Mulholland Drive
Bewuste gebruiker
Hoi iedereen
Hier een tripreport na een lange tijd. Dragons Dynamite Truffels.
Een paar jaar geleden wat tripreports hier geschreven, en een trip gehad die mijn leven zo drastisch heeft veranderd, waardoor ik jaren het niet meer deed.
Daar schrijf ik een andere keer over, nu over gisteravond. Het wordt een lang verhaal, maar zo schrijf ik. Omdat het ook mijn eerste echte trip in mijn eentje is schrijf ik ook over de gevoelens voorafgaande de trip.
Ik had echt een heerlijke dag. Ik was met twee vrienden naar het strand, daar gechilled. Een beetje chillen op het strand met sticks en bier. Ik voelde al kriebelen dat ik ' s avonds naar de klote wilde gaan. Trippen op psilocybine lijkt dan een goede optie vanuit mijn perspectief. Maar toch ook niet omdat het gewoon een hele rare intense ervaring is, waarvan je nooit echt weet hoe het nou precies voelt. Met blowen en zuipen weet je precies waar je naartoe gaat als je het gebruikt, op een enkele uitzondering na. Maar ik heb tot nu toe rond de 9 keer getript, waarvan 1 keer alleen.
Juist om de reden dat een trip maken zeer intens is wilden mijn twee maten allebei niet meedoen. Zij kozen voor wegzakken met een joint op de bank. Daarom begon het bij mij om 2000 uur te kriebelen. We waren nog in zandvoort en de smartshop in Amsterdam gaat om 2200 dicht. Ik had al een paar keer goed gespeesd op truffels, en ergens is alleen trippen ongelovelijk spannend. Ik had tot nu toe alleen een keer op een halve Colombiaanse truffels in mijn eentje getript, en vond in mijn uppie trippen toen erg aangenaam, al was het zeer mild. Ik heb namelijk sinds een maand of twee de truffel ontdekt en sinds 2 jaar weer getript, in een zeer korte tijd 4 trips omdat ik het weer zo heb herontdekt
Allemaal erg lekker. Maar het werd eigenlijk steeds chiller allemaal. Ik begon minder verbaasd te zijn over dingen tijdens de trip. Had in 1,5 week tijd drie keer getript op truffels en werd resistent. Daarom had ik gisteravond zoiets, ik moet gewoon weten wat nu de sterkste trip is die je kan krijgen van truffels. Half 9, gebruind door de zon, teruggereden naar Innerspace, spuistraat, en daar 'Patajeros' oftewel Dragons Dynamite gehaald. Ik vroeg gewoon hawaiaanse, daar ik altijd lees dat dat het sterkst is.
http://dragonsdynamite.com/
Ze verkochten twee porties, 15 gram voor 20 e, en 20 gram voor 22,50 e. Ik had met een vriend een paar dagen ervoor de helft genomen van 15 gram patajeros, dus 7,5 gram. Ik dacht fuck it, ik haal 20 gram.
Eerst nog met een van mijn twee vrienden een stick gerookt in een shop, hem geprobeerd over te halen om mee te doen wat tevergeefs was, later bij de febo gevroten en nog op een bankje een stick gerookt, hem op de metro gezet en afscheid genomen. Die andere vriend was al eerder vertrokken. Het zijn trouwens mijn beste vrienden die ik nu respectievelijk 13 en 11 jaar ken. Ik vond het jammer dat ze niet wilden joinen, maar wilde toch graag een trip maken, de laatste tijd zit ik weer in zo'n periode waarbij psilocybine o zo veel goeds te bieden heeft.
Thuisgekomen begon ik al een vaag gevoel te krijgen. Het was rond 2330 en ik zat wat te rommellen achter mijn pc, mijn videokaart doet het niet meer dus nu kan ik mijn games niet meer spelen, daar zat ik mee te klooien. Mijn systeem ben ik aan het opschonen, formatteren etc. Dus gekloot waar ik al knetter wordend een beetje gaar van werd. Voor de 8ste keer die dag knetter wordend trouwens.
Toen stuitte ik op deze site: http://www.documentary-log.com/ door watch documanteries online bij google in te toetsen.
Erg VET! Alleen maar documantaires. Categories zoals Conspiracy, Astronomy and Space etc. Ik klikte op een documantaire, Stephen Hawking ' s Universe. De site gaf meteen een link naar een embedded youtube filmpje van 10 delen van 90 min, die automatisch doorliepen http://www.documentary-log.com/d2236-in ... verything/
Anyway, door die film over kosmologie kwam ik echt in een space stemming. Het voelde heel raar, maar ik wist al dat ik hard wilde gaan. Harder dan ik wist dat je kan gaan. Erg ervaren ben ik niet. Het zwaarst is 12 uur gaan op Hawaiaanse gedroogde paddo's... Ik wilde echt knallen. Al wist ik niet wat dat precies was. Je wil naar de kote, je wil wat voelen. Maar ik wilde ook inzichten, wijsheid.
Ik maakte mijn joint op en uit.
Doosje gepakt en de helft, nu ruim 10 gram, met een snickers naar binnen gewerkt terwijl ik die space beelden keek met een heerlijke achtergrond stem die hoge kennis tot mij bracht in een versimpelde vorm. Ik at onwillekeurig iets meer dan de helft. Maar na ik denk 10, of 20 minuten die wel heel vaag waren, ver weg, dacht ik: Ik eet alles op. Ik moest daarvoor nog een andere snickers gebruiken. Een hap truffels, een hap snickers en lang en langzaam kauwen.
Tijd is vanaf hier weg en de hele ervaring voelt als EEN ding. Tijd bestaat niet, lijkt wel, tijdens trippen. Daarom kan ik niet zeggen wanneer alles precies begon, maar kan het wel schatten.
