Set: Vrij zin in een feestje. Laatste was 1.5 maand geleden en Oktober was een vrij saaie maand waarin ik meer heb gefocust op het vinden van werk en met “serieuze” dingen. Niet zonder de bijbehorende frustratie en sadness. De dagen ervoor voelde ik me wel oké though.
Setting: Factory 010 in Rotterdam, bij Korsakov (Drum & Bass feestje).
Wie: Ik en mijn DnB Crew van ongeveer 15 man
Wat: 100mg Bk-2C-B
Wanneer: Halloween ‘16
Relevante ervaring: 2C-B, 2C-E, 5-MeO-MiPT, paddo’s, Spices, ketamine, MXE, MXP
Note Ik heb m'n bk2cb niet laten testen. Neem dit report dus voor wat het is. Ikzelf ben vrij zeker van dat het bk2cb is omdat de ervaringen met test doseringen en hoelang het deed voor de effecten merkbaar werden klopt met wat online beschreven staat.
Neem het dus voor wat je het waard vind. Ik wilde het graag delen omdat er nog niet veel op dit forum erover staat en ik ook mensen wil waarschuwen voor dat ik (en anderen online) dit toch wel een heftig stofje vonden. Ik raad het niet af, maar wel aan om dit echt thuis te doen je 1e keer en bewust van te zijn dat het erg inconsistent kan zijn in de werking.
Achtergrond
M'n laatste reportje is inmiddels alweer meer dan een halfjaar geleden. Ik ben wel flink bezig geweest met het testen van nieuwe stofjes/combo's en het schrijven van reports, dus ik vond het wel weer eens tijd om iets te delen.
Aangezien 2C-B een sweet spot heeft in mijn hart trok de naam Bk-2C-B natuurlijk mijn aandacht. Toen ik me begon in te lezen vielen me er 2 dingen op. Ten eerste beschreven sommigen het als minder visueel, maar met meer energie en een langere duratie plus come-up.
Perfect voor clubben dus!
En dat brengt me gelijk bij het tweede wat mij opviel; de duratie. Op o.a. psychonaut wiki staat het aangegeven als 8 á 12 uur, maar ik kwam ook regelmatig trip reports tegen waar men het had over trips tot 30 uur. Aangezien het hier vaak ging om mensen die meer dan 200mg namen, schonk ik hier niet al te veel aandacht aan. Ik zal mijn dosis namelijk precies op de grens van een normale tot sterke trip afstemmen. De trip reports die rond de 100mg zaten waren op een enkeling ook positief dus.
Gedurende Oktober heb ik 3 kleine tests gedaan met Bk2CB. Een allergietest van <1mg en de andere twee 15mg en 38mg. Bij 15mg leek het alsof ik die avond iets meer activiteit had als ik m'n ogen dicht deed, maar verder niet veel. Bij 38mg ondervond ik ook wat kriebels in mijn lichaam en een gedetailleerdere omgeving.
Anyway, let’s get started!
Samenvatting
Hieronder een korte samenvatting van de effecten aangezien het hele trip report foking lang is
. Als je de echte struggles en de beauty in z'n volle glorie wilt lezen, check "The Apex & The Abyss" hieronder.
T+1:30 – Dusver nog niks.
T+2:00 – Eerste kriebels en af en toe een energy outburst
T+3:00 – Niet veel veranderd, vermoed een te lage dosis/inactief gemaakt.
T+3:30 – Wiet bijgerookt, effecten voelen alsof net m’n 2e capsule MDMA begint in te werken; licht verward, happy en energiek. (Ik heb geen MDMA bijgenomen though).
T+4:00 – Immense bodyload komt opzetten die tot T+6 heftig zal blijven. Op zoek naar rust aangezien dansen geen optie meer is. Ook een onprettige vorm van onrustigheid.
T+4:30 – Angstige gedachtes vanwege Halloween sfeer worden ook steeds zwaarder voor m’n mind. Ik kan het nog wel in goede banen leiden though. Gedachtes zijn slechts gedachtes, je hebt er geen controle over dus je hoeft je er niet mee te associëren.
T+5:00 – Eindelijk rustig plekje gevonden, nu cuddled up met 2 vrienden en goede gesprekken. Dankzij een gesprek met een vriendin gaan inzien dat ik een unlimited pool of confidence in mezelf kon aanboren, wat enorm helpt om de nog-steeds-heftige effecten van de bodyload en angstige mindset aan te kunnen.
T+6:00 – Bodyload ebt weg, maar dansen brengt het nog steeds terug. Tot nu toe minimale visuals gehad, maar binnen 10 minuten is het tot zeer intense visuals gegroeid. Voor mij persoonlijk voelt het aan alsof de visuals van alle drugs in één moment werden gegooid.
T+6:30 – Ik voel me steeds meer opleven weer, hoewel de visuals totale chaos zijn en de bodyload nog steeds wel notable is. I feel alive. Maar de clubomgeving voelt niet als de juiste setting. Ik wil gewoon filosoferen en shit.
T+7:30 – Op weg naar huis met metro. Ik zal zeggen dat de piek voorbij is, maar ik nog steeds op het plateau zit. M’n mind voelt worn out, pushed beyonds its boundaries. Maar tegelijkertijd voel ik me super confident en niet te stoppen.
T+8:30 – Naar huis gelopen, prachtige herinneringen voor me af zien spelen bij mijn lagere school en ja.. alles was gewoon prachtig. Toen ik tussen de weilanden vol mist stond wist ik dat ik dat moment nooit zal vergeten. Enorme enlightenment van alles. Thuis gewoon nog na lopen genieten
T+11 – In bed gegaan om uit te rusten, slapen zat er nog niet in though. Ik lijk soms wel weg te vallen in bijna-slaap, om dan vervolgens een rush of anxiety te krijgen. Een gevoel alsof ik alles verloor en het enige waar ik me aan kon vast houden waren 2 gesprekken met vrienden die avond. Ik was compleet gesloopt mentaal al, maar dit was de moeilijkste periode in de trip.
T+14 – Uiteindelijk uit bed gegaan om wat te eten. Na gedoucht te hebben voelt het eindelijk alsof ik richting de afterglow ga. Voel me super relieved en de rest van de dag nagenoten van de gedachtestroom die nog steeds voorzette, hoewel deze nu wel kalm aanvoelde.
T+20-24 – Rond deze tijd zal ik zeggen dat ik pas echt klaar was met trippen. Uiteindelijk om T+26 gaan slapen, wat prima lukte.
The Apex & The Abyss
Conclusie
Online werd Bk-2C-B beschreven als energieker met een langere duratie als 2C-B. Aangezien 2C-B m’n club drug-of-choice is, maar ik het net iets te kort vind duren, wilde ik graag onderzoeken of Bk-2C-B misschien een betere optie was.
Naar mijn ervaring kan ik zeggen dat het voor mij zeker geen clubdrug is. Het kwam voor mijn gevoel veel dichter in de buurt bij 20mg 2C-E, qua bodyload, heftigheid van de visuals en gedachtestroom. En voor degenen met ervaring met 2C-E zal je het vast wel met me eens zijn dat zoiets totaal niet chill is voor in de club.
Dit kan natuurlijk ermee te maken hebben dat ik m'n Bk-2C-B niet heb laten testen en het misschien iets heel anders is geweest. Echter staan er online veel meer reports waarin men het erover eens is dat Bk-2C-B één van de meest onvoorspelbare en inconsistente drugs is.
Dit kan te maken hebben met het feit dat dit stofje inactief kan worden door een hoge pH waarde van je maag. Dit zal per setting en per persoon verschillen, dus ik schat dat het goed mogelijk is dat mijn effectieve dosage even sterk kán zijn als iemand die 150 of 200mg heeft genomen (maar een groter deel inactief is geworden?).
Maar goed... ikzelf heb buiten 2C-B al ervaring met 5-MeO-MiPT, MXE en ketamine in de club. Soms wel beetje struggle gehad, maar overall was die struggle wel enjoyable. Dit keer met Bk-2C-B was de club gewoon totaal geen goede setting. Ik heb zeker geen spijt dat ik het heb gedaan, maar ik zal het nooit nog eens in een club doen.
Misschien was dit juist wel iets waar ik naar op zoek was. Hoewel ik veel dingen heb geleerd van al mijn ervaringen met verschillende drugs, heb ik nog nooit die full-on realisatie gehad van dat ik me écht enlightened voelde, als een compleet nieuw persoon.
