Bobsacamano
Badass junkie
Geslacht Man
Leeftijd 28 & 25
Setting Thuis
Tripmaatje Sophie (partner in crime)
Drug 2C-E 18mg
Het is nogal een lang report geworden
veel meegemaakt.
Het was zaterdag begin middag, Sofie en ik hadden uit geslapen van het truffelen de avond er voor en wouden graag naar een foto expositie in Foam. Rustig ontbeten, ons klaar gemaakt en rond 1 uur vertrokken we richting het centrum. We hadden nog niet besloten iets te gebruiken die dag maar hadden het er wel even over gehad.
Sofie was enthousiast over trippen en ik haalde tijdens ons bezoek van het museum de 2C-E even aan. Sofie is het zelfde type als ik enthousiast soms iets te dus ze vond het meteen een goed idee en vertrouwde op mijn ingelezen kennis over de stof.
Ik had het goedje nu een week of 3 in huis via een betrouwbare vendor en had al een zuurtest laten doen die me vertelde dat het inderdaad 2C-E was. Na veel reports te lezen op Erowid en andere sites had ik enigszins een heftige 2C-B verwacht maar mijn god wat zat ik fout. Ik heb een hele precieze weegschaal en woog voor ons beide 18mg af. Dit valt officieel en de sterke dosis categorie maar die begint bij 15mg dus ik dacht dit kunnen we wel aan.
T+ 0:00 *16:00 Proost* We maakte een gezonde lunch klaar met een glaasje water waar de 2C-E in was opgelost. De 2C-E loste niet op maar na 5 minuten was het toch verdwenen. Na een vrolijke “proost” dronken we onze glazen leeg en aten we onze lunch.
T+ 0:30 *Opkomst & ondergang* We zaten op de bank en het zonlicht wat de woonkamer binnen kwam werd steeds intenser en kleurrijker. Het spel van continue feller/minder fel in de woonkamer, was alsof iemand de zon steeds met een dimmer beïnvloede. Ik voelde me wat onrustig, een niet te plaatsen energie stroomde door mijn lichaam en ik wist niet zo goed wat ik er mee moest. Staan, zitten, lopen allemaal fijn maar toch wil je iedere keer weer wat anders. Ik hield het uiteindelijk maar bij een beetje voor mijn raam staan naar de lucht kijken. Sofie was een beetje misselijk en bleef op de bank zitten maar zat wel heel zacht te zuchten en maakte af en toe een tevreden opmerking “Je woonkamer is zo mooi!” “Alles is zo mooi” Ik kon alleen maar naar de blauwe oranje ondergaande zon kijken. De wolken begonnen te smelten en te ademen en alles leek 10 keer zo fel ik heb nog nooit zoveel en zo mooi blauw en oranje gezien. Er leken wel duizend meer kleuren te bestaan. Ik vroeg Sofie hoe het ging en of ze zin had om bij me te zitten ze ging voor de verwarming zitten en zat samen met me te staren naar de wolken. Ik besloot op dat moment dat ik het ongefilterd wou zien en liep mijn balkon op. Hier werd ik zo overvallen door de zuurstof en de schoonheid van de lucht dat ik er een paar tranen om moest laten .
T+ 0:40 Ik liep weer naar binnen en merkte dat de tijd al iets trager leek te gaan. Waardoor ik zelf ook iets langzamer begon te lopen en te praten dit was een hele rare gewaarwording. Bij truffels merk ik gewoon dat iedere keer als ik op de klok kijk denk “jeetje is het nu pas zo laat.” Maar nu was het anders, nu leek het echt alsof de wereld langzamer ging een minuut duurde geen minuut meer, tijd werd langzamer gezet om ons heen. Dit werd later in de trip heel extreem.
T+ 0:50 *Verbazing* Sofie ging naar het toilet en ik had wel de behoefte om bij haar in de buurt te blijven. Dus ging op de gang zitten op mijn houten vloer. Terwijl ik de WOOOOW’s en WAAUUUW’s van het toilet hoorde komen zat ik vol verwondering naar de vloer te kijken. De vloer leefde het hout krioelde van de beweging en stroming en er leek een olievlek kleurig patroon onder het hout te gloeien. Als ik mijn handen zacht op het hout drukte reageerde het hout er op. Het ging iets met mijn handen mee en zakte iets in. Sofie was klaar met haar achtbaan ritje op het toilet en kwam bij me zitten om ook in alle verwondering naar de vloer te kijken. Ondertussen leken alle schaduwen van de vloer te dansen en te flikkeren. Feller en zachter als een bijna doodgaande gloeilamp.
T+ 0:60 *Acceptatie* De effecten werden heftiger. Als ik ergens langs op liep of mijn handen bewoog trokken deze enorme tracings. Dit effect werd iedere 5 minuten heftiger. Sowieso dacht ik steeds “Volgens mij zit ik wel in de piek” maar dan werd het toch nog heftiger.