0030
Ik zit die film te kijken en voel mijn lichaam reageren. Het voelt als moeheid en energie tegelijk. Het voelt als misselijkheid en opluchting tegelijk. Het voelt raar, maar ik weet dat ik naar de klote wil. Mijn ademhaling wordt zwaarder en zwaarder. Ik moet steeds gapen. Het lijkt alsof ik op de grond lig en iemand op me is gaan zitten. Op mijn buik. Terwijl ik gewoon in een stoel zit. De space film is bezig. Ik weet nog dat het een moment in de film was, waarbij beschreven werd dat 600 miljoen jaar na de big bang het gehele universum slechts bestond uit gassen, omdat de energie van de big bang zo ongelovelijk groot was. Alle materie die uit de big bang kwam werd tot gas verpulverd. Maar uiteindelijk begon zwaartekracht vat te krijgen op de gassen, en ze langzaam maar zeker terug te trekken, samen te klonteren. De gassen te verdringen in elkaar, ze te dwingen tot materie te vormen, waterstof wordt zo hard op elkaar gedrukt dat de atomen splijten en er een zwaarder element ontstaat, helium. De helium hoopt zo erg op, dat er kernfusie ontstaat op kosmische schaal.
Een ster is geboren. Er was een animatie te zien van een kosmisch moment dat alle sterren 'aan' gingen. En de gassen nieuwe vormen gingen aannemen, een proces wat nog steeds gaande is.
Terwijl dit tot me kwam werd ik steeds zwaarder en zwaarder en leek ik in de stoel te zinken, deel te worden van een moment wat buiten mij bestond.
Maar opeens was dat weg. Ik schudde letterlijk met mijn hoofd en keek naar buiten. Ik woon op 2 hoog in rijtjeshuizen.
Ik werd erg blij dat ik die vette documantaire had gevonden en zette hem af, hij zou nog een tijd duren en dat vooruitzicht gaf me een fijn gevoel. Naar buiten kijkend zag ik dat het nogal waaide. Windstoten. De bomen reagerde heftig. Maar vreemd genoeg leek het alsof ik elk blad afzonderlijk erg scherp kon zien. Ik besloot dan ook meteen om naar buiten te gaan en te gaan wandelen.
Opstaand uit de stoel, een beetje vermoeid, merkte ik dat ik nog steeds mijn linnen strandbroek aanhad en op blote voeten liep, met een t shirt aan. Niet echt geschikt voor naar buiten gaan, maar het lukte me alleen om mijn slippers aan te doen, die ik eerst totaal niet kon vinden. Ik kreeg een soort rush gevoel, een soort haast. Ik MOEST snel naar buiten, want straks houdt de trip op, dacht ik. Ik ben ook resistent dacht ik maar. Zo zwaar zal het niet worden dacht ik. Ik loop te spacen en het enige wat nog lukt is een winterjas pakken, mijn linnen strandbroek en slippers eronder... Alles tien keer checken voor mijn gevoel. Sleutels, sigaretten aansteker. Geld en wiet en telefoon thuis. Ach, telefoon maar wel mee. Zou ik dat wel doen? Jaaah, dan kan ik ook vet spacen met die apps van mijn Iphone, iets waar ik al eerder op had gespeesd..
Telefoon in binnenzak. Omdat ik deze dingen moest doen lette ik niet meer op het feit dat ik zwaar knetter werd en ik voelde onwillekeurig een lach gevoel opkomen. In het trappenhuis naar beneden stootte ik al wat kuchjes van lachen uit, het voelde wel lekker in mijn buik allemaal. Al liep ik op normale snelheid naar beneden vanaf 2 hoog, leek het een hele tijd te duren voor ik beneden was, en het TL licht was erg fel. Het was ook erg stil in het trappenhuis en die stilte doordrong me gevoelsmatig. Ik reik naar het handvat en open de buitendeur en voel een windvlaag naar binnen komen, en naar buiten stappend voelde het zeer onwerkelijk. Duister, maar ook majestueus. Ik voelde de ruimte en uitgestrektheid van de stad, rook de wind. De ervaring van de buitenwereld ervaarde ik zeer lichamelijk, zwaar doch lichtvoetig tegelijk. Dat gaf me een gevoel om keihard te gaan lachen, wat ik onderdrukte. Ik stond een tijd te gapen en te kijken naar de straat waar ik woon. Soms voelde ik me opeens duizelig en leek alles onscherp, maar dit wisselde zo snel af dat ik er geen vat op kreeg. De wind voelde koud maar aangenaam op mijn blote voeten, en vanonder mijn broek in op mijn benen. Ik kwam op het simpele plan om om het voetbalcomplex, 3 velden met een hek eromheen bij mij voor de deur heen te lopen en weer naar binnen te gaan. Het is maar een meter of 900. Ik voelde een dreiging opkomen. Dat ik maar niet te ver van huis moest gaan. Ik was mij er ook totaal niet van bewust dat ik ipv 7,5, nu 20 gram Dragons Dynamite naar binnen had!
Rond 0050 schat ik, 20 a 30 min na inname.
Ik begin weg te lopen van mijn huis en voel een lachgevoel opkomen. Voel me opeens heel blij en ben benieuwd wat er gaat komen. Maar wat er komt is een aanzwellend gevoel. Als of er twee kussens aan de zijkanten van mijn hoofd geplaatst zitten die tegen mijn hoofd aangeperst worden door twee stormrammen. Alsof mijn hoofd van flexibel plastic wordt en uit elkaar wordt getrokken. Alsof mijn hersenen van elastiek zijn geworden en iemand of iets het heel ver uit elkaar aan het trekken is. Het voelde als aanzwellend maar dit was raak binnen een paar minuten. Ik kon opeens amper lopen. Ik zag twee mensen lopen, af en toe een auto. Ik moest me vasthouden aan een boom. Het leek alsof ik in vrije val was. Je kijkt om je heen en ziet alles nog vrij normaal maar je het voelt alsof je hersenen in een centrifuge zijn gestopt en dat dat ding op hol is geslagen. Opeens kwam ik tot mezelf en ontdekte ik dat ik geheel naar binnen ging trippen. Ik stond daar maar die buitenwereld die oh zo mooi was leek totaal irrelevant. Ik moest controle zien te krijgen over die ontzaglijk zware bodyload. Ik stond vrij dicht bij een bankje, leunend tegen een boom, maar het leek onmogelijk om te bewegen. Ik dacht dat ik daardoor out zou gaan. Sommige mensen denken misschien dat ze dood gaan op zulk soort momenten.
