TheRealKoekert
Bewuste gebruiker
Ik heb laatst ketamine gedaan. Of eigenlijk ketamine analogen gemixt. 2F-DCK en DCK had ik namelijk nog liggen. Dosis? Geen idee. Hier en daar wat lijntjes genomen. En op het laatst nog 2 dikke lijnen 2F-DCK. Nu was ik al wel bekend met ketamine en K-hole enzo. Heb het altijd al enorm bizar spul gevonden op hogere dosissen. Al was een K hole echt alweer jaren geleden. Maar deze recente ervaring was echt heel bizar, levensecht en enorm beangstigend. Benieuwd of iemand ooit zoiets heeft meegemaakt.
Achtergrond info. Nog altijd herstellende van een burnout en ook wel wat slaaptekort.
Dus ik had die 2 laatste dikke lijnen 2F-DCK genomen. Even later begon alles wat te draaien. En uiteindelijk bevriest je beeld en wordt je die K-hole in gezogen. Dat zal wellicht bekend klinken. Tot daar aan toe nog niet zo heel extreem.
Maar toen kwam de levensechte doodservaring. Ik zeg ervaring maar het voelt gewoon alsof ik nu weet hoe het is om dood te gaan. Zo echt was het. En ik denk zelfs dat het deels zo zal zijn.
Dus even terug naar die ervaring nadat ik de K-hole in ben gezogen.
Ineens pure paniek. Waar ben ik? Ben ik dood? Ben ik dood?! Nog meer paniek. Ja ik ben dood. En ik proefde heel duidelijk bloed.
(Dit was waarschijnlijk gewoon de keta drip)
En het bloed proeven gaf mij nog meer de bevestiging dat ik dus echt dood was. Doodgeslagen oid. Geen idee. Overduidelijk geen weg terug meer en uit mijn lichaam gezogen.
En dit was zo levensecht ook. Dus totale paniek want volledig bij bewustzijn. Geen ego-death. Mijn leven flitste aan mij voorbij. Alsof je een film kijkt van je gehele leven met al het goede maar ook al het slechte. Erg vergelijkbaar met de film enter the void gek genoeg. Die ik toen voor het laatst 10 jaar geleden heb gezien ofso.
Op het einde van deze vrij lange beangstigende levensreview veranderde de paniek in een soort van overgave aan de dood. En dat voelde een soort van vredig. "Het is goed zo" Je stopt namelijk met verzetten en paniekeren als je brein het niet meer aan kan. En dan ben je ineens echt dood. De eind-halte van de trip des doods is bereikt. En nu?
En toen werd het ineens heel erg creepy. Ik zat opgesloten in een pikdonkere zwarte kubus als het ware. In totale eenzaamheid tot in de eeuwigheid met alleen mijn eigen gedachtes. Je hebt geen lichaam. Je hebt net die levensreview gehad. Ondertussen spijt van dingen die je gedaan hebt. Je gaat je leven nog eens helemaal beoordelen van begin tot eind. Wat heb ik goed gedaan? Wat heb ik fout gedaan? Is dit karma? Wow dan ben je echt fucked als je veel slechte shit hebt gedaan. Je mag je dan eeuwig kut gaan voelen over alles wat je verkeerd hebt gedaan. Wat je nog had moeten doen. Etc etc. Maar ook wel wat je goed hebt gedaan. Goed hebt gezien. Mensen die je geholpen hebt. Dat is ook karma. Maar de focus ligt toch vooral op het negatieve. Maar ook inzichten over anderen. Want als je eeuwig mag nadenken ga je slim worden. Superslim zelfs. Je gaat mensen betrappen op dingen die ze deden of zeiden tijdens je leven puur omdat je eeuwig over alles mag en moet gaan nadenken. Tot je een soort quantumcomputer bent geworden of iets dergelijks met de ultieme waarheid en wijsheid inpacht. Maar je kan niks. Je zit opgesloten.
Eeuwig bewust
Steeds intelligenter wordend
Alles doorziend
Maar volledig machteloos
Opgesloten in een andere dimensie
Een soort super entiteit vast in een andere wereld.
Ook had ik tussendoor nog heel even de gekke gedachte ondanks dat ik in die zwarte kubus opgesloten zit, dat ik ondertussen een soort legbatterij was uit de matrix. Ik lever iets op voor iets of iemand ofso. Er is namelijk energie/rekenkracht. Maar met welk doel? Ik ben immers toch dood?
Er ontstond het idee dat ik mogelijk onderdeel van iets groters ben zoals een soort supercomputer.