Juist omdat mijn body en mind zover beyond de normale grenzen zijn getrokken ben ik tot die realisatie gekomen. Hoe ik het zal zien is dat ik voor deze trip stress zag als iets dat alleen maar meer negatieve effecten op je zal hebben des te heftiger de stress is. Maar nu zie ik stress als een parabool, op een gegeven moment is er een tipping point waar de stress wel meer wordt, maar het jou soort van redefined tot iets… méér?
(Toen ik dit schreef) Het is nu inmiddels 2 weken later en ik heb de lessen die ik heb geleerd nog steeds kunnen aanhouden. Met paddo’s voelt het meestal alsof de lessen na de trip grotendeels wegvallen en na verloop van maanden weer langzaam terugkeren. Maar afgelopen 2 weken heb ik me heel zeker gevoeld in alles wat ik deed.
Naar mijn mening zat ik niet eens in over m’n eigen onzekerheid of juist zelfverzekerdheid. Maar ik merk het in hoe ik sinds kort op werk begonnen ben en hoe ik richting de toekomst kijk vergeleken met afgelopen 2 maanden. De zekerheid en met name positiviteit die ik zag in de toekomst, dat wat na afloop van deze prachtige zomer is weggeëbd, is teruggekeerd tot mij.
Het is een zeer gekke drug die een totaal andere werking lijkt te hebben verschillend per persoon, veel meer als met andere drugs. De één kan vrij weinig voelen van 150mg, de ander tript hem gewoon vrij relaxed voor 8 á 10 uur en sommigen hebben het zelfs over tot 30 uur trips.
Setting: Factory 010 in Rotterdam, bij Korsakov (Drum & Bass feestje).
Wie: Ik en mijn DnB Crew van ongeveer 15 man
Wat: 100mg Bk-2C-B
Wanneer: Halloween ‘16
Relevante ervaring: 2C-B, 2C-E, 5-MeO-MiPT, paddo’s, Spices, ketamine, MXE, MXP
Note Ik heb m'n bk2cb niet laten testen. Neem dit report dus voor wat het is. Ikzelf ben vrij zeker van dat het bk2cb is omdat de ervaringen met test doseringen en hoelang het deed voor de effecten merkbaar werden klopt met wat online beschreven staat.
Neem het dus voor wat je het waard vind. Ik wilde het graag delen omdat er nog niet veel op dit forum erover staat en ik ook mensen wil waarschuwen voor dat ik (en anderen online) dit toch wel een heftig stofje vonden. Ik raad het niet af, maar wel aan om dit echt thuis te doen je 1e keer en bewust van te zijn dat het erg inconsistent kan zijn in de werking.
Achtergrond
M'n laatste reportje is inmiddels alweer meer dan een halfjaar geleden. Ik ben wel flink bezig geweest met het testen van nieuwe stofjes/combo's en het schrijven van reports, dus ik vond het wel weer eens tijd om iets te delen.
Aangezien 2C-B een sweet spot heeft in mijn hart trok de naam Bk-2C-B natuurlijk mijn aandacht. Toen ik me begon in te lezen vielen me er 2 dingen op. Ten eerste beschreven sommigen het als minder visueel, maar met meer energie en een langere duratie plus come-up.
Perfect voor clubben dus!
En dat brengt me gelijk bij het tweede wat mij opviel; de duratie. Op o.a. psychonaut wiki staat het aangegeven als 8 á 12 uur, maar ik kwam ook regelmatig trip reports tegen waar men het had over trips tot 30 uur. Aangezien het hier vaak ging om mensen die meer dan 200mg namen, schonk ik hier niet al te veel aandacht aan. Ik zal mijn dosis namelijk precies op de grens van een normale tot sterke trip afstemmen. De trip reports die rond de 100mg zaten waren op een enkeling ook positief dus.
Gedurende Oktober heb ik 3 kleine tests gedaan met Bk2CB. Een allergietest van <1mg en de andere twee 15mg en 38mg. Bij 15mg leek het alsof ik die avond iets meer activiteit had als ik m'n ogen dicht deed, maar verder niet veel. Bij 38mg ondervond ik ook wat kriebels in mijn lichaam en een gedetailleerdere omgeving.
Anyway, let’s get started!
Samenvatting
Hieronder een korte samenvatting van de effecten aangezien het hele trip report foking lang is
. Als je de echte struggles en de beauty in z'n volle glorie wilt lezen, check "The Apex & The Abyss" hieronder.T+1:30 – Dusver nog niks.
T+2:00 – Eerste kriebels en af en toe een energy outburst
T+3:00 – Niet veel veranderd, vermoed een te lage dosis/inactief gemaakt.
T+3:30 – Wiet bijgerookt, effecten voelen alsof net m’n 2e capsule MDMA begint in te werken; licht verward, happy en energiek. (Ik heb geen MDMA bijgenomen though).
T+4:00 – Immense bodyload komt opzetten die tot T+6 heftig zal blijven. Op zoek naar rust aangezien dansen geen optie meer is. Ook een onprettige vorm van onrustigheid.
T+4:30 – Angstige gedachtes vanwege Halloween sfeer worden ook steeds zwaarder voor m’n mind. Ik kan het nog wel in goede banen leiden though. Gedachtes zijn slechts gedachtes, je hebt er geen controle over dus je hoeft je er niet mee te associëren.
T+5:00 – Eindelijk rustig plekje gevonden, nu cuddled up met 2 vrienden en goede gesprekken. Dankzij een gesprek met een vriendin gaan inzien dat ik een unlimited pool of confidence in mezelf kon aanboren, wat enorm helpt om de nog-steeds-heftige effecten van de bodyload en angstige mindset aan te kunnen.
T+6:00 – Bodyload ebt weg, maar dansen brengt het nog steeds terug. Tot nu toe minimale visuals gehad, maar binnen 10 minuten is het tot zeer intense visuals gegroeid. Voor mij persoonlijk voelt het aan alsof de visuals van alle drugs in één moment werden gegooid.
T+6:30 – Ik voel me steeds meer opleven weer, hoewel de visuals totale chaos zijn en de bodyload nog steeds wel notable is. I feel alive. Maar de clubomgeving voelt niet als de juiste setting. Ik wil gewoon filosoferen en shit.
T+7:30 – Op weg naar huis met metro. Ik zal zeggen dat de piek voorbij is, maar ik nog steeds op het plateau zit. M’n mind voelt worn out, pushed beyonds its boundaries. Maar tegelijkertijd voel ik me super confident en niet te stoppen.
T+8:30 – Naar huis gelopen, prachtige herinneringen voor me af zien spelen bij mijn lagere school en ja.. alles was gewoon prachtig. Toen ik tussen de weilanden vol mist stond wist ik dat ik dat moment nooit zal vergeten. Enorme enlightenment van alles. Thuis gewoon nog na lopen genieten
T+11 – In bed gegaan om uit te rusten, slapen zat er nog niet in though. Ik lijk soms wel weg te vallen in bijna-slaap, om dan vervolgens een rush of anxiety te krijgen. Een gevoel alsof ik alles verloor en het enige waar ik me aan kon vast houden waren 2 gesprekken met vrienden die avond. Ik was compleet gesloopt mentaal al, maar dit was de moeilijkste periode in de trip.
T+14 – Uiteindelijk uit bed gegaan om wat te eten. Na gedoucht te hebben voelt het eindelijk alsof ik richting de afterglow ga. Voel me super relieved en de rest van de dag nagenoten van de gedachtestroom die nog steeds voorzette, hoewel deze nu wel kalm aanvoelde.
T+20-24 – Rond deze tijd zal ik zeggen dat ik pas echt klaar was met trippen. Uiteindelijk om T+26 gaan slapen, wat prima lukte.
The Apex & The Abyss
Intro
T+0:00 – We hebben net onze preparty gehouden als we bij Maashaven aankomen (23:00). Aangezien trip reports het hadden over 1.5 á 4 uur voordat ze effecten begonnen te voelen nam ik gelijk mijn capsule in, scheelt ook weer gelijk met stress tijdens het fouilleren. Ik had trouwens sinds 18:00 al niks meer gegeten.