Ik sprak letterlijk tot mezelf dat ik krachtig ben. Ik dit wilde. Het is maar de acceptatie van het lichaam van de drugs. Het lichaam is een begrenzing van mijn geest. Hoe erg dit ook lijkt, de Psilocybine is nagenoeg onschadelijk. Ik sprak hardop tot mezelf terwijl ik tegen die boom leunde, 'Jongen, je moet erdoorheen, je moet erdoorheen, het is maar de eerste fase.'
Het lukte om naar het bankje te lopen, een meter of 100, en toen zag ik het. Ik was ENORM aan het trippen. Maar ik dacht echt, is het normaal ook zo of zie ik alles nu zo door de trip? Het licht van de straatlantaarns hebben normaal een kalme oranje gloed maar nu waren ze FEL GEEL. Maar zo geel dat de hele weg een soort gele gloed had. En ik zag alles SCHERP, niet normaal. Ik ging zitten op het soort bankje wat we in Nederland zoveel hebben en voelde het zwaarder en zwaarder worden. Het leek alsof het niet zwaarder KON gaan, dat ik wel out moest gaan! Een keiharde druk kwam in mijn voorhoofd, en vreemd genoeg, helemaal niet onaangenaam. Maar vanuit het nuchtere perspectief ondraaglijk. Het leek alsof ik zou bezwijken onder die druk. Maar ik bleef tegen mezelf zeggen dat dat alleen maar bang gedoe is, dat het onschadelijk is en ik erdoorheen moest. Ik vooral niet in paniek moest raken. Toch bleef dat zware gevoel maar doorgaan. Ik zakte weg in die bank, en zat precies op de kruising van twee grote felgele wegen. Ik bedoel, normaal zie je een weg, verlicht door oranje lampen, nu zag ik een fel geel licht over de gehele straat, en het licht leek uit de straat zelf te komen. De wereld zelf, felgeel en oranje-groen gekleurd waarbij de bomen, grof omlijnd, als Bob Ross schilderijen erbij geplaatst leken te zijn, leek eerder een soort apart iets. Ik maakte er geen deel vanuit, was toeschouwer. Opeens merkte ik ook dat ik een frons van hier tot ginder op mijn voorhoofd had. Ik kon elke rimpel op mijn voorhoofd tellen. En man o man, wat bleef die centrifuge doorgaan, doorgaan. Erg toepasselijk, maar op een bepaald moment leek alles wat ik zag omgeven van een oranje gloed...
Ik sloot mijn ogen...
Het leek op dat moment alsof de hele wereld in een zwart gat werd weggezogen en dat ik daarvan de stop was. Een onweerstaanbare druk kwam over me heen, zo groot dat ik besefte dat het enige wat die druk tegenhield, IK, mijn geest was. Instinctief beseffend dat het fout kon gaan besloot ik dat ik naar huis moest. Ik had 1/5 deel van het voetbalcomplex omlopen en de gedachte om er HELEMAAL omheen te lopen maakte me misselijk. Of was ik dat eigenlijk al de hele tijd al? Ik deed vrijwel meteen mijn ogen weer open in de angst dat ik out zou gaan. Een moment van paniek, maar dat ging na 1 seconde vanzelf weer weg.
Ik sta op, me niet meer bewust van de trip. Instincten nemen hier over. Ik weet nog exact wat ik voelde. De enige missie was om naar huis te gaan en daar veilig te zijn. Ik loop terug en kom bij mijn vertrouwde boom, waar ik net zoveel veiligheid had, eigenlijk al in een ver verleden, zo voelde het. Een van die zeer hoge en brede populieren die de velden omringen.
Bij de boom aangekomen moest ik onwillekeurig overgeven. Ik voelde niets opkomen. Het was alsof mijn lichaam buiten mij om bepaalde belangrijke zaken in werking stelde. Geestelijk was ik geheel lost. Bijna alles kwam eruit, en het verbaasde me hoeveel het was. Sowieso alle febo shit, maar ook twee snickers en terwijl ik kotste dacht ik dom dom dom. Lege maag hebben voordat je gaat trippen, goede lichaamsconditie hebben en vitaminen eten. Geen feboshit eten man! Ga toch eens gezonder worden! Tijdens deze gedachten voel ik me zekerder worden. Het kotsen voelde eigenlijk wel lekker. Het voelde eigenlijk zelfs HEERLIJK. ERUIT die troep! Dat was ook meteen vrolijk en grappig. Me uiteindelijk ervan verzekerd dat er niks meer kwam, ik had alles tegen de boom aangekotst, hief ik mijn lichaam weer op en begon met de troep weg te rochelen waarbij nu geen kotstneigingen meer bij kwamen. Ik voelde me intens opgelucht en die centrifuge was nog daar, maar veel minder en het voelde meteen heel vet! King of the world! Het effect met de kleuren was nog steeds intens. Opeens leek alles alleen veel groener van kleur, maar dan was die felle gele kleur opeens toch weer aanwezig. Keihard voelde het nu aan, alsof ik er in was gevallen. Gezogen. Nu zat ik erin en kon ik gaan trippen dacht ik. Ik smste meteen een vriend daarover, en dat ging wel ok.
Ik weet geen tijden meer hierna. Het is een van de meest intense ervaringen in mijn leven geweest. Ik kon uiteindelijk niet ver komen met mijn geplande tripwandeling. Probeerde toch nog geheel om de velden heen te lopen, maar lopen was gewoon niet het juiste ding in deze trip. Terwijl ik eerst dacht dat ik die ziek zware wegzuiging van de wereld was overkomen door te kotsen, kwam hij al lopend weer keihard terug. Het leek zelfs alsof het nog harder was. Als ik keek naar de onwerkelijkheid van die oranje wereld waar ik in verkeerde voelde het heel kil aan. Zoals ik al zei, afstandelijk, ik was een toeschouwer. Ik besloot definitief om afscheid te nemen en zei ook hardop, 'ik ga gewoon weer naar huis, lekker chillen met muziek' . Het voelde ook heel fijn allemaal, had nog steeds zin in de space, en was helemaal vergeten dat ik die documantaire aan het kijken was. Opeens dacht ik daar weer aan. Vet dus.