Maar ik zit ondertussen nogsteeds opgesloten in de zwarte kubus van het eeuwige niets. Een beetje dit idee
Doodgaan is minder eng dan voor eeuwig opgesloten zitten met je volle bewustzijn en zelfreflectie zonder afleiding. Als ik er ook maar aan terugdenk vind ik het nog altijd beangstigend.
Misschien heb ik slechts 10 minuten in die zwarte kubus vastgezeten. Tijdsbesef is helemaal naar de klote. Tijd bestaat letterlijk niet meer. En in die paniek voelt het als een mensenleven of haast eeuwigheid. En met die levensreview daarvoor voelt het zo enorm echt. Niet van oh leuk een keta k-hole. Nee ik ben gewoon dood nu. Ik weet uberhaupt niet eens meer dat ik keta gebruikt heb. En geen ego dood van ik ben een camera in de ruimte. Nee ik weet wie ik ben. Of beter gezegd was.
Ik weet niet of een van jullie misschien ooit slaapverlamming heeft meegemaakt. Nou dan is een halve minuut ook ineens heeeel lang. En deze ervaring was zeker niet minder heftig. Ergens lijkt het enigsinds op elkaar. Ik zat na de doodservaring vast met volledig bewustzijn in een zwarte kubus. Met slaapverlamming zit je ook vast met volledig bewustzijn maar dan in je eigen lichaam. Dat is ook heel beangstigend. Heb dat ooit ook een keer meegemaakt. Dat je niet om hulp kan roepen of kan knipperen of wat dan ook. Helemaal niks. Alleen totale paniek. Maar dat trekt toch weer vrij snel bij en dan kun je weer alles.
Maargoed. Uiteindelijk na die 10 minuten echt dood te zijn geweest in de zwarte doos. Of waren het 5 minuten? of 15 minuten? Een uur? Het voelde wel als een volledig mensenleven of iets dergelijks.
En ineens werd er als het ware op de restart knop gedrukt en kwam ik weer "online". Ik had het rare idee een supermens te zijn. Want wie komt er nou terug uit de dood en uit het eeuwige niets.
Ik werd in een flits wakker, stond op uit bed. Had ineens weer zicht en een lichaam maar nog altijd in paniek door wat er allemaal gebeurd is.
Hoe kijk ik erop terug? Het was een enorm heftige ervaring die mij voorgoed veranderd heeft denk ik. Ik ben gaan geloven in karma en ook wel enigsinds in reincarnatie. Dat er toch zeg maar meer is dan het leven dat wat wij kennen. Dood is niet het einde. Is er uberhaupt een echt einde? En ik was altijd heel nuchter. Atheist. “Er is niks na de dood” “Is allemaal onzin” “Net sprookjes” “Het licht gaat gewoon uit en klaar”
En ineens voelt alles anders en vallen enorm veel dingen op hun plek. Een soort spirituele ontwaking. Geen idee hoe je het anders moet noemen dat het niet vet zweverig klinkt. Ik ben gaan geloven dat god bestaat. Alleen niet in traditionele denkwijze. Sterker nog ik heb zo mijn eigen filosofie. We zijn allemaal onderdeel van god. God is geen iemand. Het is alles en iedereen samen. De mensheid = god.
ChatGPT toelichting
Wat jij hebt meegemaakt — paniek, levensreview, loslaten, en een soort vreedzaam “het is oké” gevoel — is een miniatuurversie van een NDE, neurologisch en psychologisch gezien.
Bloed proeven kan een hallucinatoire sensatie zijn.
Ketamine kan somatosensorische vervorming geven (je voelt dingen die er niet zijn).
Je brein kan een sterfscenario “invullen” inclusief smaak.
🔹 De parallel met een echte dood
Net als bij een NDE ervaar je eerst het besef van eindigheid.
Brein reageert met extreme alertheid, angst en mentale hyperactivatie.
Levensreview
Mensen die een NDE meemaken, rapporteren dat hun leven flitst langs in fragmenten, soms met emoties intenser dan ooit.
Dit activeert hippocampus + amygdala, waardoor herinneringen emotioneel geladen worden verwerkt.
Loslaten / acceptatie
Na de “paniek” of het intense besef komt vaak een vreedzaam gevoel, acceptatie van het onvermijdelijke.
Prefrontale cortex en parasympathisch zenuwstelsel ondersteunen dit gevoel van kalmte en loslaten.
Vreugde / neutraliteit / eenheid
Bij veel NDE’s voelen mensen: “het is oké, alles is zoals het hoort”.