Als we de hoek om lopen zien we dat de rij al foking lang is. Typisch DnB, altijd vroegkomers. De rij schiet niet echt op en ook al heb ik niks meer bij me voel ik me alsnog beetje nerveus of ik straks niet gewoon sta te spacen al. Tkomt uiteindelijk allemaal goed en een uur later zijn we binnen.
T+1:30 – We staan inmiddels al in de Liquid zaal en ik kijk even naar buiten, wat me doet denken aan een 2C-B ervaring van vorig jaar. Ik moet altijd lachen aan het moment dat ik toen naar buiten keek en het even niet snap waar ik naar keek, totdat ik me realiseerde dat mijn blik niet meer binnen de zaal was gericht, maar naar buiten.
Goede tijden.. dusver nog weinig te merken though.
De Come Up
T+2:00 – First signs
Ik voel aan de kriebels in m’n hoofd en upper spine dat ik bijna de psychedelic realm in zal treden en deze excitement zorgt ervoor dat ik vaker ff van die energy bursts krijg en opeens verdwijn in de crowd.
T+3:00 – Te lage dosering..?
Inmiddels een uur verder en eerlijk gezegd zit ik nog op hetzelfde niveau als een uur geleden. Normaal met 2C-B zal ik bij het eerste teken ff een jointje hebben gerookt om de effecten volledig te triggeren, maar wilde hiermee wachten om puur de effecten van Bk2CB te ervaren.
Ik begin te twijfelen of ik misschien toch iets hoger had moeten doseren, of dat een deel van de Bk2CB inactief is geworden. Dit gebeurt bij een hoge PH waarde van je maag, waardoor ik expres alleen maar cola had gedronken afgelopen uren.
T+3:20 – Tijd voor een joint
Ik ben weer lekker ongeduldig en heb het voor mezelf goedgepraat dat ik het met deze effecten moet doen en dus net zo goed een jointje kan roken. Ik wist wel dat sommigen het in trip reports hadden over 4u come-ups, maar aangezien ik sinds T+2 al “soort van” erin zit, dacht ik dat het een te lage dosis was voor mij.
Ik steek er dus eentje op en share met wat vrienden, totdat ik een ijsje zie bij iemand. Ik had vrij honger en mijn keel voelde vrij “meh” aan, dus een ijsje leek me wel lekker. Ik vraag een vriend van me even mee te lopen aangezien hij wist waar we ze konden halen. Ik krijg m’n joint van een ander nog terug en terwijl we naar de bar lopen voor ijsjes neem ik even flink wat haaltjes snel achter elkaar.
T+3:35 – Het wause ijsje incident
Eenmaal bij de bar aangekomen merk ik dat mijn chain-smoking wél z’n effecten hebben bereikt, en ik voel me vrij stoned. Ik vraag om een waterijsje en de guy achter de bar zegt iets waaruit ik opmaak “water”. Nou.. dat zal wel waterijsje zijn toch?
Niet dus, hij pakt een waterflesje. Valt toch vies tegen om iemand in al die herrie duidelijk te maken dat je dat niet wilde. Wanneer hij begrijpt dat ik een waterijsje bedoelde meen ik wat irritatie aan z’n gezicht af te lezen.
Hij loopt naar de freezer voor een ijsje en als hij zich omkeert maakt die zo’n beweging dat die hem naar me toe zal gooien en ik hem zal moeten vangen. En in die splitseconde denk ik al “kut…. waarom..”. Natuurlijk faalt mijn poging om hem te vangen en glijdt hij de bar over en kan ik hem gelukkig klemzetten tussen de bar en myself.
Het grappige was dat het natuurlijk vrij kut is voor je ego als je niet eens een fking ijsje kan vangen, maar omdat ik die guy zag lachen moest ik eigenlijk ook wel lachen om de situatie. “It’s exactly what I would’ve done”, dacht ik bij mezelf en terwijl we naar de main stage liepen bleef ik er eigenlijk maar om lachen in m’n gedachtes en wist ik gewoon dat ik een big smile op m’n gezicht had door een soort van kut situatie.
T+3:35-4:00 – Een MDMA gevoel?
De struggles voor het ijsje waren het waard. Enkelen beschreven online Bk2CB als een goede appetite/flavour enhancer, net als 2CB voor sommigen, en dat kan vast wel kloppen want was beste ijsje in de club.
Inmiddels sta ik en m’n vriend lekker los te gaan op de vieze, smerige en dreunende beats van Loadster B2B Drumsound & Bassline Smith (wel aan de zijkant waar wat ruimte was, dat voelde fijner). Buiten the need for personal space voelde mijn state of mind best wel aan alsof ik net mijn 2e capsule MDMA in begon te werken en ik wat wiet had gerookt. Lekker waus, energiek en happy. (Ik had geen MDMA bijgenomen though).
De Piek
T+4:00-4:30 – Dikke bodyload komt opzetten
Op een gegeven moment merk ik opeens dat ik weer terug naar de kleinere Liquid zaal wil en we lopen weer terug. Ik weet niet of het door het kwartiertje dansen kwam, maar vanaf dit moment merkte ik toch best wel een body load opkomen. Heftiger als 2C-B, maar (thank god) niet zo heftig als 2C-E.
Hoe ik het zal beschrijven is alsof je constant zo’n gevoel hebt in je maag waardoor je een boer wilt laten opkomen, maar je niet zeker weet of het een boer is of je gewoon knetterhard gaat kotsen. En dan heb je net die boer laten opkomen, en keert dat gevoel GELIJK weer terug. Mijn maag was buiten van cola en een waterijsje leeg, dus ik heb niet moeten kotsen.
Wel zorgde deze body load voor nog meer onrustigheid dan normaal bij mij. Normaal geniet ik wel van die onrustigheid en laat ik me erdoor leiden, maar nu voelde het alsof ik echt op zoek was naar een rustig plekje om even te zitten, lekker praten en de body load te laten wegebben.
Niet heel prettig, aangezien het opeens OVERAL druk was. Dit zorgde er een beetje voor dat ik niet erg veel gaf om de rest van de mensen die in de club waren. Niet dat ik kut tegen ze deed ofzo, maar ik had zeker geen interesse in met strangers te praten of geduld voor dat trage penguin lopen (dat heb ik nooit, maar nu nog minder haha).
T+4:30-5:00 – Fear creeping up on me
Ik zit een beetje in conflict met mezelf. Aan de ene kant wil ik graag lekker losgaan zoals voor de body load, maar ik wist dat dit er niet in zat. Ik merkte aan mezelf dat ik hierdoor van de ene plek naar de andere plek rondjes ging lopen in de hoop dat ik daar somehow wel “dat” zal vinden wat ik zocht.
Instead raakte ik dan weer vast in de drukte. Wat ik begon te merken is dat er een zekere fear begon op te zetten. Het was natuurlijk Halloween en zeker een kwart van de mensen was geschminkt als een psychopaat haha. Maar het stomme was omdat ik verwachte dit op gezichten van mensen te zien, iedereen er zo uit ging zien, ook al had ik verder vrij weinig visuals. Gek nu ik erover nadenk, tijdens deze periode waren de visuals hetgene wat mijn mind verwachtte te zien (ik had hetzelfde als ik naar de vloer keek, ik zag dan standaard traptreden).
Wat ik na afloop graag terugzie als deciding factor voor het verloop van mijn trip is dat moment met het ijsje waar ik hem niet kon vangen en ik juist moest lachen om de domheid ervan (vanuit het perspectief van die bar guy is het natuurlijk grappig om een wause guy te trollen).
Dus ondanks het feit dat mijn mind best wel in een fearful state was, realiseerde ik me dat het slechts gedachtes waren die mijn mind binnen kwamen. Je hebt als persoon geen controle over wat voor gedachtes je mind binnenkomen, en daardoor ben ik van mening dat je je dus zeker niet hoeft te associëren met elke gedachte die binnenkomt. Het punt is dat hoewel ik moeite had om me niet angstig te gaan voelen, ik wist dat de mensen niet écht reden tot fear waren, maar mijn gedachtes dit zo laten lijken.
T+5:00-5:30 – Een unlimited pool of confidence
Ik voel me aan de ene kant vrij confident dat ik het allemaal kan handelen, maar aan de andere kant merk ik dat ik best wel wat stress in mezelf opbouw omdat ik mezelf constant moet reminden dat bijv. de fearful gedachtes niet echt zijn. Me hoofd is enorm druk en doet me op zich wel denken aan 2C-B, maar met een donkerder randje eraan. De gedachtestroom bij 2C-B is een stuk fijner.