We hadden niet echt een doel om te doen merkten we. En zaten heel heel maar dan ook heeeeeeel rustig te praten over de dingen die we voelde en die we zagen. We kwamen tot de conclusie dat het heel chill zou zijn als er nu iemand was geweest die ons aan de hand nam om ons dingen te laten zien of te laten doen. We hadden ook sterk het gevoel dat deze begeleider ons dan alles in de handen zou kunnen geven en we het prima zouden vinden. Er was een soort raar gevoel aanwezig bij ons. Eigenlijk kon niks ons interesseren op een hele fijne manier alsof je heel basaal wordt. Heel veel dingen had ik naar kunnen kijken, bijvoorbeeld een foto van mijn ex of mijn ouders of iets anders waar een emotie aan vast hoort te zitten en er dan compleet geen enkel gevoel bij hebben. Echt zon “het doet me oprecht helemaal niks” idee. Ik had net zo goed naar een kartonnen doos kunnen kijken. Dit was heel raar maar ook wel prettig en interessant. Ik merkte dat de wereld om me heen steeds abstracter werd. Zowel in mijn visuals als in mijn gedachte gang. Dingen werden simpeler en simpeler. Ik beschreef Sofie ook dat ze er uit zag alsof haar haren maar uit drie kleuren bruin bestonden en er maar 5 keer een strook was gezet. Weinig definitie en detail van een afstand. En dit gebeurde ook in mijn hoofd mijn gevoelens en mijn ego werden steeds abstracter en betekenislozer. Ik vond mezelf volkomen onbelangrijk mijn ego was er bijna niet meer.
T+ 1:10 *Onbekende* We belden Frank een goeie vriend van Sofie een jongen waar ik wel veel over heb gehoord maar nog nooit heb ontmoet en heb gesproken. De telefoon ging over en stond op speaker. Frank nam op en begon te praten. En ik begon tegen hem aan te kletsen over van alles en nog wat. Hij was op de hoogte van wat we aan het doen waren en kletste lekker tegen ons aan. We vroegen hem vaak om iets langzamer te praten omdat we in een andere tijdsbubbel zaten als hij. Het rare was dat ik Frank voor mijn gevoel al jaren kende en dan niet spreekwoordelijk. Nee ik kende hem echt al jaren. Ik heb nog nooit zo grenzeloos open tegen iemand gepraat die ik niet kende. Niet dat ik mijn hart en ziel op tafel gooide maar er was geen barrière. Dit uitte zich ook nogmaals omdat de telefoon op de bank lag en als ik een beetje om me heen keek tijdens het praten was Frank echt bij ons ik merkte het verschil niet meer. Toen Frank en wij het gesprek beëindigde leek het echt alsof Frank een deur had dicht getrokken en eventjes fysiek op bezoek was geweest. Tijdens het bellen dreef de mobiel trouwens over de hele bank heen. Als een bootje op een zee van grijze stof.
T+ 1:20 *Aquarium* Sofie en ik kwamen er achter dat alles klonk en eruit zag en voelde alsof we onder water leefde in een aquarium. De lucht was dikker dan water en de muziek klonk alsof het eerst zijn weg door heel dik water had moeten vechten. Het was sowieso raar als ik een nummer aan klikte wat allemaal nog best ging (al was een laptop wel het raarste ding ever) kwam het geluid pas 2 seconden later binnen bij me er was een rare vertraging en met praten was dat er niet. De tracings van onze handen en bewegingen waren inmiddels enorm geworden. Ik kon een woord van drie letters schrijven in de lucht en hem nog lezen als ik klaar was.
T +1:30 *Tijd* We belden mijn buurman en vertelde wat we deden. Hij had bezoek en kon niet heel vrij praten. Op dit moment stond de muziek uit en iedere keer als hij tussen twee zinnen in zat en het dus helemaal stil was. Leek de tijd letterlijk te bevriezen. Als hij dan weer begon te praten had ik het idee dat hij 5 minuten zijn mond had gehouden terwijl het eigenlijk wellicht 3 seconden was. Ik vroeg hem hoe laat het was hij zei 18:00. Ik en Sofie konden hem echt niet geloven we liepen naar het oven klokje en daar prijkte het getal 18:06 op. Voor ons gevoel waren we al 6 uur bezig al kon het voor ons idee ook 4 dagen zijn of een half jaar. Tijd bestond niet meer. We naderden de piek.
T +2:00 *De Piek* Sofie wou zich gaan douchen. Terwijl ze dit ging doen lag ik in mijn woonkamer op de grond met hele chille muziek aan van Chet Faker. De woorden betekende niks meer voor me maar de melodie en bass waren heel fijn. Ik lag tussen de speakers en mijn ogen waren dicht. Het viel me op dat er erg weinig visuals waren maar meer een collidescope achtig patroon was te zien maar niet heel heftig qua kleur. Wel leek het alsof ik onder water was ook al was het donker en kon ik niks zien. Ik ervaarde een golvende beweging door mijn lijf. De muziek bouwde op en ging dwars door mijn lijf heen niet zozeer zoals je op feestjes hebt dat je de bass heel erg voelt maar het ging letterlijk door mijn lijf. Plots voelde ik de vloer niet meer, ik te zweven in een zwarte ruimte zonder licht met alleen de muziek. Ik deed mijn ogen weer open en had ineens het gevoel dat de grond het plafond was en ik dus hing. Ik wist dat dit niet klopte maar het voelde als een echte ware ervaring. Langzaam stond ik op en nu was de vloer een muur en keek ik naar de vloer wat dus eigenlijk mijn wand was. Ondertussen kwam Sofie weer de woonkamer binnen en had ze haar hele ochtend ritueel gedaan toen ze onder de douch vandaan kwam. Dit kwam omdat dit gewoon hoort nadat je je hebt gedoucht nu ging dit helemaal vanzelf. Ze had een soort reset button geraakt toen ze onder de douch ging staan.