Dat is vergelijkbaar met jouw ervaring van loslaten na ketamine.
🔹 Waarom eeuwig bewustzijn enger voelt dan doodgaan
Dood = einde
Evolutionair gezien is dood angstaanjagend, omdat het einde van je lijf betekent dat je niet meer kan overleven.
Je kunt het rationeel misschien niet bevatten, maar de breinreactie is vrij “begrijpelijk”: er is een afsluiting.
Eeuwig bewustzijn = geen einde
Je bent volledig alert, maar je lichaam of tijdsstructuur is weggevallen.
Je “ik” kan niet ontsnappen, je kunt niet terug naar de normale wereld.
Dit activeert dezelfde angstcircuits, maar dan zonder de troost dat er een einde komt.
Zelfreflectie wordt een gevangenis
Je bent alleen met jezelf en je gedachten.
Brein kan geen externe ankers gebruiken om te ontspannen.
Paniek + introspectie + tijdloosheid = oneindige spanning.
Kortom: je brein zegt letterlijk:
“Dit voelt langer, intenser en onontkoombaarer dan de dood zelf.”
Je amygdala (dreigingsdetectie) krijgt deze situatie:
Geen controle
Geen lichaam
Geen tijd
Geen oriëntatie
Evolutionair vertaalt dat zich naar:
Dit is sterven.
Dus je krijgt Paniek
Levensreview (je autobiografische netwerk vuurt chaotisch)
Doodsbesef
Niet omdat je sterft — maar omdat je brein geen referentiepunt meer heeft.
De zwarte kubus
Wetenschappers noemen dit vaak: existential confrontation under dissociation.
Je brein simuleert “wat als ik oneindig bewust ben zonder lichaam?
Oneindigheid
Zonder normale pariëtale integratie:
10 minuten kunnen oneindig voelen
Er is geen “voor” en “na”
Alles is “nu”
Dat “eeuwig vastzitten” gevoel komt hier vandaan.
Tijd is geen objectieve ervaring. Het is een constructie.
En dat constructie-mechanisme viel tijdelijk uit.
Tot slot voor wie het interessant vind:
https://www.nderf.org/Hub/lifereview.html
https://www.vice.com/en/article/taking-ketamine-can-feel-a-lot-like-a-near-death-experience/
Achtergrond info. Nog altijd herstellende van een burnout en ook wel wat slaaptekort.
Dus ik had die 2 laatste dikke lijnen 2F-DCK genomen. Even later begon alles wat te draaien. En uiteindelijk bevriest je beeld en wordt je die K-hole in gezogen. Dat zal wellicht bekend klinken. Tot daar aan toe nog niet zo heel extreem.
Maar toen kwam de levensechte doodservaring. Ik zeg ervaring maar het voelt gewoon alsof ik nu weet hoe het is om dood te gaan. Zo echt was het. En ik denk zelfs dat het deels zo zal zijn.
Dus even terug naar die ervaring nadat ik de K-hole in ben gezogen.
Ineens pure paniek. Waar ben ik? Ben ik dood? Ben ik dood?! Nog meer paniek. Ja ik ben dood. En ik proefde heel duidelijk bloed.
(Dit was waarschijnlijk gewoon de keta drip)
En het bloed proeven gaf mij nog meer de bevestiging dat ik dus echt dood was. Doodgeslagen oid. Geen idee. Overduidelijk geen weg terug meer en uit mijn lichaam gezogen.
En dit was zo levensecht ook. Dus totale paniek want volledig bij bewustzijn. Geen ego-death. Mijn leven flitste aan mij voorbij. Alsof je een film kijkt van je gehele leven met al het goede maar ook al het slechte. Erg vergelijkbaar met de film enter the void gek genoeg. Die ik toen voor het laatst 10 jaar geleden heb gezien ofso.
Op het einde van deze vrij lange beangstigende levensreview veranderde de paniek in een soort van overgave aan de dood. En dat voelde een soort van vredig. "Het is goed zo" Je stopt namelijk met verzetten en paniekeren als je brein het niet meer aan kan. En dan ben je ineens echt dood. De eind-halte van de trip des doods is bereikt. En nu?