Ik merk dat ik gedurende deze hele tijd al een big smile op m’n gezicht heb. Hoewel ik me zeker niet zo super happy voel als met andere drugs, is mijn state of mind best wel interessant. Het feit dat ik kon inzien dat hoewel ik me angstig voelde at times, dit geen reden was tot paniek. Want mijn gedachtes waren slechts gedachtes, iets waar ik geen controle over had en me dus niet mee hoefde te associëren. Dat besef zorgde voor een big smile als nooit tevoren.
Verder heb ik op een gegeven moment ook eindelijk een rustig plekje kunnen vinden met een vriend (T) en vriendin (K). Toen ik eenmaal een relatief rustige omgeving gevonden had kon ik eindelijk doen wat deze drug zich het beste voor leek te dienen; cuddled up met vrienden en diepe gesprekken hebben.
Wat me het meest is bijgebleven van een gesprek met K is dat ik via haar woorden inzag dat ik een unlimited pool of confidence in mezelf kon aanboren, want zij herkende dat ook in mij. Over het algemeen ben ik over afgelopen jaren heen best wel zeker van mezelf geworden, met name dit jaar ben ik écht tevreden met mezelf geworden. Maar dit gesprek liet dat tot nieuwe hoogtes stijgen.
T+5:30-6:00 – Van body load tot ongekende visuals
We zitten nog steeds in een rustige ruimte en hoewel de visuals tot nu toe vrij matig waren, zoals ik had verwacht van research, brak er nu opeens iets los terwijl ik nog in gesprek zit met T en K.
Vanuit mijn ooghoek valt me op dat er iets anders is elke keer dat er iemand voorbijloopt. Wanneer ik er aandacht aan schenk zie ik opeens wat de fuck er gebeurd is met de wereld. Buiten het feit dat ik overal tracers/afterimages zag zal ik niet eens weten hoe ik deze visuals zal moeten beschrijven. Het is alsof de visuals van elke drug die ik tot nu toe heb geprobeerd in één moment werden gestopt. Waarschijnlijk vanwege dat het een drukke omgeving was en mijn mind na 5+ uur al vrij moe was. "
Net nu de body load langzaam aan het verdwijnen is komt het volgende. Ik moet eigenlijk constant lachen om de chaos van deze nieuwe wereld. I love visuals, maar dit was misschien iets teveel zelfs. Ik herinner me tracers als nooit tevoren, sparkles everywhere, van die ademende/morphing visuals als met paddo’s en een soort wollige en vage visuals die ik met 5-MeO-MiPT weleens heb. Van alles wat dus.
T+6:00-6:30 – I’m alive
Ik heb nog even de tijd genomen om mezelf te laten wennen aan de wereld van visuals en heb nog een goed gesprek gehad met een andere vriend voordat ik me weer klaar waan om me op de dansvloer te betreden.
De angstige gevoelens van eerder zijn al een stuk minder en mijn happiness en confidence level zijn een stuk hoger. Ik voel me enorm levend en wil dat expressen tijdens het dansen. Maar helaas merk ik zelfs nu nog dat het er gewoon niet heel erg in zit, als ik 30 seconden los ga voel ik de body load weer terugkeren, dus stop ik.
Op een gegeven moment was ik eigenlijk ook wel klaar met de muziek. Het was iets te heftig en hard. Zelfs de Liquid zaal, want daar werd ook alleen maar neuro gedraaid helaas. Op een gegeven moment ga ik maar weer op zoek naar een vriend die ik kan strikken om even met me te gaan zitten zodat we kunnen praten.
T+6:30-7:30 – Even Deeper still
Ik weet J te strikken, of misschien wist hij mij wel te strikken voor een gesprek. In ieder geval we waren beide wel in en besluiten ergens rustig te gaan zitten weer. Waarschijnlijk komt het door J, maar het voelt nu echt alsof een dieper niveau van filosofische gesprekken wordt unleashed.
Op een gegeven moment gaan we zo diep dat ik een spontane ingeving heb dat het me even teveel wordt en ik me uit deze situatie moet halen. En dan keert een gedachte van eerder in de avond me te binnen; “We have to go even deeper still”.
Wellicht ken je deze quote van een aflevering van Cosmos. Ik zie gewoon Neil DeGrasse Tyson voor me en het moment toen ik die aflevering stoned keek met een andere vriend van me. Ik ga weer precies zo stuk (van binnen) als toen, omdat de manier van zijn presenteren zo intruiging is, maar tegelijkertijd droog. In ieder geval, BK2CB bood me niet de optie om “we have to go even deeper still” af te slaan.
Nadat ik en J worden weggejaagd door een security guy lopen we nog een rondje en voelt het alsof ik wel klaar ben voor de avond. Het was rond 6:30 en de eerste metro zal vast wel binnenkort gaan rijden, dus besloot ik afscheid te nemen van iedereen. Mijn mind was al laaang voorbij de normale grens getrokken en ik voelde dat ik echte rust nodig had.
Het Plateau
T+7:30-8:30 – Opgelucht, gesloopt, maar ook verheven.
Eenmaal buiten voelt als een enorme relief en nog een burst aan m’n confidence. Alsof ik eindelijk vrij was van de wereld binnen Korsakov, hoewel ik het heus nog wel naar m’n zin had gehad.
Ik realiseerde me dat ik nog bijna niet had gerookt deze avond, gwn omdat ik te druk was met alles. Dus ik vond het wel een mooie tijd om een peukje op te steken terwijl ik wachtte op de metro. Op een gegeven moment komt er iemand naast me zitten.
Eenmaal buiten de club ben ik met alle drugs meestal vrij introvert, ik ben dan gewoon moe en ben bezig met een mooie ervaring aan het verwerken terwijl ik verlang naar m’n bed. Niet de beste gesprekspartner dus. Maar ook al voelde ik me nu ook introspectief, besloot ik eigenlijk gelijk het gesprek aan te gaan met degene die naast me ging zitten.
Eigenlijk tot aan m’n laatste station samen gepraat over cultuurverschillen tussen NL en Scandinavië, relaties en wat filosofische dingen. Elke minuut kwam wel die urge een beetje opzetten om het gesprek af te ronden en m’n quiet place op te zoeken, maar ik deed dit niet. Het was alsof de stress en vermoeidheid er allemaal niet meer toe deed, want ik was in een state of mind die boven dat stond.
T+8:30-9:30 – Adventure walk
Eenmaal uitgestapt ga ik op zoek naar mijn fiets. “Ow ja, ik was niet met de fiets..”. Het is 20 mins lopen vanaf mijn station naar huis, maar ook dat boeide me niet. Mijn gevoel vertelde me dat ik sowieso niet zal kunnen slapen als ik eenmaal thuis was en waarschijnlijk ook niet de rest van de dag. Dus ik was wel in voor een adventure walk.
Ik ben dus richting mijn lagere school gaan lopen terwijl het nog donker was. Nergens mensen, clear night sky met sterren, de ambient sounds van de natuur, mooie blue sparkle visuals overal nog en natuurlijk mijn state of bliss en enlightment. Bij mijn lagere school, overal waar ik keek zag ik de memories van toen ik daar rondrende en liep te klooien met mijn vriendjes. Supermooi en satisfying om zelfs zoveel jaar later te kunnen realiseren dat je zo’n goede tijd hebt gehad.
Na mijn lagere school nog door een park en weilanden op weg naar huis gelopen. Ik vind het altijd cheesy als men zegt (met bijv. coke) dat ze het gevoel hebben de hele wereld aan te kunnen. Maar zo voelde ik me, zo confident dat ik elke situatie zal aankunnen. Niks in de normale realiteit zal zoveel van mij kunnen vergen als wat ik die nacht had meegemaakt en nu nog steeds meemaakte. Díe realisatie, dat niks meer zo stressfull zal zijn in mijn leven als die avond, voelde als een directe enlightment die ik nog nooit zo heftig heb ervaren.
Op een gegeven moment sta ik midden tussen twee weilanden in en hangt er mist boven de weilanden waardoor het licht van de enkele straatlampen heen schijnen. Dit gepaard met de visuals die er nog steeds zeer duidelijk waren (met name blauwe sparkles) en de transitie van nacht naar dawn was ontzettend mooi.
