Ben je de Tripreports van de Maand en andere toptripreports kwijt? Deze hebben we onlangs verzameld in een eigen subforum, getiteld Tripreport Toppers. In dit subforum staan alle toppers in chronologische volgorde verzameld. Lekker makkelijk terugzoeken!
Haha, misschien in een volgend leven dan
Samadhi is inderdaad een heel diepe focus die allerlei liefdevolle welwillendheid met zich meebrengt. Dat komt omdat die liefde al in ons zit, maar dat we daarvan steeds afgeleid worden door allerlei ((zelf)kritische) gedachten. Als je geest zeer gefocust is dan komen die gedachten niet meer op, waardoor er ruimte onstaat voor kalmte en liefdevolle welwillendheid. Die bewustzijnsstaat wordt ook dikwijls 'gelijkmoedigheid' genoemd, omdat je gevoel (gemoedstoestand) steeds kalm en liefdevol blijft ongeacht de omstandigheid. Je gemoedstoestand blijft dan gelijk.
Thnx voor de verhelderende uitleg en wat je zegt klopt helemaal...was inderdaad een gevoel wat je graag vast wil houden maar maar iets besloot dat het wel weer mooi was geweest. Maar het was een hele bijzondere ervaring iig. Ik merkte vandaag inderdaad dat het langzaam minder werd, althans in stond vanmorgen als herboren op en merkte tot nu nog steeds wel een bepaalde kalmte. Ik zie dit onbewuste gebeuren wel als een teken dat ik na 5 jaar het toch weer moet gaan oppakken. Het bevrijd zijn van dat lijden wat ik echt elke dag wel ervaar v anwege ptss is daarin wel het uitgangspunt. Nu heb ik er geen moeite voor hoeven doen en hoop dat als ik het mediteren doorzet dat dat in enige mate blijft. De enige keren dat ik deze kalmte de afgelopen 20 iaar heb ervaren is onder invloed geweest. Van drugs of benzos maar tot op zekere hoogte. Stoer van mijn brein dat dat zonder middelen nog een niveautje hoger kan haha
Interessant.
Het lokt dysforie uit.
Het lokt dysforie uit.
Ik word onrustig, daarna prikkelbaar, chagrijnig en iets dat dicht tegen agressiviteit aanligt.
Vroeger ooit eens een 'brain machine' geprobeerd met dezelfde reacties plus angst.
Meditatie is redelijk populair in m'n vriendenkring dus af en toe proberen ze me na lang aandringen weer eens over te halen om iets te proberen.
Maar volgens mij is het doel van meditatie niet dat je de behoefte krijgt om de mevrouw met de 'rustgevende' stem te wurgen.
Op ASMR doe ik het juist bijzonder goed en herken ik wel een aantal dingen uit dit topic.
Wat guided meditation is moest ik opzoeken.
Ik word al zenuwachtig van die plaatjes op die websites, dat gaat 'm niet worden.
Ooit een yogales, dat leek wel wat op concentratie meditatie, was ok maar verder had ik er niks mee.
Haha nee dat lijkt me niet zo'n goed ideeMaar volgens mij is het doel van meditatie niet dat je de behoefte krijgt om de mevrouw met de 'rustgevende' stem te wurgen.
Goed gedaan! Een uur is inderdaad echt volhouden. Maar als het goed is zul je merken dat de pijn die je ervaart bij het zitten en het opstaan al snel weer weg is. Je raakt dus niet echt geblesseerd van stilzitten.
Meditatie gaat juist ook over leren verdragen
Maar volgens mij is het doel van meditatie niet dat je de behoefte krijgt om de mevrouw met de 'rustgevende' stem te wurgen.
Kleine toelichting, ik heb een paar keer proberen te mediteren maar ik kon er geen vat op krijgen. Ik snapte het gewoon niet. Pas recent tijdens een LSD ervaring toen ik het moeilijk had lukte het mij opeens een stuk beter gek genoeg. Of je soort van gedwongen wordt zeg maar.
Meditatie draait volgens mij helemaal om waarnemen. Je kan tijdens het mediteren ook niks fout doen. Kijk naar de gevoelens die opkomen ( fijne of juist heel onprettige) en gedachten. Neem ze waar en accepteer ze. Verzet maakt ze alleen hardnekkiger. En hiervoor heb je meestal aardig wat tijd, geduld en oefeningen nodig. Maar het komt vaak wel goed.Oei herkenbaar
Ik heb je bericht even laten bezinken. Ik vind dit best interessant dat je dit zo ervaart en dan blijkt dat het voor ieder weer anders is
Als je zo lang wilt zitten in een ongemakkelijke houding is dat natuurlijk prima. Maar het is volgens mij helemaal niet nodig. Ik zit vanwege mijn benen alleen rechtop in een bank en mijn meditaties zijn nu net zo goed of beter waarschijnlijk dan ze ooit geweest zijn. Ik forceer mijn lichaam niet, kan het niet eens meer al zou ik het willen. En ik mediteer dus (met soms lange tussenpozen) al bijna veertig jaar.
Prima toch? Doen wat voor jou het beste werkt.