En weer langs dezelfde boom gelopen kwam er, onwillekeurig, weer een kotsaanval. De tweede en de laatste. Werkelijk alles wat er in mijn maag zat moest eruit, en dat luchte echt op. Vanaf nu had ik nog zeker 5 van die zieke centrifuge aanvallen, maar nu waren ze G E W E L D I G.......!
Ik schrijf dat misselijke gevoel dus ook echt toe aan een volle maag. Ik ga de volgende keer echt 4 a 6 uur vantevoren niets eten.
Na het nogmaals kotsen was mijn gezicht helemaal betraand. Ik voelde me alsof ik uren had gehuild, qua gezicht en neus verstopping. Alles stond open en het voelde ergens heerlijk, alsof al mijn vaten gereinigd werden. Ik begon het korte stukje naar huis te lopen en vanaf hier was het een bizar geweldige trip.
Het voelde oke, van oke, tot ziek zwaar. Ik heb uren op de bank, en op de grond gelegen met mijn eigen geschreven symfonie aan, intens weggedoken in uiteenlopende gevoelens. Allemaal hadden ze te maken met hoe bizar het leven is. Ik voelde me echt een goddelijk wezen, als mens. De lichamelijke ervaring was zo zwaar en heerlijk tegelijk dat ik merkte dat ik mij helemaal vastgreep aan het tapijt. Vrije val. Ik voelde een trots, en liefde voor de mensen die dichter bij me staan. Ik ben in die tijd twee keer opgestaan, om muziek weer opnieuw aan te zetten en sigaretten te pakken. Het maakte niks uit, het voelde gewoon heerlijk om weg te kruipen en gewoon alleen maar die shit te ervaren. Het huis voelde heerlijk warm, maar ik had soms koude rillingen, later bleek ik helemaal bezweet te zijn.
Zoveel gevoelens man, niet normaal. Ik dacht echt, hoe is het mogelijk dat je dit kan voelen... Alle relationele verbindingen die ik met mensen ben aangegaan kwamen voorbij, en vooral bij mensen waar ik fouten heb gemaakt voelde ik zoveel liefde en relativering. Tegelijkertijd sloot het gevoel en de perceptie van de werkelijkheid als een geheel, namelijk bestaande uit bewustzijn en liefde, geheel aan bij wie ik ben. Ik had golven van intens genot. Had op het eind koude voeten en de zoektocht naar sokken was een leipe ervaring, om al niet te spreken om op het idee te komen om sokken aan te doen. Daar lag ik, op de grond met een fleece deken om me heen. De huiskamer veranderde van fel rood naar alle kleuren van het spectrum, later zag ik dat dat kwam door een screensaver van de pc die aanstond. Ik keek naar een kast vol dvds maar het lukte me niet om de dvds en andere dingen in de kast afzonderlijk te zien. De kast was EEN ding. Ik voelde me wijs. Ik voelde ook dat ik eigenlijk maar weinig weet over het leven en dat maakte me nog wijzer. Alle zaken die ik van belang acht in het leven, de visies die ik in mijn 29 jaar heb ontwikkeld, voelde intens als waarheid. Ik kwam er tevens achter dat ik, en wellicht veel meer mensen, vooral maar in de toekomst leef. We moeten ons allemaal 'ontwikkelen', we moeten ergens heen. Uiteraard is dat wel zo, maar waar gaan we heen als mensheid? Met het monetaire systeem, de kunstmatige schaarste, de armoede. Ik voelde intens het bestaan als mens, wat bestaat uit gevoelens en bewustzijn. En niet uit al die orde die wordt geschapen door het huidige systeem waar we in leven, die in mijn opinie tevens zeer destructief is.
Opeens was het weg.
Ik dacht en zei volgens mij ook hardop; 'WOW! Ff opstaan.' Ik keek naar het beeldscherm, 0235. Het leek alsof ik eeuwen door een dimensie van genot, warme kleuren en ondraaglijke zwaartekracht had gezweefd, maar dat bleek achteraf gewoon ongeveer 1,5 uur. Het besef dat het nog zo 'vroeg' was kon ik absoluut niet begrijpen, maar het voelde meteen vet. Het was nog niet licht aan het worden en de nacht was gewoon nog bezig. De natrip was echt heerlijk. Ik kreeg weer controle over mezelf. Iets drinken, appelsap. Chips eten. Oh heerlijk. Een beetje door het huis lopen. Ik besef me nu dat ik op dit moment sokken ging zoeken. In mijn slaapkamer aangekomen heb ik me nog op mijn bed laten vallen van knetterheid. Zeker anders dan blowknetter. Heel emotioneel, een gevoel wat vanuit je buik omhoog stijgt naar je hersenen.
Uiteraard die Stephen Hawking film afgekeken. Trots als ik me voelde dat ik kennis mocht nemen van deze groteske beschrijvingen van onze natuur, waar we van zijn gemaakt en waar we naar toe gaan. In die film nog zwaar weg zitten trippen op de visuele animaties van de kosmos en ik moest steeds een stuk 'terugspoelen' omdat ik niet luisterde naar de verteller. Daardoor nog een paar goede lachkicks gehad.
Toen nog deze doc gekeken en ik hij was al natrippend erg vet om te kijken, nuchter wel ok denk ik
Uiteindelijk ben ik stoned geworden en ben ik deze documantaire gaan kijken.
http://www.documentary-log.com/you-are- ... slavement/
Zieke shit, de documantaire heeft het over de Bilderberg groep, waar onze Koningin ook een lid van is.
Echt een intense ervaring. Dit was het eigenlijk. Je glijdt heel snel opeens uit de natrip, net zo onverwacht als ik erin knalde. Ik heb er van geleerd.
Dus hoe zwaar de ervaring ook was, het is voor mij elke keer weer heel leerzaam. Ik besef nu ik dit schrijf pas echt hoe vet het was. Psilocybine is geweldig!
Ik hou nu maar eens op met schrijven
Laterzzzzzz
--
"The answers do not lie in debate or philosophical discussion of values, but rather in methodology. Thus what is needed is an operational definition of a better world, which is as follows: To constantly maximize existing and future technologies with the sole purpose of enhancing all human life and protecting the environment."