T+9:30-11:00 – Vol genietend
Eenmaal thuisgekomen ben ik nog even alleen, aangezien mijn ouders nog niet wakker waren. Mijn hond rent enthousiast op me af als ik binnenkom. Om de een of andere reden voel ik me vaak beetje geïrriteerd als ze dat doet, gewoon omdat ik dan in mezelf gekeerd bent of met iets anders bezigs was. Maar ik nam nu de tijd om dat momentje rust te nemen en haar even al mijn aandacht te geven, wat haar erg blij maakte.
Ik heb toen nog op de bank gelegen met haar en m’n kat kwam er ook gezellig bij. Het voelde erg goed om gewoon lekker te liggen, knuffelend met een kussen en een beetje na te denken over alles wat in me op kwam. Van elk klein dingetje kon ik nog genieten en ik had nog steeds m’n big smile op.
Ik blijf nog een tijd zo liggen en drink nog wat thee voordat ik uiteindelijk besluit naar bed te gaan. Dit was niet eens met de intentie om te gaan slapen, maar ik was gewoon doodop.
T+11:00-12:30 – Circling the Void
Wanneer ik eenmaal lig in bed en mijn ogen dicht doe moet ik meteen lachen om de gedachte van slapen. Nop, slapen zat er nog lang niet in. Als ik lig met mijn ogen dicht suizen mijn oren op zo’n manier als ik met 2C-B/5-MeO-MiPT heb tijdens de eerste helft van de piek. En de CEVs waren ook nog vrij heftig (OEVs waren wel redelijk “gekalmeerd” tot sparkles en een soort vage wolligheid op objecten).
Toch besluit ik te blijven liggen omdat mijn bed zo super zacht aan voelt en ik gewoon fysiek en met name mentaal helemaal op ben. Zelfs liggend voel ik me onrustig. Ik lijk te denken dat als ik me misschien omkeer ik beter zal kunnen uitrusten, maar dit blijkt een leugen te zijn elke keer dat ik me omdraai.
Op een gegeven moment lijk ik bijna weg te vallen in die state vlak voordat je in slaap valt, maar dan word ik er weer uitgekickt. Dit voelt enorm kut, omdat het een rush van extreme anxiety triggert. Ik zal het beschrijven alsof je rond een zwart gat cirkelt en iedere keer je er bijna ingezogen denkt te worden. “Wat als ik er ingezogen word?”, denk ik bij mezelf.
Dit is precies de reden waarom ik psychedelics als LSD nog niet heb gedaan. Ik merk dat na T+10 mijn mind gewoon op is en ik wil stoppen met de trip, maar die keuze is uiteraard niet aan mij. In September had ik al een vrij heftige trip, maar dan met een dissociatief, die ongeveer hetzelfde tijdschema volgde als Bk2CB maar wel vrij snel afzwakte na T+9 (gelukkig).
Het lijkt alsof ik in een halve sleep paralysis zit. Ik kan nog wel rond bewegen in m’n bed, en hoewel ik op zich wel m’n bed uit wil gaan in de hoop dat dit gevoel dan weg zal gaan, lijkt me dit niet te lukken. Ik zit soort van vast in een loop waarin ik om het zwarte gat cirkel.
“Wat de fuck moet ik doen hiertegen?”. Ikzelf geef als advies altijd dat je de effecten hoe dan ook moet embracen, maar dat lukte me gwn niet meer. Moest ik in huilen uitbarsten? Deed mijn state of bliss en confidence van vannacht er nog wel toe? Deed überhaupt iets er nog wel toe?
Tijdens een iets helderder moment moest ik terugdenken aan twee van m’n gesprekken bij Korsakov met K en J. Ik wist weer dat zij die confidence in mij triggerden. Zij geloofden in mij dat ik het aan kon en “fearless” was. Tijdens dit moment was ik mezelf eigenlijk verloren, maar hield me vast aan de woorden die K en J tegen mij hebben gezegd.
Op een gegeven moment realiseerde ik me ook dat ik enorm honger had tot het punt dat ik me eigenlijk misselijk waande en totaal geen trek had. Maar ik wist dat ik wat moest eten. Die gedachte gaf me de kracht om uit bed te komen. Eenmaal staande voelde ik me gelijk al een stuk beter. Dat gevoel alsof ik om een zwart gat cirkelde verdween voor het grotendeel.
T+12:30-14:00 – Bijkomen..
Eten ging met enigszins tegenzin. Normaal hou ik wel van tosti’s, maar deze smaakte echt enorm droog en ik had moeite met slikken omdat ik de gedachte van eten eigenlijk helemaal niet zag zitten met mijn misselijkheid.
Ik had Family Guy opgezet ter afleiding, in het begin keek ik dit met enorme tegenzin omdat zelfs Family Guy al te heftig was om mentaal te processen. Maar na 1 aflevering gaf het eten me wat kracht terug en ging het alweer beter.
Ik heb er nog een stuk of 4 gekeken voordat ik me mentaal weer zo uitgeput voelde dat ik besloot naar boven te gaan.
De Afterglow
T+14:00-20:00 – EINDELIJK langzaam richting baseline
Eenmaal boven huiverde ik eigenlijk om nog een poging doen om in bed uit te rusten, dus besloot ik maar te douchen. Dit was een zeer goede beslissing, want na eenmaal gedouched te hebben zwakte het suizen in mijn oren en visuals een stuk af. Ook had ik niet echt de behoefte om te gaan liggen meer, dus ging ik de rest van de dag lekker streams kijken van Hearthstone.
T+20:00-24:00 – Still smiling
Ik denk dat ik gedurende deze periode pas met confidence kon zeggen dat de trip ten einde kwam. Ik voelde me zeker genoeg om nog een jointje te roken in ieder geval. Vaak voelt het na afloop van een trip, zelfs 2CB of MDMA, alsof wiet roken een slecht plan is. Dat ik de extra impulses die wiet dan zal veroorzaken niet zal kunnen handelen en dus alleen maar slechter ga.
Wel rookte ik slechts een paar hijsjes per keer, dat ik eigenlijk net richting treshhold high aan zat. En dat voelde perfect, want het creëerde nog interessante stroom aan gedachtes die ik voordat ik ging “slapen” ook had, hoewel minder heftig.
T+0:00 – We hebben net onze preparty gehouden als we bij Maashaven aankomen (23:00). Aangezien trip reports het hadden over 1.5 á 4 uur voordat ze effecten begonnen te voelen nam ik gelijk mijn capsule in, scheelt ook weer gelijk met stress tijdens het fouilleren. Ik had trouwens sinds 18:00 al niks meer gegeten.
Als we de hoek om lopen zien we dat de rij al foking lang is. Typisch DnB, altijd vroegkomers. De rij schiet niet echt op en ook al heb ik niks meer bij me voel ik me alsnog beetje nerveus of ik straks niet gewoon sta te spacen al. Tkomt uiteindelijk allemaal goed en een uur later zijn we binnen.
T+1:30 – We staan inmiddels al in de Liquid zaal en ik kijk even naar buiten, wat me doet denken aan een 2C-B ervaring van vorig jaar. Ik moet altijd lachen aan het moment dat ik toen naar buiten keek en het even niet snap waar ik naar keek, totdat ik me realiseerde dat mijn blik niet meer binnen de zaal was gericht, maar naar buiten.
Goede tijden.. dusver nog weinig te merken though.
De Come Up
T+2:00 – First signs
Ik voel aan de kriebels in m’n hoofd en upper spine dat ik bijna de psychedelic realm in zal treden en deze excitement zorgt ervoor dat ik vaker ff van die energy bursts krijg en opeens verdwijn in de crowd.
T+3:00 – Te lage dosering..?
Inmiddels een uur verder en eerlijk gezegd zit ik nog op hetzelfde niveau als een uur geleden. Normaal met 2C-B zal ik bij het eerste teken ff een jointje hebben gerookt om de effecten volledig te triggeren, maar wilde hiermee wachten om puur de effecten van Bk2CB te ervaren.
Ik begin te twijfelen of ik misschien toch iets hoger had moeten doseren, of dat een deel van de Bk2CB inactief is geworden. Dit gebeurt bij een hoge PH waarde van je maag, waardoor ik expres alleen maar cola had gedronken afgelopen uren.