En toen werd het ineens heel erg creepy. Ik zat opgesloten in een pikdonkere zwarte kubus als het ware. In totale eenzaamheid tot in de eeuwigheid met alleen mijn eigen gedachtes. Je hebt geen lichaam. Je hebt net die levensreview gehad. Ondertussen spijt van dingen die je gedaan hebt. Je gaat je leven nog eens helemaal beoordelen van begin tot eind. Wat heb ik goed gedaan? Wat heb ik fout gedaan? Is dit karma? Wow dan ben je echt fucked als je veel slechte shit hebt gedaan. Je mag je dan eeuwig kut gaan voelen over alles wat je verkeerd hebt gedaan. Wat je nog had moeten doen. Etc etc. Maar ook wel wat je goed hebt gedaan. Goed hebt gezien. Mensen die je geholpen hebt. Dat is ook karma. Maar de focus ligt toch vooral op het negatieve. Maar ook inzichten over anderen. Want als je eeuwig mag nadenken ga je slim worden. Superslim zelfs. Je gaat mensen betrappen op dingen die ze deden of zeiden tijdens je leven puur omdat je eeuwig over alles mag en moet gaan nadenken. Tot je een soort quantumcomputer bent geworden of iets dergelijks met de ultieme waarheid en wijsheid inpacht. Maar je kan niks. Je zit opgesloten.
Eeuwig bewust
Steeds intelligenter wordend
Alles doorziend
Maar volledig machteloos
Opgesloten in een andere dimensie
Een soort super entiteit vast in een andere wereld.
Ook had ik tussendoor nog heel even de gekke gedachte ondanks dat ik in die zwarte kubus opgesloten zit, dat ik ondertussen een soort legbatterij was uit de matrix. Ik lever iets op voor iets of iemand ofso. Er is namelijk energie/rekenkracht. Maar met welk doel? Ik ben immers toch dood?
Er ontstond het idee dat ik mogelijk onderdeel van iets groters ben zoals een soort supercomputer.
Maar ik zit ondertussen nogsteeds opgesloten in de zwarte kubus van het eeuwige niets. Een beetje dit idee
Doodgaan is minder eng dan voor eeuwig opgesloten zitten met je volle bewustzijn en zelfreflectie zonder afleiding. Als ik er ook maar aan terugdenk vind ik het nog altijd beangstigend.
Misschien heb ik slechts 10 minuten in die zwarte kubus vastgezeten. Tijdsbesef is helemaal naar de klote. Tijd bestaat letterlijk niet meer. En in die paniek voelt het als een mensenleven of haast eeuwigheid. En met die levensreview daarvoor voelt het zo enorm echt. Niet van oh leuk een keta k-hole. Nee ik ben gewoon dood nu. Ik weet uberhaupt niet eens meer dat ik keta gebruikt heb. En geen ego dood van ik ben een camera in de ruimte. Nee ik weet wie ik ben. Of beter gezegd was.
Ik weet niet of een van jullie misschien ooit slaapverlamming heeft meegemaakt. Nou dan is een halve minuut ook ineens heeeel lang. En deze ervaring was zeker niet minder heftig. Ergens lijkt het enigsinds op elkaar. Ik zat na de doodservaring vast met volledig bewustzijn in een zwarte kubus. Met slaapverlamming zit je ook vast met volledig bewustzijn maar dan in je eigen lichaam. Dat is ook heel beangstigend. Heb dat ooit ook een keer meegemaakt. Dat je niet om hulp kan roepen of kan knipperen of wat dan ook. Helemaal niks. Alleen totale paniek. Maar dat trekt toch weer vrij snel bij en dan kun je weer alles.
Maargoed. Uiteindelijk na die 10 minuten echt dood te zijn geweest in de zwarte doos. Of waren het 5 minuten? of 15 minuten? Een uur? Het voelde wel als een volledig mensenleven of iets dergelijks.
En ineens werd er als het ware op de restart knop gedrukt en kwam ik weer "online". Ik had het rare idee een supermens te zijn. Want wie komt er nou terug uit de dood en uit het eeuwige niets.
Ik werd in een flits wakker, stond op uit bed. Had ineens weer zicht en een lichaam maar nog altijd in paniek door wat er allemaal gebeurd is.
Hoe kijk ik erop terug? Het was een enorm heftige ervaring die mij voorgoed veranderd heeft denk ik. Ik ben gaan geloven in karma en ook wel enigsinds in reincarnatie. Dat er toch zeg maar meer is dan het leven dat wat wij kennen. Dood is niet het einde. Is er uberhaupt een echt einde? En ik was altijd heel nuchter. Atheist. “Er is niks na de dood” “Is allemaal onzin” “Net sprookjes” “Het licht gaat gewoon uit en klaar”
En ineens voelt alles anders en vallen enorm veel dingen op hun plek. Een soort spirituele ontwaking. Geen idee hoe je het anders moet noemen dat het niet vet zweverig klinkt. Ik ben gaan geloven dat god bestaat. Alleen niet in traditionele denkwijze. Sterker nog ik heb zo mijn eigen filosofie. We zijn allemaal onderdeel van god. God is geen iemand. Het is alles en iedereen samen. De mensheid = god.