T+ 3:00 *Weirdness* Mijn appartement heeft een lange gang met 7 deuren naar verschillende kamers. We stonden in de gang en hadden alle deuren dicht gedaan. We waren aan het praten en kregen een kleine discussie dat als nu mijn buurman uit mijn kantoor zou stappen dat volkomen acceptabel zou zijn en dat niet vreemd zou aanvoelen. Iedere gesloten deur kon een opening zijn naar welke ruimte dan ook waar dan ook. Dit was geen stom gesprekje zo voelde het. Het kan allemaal. We bedachten dat in mijn washok een kantoor vol werkende mensen zouden zitten.
Ik moet nu een beetje denken aan de keymaker van de matrix. We deden de voordeur open.
T+ 3:20 *de Hal* Voor ons ligt de hal met de vier deuren van de appartementen op mijn verdieping. Er liggen geblokte vloertegels en er ligt een paraplu te drogen uitgeklapt op de grond. Er klopt alleen iets niet. Ik zit te kijken naar een volkomen 2D beeld er is geen enkele diepte. Het frame wat wordt bepaald door mijn deuropening is gevuld met een schilderij. Sofie zet de dappere stap naar buiten en ze staat in het schilderij. Als ik op dat moment een keiharde scheur had gehoord had het me dat niks verbaast. Sofie begint automatisch alsof ze een computer spelletje speelt van blokje naar blokje te springen. Ik stap ook het schilderij in en begin ook het zelfde spelletje zonder regels of doel te spelen. Langzaam komen we aan de overkant en gaan voor de deur van mijn daarvoor gebelde buurman zitten. We kletsen een beetje mijn voordeur staat open en we bespreken het gevoel alsof we in limbo zitten een plek tussen twee werelden in. We zijn niet meer thuis maar ook nog niet waar we heen moeten (waar dat ook is) Als ik de gang van mijn appartement in kijk zou het zo kunnen dat mijn woonkamer er gewoon niet meer is. Misschien is er wel een dierentuin wie zal het zeggen?
T+ 3:40 *de Buurvrouw* Pling de lift schiet open en mijn buurvrouw komt de hal binnen. Ik wist me geen houding te geven er was geen enkele reden waarom wij bij de deur van onze buurman zouden zitten in onze pyama broeken. Met mijn eigen deur open. Ik faal rampzalig in het gesprekje of ik mijn sleutels kwijt was gezien ik trip als een postzegel . Mijn buurvrouw met bij behorende vriend vragen netjes “ooh komen jullie niet meer binnen” en toen zagen ze mijn wagenwijd open deur. Vriendelijk en correct als ze zijn vragen ze nog of alles goed gaat en ik krijg er alleen maar een snikkende prima uit van het lachen en gelukkig verdwijnen ze hun appartement in. We bellen snel bij mijn buurman aan hij doet de deur open en ziet ons op de grond zitten en moet erg hard lachen van onze debiele verschijning. ik wordt mega vrolijk van zijn gezicht. Leg hem uit hoe we de wereld nu zien en hij vertelt dat zijn familie nog op bezoek is dus we vertrekken weer naar huis.
T+ 4:00 *wijde Wereld* Ok nieuw plan we gaan naar buiten. Wat moeten we hier voor doen. Wat gaan we doen. Ok een blokje omlopen of zo! Goed ik zie mijn schoenen staan in de woonkamer, twee hele abstracte dingen die dus blijkbaar aan mijn voeten moeten “rare dingen ineens”. Na wat heen en weer geloop door het appartement zijn we er klaar voor jassen zijn aan, sjaals zijn om en heel belangrijk de sleutels in mijn zak. We staan voor de lift we wachten en Sofie maakt de opmerking “Als er nu een groep clowns uit de lift zou stappen zou het me helemaal niks verbazen” Ik moest er hysterisch om lachen” maar dacht wel ja je hebt gelijk waarschijnlijk zou ik dan alleen maar “hallo” zeggen vriendelijk aan de kant gaan om ze uit de lift te laten en zelf instappen.
Buiten zijn werkte wel voor een deel ontnuchterend dit doet frisse lucht altijd met me en we liepen een beetje rond. We komen langs een etalage waar iemand in bezig was om wat hele lullige zelf geprinte postertjes op te hangen. We waren hier naar aan het kijken en hoe niet spannend dit ook was we vonden het fascinerend en het leek wel een televisie programma. Van een afstandje en door de 2D look van de wereld kreeg ik het gevoel dat ik het kleine mannetje in het raam er zo uit kon plukken en op straat kon zetten. We slopen naar het raam met het gevoel alsof we in een spannende film zaten. Het mannetje merkte niks…
Iets verderop op een rotonde stond een bord. Gewoon een blauw rotonde bord omringt met donkerbruin dorre planten. En het was werkelijk het mooiste object wat ik ooit had gezien. Sofie stond er onverschillig naast het deed der niks maar ik raakte niet uitgepraat over het verkeersbord, hij leek wel vrolijk naar me te lachen en ik voelde een soort empathie voor dit zeer normale niet echt indrukwekkende object.
