TheDudeAbides
Newbie
Hallo allen,
Of dit bericht een echte vraag is, of meer mijn hart luchten durf ik iet te zeggen, maar ik zou dit toch graag met jullie willen delen en horen of anderen dit ook hebben, of er tegenaan kijken. Voor een juist beeld even wat achtergrondinformatie:
In mijn leven heeft verslaving van kinds af aan al een gigantische rol gespeeld. Niet omdat ik zelf verslaafd was, maar mijn moeder was ervan overtuigd dat mijn vader een coke-probleem had. Hierom zijn ze toen ik nog jong was gescheiden, maar ik zag mijn vader nog altijd regelmatig. Hij was mijn grote held en ik lijk qua gedrag, interesses en humor onwijs op hem, dacht ik dan. Ik geloofde mijn moeder daarom ook nooit als ze dit soort beschuldigingen uitte en mijn vader zette haar altijd weg als een soort anti-drugsfascist die al begon te zeiken na 1 biertje. Naarmate ik ouder werd en close bleef met mijn vader, kwam ik er gaandeweg achter dat mijn moeder er niet zo ver naast zat. Ik was denk ik een jaar of 13/14 toen ik de eerste enveloppen of opgerolde bankbiljetten thuis vond. Tot een paar jaar geleden heeft mijn vader altijd ontkend, zelfs als ik hem heterdaad betrapte. Tegenwoordig is mijn vader zo erg naar de kloten dat er op een dag een liter wodka en 3/4 gram coke doorheen gaan. Zijn persoonlijkheid is dusdanig aangetast dat hij een walgelijke versie van zichzelf is geworden, als het al 'hemzelf' te noemen valt. Ik heb het pijnlijke besluit moeten nemen om het contact met mijn ex-held en beste vriend te verbreken totdat hij nuchter is. Stiekem weet ik al dat dit moment nooit zal komen.
Ik bespaar jullie de rest van de traumadump en kom to the point: Ik ben zelf ook niet vies van een beetje drugs en heb zelf een hele tijd gekampt met een blowverslaving. Ik heb ongeveer alle 'gangbare' drugs gebruikt en veel lol gehad, maar blowen moest echt iedere dag. Ik heb ook altijd van mijn omgeving gehoord dat ik ook verslavingsgevoelig ben, omdat mijn vader dat is. Ik geloofde dit natuurlijk en het klinkt ook vrij logisch. Echter heb ik een half jaar geleden besloten te stoppen met blowen en ik heb tot op de dag van vandaag geen joint aangeraakt. Het was ook niet zo moeilijk als ik dacht. Ook met roken ben ik nu 3 weken gestopt na een pakje per dag te roken, en op 1 of andere manier vind ik het dus helemaal niet zo moeilijk. Ik ben tot de conclusie gekomen dat je precies zo 'verslavingsgevoelig' bent als dat je jezelf toestaat om te zijn. Door constant tegen mezelf te zeggen dat ik moet oppassen met middelen werd het ook de waarheid dat ik er niet mee om kan gaan. Hoe groter je angst voor de verslaving, hoe sneller het gebeurt. Hoe kijken jullie hier tegenaan? Misschien heb ik wel zo'n goed voorbeeld van hoe het niet moet gehad, dat ik verslaving al in de kiem kan smoren. Dit betekent overigens niet dat ik van plan ben om juist meer drugs te doen, ''want ik word toch niet verslaafd''. ik ga de goden niet verzoeken, maar ik denk dat ik er prima mee om kan gaan. Ik hoor graag hoe jullie hier naar kijken.
Of dit bericht een echte vraag is, of meer mijn hart luchten durf ik iet te zeggen, maar ik zou dit toch graag met jullie willen delen en horen of anderen dit ook hebben, of er tegenaan kijken. Voor een juist beeld even wat achtergrondinformatie:
In mijn leven heeft verslaving van kinds af aan al een gigantische rol gespeeld. Niet omdat ik zelf verslaafd was, maar mijn moeder was ervan overtuigd dat mijn vader een coke-probleem had. Hierom zijn ze toen ik nog jong was gescheiden, maar ik zag mijn vader nog altijd regelmatig. Hij was mijn grote held en ik lijk qua gedrag, interesses en humor onwijs op hem, dacht ik dan. Ik geloofde mijn moeder daarom ook nooit als ze dit soort beschuldigingen uitte en mijn vader zette haar altijd weg als een soort anti-drugsfascist die al begon te zeiken na 1 biertje. Naarmate ik ouder werd en close bleef met mijn vader, kwam ik er gaandeweg achter dat mijn moeder er niet zo ver naast zat. Ik was denk ik een jaar of 13/14 toen ik de eerste enveloppen of opgerolde bankbiljetten thuis vond. Tot een paar jaar geleden heeft mijn vader altijd ontkend, zelfs als ik hem heterdaad betrapte. Tegenwoordig is mijn vader zo erg naar de kloten dat er op een dag een liter wodka en 3/4 gram coke doorheen gaan. Zijn persoonlijkheid is dusdanig aangetast dat hij een walgelijke versie van zichzelf is geworden, als het al 'hemzelf' te noemen valt. Ik heb het pijnlijke besluit moeten nemen om het contact met mijn ex-held en beste vriend te verbreken totdat hij nuchter is. Stiekem weet ik al dat dit moment nooit zal komen.
Ik bespaar jullie de rest van de traumadump en kom to the point: Ik ben zelf ook niet vies van een beetje drugs en heb zelf een hele tijd gekampt met een blowverslaving. Ik heb ongeveer alle 'gangbare' drugs gebruikt en veel lol gehad, maar blowen moest echt iedere dag. Ik heb ook altijd van mijn omgeving gehoord dat ik ook verslavingsgevoelig ben, omdat mijn vader dat is. Ik geloofde dit natuurlijk en het klinkt ook vrij logisch. Echter heb ik een half jaar geleden besloten te stoppen met blowen en ik heb tot op de dag van vandaag geen joint aangeraakt. Het was ook niet zo moeilijk als ik dacht. Ook met roken ben ik nu 3 weken gestopt na een pakje per dag te roken, en op 1 of andere manier vind ik het dus helemaal niet zo moeilijk. Ik ben tot de conclusie gekomen dat je precies zo 'verslavingsgevoelig' bent als dat je jezelf toestaat om te zijn. Door constant tegen mezelf te zeggen dat ik moet oppassen met middelen werd het ook de waarheid dat ik er niet mee om kan gaan. Hoe groter je angst voor de verslaving, hoe sneller het gebeurt. Hoe kijken jullie hier tegenaan? Misschien heb ik wel zo'n goed voorbeeld van hoe het niet moet gehad, dat ik verslaving al in de kiem kan smoren. Dit betekent overigens niet dat ik van plan ben om juist meer drugs te doen, ''want ik word toch niet verslaafd''. ik ga de goden niet verzoeken, maar ik denk dat ik er prima mee om kan gaan. Ik hoor graag hoe jullie hier naar kijken.
toegekend ! Voor zijn realisme, de durf hier zijn casus op tafel te leggen. en zijn benaderingswijze.
