Hansgranaat
Newbie
Datum van de trip : 12 September 2025
Geslacht: Man (hetro)
Leeftijd: 32 jaar
Setting: Alleen met ervaring thuis.
Dosis: 150 ugl 1p-lsd, 1,5 hasj joint, 3 biertjes.
Geslacht: Man (hetro)
Leeftijd: 32 jaar
Setting: Alleen met ervaring thuis.
Dosis: 150 ugl 1p-lsd, 1,5 hasj joint, 3 biertjes.
Het was vrijdagmiddag tijdens mijn pauze van het werk toen ik met mijn beste vriend appten, en ik visualiseerde toen hoe wij die nacht hand in hand een sloot over sprongen midden in de woonkamer een half jaar geleden ergens in een weekend in februari met allebei een zegel van 150 ugl 1p-lsd op, en ik vroeg mijzelf af. Ik had er tog drie besteld? Waar is die laaste toen gebleven? En direct zie ik een beeld in mijn hoofd waarin ik hem achter in mijn telefoon deed, het zal tog niet dat die daar vanaf februari zit?
Ik besloot naar de wc te gaan om te kijken aangezien de meeste aanwezige collega's niet verder gaan dan een paar biertjes en een iets andere levens fase/style hebben dan ik en ik als persoon mensen hier ook niet mee opzadel, en ja hoor daar was het, verpakt in een klein gripzakje en licht bruin verkleurd. Het gaf gezien de tijd dat het er zat icm. de hitte van de telefoon en de kleur, niet echt een potentiële waarde. Ik wist dat het een 150ugl botler moest zijn aangezien ik toen een half jaar terug, drie botlers bij een vendor heb besteld en twee daarvan samen met hem had genuttigd maar tijdens de trip blijkbaar in mijn telefoon hoesje had gedaan.
Op godsgratie heeft de douane van: Schiphol, thailand en amerika, dit niet opgemerkt tijdens de scan toen ik op wereld reis ging in juni. Zelf had ik er gewoon nooit meer aan gedacht dat het er nog zat, dan had ik het nooit meegenomen en vanuit die landen (als ik er achter was gekomen) was het nooit meer mee terug gegaan, voormij iets het risico te groot gezien de mogelijke consequenties.
Ik keek naar het zakje en dacht, weggooien is ook wat. En morgen (zaterdag) heb ik niks op de planning dus kan ik heerlijk uitslapen, misschien eens een keer wat hasj halen voor het geval het op een domper uitdraait.
Uit het werk ben ik toen gelijk de nodige middelen gaan halen. De koelkast was al goed gevuld dus veel had ik niet meer nodig.
Gelijk voelde ik een soort spanning een kick, omdat je weet dat er wat gaat komen maar niet wat. Ik gebuik niet vaak hard drugs een paar keer per jaar en altijd psychedelica. Wiet nog wel eens op een feestje maar dan is het altijd een ander die mij in de verleiding brengt om een paar hijsjes te nemen. Hoe minder, hoe harder het genot.
Rond 20:00 uur
De zegel legde ik onder mijn tong. Ik had de setting daarvoor al helemaal voorbereid. Gordijnen dicht, lampen in diverse kleuren gezet en flink gedimd, kaarsjes aan, een film klaar gezet die nog op mijn lijst stond die ik nergens kon vinden tot ik twee weken daarvoor iptv kreeg. "Samsara" Fruit in stukjes gesneden, ipa biertje "invicible eyes, echt een aandrader" opengetrokken. Klaar voor de reis.
21:00 uur. Niks
21:30 uur
Nog steeds Niks, het was ook wel logische gezien de omstandigheden waar de zegel zich bevond, dacht ik. En ik besloot het het bad aan te zetten en er een flinke scheut baderdas in te gooien waarnaar ik in de achtertuin een hasj joint aanstak en wachtte tot het bad vol was. Al snel voel ik een lichte meligheid omdat ik ook al aan mijn derde biertje was begonnen en al wat van de hasj had gerookt, en ik ook niet veel van iets nodig heb om iets te voelen, en dat is echt het voordeel van lange pauzes. Ik nam nog een hijs en besloot het bad in tegaan waarin de hoop op een trip was verdwenen, dan maar laggen en nog even snel nam ik een laaste hijs.