T+3:20 – Tijd voor een joint
Ik ben weer lekker ongeduldig en heb het voor mezelf goedgepraat dat ik het met deze effecten moet doen en dus net zo goed een jointje kan roken. Ik wist wel dat sommigen het in trip reports hadden over 4u come-ups, maar aangezien ik sinds T+2 al “soort van” erin zit, dacht ik dat het een te lage dosis was voor mij.
Ik steek er dus eentje op en share met wat vrienden, totdat ik een ijsje zie bij iemand. Ik had vrij honger en mijn keel voelde vrij “meh” aan, dus een ijsje leek me wel lekker. Ik vraag een vriend van me even mee te lopen aangezien hij wist waar we ze konden halen. Ik krijg m’n joint van een ander nog terug en terwijl we naar de bar lopen voor ijsjes neem ik even flink wat haaltjes snel achter elkaar.
T+3:35 – Het wause ijsje incident
Eenmaal bij de bar aangekomen merk ik dat mijn chain-smoking wél z’n effecten hebben bereikt, en ik voel me vrij stoned. Ik vraag om een waterijsje en de guy achter de bar zegt iets waaruit ik opmaak “water”. Nou.. dat zal wel waterijsje zijn toch?
Niet dus, hij pakt een waterflesje. Valt toch vies tegen om iemand in al die herrie duidelijk te maken dat je dat niet wilde. Wanneer hij begrijpt dat ik een waterijsje bedoelde meen ik wat irritatie aan z’n gezicht af te lezen.
Hij loopt naar de freezer voor een ijsje en als hij zich omkeert maakt die zo’n beweging dat die hem naar me toe zal gooien en ik hem zal moeten vangen. En in die splitseconde denk ik al “kut…. waarom..”. Natuurlijk faalt mijn poging om hem te vangen en glijdt hij de bar over en kan ik hem gelukkig klemzetten tussen de bar en myself.
Het grappige was dat het natuurlijk vrij kut is voor je ego als je niet eens een fking ijsje kan vangen, maar omdat ik die guy zag lachen moest ik eigenlijk ook wel lachen om de situatie. “It’s exactly what I would’ve done”, dacht ik bij mezelf en terwijl we naar de main stage liepen bleef ik er eigenlijk maar om lachen in m’n gedachtes en wist ik gewoon dat ik een big smile op m’n gezicht had door een soort van kut situatie.
T+3:35-4:00 – Een MDMA gevoel?
De struggles voor het ijsje waren het waard. Enkelen beschreven online Bk2CB als een goede appetite/flavour enhancer, net als 2CB voor sommigen, en dat kan vast wel kloppen want was beste ijsje in de club.
Inmiddels sta ik en m’n vriend lekker los te gaan op de vieze, smerige en dreunende beats van Loadster B2B Drumsound & Bassline Smith (wel aan de zijkant waar wat ruimte was, dat voelde fijner). Buiten the need for personal space voelde mijn state of mind best wel aan alsof ik net mijn 2e capsule MDMA in begon te werken en ik wat wiet had gerookt. Lekker waus, energiek en happy. (Ik had geen MDMA bijgenomen though).
De Piek
T+4:00-4:30 – Dikke bodyload komt opzetten
Op een gegeven moment merk ik opeens dat ik weer terug naar de kleinere Liquid zaal wil en we lopen weer terug. Ik weet niet of het door het kwartiertje dansen kwam, maar vanaf dit moment merkte ik toch best wel een body load opkomen. Heftiger als 2C-B, maar (thank god) niet zo heftig als 2C-E.
Hoe ik het zal beschrijven is alsof je constant zo’n gevoel hebt in je maag waardoor je een boer wilt laten opkomen, maar je niet zeker weet of het een boer is of je gewoon knetterhard gaat kotsen. En dan heb je net die boer laten opkomen, en keert dat gevoel GELIJK weer terug. Mijn maag was buiten van cola en een waterijsje leeg, dus ik heb niet moeten kotsen.
Wel zorgde deze body load voor nog meer onrustigheid dan normaal bij mij. Normaal geniet ik wel van die onrustigheid en laat ik me erdoor leiden, maar nu voelde het alsof ik echt op zoek was naar een rustig plekje om even te zitten, lekker praten en de body load te laten wegebben.
Niet heel prettig, aangezien het opeens OVERAL druk was. Dit zorgde er een beetje voor dat ik niet erg veel gaf om de rest van de mensen die in de club waren. Niet dat ik kut tegen ze deed ofzo, maar ik had zeker geen interesse in met strangers te praten of geduld voor dat trage penguin lopen (dat heb ik nooit, maar nu nog minder haha).
T+4:30-5:00 – Fear creeping up on me
Ik zit een beetje in conflict met mezelf. Aan de ene kant wil ik graag lekker losgaan zoals voor de body load, maar ik wist dat dit er niet in zat. Ik merkte aan mezelf dat ik hierdoor van de ene plek naar de andere plek rondjes ging lopen in de hoop dat ik daar somehow wel “dat” zal vinden wat ik zocht.
Instead raakte ik dan weer vast in de drukte. Wat ik begon te merken is dat er een zekere fear begon op te zetten. Het was natuurlijk Halloween en zeker een kwart van de mensen was geschminkt als een psychopaat haha. Maar het stomme was omdat ik verwachte dit op gezichten van mensen te zien, iedereen er zo uit ging zien, ook al had ik verder vrij weinig visuals. Gek nu ik erover nadenk, tijdens deze periode waren de visuals hetgene wat mijn mind verwachtte te zien (ik had hetzelfde als ik naar de vloer keek, ik zag dan standaard traptreden).
Wat ik na afloop graag terugzie als deciding factor voor het verloop van mijn trip is dat moment met het ijsje waar ik hem niet kon vangen en ik juist moest lachen om de domheid ervan (vanuit het perspectief van die bar guy is het natuurlijk grappig om een wause guy te trollen).
Dus ondanks het feit dat mijn mind best wel in een fearful state was, realiseerde ik me dat het slechts gedachtes waren die mijn mind binnen kwamen. Je hebt als persoon geen controle over wat voor gedachtes je mind binnenkomen, en daardoor ben ik van mening dat je je dus zeker niet hoeft te associëren met elke gedachte die binnenkomt. Het punt is dat hoewel ik moeite had om me niet angstig te gaan voelen, ik wist dat de mensen niet écht reden tot fear waren, maar mijn gedachtes dit zo laten lijken.
T+5:00-5:30 – Een unlimited pool of confidence
Ik voel me aan de ene kant vrij confident dat ik het allemaal kan handelen, maar aan de andere kant merk ik dat ik best wel wat stress in mezelf opbouw omdat ik mezelf constant moet reminden dat bijv. de fearful gedachtes niet echt zijn. Me hoofd is enorm druk en doet me op zich wel denken aan 2C-B, maar met een donkerder randje eraan. De gedachtestroom bij 2C-B is een stuk fijner.
Ik merk dat ik gedurende deze hele tijd al een big smile op m’n gezicht heb. Hoewel ik me zeker niet zo super happy voel als met andere drugs, is mijn state of mind best wel interessant. Het feit dat ik kon inzien dat hoewel ik me angstig voelde at times, dit geen reden was tot paniek. Want mijn gedachtes waren slechts gedachtes, iets waar ik geen controle over had en me dus niet mee hoefde te associëren. Dat besef zorgde voor een big smile als nooit tevoren.
Verder heb ik op een gegeven moment ook eindelijk een rustig plekje kunnen vinden met een vriend (T) en vriendin (K). Toen ik eenmaal een relatief rustige omgeving gevonden had kon ik eindelijk doen wat deze drug zich het beste voor leek te dienen; cuddled up met vrienden en diepe gesprekken hebben.
Wat me het meest is bijgebleven van een gesprek met K is dat ik via haar woorden inzag dat ik een unlimited pool of confidence in mezelf kon aanboren, want zij herkende dat ook in mij. Over het algemeen ben ik over afgelopen jaren heen best wel zeker van mezelf geworden, met name dit jaar ben ik écht tevreden met mezelf geworden. Maar dit gesprek liet dat tot nieuwe hoogtes stijgen.