Na een afscheid van mijn nieuwe vriend kwamen we langs een reclame poster waarop de glimlach van Robert ten Brink prijkte. Na hem samen heel duidelijk uit te hebben gelegd dat hij moest stoppen met zijn baan en zijn naam totaal niet bij hem paste en hij hooguit een Piet of een Karel was maar absoluut geen robert liepen we weer naar huis. Maar niet voordat we een paar meisjes achter hun rug hadden uitgelachen om hun kleding terwijl we er zelf bij liepen als pauper volk tot en met gezien het aankleed proces niet bepaald sjiek verliep .
T+ 4:45 Na de lift even te hebben misbruikt stonden we weer binnen. Ik merkte dat ik al iets lager zakte in de trip net weer van de piek af. Alsnog tripten we flink. Ik raakte soms een beetje in de war met mijn ledematen. Als ik een tijdje stil zat en ik dan naar mijn armen keek die niet bewogen. Dan het voor mijn part net die van een ander persoon hadden kunnen zijn. Buiten had ik ook een moment dat ik een pakje sigaretten niet los kon laten terwijl ik naar mijn hand keek. Pas toen Sofie mijn hand aanraakte liet ik los.
T+ 5:15 We raakten in gesprek en niet meer alleen over de verwondering of over belachelijke scenario. Maar over onze eigen gevoelens en issues. Dit was enorm prettig puur alleen al omdat ik daar normaal chill over kan praten met Sofie maar ook omdat mijn wereld zo abstract was keek ik ook op die manier naar mezelf. Het was alsof we over twee vrienden aan het praten waren en wat ze moesten doen. Het werkte erg bevrijdend en therapeutisch.
T+ 6:00 *Kermis* kermis kermis dat was toch wel de fase waar we nu in beland waren. Jeetje wat gingen we tekeer. Inmiddels had Sofie al drie verschillende truien van mij aan gehad en we waren elkaars begrafenis aan het regelen waar we allebei een veel te prominente rol aan namen en we het vooral over onszelf gingen hebben. Deze sketch mag ik wel zeggen ging maar door en we waren mega on point.
We hebben een cursus gegeven aan een publiek wat er niet was. Waar de cursus over ging weet ik niet echt. Maar het ging vooral over soulmates. Sofie praatte tegen het publiek en vertelde dat iedereen die nog niet zijn soulmate hadden gevonden zoals zij en ik nu moest opstaan en de zaal moesten verlaten. Alleen de schoonmaakster zat er nog en nog één stel die driftig aantekeningen aan het maken waren. Terwijl Sofie aan het praten was deed ik een moderne interpetive dans. We gingen van de ene belachelijke performance naar de ander.
T+ 8:00 *na Space* Zittend op een matras die in de kamer was gelegd. En de belachelijke gesprekken gingen door. Een flink dialoog over het privé leven van Bert en Ernie. Waarbij we enorm veel respect hadden voor Bert omdat hij met een zwakzinnig jongetje moet werken en leven. Puur omdat hij dertig jaar geleden een contract had ondertekend voor Sesamstraat met de gedachte “Nou er komt vast nog wel wat anders op mijn pad” Nu kan hij nooit meer stoppen zijn hypotheek is te duur. En denk je in 5 minuten Ernie is leuk maar continue is niet te doen met zijn kut liedjes. Lachen deed immens pijn inmiddels maar voelde zo goed.
T+10:00 Een beetje hopsend door de kamer ging het gesprek over verschillende dimensies en over de filosofische vraagstukken van plato. Het was allemaal helderder en mooier dan ooit om het er over te hebben. Het universum, the pale blue dot en quantum theorie kwam allemaal aan bod.
T+ 12:00 Wat betekend mijn werk voor mij en wat doe ik precies. Hoe vind ik mijn werk en waarom doe ik het zo graag. We leggen elkaar dit haarfijn uit. Fijn om dit even te doen en weer dankbaar te zijn.
T+ 13:00 Nog steeds meligheid alom maar we gaan uitgeput in bed liggen en kletsen nog steeds honderduit. Mijn ogen gaan dicht en er is een lichte verstoring van visuals te zien. Ook met ogen open in het donker golft de kamer een beetje met licht.
T+ 13:30 Ik val in slaap.
De volgende ochtend voel ik me herboren en fris. Lichamelijk wel moe maar jeetje wat voel ik me goed. De dag er na was het nog beter. Ik heb echt een reset knop ingedrukt. Mijn hoofd voelt schoon en helder en geweldig lekker. Het is alsof er een elastiekje al weken om mijn hoofd zit en ik deze met de 2C-E er af heb kunnen halen. De al bijzondere band tussen mij en Sofie is nog bijzonderder geworden. En nu 4 dagen later voelt mijn hoofd nog steeds helderder positiever en simpelweg beter. Ik heb een mega focus en voel me gelukkiger. Het is de beste trip die ik ooit heb gehad met grote dank aan mijn held Sofie.