Hier een tripreport na een lange tijd. Dragons Dynamite Truffels.
Een paar jaar geleden wat tripreports hier geschreven, en een trip gehad die mijn leven zo drastisch heeft veranderd, waardoor ik jaren het niet meer deed.
Daar schrijf ik een andere keer over, nu over gisteravond. Het wordt een lang verhaal, maar zo schrijf ik. Omdat het ook mijn eerste echte trip in mijn eentje is schrijf ik ook over de gevoelens voorafgaande de trip.
Ik had echt een heerlijke dag. Ik was met twee vrienden naar het strand, daar gechilled. Een beetje chillen op het strand met sticks en bier. Ik voelde al kriebelen dat ik ' s avonds naar de klote wilde gaan. Trippen op psilocybine lijkt dan een goede optie vanuit mijn perspectief. Maar toch ook niet omdat het gewoon een hele rare intense ervaring is, waarvan je nooit echt weet hoe het nou precies voelt. Met blowen en zuipen weet je precies waar je naartoe gaat als je het gebruikt, op een enkele uitzondering na. Maar ik heb tot nu toe rond de 9 keer getript, waarvan 1 keer alleen.
Juist om de reden dat een trip maken zeer intens is wilden mijn twee maten allebei niet meedoen. Zij kozen voor wegzakken met een joint op de bank. Daarom begon het bij mij om 2000 uur te kriebelen. We waren nog in zandvoort en de smartshop in Amsterdam gaat om 2200 dicht. Ik had al een paar keer goed gespeesd op truffels, en ergens is alleen trippen ongelovelijk spannend. Ik had tot nu toe alleen een keer op een halve Colombiaanse truffels in mijn eentje getript, en vond in mijn uppie trippen toen erg aangenaam, al was het zeer mild. Ik heb namelijk sinds een maand of twee de truffel ontdekt en sinds 2 jaar weer getript, in een zeer korte tijd 4 trips omdat ik het weer zo heb herontdekt
Allemaal erg lekker. Maar het werd eigenlijk steeds chiller allemaal. Ik begon minder verbaasd te zijn over dingen tijdens de trip. Had in 1,5 week tijd drie keer getript op truffels en werd resistent. Daarom had ik gisteravond zoiets, ik moet gewoon weten wat nu de sterkste trip is die je kan krijgen van truffels. Half 9, gebruind door de zon, teruggereden naar Innerspace, spuistraat, en daar 'Patajeros' oftewel Dragons Dynamite gehaald. Ik vroeg gewoon hawaiaanse, daar ik altijd lees dat dat het sterkst is.
http://dragonsdynamite.com/
Ze verkochten twee porties, 15 gram voor 20 e, en 20 gram voor 22,50 e. Ik had met een vriend een paar dagen ervoor de helft genomen van 15 gram patajeros, dus 7,5 gram. Ik dacht fuck it, ik haal 20 gram.
Eerst nog met een van mijn twee vrienden een stick gerookt in een shop, hem geprobeerd over te halen om mee te doen wat tevergeefs was, later bij de febo gevroten en nog op een bankje een stick gerookt, hem op de metro gezet en afscheid genomen. Die andere vriend was al eerder vertrokken. Het zijn trouwens mijn beste vrienden die ik nu respectievelijk 13 en 11 jaar ken. Ik vond het jammer dat ze niet wilden joinen, maar wilde toch graag een trip maken, de laatste tijd zit ik weer in zo'n periode waarbij psilocybine o zo veel goeds te bieden heeft.
Thuisgekomen begon ik al een vaag gevoel te krijgen. Het was rond 2330 en ik zat wat te rommellen achter mijn pc, mijn videokaart doet het niet meer dus nu kan ik mijn games niet meer spelen, daar zat ik mee te klooien. Mijn systeem ben ik aan het opschonen, formatteren etc. Dus gekloot waar ik al knetter wordend een beetje gaar van werd. Voor de 8ste keer die dag knetter wordend trouwens.
Toen stuitte ik op deze site: http://www.documentary-log.com/ door watch documanteries online bij google in te toetsen.
Erg VET! Alleen maar documantaires. Categories zoals Conspiracy, Astronomy and Space etc. Ik klikte op een documantaire, Stephen Hawking ' s Universe. De site gaf meteen een link naar een embedded youtube filmpje van 10 delen van 90 min, die automatisch doorliepen
http://www.documentary-log.com/d2236-in ... verything/Anyway, door die film over kosmologie kwam ik echt in een space stemming. Het voelde heel raar, maar ik wist al dat ik hard wilde gaan. Harder dan ik wist dat je kan gaan. Erg ervaren ben ik niet. Het zwaarst is 12 uur gaan op Hawaiaanse gedroogde paddo's... Ik wilde echt knallen. Al wist ik niet wat dat precies was. Je wil naar de kote, je wil wat voelen. Maar ik wilde ook inzichten, wijsheid.
Ik maakte mijn joint op en uit.
Doosje gepakt en de helft, nu ruim 10 gram, met een snickers naar binnen gewerkt terwijl ik die space beelden keek met een heerlijke achtergrond stem die hoge kennis tot mij bracht in een versimpelde vorm. Ik at onwillekeurig iets meer dan de helft. Maar na ik denk 10, of 20 minuten die wel heel vaag waren, ver weg, dacht ik: Ik eet alles op. Ik moest daarvoor nog een andere snickers gebruiken. Een hap truffels, een hap snickers en lang en langzaam kauwen.
Tijd is vanaf hier weg en de hele ervaring voelt als EEN ding. Tijd bestaat niet, lijkt wel, tijdens trippen. Daarom kan ik niet zeggen wanneer alles precies begon, maar kan het wel schatten.