Zeg dat tegen die vrouw die straks gewurgd wordt door @RelmuisMeditatie gaat juist ook over leren verdragen
Ja dit klopt helemaal hoor! Kleermakerszit wordt aangeraden simpelweg omdat het enigszins oncomfortabel is, waardoor je niet zo makkelijk wegdoezelt. Want dan kun je je niet goed concentreren. Maar als het té oncomfortabel is dan kun je je ook weer niet concentreren. En als je de hele tijd op zoek bent naar een nog betere houding, dan kun je je ook niet concentreren.
Ik denk dat accepteren een beter woord is. Verdragen betekent volgens mij niet noodzakelijk dat je iets ook accepteert of het ergens mee bent. Meditatie is accepteren wat en wie je bent met al je gebreken, je verleden, enz.Meditatie gaat juist ook over leren verdragen
Helaas kunnen dit soort ervaringen ook nogal ego- strelend zijn vind ik. En dat moet je ook proberen te vermijden. Ik heb maar een echte bedoeling met het delen van mijn ervaringen met mediteren : mensen zonder dwang proberen te motiveren om met meditatie te beginnen. Maar onbewust ergens vind ik mijn ervaringen ook wel apart en zie ik mezelf als “ bijzonder”.. dit is natuurlijk niet zo. Kijk eens wat ik allemaal niet heb meegemaakt en wat mogelijk is als je maar goed mediteert! Dus een soort Messiah complex op hele kleine schaal..elke echte boeddhist zal dit soort ervaringen afdoen waarschijnlijk als niet relevant voor het einddoel: verlichting.
Normaal gesproken is het geen ongemakkelijke houding voor mij en heb ook wel speciaal kussen. Maar naar drie kwartier voelde ik wel pijn bij mijn enkels en bekken en voelde me benen tintelen vandaag ging al een stuk beter
Prima! Doen wat je zelf fijn vindt. Ik heb ook jaren in zo’n houding gemediteerd maar ik kan nu niet meer zo zitten. En dat maakt niet veel uit heb ik gemerkt.Normaal gesproken is het geen ongemakkelijke houding voor mij en heb ook wel speciaal kussen. Maar naar drie kwartier voelde ik wel pijn bij mijn enkels en bekken en voelde me benen tintelen vandaag ging al een stuk beter
Accepteren is belangrijk. Maar dan dien ik wel eerst te weten wat er te accepteren valt. Door niet te reageren verdraag ik de situatie en dan wordt tzt duidelijk wat ik weg probeerde te reageren (bijv boosheid uiten die eigenlijk verdriet was). En dat wordt vervolgens dan de daadwerkelijke acceptatie, tenminste in mijn ervaring.
Dat is een persoonlijke ervaring. In mijn optiek moet alles geaccepteerd worden. Dus de vraag wat geaccepteerd moet worden is niet belangrijk. Alles namelijk. Maakt niet uit wat. Goed of slecht. En dat is ook overgave. Ik begin met te proberen alles te accepteren wat in me opkomt. Goed en slecht. Dat lukt uiteraard de ene keer beter dan de andere..er is volgens mij feitelijk niets belangrijker dan accepteren. Ik accepteer wie ik ben, mijn goede en slechte kanten, mijn verleden, mijn omstandigheden, kortom : alles in mijn leven. Verdragen is net zoiets als tolereren en zal geen wezenlijke veranderingen teweegbrengen. Acceptatie wel
Haha, no pain, no gain, zeggen ze wel eens toch? 😁
Helemaal met je eens: het draait niet om prestaties leveren. Sterker nog, naar prestaties streven kan je juist enorm tegenzitten in het bereiken van enige voortgang.
Nope, ik werd laatst meegevraagd door een vriendin voor 3 dagen en kreeg instant paniek. Bij mij meer het niet-praten deel. Maar ben ook geen mediteerbeer.
Ik mediteer ook zittend op een bank. In het verleden kon ik wel in lotus houding zitten en lang. Ik denk dat mijn meditaties nu dieper gaan zelfs dan toen in die ongemakkelijke houding.
Ja en nee. Relativeren is goed en de dankbaarheid die het teweegbrengt is ook waardevol. Tegelijkertijd heeft iedereen zijn of haar eigen struggles en daar mag / moet je ook uiting aan geven. Al dan niet proportioneel natuurlijk. Doe je dat niet, dan duw je in feite je gevoel weg en komt het later altijd weer harder aan de oppervlakte.
Het is wel goed dat je beseft en aantoont dat er mensen zijn die het slechter hebben dan jij. Want wat ik vooral in deze tijd nogal mis is inlevingsvermogen in een ander. Het zet je ook wel met beide benen op de grond. We hoeven ons eigen leed niet te overdrijven maar ook zeker niet af te zwakken op een forum als dit, Anders zouden ook vele verslaafden hier niet mogen reageren omdat er junkies zijn die jaren door een echte hel zijn gegaan en het veel en veel slechter hebben gehad..dat klopt natuurlijk ook niet. Iedereen mag hier zijn eigen verhaal vertellen.