Leeftijd 28 & 25
Setting Thuis
Tripmaatje Sophie (partner in crime)
Drug 2C-E 18mg
Het is nogal een lang report geworden
veel meegemaakt.Het was zaterdag begin middag, Sofie en ik hadden uit geslapen van het truffelen de avond er voor en wouden graag naar een foto expositie in Foam. Rustig ontbeten, ons klaar gemaakt en rond 1 uur vertrokken we richting het centrum. We hadden nog niet besloten iets te gebruiken die dag maar hadden het er wel even over gehad.
Sofie was enthousiast over trippen en ik haalde tijdens ons bezoek van het museum de 2C-E even aan. Sofie is het zelfde type als ik enthousiast soms iets te dus ze vond het meteen een goed idee en vertrouwde op mijn ingelezen kennis over de stof.
Ik had het goedje nu een week of 3 in huis via een betrouwbare vendor en had al een zuurtest laten doen die me vertelde dat het inderdaad 2C-E was. Na veel reports te lezen op Erowid en andere sites had ik enigszins een heftige 2C-B verwacht maar mijn god wat zat ik fout. Ik heb een hele precieze weegschaal en woog voor ons beide 18mg af. Dit valt officieel en de sterke dosis categorie maar die begint bij 15mg dus ik dacht dit kunnen we wel aan.
T+ 0:00 *16:00 Proost* We maakte een gezonde lunch klaar met een glaasje water waar de 2C-E in was opgelost. De 2C-E loste niet op maar na 5 minuten was het toch verdwenen. Na een vrolijke “proost” dronken we onze glazen leeg en aten we onze lunch.
T+ 0:30 *Opkomst & ondergang* We zaten op de bank en het zonlicht wat de woonkamer binnen kwam werd steeds intenser en kleurrijker. Het spel van continue feller/minder fel in de woonkamer, was alsof iemand de zon steeds met een dimmer beïnvloede. Ik voelde me wat onrustig, een niet te plaatsen energie stroomde door mijn lichaam en ik wist niet zo goed wat ik er mee moest. Staan, zitten, lopen allemaal fijn maar toch wil je iedere keer weer wat anders. Ik hield het uiteindelijk maar bij een beetje voor mijn raam staan naar de lucht kijken. Sofie was een beetje misselijk en bleef op de bank zitten maar zat wel heel zacht te zuchten en maakte af en toe een tevreden opmerking “Je woonkamer is zo mooi!” “Alles is zo mooi” Ik kon alleen maar naar de blauwe oranje ondergaande zon kijken. De wolken begonnen te smelten en te ademen en alles leek 10 keer zo fel ik heb nog nooit zoveel en zo mooi blauw en oranje gezien. Er leken wel duizend meer kleuren te bestaan. Ik vroeg Sofie hoe het ging en of ze zin had om bij me te zitten ze ging voor de verwarming zitten en zat samen met me te staren naar de wolken. Ik besloot op dat moment dat ik het ongefilterd wou zien en liep mijn balkon op. Hier werd ik zo overvallen door de zuurstof en de schoonheid van de lucht dat ik er een paar tranen om moest laten
. T+ 0:40 Ik liep weer naar binnen en merkte dat de tijd al iets trager leek te gaan. Waardoor ik zelf ook iets langzamer begon te lopen en te praten dit was een hele rare gewaarwording. Bij truffels merk ik gewoon dat iedere keer als ik op de klok kijk denk “jeetje is het nu pas zo laat.” Maar nu was het anders, nu leek het echt alsof de wereld langzamer ging een minuut duurde geen minuut meer, tijd werd langzamer gezet om ons heen. Dit werd later in de trip heel extreem.
T+ 0:50 *Verbazing* Sofie ging naar het toilet en ik had wel de behoefte om bij haar in de buurt te blijven. Dus ging op de gang zitten op mijn houten vloer. Terwijl ik de WOOOOW’s en WAAUUUW’s van het toilet hoorde komen zat ik vol verwondering naar de vloer te kijken. De vloer leefde het hout krioelde van de beweging en stroming en er leek een olievlek kleurig patroon onder het hout te gloeien. Als ik mijn handen zacht op het hout drukte reageerde het hout er op. Het ging iets met mijn handen mee en zakte iets in. Sofie was klaar met haar achtbaan ritje op het toilet en kwam bij me zitten om ook in alle verwondering naar de vloer te kijken. Ondertussen leken alle schaduwen van de vloer te dansen en te flikkeren. Feller en zachter als een bijna doodgaande gloeilamp.
T+ 0:60 *Acceptatie* De effecten werden heftiger. Als ik ergens langs op liep of mijn handen bewoog trokken deze enorme tracings. Dit effect werd iedere 5 minuten heftiger. Sowieso dacht ik steeds “Volgens mij zit ik wel in de piek” maar dan werd het toch nog heftiger.