0030
Ik zit die film te kijken en voel mijn lichaam reageren. Het voelt als moeheid en energie tegelijk. Het voelt als misselijkheid en opluchting tegelijk. Het voelt raar, maar ik weet dat ik naar de klote wil. Mijn ademhaling wordt zwaarder en zwaarder. Ik moet steeds gapen. Het lijkt alsof ik op de grond lig en iemand op me is gaan zitten. Op mijn buik. Terwijl ik gewoon in een stoel zit. De space film is bezig. Ik weet nog dat het een moment in de film was, waarbij beschreven werd dat 600 miljoen jaar na de big bang het gehele universum slechts bestond uit gassen, omdat de energie van de big bang zo ongelovelijk groot was. Alle materie die uit de big bang kwam werd tot gas verpulverd. Maar uiteindelijk begon zwaartekracht vat te krijgen op de gassen, en ze langzaam maar zeker terug te trekken, samen te klonteren. De gassen te verdringen in elkaar, ze te dwingen tot materie te vormen, waterstof wordt zo hard op elkaar gedrukt dat de atomen splijten en er een zwaarder element ontstaat, helium. De helium hoopt zo erg op, dat er kernfusie ontstaat op kosmische schaal.
Een ster is geboren. Er was een animatie te zien van een kosmisch moment dat alle sterren 'aan' gingen. En de gassen nieuwe vormen gingen aannemen, een proces wat nog steeds gaande is.
Terwijl dit tot me kwam werd ik steeds zwaarder en zwaarder en leek ik in de stoel te zinken, deel te worden van een moment wat buiten mij bestond.
Maar opeens was dat weg. Ik schudde letterlijk met mijn hoofd en keek naar buiten. Ik woon op 2 hoog in rijtjeshuizen.
Ik werd erg blij dat ik die vette documantaire had gevonden en zette hem af, hij zou nog een tijd duren en dat vooruitzicht gaf me een fijn gevoel. Naar buiten kijkend zag ik dat het nogal waaide. Windstoten. De bomen reagerde heftig. Maar vreemd genoeg leek het alsof ik elk blad afzonderlijk erg scherp kon zien. Ik besloot dan ook meteen om naar buiten te gaan en te gaan wandelen.
Opstaand uit de stoel, een beetje vermoeid, merkte ik dat ik nog steeds mijn linnen strandbroek aanhad en op blote voeten liep, met een t shirt aan. Niet echt geschikt voor naar buiten gaan, maar het lukte me alleen om mijn slippers aan te doen, die ik eerst totaal niet kon vinden. Ik kreeg een soort rush gevoel, een soort haast. Ik MOEST snel naar buiten, want straks houdt de trip op, dacht ik. Ik ben ook resistent dacht ik maar. Zo zwaar zal het niet worden dacht ik. Ik loop te spacen en het enige wat nog lukt is een winterjas pakken, mijn linnen strandbroek en slippers eronder... Alles tien keer checken voor mijn gevoel. Sleutels, sigaretten aansteker. Geld en wiet en telefoon thuis. Ach, telefoon maar wel mee. Zou ik dat wel doen? Jaaah, dan kan ik ook vet spacen met die apps van mijn Iphone, iets waar ik al eerder op had gespeesd..
Telefoon in binnenzak. Omdat ik deze dingen moest doen lette ik niet meer op het feit dat ik zwaar knetter werd en ik voelde onwillekeurig een lach gevoel opkomen. In het trappenhuis naar beneden stootte ik al wat kuchjes van lachen uit, het voelde wel lekker in mijn buik allemaal. Al liep ik op normale snelheid naar beneden vanaf 2 hoog, leek het een hele tijd te duren voor ik beneden was, en het TL licht was erg fel. Het was ook erg stil in het trappenhuis en die stilte doordrong me gevoelsmatig. Ik reik naar het handvat en open de buitendeur en voel een windvlaag naar binnen komen, en naar buiten stappend voelde het zeer onwerkelijk. Duister, maar ook majestueus. Ik voelde de ruimte en uitgestrektheid van de stad, rook de wind. De ervaring van de buitenwereld ervaarde ik zeer lichamelijk, zwaar doch lichtvoetig tegelijk. Dat gaf me een gevoel om keihard te gaan lachen, wat ik onderdrukte. Ik stond een tijd te gapen en te kijken naar de straat waar ik woon. Soms voelde ik me opeens duizelig en leek alles onscherp, maar dit wisselde zo snel af dat ik er geen vat op kreeg. De wind voelde koud maar aangenaam op mijn blote voeten, en vanonder mijn broek in op mijn benen. Ik kwam op het simpele plan om om het voetbalcomplex, 3 velden met een hek eromheen bij mij voor de deur heen te lopen en weer naar binnen te gaan. Het is maar een meter of 900. Ik voelde een dreiging opkomen. Dat ik maar niet te ver van huis moest gaan. Ik was mij er ook totaal niet van bewust dat ik ipv 7,5, nu 20 gram Dragons Dynamite naar binnen had!
Rond 0050 schat ik, 20 a 30 min na inname.
Ik begin weg te lopen van mijn huis en voel een lachgevoel opkomen. Voel me opeens heel blij en ben benieuwd wat er gaat komen. Maar wat er komt is een aanzwellend gevoel. Als of er twee kussens aan de zijkanten van mijn hoofd geplaatst zitten die tegen mijn hoofd aangeperst worden door twee stormrammen. Alsof mijn hoofd van flexibel plastic wordt en uit elkaar wordt getrokken. Alsof mijn hersenen van elastiek zijn geworden en iemand of iets het heel ver uit elkaar aan het trekken is. Het voelde als aanzwellend maar dit was raak binnen een paar minuten. Ik kon opeens amper lopen. Ik zag twee mensen lopen, af en toe een auto. Ik moest me vasthouden aan een boom. Het leek alsof ik in vrije val was. Je kijkt om je heen en ziet alles nog vrij normaal maar je het voelt alsof je hersenen in een centrifuge zijn gestopt en dat dat ding op hol is geslagen. Opeens kwam ik tot mezelf en ontdekte ik dat ik geheel naar binnen ging trippen. Ik stond daar maar die buitenwereld die oh zo mooi was leek totaal irrelevant. Ik moest controle zien te krijgen over die ontzaglijk zware bodyload. Ik stond vrij dicht bij een bankje, leunend tegen een boom, maar het leek onmogelijk om te bewegen. Ik dacht dat ik daardoor out zou gaan. Sommige mensen denken misschien dat ze dood gaan op zulk soort momenten.