Rond 22:00uur.
Het bad was net iets te heet, en wat kan een mens dan lopen klungelen als je gerhukt in het bad zit en niet de onderkant van je ballen "voor je gevoel," levend wil laten verbranden. Maar langzaam accepteerde ik de hitten en glee er steeds verder in, half stoned en dronken is dat tog een ontspannend en zalig gevoel en niet veel later dompel ik mijzelf helemaal onder en bleef zo lang als ik kon onderwater. Ik kwam boven water en ineens herkende ik een beeld, een verzadiging van kleuren, alles is intenser met een waas als filter. "Het zal tog niet? Dit is niet de hasj" zij ik. Tergelijk merkte ik dat mijn mentale dagelijkse gang van de denken langzaam begon stil te staan. Ik keek rond om mij heen naar alles en bestuurde enkel de details die mij op vielen, een kunstplant waarvan de bladeren als fractalen, rollend in herhalende patronen in elkaar overvloeien en een lampenbol die aan het plafond hing waar nog steeds geen kap omheen zit leek zo fel, dat Ik mijn arm richting de lamp uit stak en met mijn hand het licht blokkeerde. Ik zag de lichtstralen tussen mijn vingers door glinsteren, het voelde als de hand van god van kunstenaar michelangelo en ik begon ineens keihard te laggen en te huilen,
"Ik heb helemaal niks met God" zij ik tegen mijzelf. "wat heeft de mensheid tog geleden onder jouw bewind, en die van je al je rivalen waar men ook onder leed." Ik krapte achter mijn oor en dacht "ga ik op deze toer?" Nog steeds huilde en lachte ik, waarom? Geen idee. Ik heb nooit begrepen waarom mensen een god als waarheid beschouwen terwijl het enkel uit geschreven tekst bestaat dat ook nog eens tig keer is herschreven door verschilende auteurs en daaruit handelen en leven. Vanuit een rationeel denk beeld kan je hoop hebben dat het er is, maar het een boek zelf mag tog nóóit objectieve waarheid zijn. En ik zij "het is een traditie, zoals wij sinterklaas hebben." Ik kreeg een keihardelagkick omdat ik een beeld zag van gereformeerde ouders in de kerk, die hun kinderen vertelden dat de bijbel niet waar was, en ze al die tijd voor de gek zijn gehouden. (ik heb een lichte vorm dislectie en schijnbaar kan ik daardoor heel goed in beelden denken.) Ik merkte dat ik af begon te dwalen in mijn eigen gedachtes en dat dingen elkaar tegen begonnen tegen te spreken. Je moet nooit bang zijn om je eigen gedachtes te laten vieren, ik vind dat gewoon heerlijk, met of zonder drugs.
Ik veegde wat schuim aan de kant en keek door het water naar mijn benen. Het leek alsof het water uit allemaal lagen bestond en iedere laag een eigen kleur had dat een soort dimensie moest voorstellen wat samen weer op een regenboog leek.
Mijn benen leken heel klein en vies
omdat ik mijn nagels al even niet had geknipt." Wat maakt het allemaal ook uit." Dacht ik. En ik keek weer naar het felle licht van de lampenbol. "Niet weer he!" Riep ik nog steeds laggend en geïrriteerd. Het leek als of mijn gedachte gelijk weer in de richting god gingen en ik zij tegen mezelf "ik zit tegen een fucking lamp te praten." Ik had mijn telefoon tijdens het uitkleden op de badrand gelegd en besloot een nummer op te zetten, Suton - Tebra, ik sloot mijn ogen en genoot van zowel de muziek als de fractalen die leken op de visualisatie van een oude Windows media player. Naar nog wat andere psychedelische nummertjes was het bad al redelijk afgekoeld en hield ik het voor gezien.
22:45 uur.