We hadden niet echt een doel om te doen merkten we. En zaten heel heel maar dan ook heeeeeeel rustig te praten over de dingen die we voelde en die we zagen. We kwamen tot de conclusie dat het heel chill zou zijn als er nu iemand was geweest die ons aan de hand nam om ons dingen te laten zien of te laten doen. We hadden ook sterk het gevoel dat deze begeleider ons dan alles in de handen zou kunnen geven en we het prima zouden vinden. Er was een soort raar gevoel aanwezig bij ons. Eigenlijk kon niks ons interesseren op een hele fijne manier alsof je heel basaal wordt. Heel veel dingen had ik naar kunnen kijken, bijvoorbeeld een foto van mijn ex of mijn ouders of iets anders waar een emotie aan vast hoort te zitten en er dan compleet geen enkel gevoel bij hebben. Echt zon “het doet me oprecht helemaal niks” idee. Ik had net zo goed naar een kartonnen doos kunnen kijken. Dit was heel raar maar ook wel prettig en interessant. Ik merkte dat de wereld om me heen steeds abstracter werd. Zowel in mijn visuals als in mijn gedachte gang. Dingen werden simpeler en simpeler. Ik beschreef Sofie ook dat ze er uit zag alsof haar haren maar uit drie kleuren bruin bestonden en er maar 5 keer een strook was gezet. Weinig definitie en detail van een afstand. En dit gebeurde ook in mijn hoofd mijn gevoelens en mijn ego werden steeds abstracter en betekenislozer. Ik vond mezelf volkomen onbelangrijk mijn ego was er bijna niet meer.
T+ 1:10 *Onbekende* We belden Frank een goeie vriend van Sofie een jongen waar ik wel veel over heb gehoord maar nog nooit heb ontmoet en heb gesproken. De telefoon ging over en stond op speaker. Frank nam op en begon te praten. En ik begon tegen hem aan te kletsen over van alles en nog wat. Hij was op de hoogte van wat we aan het doen waren en kletste lekker tegen ons aan. We vroegen hem vaak om iets langzamer te praten omdat we in een andere tijdsbubbel zaten als hij. Het rare was dat ik Frank voor mijn gevoel al jaren kende en dan niet spreekwoordelijk. Nee ik kende hem echt al jaren. Ik heb nog nooit zo grenzeloos open tegen iemand gepraat die ik niet kende. Niet dat ik mijn hart en ziel op tafel gooide maar er was geen barrière. Dit uitte zich ook nogmaals omdat de telefoon op de bank lag en als ik een beetje om me heen keek tijdens het praten was Frank echt bij ons ik merkte het verschil niet meer. Toen Frank en wij het gesprek beëindigde leek het echt alsof Frank een deur had dicht getrokken en eventjes fysiek op bezoek was geweest. Tijdens het bellen dreef de mobiel trouwens over de hele bank heen. Als een bootje op een zee van grijze stof.
T+ 1:20 *Aquarium* Sofie en ik kwamen er achter dat alles klonk en eruit zag en voelde alsof we onder water leefde in een aquarium. De lucht was dikker dan water en de muziek klonk alsof het eerst zijn weg door heel dik water had moeten vechten. Het was sowieso raar als ik een nummer aan klikte wat allemaal nog best ging (al was een laptop wel het raarste ding ever) kwam het geluid pas 2 seconden later binnen bij me er was een rare vertraging en met praten was dat er niet. De tracings van onze handen en bewegingen waren inmiddels enorm geworden. Ik kon een woord van drie letters schrijven in de lucht en hem nog lezen als ik klaar was.
T +1:30 *Tijd* We belden mijn buurman en vertelde wat we deden. Hij had bezoek en kon niet heel vrij praten. Op dit moment stond de muziek uit en iedere keer als hij tussen twee zinnen in zat en het dus helemaal stil was. Leek de tijd letterlijk te bevriezen. Als hij dan weer begon te praten had ik het idee dat hij 5 minuten zijn mond had gehouden terwijl het eigenlijk wellicht 3 seconden was. Ik vroeg hem hoe laat het was hij zei 18:00. Ik en Sofie konden hem echt niet geloven we liepen naar het oven klokje en daar prijkte het getal 18:06 op. Voor ons gevoel waren we al 6 uur bezig al kon het voor ons idee ook 4 dagen zijn of een half jaar. Tijd bestond niet meer. We naderden de piek.
T +2:00 *De Piek* Sofie wou zich gaan douchen. Terwijl ze dit ging doen lag ik in mijn woonkamer op de grond met hele chille muziek aan van Chet Faker. De woorden betekende niks meer voor me maar de melodie en bass waren heel fijn. Ik lag tussen de speakers en mijn ogen waren dicht. Het viel me op dat er erg weinig visuals waren maar meer een collidescope achtig patroon was te zien maar niet heel heftig qua kleur. Wel leek het alsof ik onder water was ook al was het donker en kon ik niks zien. Ik ervaarde een golvende beweging door mijn lijf. De muziek bouwde op en ging dwars door mijn lijf heen niet zozeer zoals je op feestjes hebt dat je de bass heel erg voelt maar het ging letterlijk door mijn lijf. Plots voelde ik de vloer niet meer, ik te zweven in een zwarte ruimte zonder licht met alleen de muziek. Ik deed mijn ogen weer open en had ineens het gevoel dat de grond het plafond was en ik dus hing. Ik wist dat dit niet klopte maar het voelde als een echte ware ervaring. Langzaam stond ik op en nu was de vloer een muur en keek ik naar de vloer wat dus eigenlijk mijn wand was. Ondertussen kwam Sofie weer de woonkamer binnen en had ze haar hele ochtend ritueel gedaan toen ze onder de douch vandaan kwam. Dit kwam omdat dit gewoon hoort nadat je je hebt gedoucht nu ging dit helemaal vanzelf. Ze had een soort reset button geraakt toen ze onder de douch ging staan.
