhield als meetpunt van de trip, heb ik thuis de canvasdoeken die, hoe meer de tijd vordert, steeds meer tot leven komen.
We hebben ons naar buiten verplaatst en na de zoveelste keer dat een vriend doet alsof hij over de rand van het balkon heen gaat, ben ik nog aan het bijkomen van het lachen. Tranen in mijn ogen en rollend over het balkon omdat de lachkick zo lang aan blijft houden. De plezier om niks blijft denk ik wel een van de beste ervaringen van tripmiddelen. Het is inmiddels na 12 uur en de nacht heeft officieel zijn intrede gedaan. We steken een blowtje op en bijna instant treden de effecten hiervan op. Meerdere malen heb ik op forums gelezen dat mensen 2cb en blowen gecombineerd hebben en geven hierbij te kennen dat het geen effect heeft...
Deze mensen nodig ik graag een keer uit want als we 6 uur na inname 1 trekje nemen van een blow dan zitten we gewoon weer midden in de effectenwereld. Ruim 3 uur na inname van de 2cb gaat het nu heel hard en kom ik op het punt aan dat ik mijzelf niet meer helemaal vertrouw als ik sta op het balkon. Er ontstaat een gedachte in het hoofd dat ik wellicht domme grapjes kan gaan maken, die dan wel fout af gaan lopen. Voor het gemak laat ik me dan altijd door de knieën zakken of ga met mijn benen door de spijlen van de reling. Het punt dat nu aanbreekt is het moment dat ik het hardste ga op de combinatie van deze 2 middelen en dit is vaak ook het punt waar je jezelf moet durven over te geven aan de vrije loop van je gedachten. Als ik nu mijn ogen sluit krijg ik de meest fantastische show te zien die je maar kan voorstellen. De beste omschrijving zou zijn visuele porno voor de mind.
Het komt in veelvoud overeen met het volgende: .
Echter is dit maar een klein voorbeeld van de veelvoud aan kleuren en bewegingen die ik zie.
Terwijl ik me goed overgeef komt er van de linkerkant een trein aanrijden en in de heftigheid van de trip denk ik een stem te horen. Het moment is zo bizar, de wind steekt plots op, het gezicht wordt iets kouder en dan die echo van die stem die luid en duidelijk boven het lawaai van de passerende trein uitkomt. Mijn ademhaling stokt en de enige gedachtes die door me heen gaan zijn "wauw gast je gaat echt onwijs heftig man" en "moet ik dit zeggen tegen mijn vrienden, want als hun dit niet hebben gehoord dan zou dit best heftig zijn". Ik besluit om de gebeurtenis voor me te houden, zoals ik wel vaker doe met bepaalde belevingen tijdens een trip. Nog geen paar minuten later hoor ik weer door de wind dezelfde echo en dit keer lijkt het onder de tunnel vandaan te komen. Langzaam draai ik mezelf om en kijk mijn vrienden enige tijd aan. Bijna in koor zeggen we exact hetzelfde: "Hoorden jullie dat ook of?" Een geruststelling is wat volgt, allen hebben we hetzelfde gehoord en het balletje wordt opgegooid. "Hoorden jullie dan net hetzelfde als ik?" We zijn het met elkaar eens, allemaal hebben we de eerste keer ook een stem gehoord maar dachten precies hetzelfde: "Ik zeg niks want als het geluid er niet was verklaren ze mij voor gek". Dit geeft maar weer eens aan hoe bizar het is dat je zo op 1 lijn kan zitten qua gedachten en hetzelfde handelt. Ook was dit niet de eerste keer dat we elkaar toe moeten geven dat we eerst even de mond dicht hielden. Je weet het natuurlijk maar nooit met middelen die de werkelijkheid een draaitje geven. Alles lijkt ook een eeuwigheid te duren. Het geluid bleek overigens gewoon de omroep van het station te zijn. Gelukkig was het dit keer verklaarbaar. Meerdere malen hebben we meegemaakt dat we iets niet konden verklaren, zoals de keer dat we om 2 uur in de nacht een gezin met 2 kleine kinderen zien lopen beneden, leeftijd van de kinderen ongeveer 4 á 5 jaar. De plek waar ze lopen i.c.m. het tijdstip is apart te noemen maar dat is lastig uit te leggen. Iets met kantoren aan de ene kant en weinig leven in de nacht aan de andere kant. Het gezin verdwijnt onder de spoortunnel en we hebben ze er nooit aan de andere kant zien komen...
In de verte horen we de sirene van een ambulance en zien een aantal seconden later de weerkaatsing van de zwaailichten. Alsof we midden in een actiefilm zitten blijven we de lichten volgen en bedenken we dat het net is alsof je kijkt naar een achtervolging in een achterstandswijk van Amerika. Doordat de verlichting zachter is geworden en gebouwen een meer rondere vorm hebben aangenomen wordt er een veel prettiger beeld gecreëerd. We besluiten terug naar binnen te gaan en bij als we op de tijd kijken blijkt dat we maar 20 minuten buiten hebben gestaan. We achten het wederom onmogelijk maar weten inmiddels beter.
4 uur na inname
We zijn over de piek heen en besluiten nog een jointje op te steken. We zien niks meer liggen en 1 van de heren geeft aan dat er nog 1 in de keuken moet liggen. Ik kijk op een afstandje en geef wederom aan dat ik niks zie. Een aantal keer kijk ik met telkens weer hetzelfde antwoord. Terwijl ik verderloop horen we een bekend geluid:
Een jaar eerder in de zomer zaten we tijdens een nachtelijke trip op het balkon en hoorden we de hele nacht een raar soort van gebrom. We konden dit geluid gewoon nergens bij plaatsen en gingen er na een aantal uur maar vanuit dat er beneden op het parkeerterrein van het station mensen aan het werk waren. Dit op een plek waar wat verlichting brandde. (De volgende ochtend bleek dit gewoon een schuurtje met lamp te zijn, wat je allemaal niet kan zien als er andere delen van je bovenkamer tot leven komen) Totdat er ineens een joekel van een diesellocomotief tevoorschijn kwam die ons een van de mooiste voorstellingen gaf die je kan wensen tijdens een trip. Het spoor werd geslepen en een immense meterslange gouden vonkenregen hield de aandacht goed vast.
Als grap zeggen we ja dat is die trein weer en terwijl ik uit het raam kijken worden net de slijpers aangezet. Vol ongeloof roep ik naar mijn vrienden dat dit geen toeval kan zijn dat we dit een jaar later weer ervaren. Ze geloven mij in eerste instantie niet, maar komen uiteindelijk toch kijken en de verbazing is volop. Nu ze toch in de keuken staan kan ik ze er gelijk op wijzen dat er nergens een jointje te bekennen is, totdat 1 van ons de wijsheid terug krijgt en zegt dat hij deze op het randje had gelegd. Onze ogen richten zich een meter lager en inderdaad. Het jointje ligt in het water, toeval bestaat dat is vannacht duidelijk geworden.
Uitwerking
Na weer een mooie nacht praten we altijd wat na en komen weer tot dezelfde conclusie dat het bijna ongeloofwaardig is wat we weer hebben ervaren. Mensen die dit spul nog nooit gebruikt hebben weten niet wat ze missen en zouden je voor achterlijk verklaren als je hen zou vertellen wat je allemaal hebt meegemaakt tijdens een trip. De gesprekken die we hebben en de ervaringen die we delen. Dit spul verbindt, dat is 1 ding wat zeker is. De bizarre gesprekken die op dit balkon zijn gehouden en de ervaringen zullen altijd bij blijven als je voorbij dit adres zal rijden.