T+5:30-6:00 – Van body load tot ongekende visuals
We zitten nog steeds in een rustige ruimte en hoewel de visuals tot nu toe vrij matig waren, zoals ik had verwacht van research, brak er nu opeens iets los terwijl ik nog in gesprek zit met T en K.
Vanuit mijn ooghoek valt me op dat er iets anders is elke keer dat er iemand voorbijloopt. Wanneer ik er aandacht aan schenk zie ik opeens wat de fuck er gebeurd is met de wereld. Buiten het feit dat ik overal tracers/afterimages zag zal ik niet eens weten hoe ik deze visuals zal moeten beschrijven. Het is alsof de visuals van elke drug die ik tot nu toe heb geprobeerd in één moment werden gestopt. Waarschijnlijk vanwege dat het een drukke omgeving was en mijn mind na 5+ uur al vrij moe was. "
Net nu de body load langzaam aan het verdwijnen is komt het volgende. Ik moet eigenlijk constant lachen om de chaos van deze nieuwe wereld. I love visuals, maar dit was misschien iets teveel zelfs. Ik herinner me tracers als nooit tevoren, sparkles everywhere, van die ademende/morphing visuals als met paddo’s en een soort wollige en vage visuals die ik met 5-MeO-MiPT weleens heb. Van alles wat dus.
T+6:00-6:30 – I’m alive
Ik heb nog even de tijd genomen om mezelf te laten wennen aan de wereld van visuals en heb nog een goed gesprek gehad met een andere vriend voordat ik me weer klaar waan om me op de dansvloer te betreden.
De angstige gevoelens van eerder zijn al een stuk minder en mijn happiness en confidence level zijn een stuk hoger. Ik voel me enorm levend en wil dat expressen tijdens het dansen. Maar helaas merk ik zelfs nu nog dat het er gewoon niet heel erg in zit, als ik 30 seconden los ga voel ik de body load weer terugkeren, dus stop ik.
Op een gegeven moment was ik eigenlijk ook wel klaar met de muziek. Het was iets te heftig en hard. Zelfs de Liquid zaal, want daar werd ook alleen maar neuro gedraaid helaas. Op een gegeven moment ga ik maar weer op zoek naar een vriend die ik kan strikken om even met me te gaan zitten zodat we kunnen praten.
T+6:30-7:30 – Even Deeper still
Ik weet J te strikken, of misschien wist hij mij wel te strikken voor een gesprek. In ieder geval we waren beide wel in en besluiten ergens rustig te gaan zitten weer. Waarschijnlijk komt het door J, maar het voelt nu echt alsof een dieper niveau van filosofische gesprekken wordt unleashed.
Op een gegeven moment gaan we zo diep dat ik een spontane ingeving heb dat het me even teveel wordt en ik me uit deze situatie moet halen. En dan keert een gedachte van eerder in de avond me te binnen; “We have to go even deeper still”.
Wellicht ken je deze quote van een aflevering van Cosmos. Ik zie gewoon Neil DeGrasse Tyson voor me en het moment toen ik die aflevering stoned keek met een andere vriend van me. Ik ga weer precies zo stuk (van binnen) als toen, omdat de manier van zijn presenteren zo intruiging is, maar tegelijkertijd droog. In ieder geval, BK2CB bood me niet de optie om “we have to go even deeper still” af te slaan.
Nadat ik en J worden weggejaagd door een security guy lopen we nog een rondje en voelt het alsof ik wel klaar ben voor de avond. Het was rond 6:30 en de eerste metro zal vast wel binnenkort gaan rijden, dus besloot ik afscheid te nemen van iedereen. Mijn mind was al laaang voorbij de normale grens getrokken en ik voelde dat ik echte rust nodig had.
Het Plateau
T+7:30-8:30 – Opgelucht, gesloopt, maar ook verheven.
Eenmaal buiten voelt als een enorme relief en nog een burst aan m’n confidence. Alsof ik eindelijk vrij was van de wereld binnen Korsakov, hoewel ik het heus nog wel naar m’n zin had gehad.
Ik realiseerde me dat ik nog bijna niet had gerookt deze avond, gwn omdat ik te druk was met alles. Dus ik vond het wel een mooie tijd om een peukje op te steken terwijl ik wachtte op de metro. Op een gegeven moment komt er iemand naast me zitten.
Eenmaal buiten de club ben ik met alle drugs meestal vrij introvert, ik ben dan gewoon moe en ben bezig met een mooie ervaring aan het verwerken terwijl ik verlang naar m’n bed. Niet de beste gesprekspartner dus. Maar ook al voelde ik me nu ook introspectief, besloot ik eigenlijk gelijk het gesprek aan te gaan met degene die naast me ging zitten.
Eigenlijk tot aan m’n laatste station samen gepraat over cultuurverschillen tussen NL en Scandinavië, relaties en wat filosofische dingen. Elke minuut kwam wel die urge een beetje opzetten om het gesprek af te ronden en m’n quiet place op te zoeken, maar ik deed dit niet. Het was alsof de stress en vermoeidheid er allemaal niet meer toe deed, want ik was in een state of mind die boven dat stond.
T+8:30-9:30 – Adventure walk
Eenmaal uitgestapt ga ik op zoek naar mijn fiets. “Ow ja, ik was niet met de fiets..”. Het is 20 mins lopen vanaf mijn station naar huis, maar ook dat boeide me niet. Mijn gevoel vertelde me dat ik sowieso niet zal kunnen slapen als ik eenmaal thuis was en waarschijnlijk ook niet de rest van de dag. Dus ik was wel in voor een adventure walk.
Ik ben dus richting mijn lagere school gaan lopen terwijl het nog donker was. Nergens mensen, clear night sky met sterren, de ambient sounds van de natuur, mooie blue sparkle visuals overal nog en natuurlijk mijn state of bliss en enlightment. Bij mijn lagere school, overal waar ik keek zag ik de memories van toen ik daar rondrende en liep te klooien met mijn vriendjes. Supermooi en satisfying om zelfs zoveel jaar later te kunnen realiseren dat je zo’n goede tijd hebt gehad.
Na mijn lagere school nog door een park en weilanden op weg naar huis gelopen. Ik vind het altijd cheesy als men zegt (met bijv. coke) dat ze het gevoel hebben de hele wereld aan te kunnen. Maar zo voelde ik me, zo confident dat ik elke situatie zal aankunnen. Niks in de normale realiteit zal zoveel van mij kunnen vergen als wat ik die nacht had meegemaakt en nu nog steeds meemaakte. Díe realisatie, dat niks meer zo stressfull zal zijn in mijn leven als die avond, voelde als een directe enlightment die ik nog nooit zo heftig heb ervaren.
Op een gegeven moment sta ik midden tussen twee weilanden in en hangt er mist boven de weilanden waardoor het licht van de enkele straatlampen heen schijnen. Dit gepaard met de visuals die er nog steeds zeer duidelijk waren (met name blauwe sparkles) en de transitie van nacht naar dawn was ontzettend mooi.
T+9:30-11:00 – Vol genietend
Eenmaal thuisgekomen ben ik nog even alleen, aangezien mijn ouders nog niet wakker waren. Mijn hond rent enthousiast op me af als ik binnenkom. Om de een of andere reden voel ik me vaak beetje geïrriteerd als ze dat doet, gewoon omdat ik dan in mezelf gekeerd bent of met iets anders bezigs was. Maar ik nam nu de tijd om dat momentje rust te nemen en haar even al mijn aandacht te geven, wat haar erg blij maakte.
Ik heb toen nog op de bank gelegen met haar en m’n kat kwam er ook gezellig bij. Het voelde erg goed om gewoon lekker te liggen, knuffelend met een kussen en een beetje na te denken over alles wat in me op kwam. Van elk klein dingetje kon ik nog genieten en ik had nog steeds m’n big smile op.
Ik blijf nog een tijd zo liggen en drink nog wat thee voordat ik uiteindelijk besluit naar bed te gaan. Dit was niet eens met de intentie om te gaan slapen, maar ik was gewoon doodop.
T+11:00-12:30 – Circling the Void
Wanneer ik eenmaal lig in bed en mijn ogen dicht doe moet ik meteen lachen om de gedachte van slapen. Nop, slapen zat er nog lang niet in. Als ik lig met mijn ogen dicht suizen mijn oren op zo’n manier als ik met 2C-B/5-MeO-MiPT heb tijdens de eerste helft van de piek. En de CEVs waren ook nog vrij heftig (OEVs waren wel redelijk “gekalmeerd” tot sparkles en een soort vage wolligheid op objecten).