T+ 3:00 *Weirdness* Mijn appartement heeft een lange gang met 7 deuren naar verschillende kamers. We stonden in de gang en hadden alle deuren dicht gedaan. We waren aan het praten en kregen een kleine discussie dat als nu mijn buurman uit mijn kantoor zou stappen dat volkomen acceptabel zou zijn en dat niet vreemd zou aanvoelen. Iedere gesloten deur kon een opening zijn naar welke ruimte dan ook waar dan ook. Dit was geen stom gesprekje zo voelde het. Het kan allemaal. We bedachten dat in mijn washok een kantoor vol werkende mensen zouden zitten.
Ik moet nu een beetje denken aan de keymaker van de matrix. We deden de voordeur open.
T+ 3:20 *de Hal* Voor ons ligt de hal met de vier deuren van de appartementen op mijn verdieping. Er liggen geblokte vloertegels en er ligt een paraplu te drogen uitgeklapt op de grond. Er klopt alleen iets niet. Ik zit te kijken naar een volkomen 2D beeld er is geen enkele diepte. Het frame wat wordt bepaald door mijn deuropening is gevuld met een schilderij. Sofie zet de dappere stap naar buiten en ze staat in het schilderij. Als ik op dat moment een keiharde scheur had gehoord had het me dat niks verbaast. Sofie begint automatisch alsof ze een computer spelletje speelt van blokje naar blokje te springen. Ik stap ook het schilderij in en begin ook het zelfde spelletje zonder regels of doel te spelen. Langzaam komen we aan de overkant en gaan voor de deur van mijn daarvoor gebelde buurman zitten. We kletsen een beetje mijn voordeur staat open en we bespreken het gevoel alsof we in limbo zitten een plek tussen twee werelden in. We zijn niet meer thuis maar ook nog niet waar we heen moeten (waar dat ook is) Als ik de gang van mijn appartement in kijk zou het zo kunnen dat mijn woonkamer er gewoon niet meer is. Misschien is er wel een dierentuin wie zal het zeggen?
T+ 3:40 *de Buurvrouw* Pling de lift schiet open en mijn buurvrouw komt de hal binnen. Ik wist me geen houding te geven er was geen enkele reden waarom wij bij de deur van onze buurman zouden zitten in onze pyama broeken. Met mijn eigen deur open. Ik faal rampzalig in het gesprekje of ik mijn sleutels kwijt was gezien ik trip als een postzegel
. Mijn buurvrouw met bij behorende vriend vragen netjes “ooh komen jullie niet meer binnen” en toen zagen ze mijn wagenwijd open deur. Vriendelijk en correct als ze zijn vragen ze nog of alles goed gaat en ik krijg er alleen maar een snikkende prima uit van het lachen en gelukkig verdwijnen ze hun appartement in. We bellen snel bij mijn buurman aan hij doet de deur open en ziet ons op de grond zitten en moet erg hard lachen van onze debiele verschijning. ik wordt mega vrolijk van zijn gezicht. Leg hem uit hoe we de wereld nu zien en hij vertelt dat zijn familie nog op bezoek is dus we vertrekken weer naar huis.T+ 4:00 *wijde Wereld* Ok nieuw plan we gaan naar buiten. Wat moeten we hier voor doen. Wat gaan we doen. Ok een blokje omlopen of zo! Goed ik zie mijn schoenen staan in de woonkamer, twee hele abstracte dingen die dus blijkbaar aan mijn voeten moeten “rare dingen ineens”. Na wat heen en weer geloop door het appartement zijn we er klaar voor jassen zijn aan, sjaals zijn om en heel belangrijk de sleutels in mijn zak. We staan voor de lift we wachten en Sofie maakt de opmerking “Als er nu een groep clowns uit de lift zou stappen zou het me helemaal niks verbazen” Ik moest er hysterisch om lachen” maar dacht wel ja je hebt gelijk waarschijnlijk zou ik dan alleen maar “hallo” zeggen vriendelijk aan de kant gaan om ze uit de lift te laten en zelf instappen.
Buiten zijn werkte wel voor een deel ontnuchterend dit doet frisse lucht altijd met me en we liepen een beetje rond. We komen langs een etalage waar iemand in bezig was om wat hele lullige zelf geprinte postertjes op te hangen. We waren hier naar aan het kijken en hoe niet spannend dit ook was we vonden het fascinerend en het leek wel een televisie programma. Van een afstandje en door de 2D look van de wereld kreeg ik het gevoel dat ik het kleine mannetje in het raam er zo uit kon plukken en op straat kon zetten. We slopen naar het raam met het gevoel alsof we in een spannende film zaten. Het mannetje merkte niks…
Iets verderop op een rotonde stond een bord. Gewoon een blauw rotonde bord omringt met donkerbruin dorre planten. En het was werkelijk het mooiste object wat ik ooit had gezien. Sofie stond er onverschillig naast het deed der niks maar ik raakte niet uitgepraat over het verkeersbord, hij leek wel vrolijk naar me te lachen en ik voelde een soort empathie voor dit zeer normale niet echt indrukwekkende object.