Ik sprak letterlijk tot mezelf dat ik krachtig ben. Ik dit wilde. Het is maar de acceptatie van het lichaam van de drugs. Het lichaam is een begrenzing van mijn geest. Hoe erg dit ook lijkt, de Psilocybine is nagenoeg onschadelijk. Ik sprak hardop tot mezelf terwijl ik tegen die boom leunde, 'Jongen, je moet erdoorheen, je moet erdoorheen, het is maar de eerste fase.'
Het lukte om naar het bankje te lopen, een meter of 100, en toen zag ik het. Ik was ENORM aan het trippen. Maar ik dacht echt, is het normaal ook zo of zie ik alles nu zo door de trip? Het licht van de straatlantaarns hebben normaal een kalme oranje gloed maar nu waren ze FEL GEEL. Maar zo geel dat de hele weg een soort gele gloed had. En ik zag alles SCHERP, niet normaal. Ik ging zitten op het soort bankje wat we in Nederland zoveel hebben en voelde het zwaarder en zwaarder worden. Het leek alsof het niet zwaarder KON gaan, dat ik wel out moest gaan! Een keiharde druk kwam in mijn voorhoofd, en vreemd genoeg, helemaal niet onaangenaam. Maar vanuit het nuchtere perspectief ondraaglijk. Het leek alsof ik zou bezwijken onder die druk. Maar ik bleef tegen mezelf zeggen dat dat alleen maar bang gedoe is, dat het onschadelijk is en ik erdoorheen moest. Ik vooral niet in paniek moest raken. Toch bleef dat zware gevoel maar doorgaan. Ik zakte weg in die bank, en zat precies op de kruising van twee grote felgele wegen. Ik bedoel, normaal zie je een weg, verlicht door oranje lampen, nu zag ik een fel geel licht over de gehele straat, en het licht leek uit de straat zelf te komen. De wereld zelf, felgeel en oranje-groen gekleurd waarbij de bomen, grof omlijnd, als Bob Ross schilderijen erbij geplaatst leken te zijn, leek eerder een soort apart iets. Ik maakte er geen deel vanuit, was toeschouwer. Opeens merkte ik ook dat ik een frons van hier tot ginder op mijn voorhoofd had. Ik kon elke rimpel op mijn voorhoofd tellen. En man o man, wat bleef die centrifuge doorgaan, doorgaan. Erg toepasselijk, maar op een bepaald moment leek alles wat ik zag omgeven van een oranje gloed...
Ik sloot mijn ogen...
Het leek op dat moment alsof de hele wereld in een zwart gat werd weggezogen en dat ik daarvan de stop was. Een onweerstaanbare druk kwam over me heen, zo groot dat ik besefte dat het enige wat die druk tegenhield, IK, mijn geest was. Instinctief beseffend dat het fout kon gaan besloot ik dat ik naar huis moest. Ik had 1/5 deel van het voetbalcomplex omlopen en de gedachte om er HELEMAAL omheen te lopen maakte me misselijk. Of was ik dat eigenlijk al de hele tijd al? Ik deed vrijwel meteen mijn ogen weer open in de angst dat ik out zou gaan. Een moment van paniek, maar dat ging na 1 seconde vanzelf weer weg.
Ik sta op, me niet meer bewust van de trip. Instincten nemen hier over. Ik weet nog exact wat ik voelde. De enige missie was om naar huis te gaan en daar veilig te zijn. Ik loop terug en kom bij mijn vertrouwde boom, waar ik net zoveel veiligheid had, eigenlijk al in een ver verleden, zo voelde het. Een van die zeer hoge en brede populieren die de velden omringen.
Bij de boom aangekomen moest ik onwillekeurig overgeven. Ik voelde niets opkomen. Het was alsof mijn lichaam buiten mij om bepaalde belangrijke zaken in werking stelde. Geestelijk was ik geheel lost. Bijna alles kwam eruit, en het verbaasde me hoeveel het was. Sowieso alle febo shit, maar ook twee snickers en terwijl ik kotste dacht ik dom dom dom. Lege maag hebben voordat je gaat trippen, goede lichaamsconditie hebben en vitaminen eten. Geen feboshit eten man! Ga toch eens gezonder worden! Tijdens deze gedachten voel ik me zekerder worden. Het kotsen voelde eigenlijk wel lekker. Het voelde eigenlijk zelfs HEERLIJK. ERUIT die troep! Dat was ook meteen vrolijk en grappig. Me uiteindelijk ervan verzekerd dat er niks meer kwam, ik had alles tegen de boom aangekotst, hief ik mijn lichaam weer op en begon met de troep weg te rochelen waarbij nu geen kotstneigingen meer bij kwamen. Ik voelde me intens opgelucht en die centrifuge was nog daar, maar veel minder en het voelde meteen heel vet! King of the world! Het effect met de kleuren was nog steeds intens. Opeens leek alles alleen veel groener van kleur, maar dan was die felle gele kleur opeens toch weer aanwezig. Keihard voelde het nu aan, alsof ik er in was gevallen. Gezogen. Nu zat ik erin en kon ik gaan trippen dacht ik. Ik smste meteen een vriend daarover, en dat ging wel ok.
Ik weet geen tijden meer hierna. Het is een van de meest intense ervaringen in mijn leven geweest. Ik kon uiteindelijk niet ver komen met mijn geplande tripwandeling. Probeerde toch nog geheel om de velden heen te lopen, maar lopen was gewoon niet het juiste ding in deze trip. Terwijl ik eerst dacht dat ik die ziek zware wegzuiging van de wereld was overkomen door te kotsen, kwam hij al lopend weer keihard terug. Het leek zelfs alsof het nog harder was. Als ik keek naar de onwerkelijkheid van die oranje wereld waar ik in verkeerde voelde het heel kil aan. Zoals ik al zei, afstandelijk, ik was een toeschouwer. Ik besloot definitief om afscheid te nemen en zei ook hardop, 'ik ga gewoon weer naar huis, lekker chillen met muziek' . Het voelde ook heel fijn allemaal, had nog steeds zin in de space, en was helemaal vergeten dat ik die documantaire aan het kijken was. Opeens dacht ik daar weer aan. Vet dus.