ChatGPT toelichting
Wat jij hebt meegemaakt — paniek, levensreview, loslaten, en een soort vreedzaam “het is oké” gevoel — is een miniatuurversie van een NDE, neurologisch en psychologisch gezien.
Bloed proeven kan een hallucinatoire sensatie zijn.
Ketamine kan somatosensorische vervorming geven (je voelt dingen die er niet zijn).
Je brein kan een sterfscenario “invullen” inclusief smaak.
🔹 De parallel met een echte dood
Net als bij een NDE ervaar je eerst het besef van eindigheid.
Brein reageert met extreme alertheid, angst en mentale hyperactivatie.
Levensreview
Mensen die een NDE meemaken, rapporteren dat hun leven flitst langs in fragmenten, soms met emoties intenser dan ooit.
Dit activeert hippocampus + amygdala, waardoor herinneringen emotioneel geladen worden verwerkt.
Loslaten / acceptatie
Na de “paniek” of het intense besef komt vaak een vreedzaam gevoel, acceptatie van het onvermijdelijke.
Prefrontale cortex en parasympathisch zenuwstelsel ondersteunen dit gevoel van kalmte en loslaten.
Vreugde / neutraliteit / eenheid
Bij veel NDE’s voelen mensen: “het is oké, alles is zoals het hoort”.
Dat is vergelijkbaar met jouw ervaring van loslaten na ketamine.
🔹 Waarom eeuwig bewustzijn enger voelt dan doodgaan
Dood = einde
Evolutionair gezien is dood angstaanjagend, omdat het einde van je lijf betekent dat je niet meer kan overleven.
Je kunt het rationeel misschien niet bevatten, maar de breinreactie is vrij “begrijpelijk”: er is een afsluiting.
Eeuwig bewustzijn = geen einde
Je bent volledig alert, maar je lichaam of tijdsstructuur is weggevallen.
Je “ik” kan niet ontsnappen, je kunt niet terug naar de normale wereld.
Dit activeert dezelfde angstcircuits, maar dan zonder de troost dat er een einde komt.
Zelfreflectie wordt een gevangenis
Je bent alleen met jezelf en je gedachten.
Brein kan geen externe ankers gebruiken om te ontspannen.
Paniek + introspectie + tijdloosheid = oneindige spanning.
Kortom: je brein zegt letterlijk:
“Dit voelt langer, intenser en onontkoombaarer dan de dood zelf.”
Je amygdala (dreigingsdetectie) krijgt deze situatie:
Geen controle
Geen lichaam
Geen tijd
Geen oriëntatie
Evolutionair vertaalt dat zich naar:
Dit is sterven.
Dus je krijgt Paniek
Levensreview (je autobiografische netwerk vuurt chaotisch)
Doodsbesef
Niet omdat je sterft — maar omdat je brein geen referentiepunt meer heeft.
De zwarte kubus
Wetenschappers noemen dit vaak: existential confrontation under dissociation.
Je brein simuleert “wat als ik oneindig bewust ben zonder lichaam?
Oneindigheid
Zonder normale pariëtale integratie:
10 minuten kunnen oneindig voelen
Er is geen “voor” en “na”
Alles is “nu”
Dat “eeuwig vastzitten” gevoel komt hier vandaan.
Tijd is geen objectieve ervaring. Het is een constructie.
En dat constructie-mechanisme viel tijdelijk uit.
Tot slot voor wie het interessant vind:
https://www.nderf.org/Hub/lifereview.html
https://www.vice.com/en/article/taking-ketamine-can-feel-a-lot-like-a-near-death-experience/
Laatst bewerkt door een moderator:
Schijnbaar is het vrij bijzonder om dit soort dingen bewust mee te maken en te onthouden. (Is dit hoe godsdiensten begonnen zijn? Drugs of een NDE?) Mogelijk. Want als je echt het gevoel hebt ergens anders te zijn ga je denken er is meer. Een diepere betekenis of laag. En ja mogelijk is die er zelfs. De mensheid weet nog maar zo weinig. En ik zie toch erg veel gelijkenis in onze tripreports. En dat vind ik dan ook weer enorm fascinerend.