Na een afscheid van mijn nieuwe vriend
kwamen we langs een reclame poster waarop de glimlach van Robert ten Brink prijkte. Na hem samen heel duidelijk uit te hebben gelegd dat hij moest stoppen met zijn baan en zijn naam totaal niet bij hem paste en hij hooguit een Piet of een Karel was maar absoluut geen robert liepen we weer naar huis. Maar niet voordat we een paar meisjes achter hun rug hadden uitgelachen om hun kleding terwijl we er zelf bij liepen als pauper volk tot en met gezien het aankleed proces niet bepaald sjiek verliep .T+ 4:45 Na de lift even te hebben misbruikt
stonden we weer binnen. Ik merkte dat ik al iets lager zakte in de trip net weer van de piek af. Alsnog tripten we flink. Ik raakte soms een beetje in de war met mijn ledematen. Als ik een tijdje stil zat en ik dan naar mijn armen keek die niet bewogen. Dan het voor mijn part net die van een ander persoon hadden kunnen zijn. Buiten had ik ook een moment dat ik een pakje sigaretten niet los kon laten terwijl ik naar mijn hand keek. Pas toen Sofie mijn hand aanraakte liet ik los.T+ 5:15 We raakten in gesprek en niet meer alleen over de verwondering of over belachelijke scenario. Maar over onze eigen gevoelens en issues. Dit was enorm prettig puur alleen al omdat ik daar normaal chill over kan praten met Sofie maar ook omdat mijn wereld zo abstract was keek ik ook op die manier naar mezelf. Het was alsof we over twee vrienden aan het praten waren en wat ze moesten doen. Het werkte erg bevrijdend en therapeutisch.
T+ 6:00 *Kermis* kermis kermis dat was toch wel de fase waar we nu in beland waren. Jeetje wat gingen we tekeer. Inmiddels had Sofie al drie verschillende truien van mij aan gehad en we waren elkaars begrafenis aan het regelen waar we allebei een veel te prominente rol aan namen en we het vooral over onszelf gingen hebben. Deze sketch mag ik wel zeggen ging maar door en we waren mega on point.
We hebben een cursus gegeven aan een publiek wat er niet was. Waar de cursus over ging weet ik niet echt. Maar het ging vooral over soulmates. Sofie praatte tegen het publiek en vertelde dat iedereen die nog niet zijn soulmate hadden gevonden zoals zij en ik nu moest opstaan en de zaal moesten verlaten. Alleen de schoonmaakster zat er nog en nog één stel die driftig aantekeningen aan het maken waren. Terwijl Sofie aan het praten was deed ik een moderne interpetive dans. We gingen van de ene belachelijke performance naar de ander.
T+ 8:00 *na Space* Zittend op een matras die in de kamer was gelegd. En de belachelijke gesprekken gingen door. Een flink dialoog over het privé leven van Bert en Ernie. Waarbij we enorm veel respect hadden voor Bert omdat hij met een zwakzinnig jongetje moet werken en leven. Puur omdat hij dertig jaar geleden een contract had ondertekend voor Sesamstraat met de gedachte “Nou er komt vast nog wel wat anders op mijn pad” Nu kan hij nooit meer stoppen zijn hypotheek is te duur. En denk je in 5 minuten Ernie is leuk maar continue is niet te doen met zijn kut liedjes. Lachen deed immens pijn inmiddels maar voelde zo goed.
T+10:00 Een beetje hopsend door de kamer ging het gesprek over verschillende dimensies en over de filosofische vraagstukken van plato. Het was allemaal helderder en mooier dan ooit om het er over te hebben. Het universum, the pale blue dot en quantum theorie kwam allemaal aan bod.
T+ 12:00 Wat betekend mijn werk voor mij en wat doe ik precies. Hoe vind ik mijn werk en waarom doe ik het zo graag. We leggen elkaar dit haarfijn uit. Fijn om dit even te doen en weer dankbaar te zijn.
T+ 13:00 Nog steeds meligheid alom maar we gaan uitgeput in bed liggen en kletsen nog steeds honderduit. Mijn ogen gaan dicht en er is een lichte verstoring van visuals te zien. Ook met ogen open in het donker golft de kamer een beetje met licht.
T+ 13:30 Ik val in slaap.
De volgende ochtend voel ik me herboren en fris. Lichamelijk wel moe maar jeetje wat voel ik me goed. De dag er na was het nog beter. Ik heb echt een reset knop ingedrukt. Mijn hoofd voelt schoon en helder en geweldig lekker. Het is alsof er een elastiekje al weken om mijn hoofd zit en ik deze met de 2C-E er af heb kunnen halen. De al bijzondere band tussen mij en Sofie is nog bijzonderder geworden. En nu 4 dagen later voelt mijn hoofd nog steeds helderder positiever en simpelweg beter. Ik heb een mega focus en voel me gelukkiger. Het is de beste trip die ik ooit heb gehad met grote dank aan mijn held Sofie.