En weer langs dezelfde boom gelopen kwam er, onwillekeurig, weer een kotsaanval. De tweede en de laatste. Werkelijk alles wat er in mijn maag zat moest eruit, en dat luchte echt op. Vanaf nu had ik nog zeker 5 van die zieke centrifuge aanvallen, maar nu waren ze G E W E L D I G.......!
Ik schrijf dat misselijke gevoel dus ook echt toe aan een volle maag. Ik ga de volgende keer echt 4 a 6 uur vantevoren niets eten.
Na het nogmaals kotsen was mijn gezicht helemaal betraand. Ik voelde me alsof ik uren had gehuild, qua gezicht en neus verstopping. Alles stond open en het voelde ergens heerlijk, alsof al mijn vaten gereinigd werden. Ik begon het korte stukje naar huis te lopen en vanaf hier was het een bizar geweldige trip.
Het voelde oke, van oke, tot ziek zwaar. Ik heb uren op de bank, en op de grond gelegen met mijn eigen geschreven symfonie aan, intens weggedoken in uiteenlopende gevoelens. Allemaal hadden ze te maken met hoe bizar het leven is. Ik voelde me echt een goddelijk wezen, als mens. De lichamelijke ervaring was zo zwaar en heerlijk tegelijk dat ik merkte dat ik mij helemaal vastgreep aan het tapijt. Vrije val. Ik voelde een trots, en liefde voor de mensen die dichter bij me staan. Ik ben in die tijd twee keer opgestaan, om muziek weer opnieuw aan te zetten en sigaretten te pakken. Het maakte niks uit, het voelde gewoon heerlijk om weg te kruipen en gewoon alleen maar die shit te ervaren. Het huis voelde heerlijk warm, maar ik had soms koude rillingen, later bleek ik helemaal bezweet te zijn.
Zoveel gevoelens man, niet normaal. Ik dacht echt, hoe is het mogelijk dat je dit kan voelen... Alle relationele verbindingen die ik met mensen ben aangegaan kwamen voorbij, en vooral bij mensen waar ik fouten heb gemaakt voelde ik zoveel liefde en relativering. Tegelijkertijd sloot het gevoel en de perceptie van de werkelijkheid als een geheel, namelijk bestaande uit bewustzijn en liefde, geheel aan bij wie ik ben. Ik had golven van intens genot. Had op het eind koude voeten en de zoektocht naar sokken was een leipe ervaring, om al niet te spreken om op het idee te komen om sokken aan te doen. Daar lag ik, op de grond met een fleece deken om me heen. De huiskamer veranderde van fel rood naar alle kleuren van het spectrum, later zag ik dat dat kwam door een screensaver van de pc die aanstond. Ik keek naar een kast vol dvds maar het lukte me niet om de dvds en andere dingen in de kast afzonderlijk te zien. De kast was EEN ding. Ik voelde me wijs. Ik voelde ook dat ik eigenlijk maar weinig weet over het leven en dat maakte me nog wijzer. Alle zaken die ik van belang acht in het leven, de visies die ik in mijn 29 jaar heb ontwikkeld, voelde intens als waarheid. Ik kwam er tevens achter dat ik, en wellicht veel meer mensen, vooral maar in de toekomst leef. We moeten ons allemaal 'ontwikkelen', we moeten ergens heen. Uiteraard is dat wel zo, maar waar gaan we heen als mensheid? Met het monetaire systeem, de kunstmatige schaarste, de armoede. Ik voelde intens het bestaan als mens, wat bestaat uit gevoelens en bewustzijn. En niet uit al die orde die wordt geschapen door het huidige systeem waar we in leven, die in mijn opinie tevens zeer destructief is.
Opeens was het weg.
Ik dacht en zei volgens mij ook hardop; 'WOW! Ff opstaan.' Ik keek naar het beeldscherm, 0235. Het leek alsof ik eeuwen door een dimensie van genot, warme kleuren en ondraaglijke zwaartekracht had gezweefd, maar dat bleek achteraf gewoon ongeveer 1,5 uur. Het besef dat het nog zo 'vroeg' was kon ik absoluut niet begrijpen, maar het voelde meteen vet. Het was nog niet licht aan het worden en de nacht was gewoon nog bezig. De natrip was echt heerlijk. Ik kreeg weer controle over mezelf. Iets drinken, appelsap. Chips eten. Oh heerlijk. Een beetje door het huis lopen. Ik besef me nu dat ik op dit moment sokken ging zoeken. In mijn slaapkamer aangekomen heb ik me nog op mijn bed laten vallen van knetterheid. Zeker anders dan blowknetter. Heel emotioneel, een gevoel wat vanuit je buik omhoog stijgt naar je hersenen.
Uiteraard die Stephen Hawking film afgekeken. Trots als ik me voelde dat ik kennis mocht nemen van deze groteske beschrijvingen van onze natuur, waar we van zijn gemaakt en waar we naar toe gaan. In die film nog zwaar weg zitten trippen op de visuele animaties van de kosmos en ik moest steeds een stuk 'terugspoelen' omdat ik niet luisterde naar de verteller. Daardoor nog een paar goede lachkicks gehad.
Toen nog deze doc gekeken en ik hij was al natrippend erg vet om te kijken, nuchter wel ok denk ik
Uiteindelijk ben ik stoned geworden en ben ik deze documantaire gaan kijken.
http://www.documentary-log.com/you-are- ... slavement/
Zieke shit, de documantaire heeft het over de Bilderberg groep, waar onze Koningin ook een lid van is.
Echt een intense ervaring. Dit was het eigenlijk. Je glijdt heel snel opeens uit de natrip, net zo onverwacht als ik erin knalde. Ik heb er van geleerd.
Dus hoe zwaar de ervaring ook was, het is voor mij elke keer weer heel leerzaam. Ik besef nu ik dit schrijf pas echt hoe vet het was. Psilocybine is geweldig!
Ik hou nu maar eens op met schrijven
Laterzzzzzz
--
"The answers do not lie in debate or philosophical discussion of values, but rather in methodology. Thus what is needed is an operational definition of a better world, which is as follows: To constantly maximize existing and future technologies with the sole purpose of enhancing all human life and protecting the environment."