Toch besluit ik te blijven liggen omdat mijn bed zo super zacht aan voelt en ik gewoon fysiek en met name mentaal helemaal op ben. Zelfs liggend voel ik me onrustig. Ik lijk te denken dat als ik me misschien omkeer ik beter zal kunnen uitrusten, maar dit blijkt een leugen te zijn elke keer dat ik me omdraai.
Op een gegeven moment lijk ik bijna weg te vallen in die state vlak voordat je in slaap valt, maar dan word ik er weer uitgekickt. Dit voelt enorm kut, omdat het een rush van extreme anxiety triggert. Ik zal het beschrijven alsof je rond een zwart gat cirkelt en iedere keer je er bijna ingezogen denkt te worden. “Wat als ik er ingezogen word?”, denk ik bij mezelf.
Dit is precies de reden waarom ik psychedelics als LSD nog niet heb gedaan. Ik merk dat na T+10 mijn mind gewoon op is en ik wil stoppen met de trip, maar die keuze is uiteraard niet aan mij. In September had ik al een vrij heftige trip, maar dan met een dissociatief, die ongeveer hetzelfde tijdschema volgde als Bk2CB maar wel vrij snel afzwakte na T+9 (gelukkig).
Het lijkt alsof ik in een halve sleep paralysis zit. Ik kan nog wel rond bewegen in m’n bed, en hoewel ik op zich wel m’n bed uit wil gaan in de hoop dat dit gevoel dan weg zal gaan, lijkt me dit niet te lukken. Ik zit soort van vast in een loop waarin ik om het zwarte gat cirkel.
“Wat de fuck moet ik doen hiertegen?”. Ikzelf geef als advies altijd dat je de effecten hoe dan ook moet embracen, maar dat lukte me gwn niet meer. Moest ik in huilen uitbarsten? Deed mijn state of bliss en confidence van vannacht er nog wel toe? Deed überhaupt iets er nog wel toe?
Tijdens een iets helderder moment moest ik terugdenken aan twee van m’n gesprekken bij Korsakov met K en J. Ik wist weer dat zij die confidence in mij triggerden. Zij geloofden in mij dat ik het aan kon en “fearless” was. Tijdens dit moment was ik mezelf eigenlijk verloren, maar hield me vast aan de woorden die K en J tegen mij hebben gezegd.
Op een gegeven moment realiseerde ik me ook dat ik enorm honger had tot het punt dat ik me eigenlijk misselijk waande en totaal geen trek had. Maar ik wist dat ik wat moest eten. Die gedachte gaf me de kracht om uit bed te komen. Eenmaal staande voelde ik me gelijk al een stuk beter. Dat gevoel alsof ik om een zwart gat cirkelde verdween voor het grotendeel.
T+12:30-14:00 – Bijkomen..
Eten ging met enigszins tegenzin. Normaal hou ik wel van tosti’s, maar deze smaakte echt enorm droog en ik had moeite met slikken omdat ik de gedachte van eten eigenlijk helemaal niet zag zitten met mijn misselijkheid.
Ik had Family Guy opgezet ter afleiding, in het begin keek ik dit met enorme tegenzin omdat zelfs Family Guy al te heftig was om mentaal te processen. Maar na 1 aflevering gaf het eten me wat kracht terug en ging het alweer beter.
Ik heb er nog een stuk of 4 gekeken voordat ik me mentaal weer zo uitgeput voelde dat ik besloot naar boven te gaan.
De Afterglow
T+14:00-20:00 – EINDELIJK langzaam richting baseline
Eenmaal boven huiverde ik eigenlijk om nog een poging doen om in bed uit te rusten, dus besloot ik maar te douchen. Dit was een zeer goede beslissing, want na eenmaal gedouched te hebben zwakte het suizen in mijn oren en visuals een stuk af. Ook had ik niet echt de behoefte om te gaan liggen meer, dus ging ik de rest van de dag lekker streams kijken van Hearthstone.
T+20:00-24:00 – Still smiling
Ik denk dat ik gedurende deze periode pas met confidence kon zeggen dat de trip ten einde kwam. Ik voelde me zeker genoeg om nog een jointje te roken in ieder geval. Vaak voelt het na afloop van een trip, zelfs 2CB of MDMA, alsof wiet roken een slecht plan is. Dat ik de extra impulses die wiet dan zal veroorzaken niet zal kunnen handelen en dus alleen maar slechter ga.
Wel rookte ik slechts een paar hijsjes per keer, dat ik eigenlijk net richting treshhold high aan zat. En dat voelde perfect, want het creëerde nog interessante stroom aan gedachtes die ik voordat ik ging “slapen” ook had, hoewel minder heftig.
Conclusie
Online werd Bk-2C-B beschreven als energieker met een langere duratie als 2C-B. Aangezien 2C-B m’n club drug-of-choice is, maar ik het net iets te kort vind duren, wilde ik graag onderzoeken of Bk-2C-B misschien een betere optie was.
Naar mijn ervaring kan ik zeggen dat het voor mij zeker geen clubdrug is. Het kwam voor mijn gevoel veel dichter in de buurt bij 20mg 2C-E, qua bodyload, heftigheid van de visuals en gedachtestroom. En voor degenen met ervaring met 2C-E zal je het vast wel met me eens zijn dat zoiets totaal niet chill is voor in de club.
Dit kan natuurlijk ermee te maken hebben dat ik m'n Bk-2C-B niet heb laten testen en het misschien iets heel anders is geweest. Echter staan er online veel meer reports waarin men het erover eens is dat Bk-2C-B één van de meest onvoorspelbare en inconsistente drugs is.
Dit kan te maken hebben met het feit dat dit stofje inactief kan worden door een hoge pH waarde van je maag. Dit zal per setting en per persoon verschillen, dus ik schat dat het goed mogelijk is dat mijn effectieve dosage even sterk kán zijn als iemand die 150 of 200mg heeft genomen (maar een groter deel inactief is geworden?).
Maar goed... ikzelf heb buiten 2C-B al ervaring met 5-MeO-MiPT, MXE en ketamine in de club. Soms wel beetje struggle gehad, maar overall was die struggle wel enjoyable. Dit keer met Bk-2C-B was de club gewoon totaal geen goede setting. Ik heb zeker geen spijt dat ik het heb gedaan, maar ik zal het nooit nog eens in een club doen.
Misschien was dit juist wel iets waar ik naar op zoek was. Hoewel ik veel dingen heb geleerd van al mijn ervaringen met verschillende drugs, heb ik nog nooit die full-on realisatie gehad van dat ik me écht enlightened voelde, als een compleet nieuw persoon.
Juist omdat mijn body en mind zover beyond de normale grenzen zijn getrokken ben ik tot die realisatie gekomen. Hoe ik het zal zien is dat ik voor deze trip stress zag als iets dat alleen maar meer negatieve effecten op je zal hebben des te heftiger de stress is. Maar nu zie ik stress als een parabool, op een gegeven moment is er een tipping point waar de stress wel meer wordt, maar het jou soort van redefined tot iets… méér?
(Toen ik dit schreef) Het is nu inmiddels 2 weken later en ik heb de lessen die ik heb geleerd nog steeds kunnen aanhouden. Met paddo’s voelt het meestal alsof de lessen na de trip grotendeels wegvallen en na verloop van maanden weer langzaam terugkeren. Maar afgelopen 2 weken heb ik me heel zeker gevoeld in alles wat ik deed.
Naar mijn mening zat ik niet eens in over m’n eigen onzekerheid of juist zelfverzekerdheid. Maar ik merk het in hoe ik sinds kort op werk begonnen ben en hoe ik richting de toekomst kijk vergeleken met afgelopen 2 maanden. De zekerheid en met name positiviteit die ik zag in de toekomst, dat wat na afloop van deze prachtige zomer is weggeëbd, is teruggekeerd tot mij.
Het is een zeer gekke drug die een totaal andere werking lijkt te hebben verschillend per persoon, veel meer als met andere drugs. De één kan vrij weinig voelen van 150mg, de ander tript hem gewoon vrij relaxed voor 8 á 10 uur en sommigen hebben het zelfs over tot 30 uur trips.