Ingepakt in een pantalon en dikke trui. Schenk ik een gin tonic in en rook ik buiten de laaste kwart van de hasj joint op. In mijn dorp lijk ik de enigste die nog wakker is, terwijl het weekend is. Het is muis stil maar de lsd is nog lang niet moe, en je voelt gewoon "dit gaat nog wel even duren. En zeker de hasj en de alcohol geven heer een flinke boost bij. Ik had nooit gedacht dat die zegel na een halfjaar slapend in mijn telefoon nog zo krachtig was. (Mischien omdat die zo veel van de wereld heeft gezien, maar dit is puur een aaname). Ik neem een paar sloken water en een ijsje dat nog in de koelkas lag en ging in de achtertuin zitten met vol bewondering alles zo mooi kan bewegen.
Rond 23:15.
Tijd voor de film "Samsara", ik had al wat films gezien die onder onder invloed van lsd als advies op diverse fora werden gegeven, maar deze nog niet. Ik zetten hem aan en keek hem in een keer uit. Wat een is dit goed in elkaar gemonteerd zeg. Natuur rituelen industrie en dood, als een soort kringloop komen er telkens weer andere nieuwe beelden van over de hele wereld, soms snel en dan weer langzaam
Het is een film die niet te begrijpen is maar wel te voelen. Achter elk beeld is wel iets te bedenken maar ik daar uit was had het volgende beeld mij alweer te pakken. De grootste vraag voor mij, waar zijn we in godaam allemaal mee bezig. Pure kunst dit.
Rond 02:00 uur
De film was afgelopen maar ik zat nog vollop in een cinematishe trip, mischien eens wat creatiefs doen. Ik pakte het schaaltje fruit. En starte mijn versleten laptop op die ergens rond de acht jaar oud moet zijn en hij begon gelijk voluit te blazen, hij is betrouwbaar genoeg om elk momend te sterven, maar zolang die het nog nog doet... gelukkig staat al het belangrijke in de cloud. Ik betrapte mijzelf dat ik in mijn neus aan peuteren was en dacht, "hier kan ik wel wat over schrijven." En schreef het volgende :
Al dat gepeuter in je neus, die godganse dag door. Stiekemd om je heen kijken of niemand het ziet. Maar tegelijkertijd weet je ook dat de anderen het ook stiekem doen. Het lijkt bijna autonoom te gaan en zonder dat je het door hebt ben je er de hele dag door onbewust mee bezig.
En wat kan het dan soms lekker zijn, om ongegeneerd een harde vastklevende bonk die tegen de binnenkant van je neusvleugel is aangegroeid subtiel en met één vinger in een hoekje te drijven, waarnaar je hem met twee vingers heel langzaam uit je neus haalt en er als kers op de taart een lange sliert van snot die daar weer aan vastkleeft, recht je hersenpan uit te trekken.
En daar zit je dan... met je hand. Onvoorbereid.
Rond 02:30
Ik voelde dat de comedown begon en sloot de laptop af. Het was mooi geweest (beneden) en in deed alles uit en ging naar mijn slaapkamer. Als een cocon wikkelde ik mijzelf helemaal in de dekens en ik lag vredig, maar voelde dat slapen er nog niet in zat. " tijd voor wat sensatie met een rush" dacht ik. Ik sprong het bed uit en deed mijn badjas aan. Nog even snel een kleine hasj buiten gerookt, en daar heb mijzelf in bed eens flink... en de rest is geschiedenis.
Ik kijk terug op een bijzondere avond met mijzelf. De laatste jaren heb ik ontdekt hoe ik echt plezier kan hebben in mijn eigen gezelschap, en dat is iets dat niemand voor je kan doen, dat moet iedereen zelf leren. Geloof me, het wordt alleen maar leuker als je je eigen gedachten eens laat gaan want dat is wie je bent. Want van zulke avonden kan ik iniedergeval lang teren, en voel mij daarzelfs maanden goed door. Het blijft een bijzonder iets lsd en ergens vind ik het jammer dat het er juist voor heeft gezorgd dat ik de poort van het limiet van de verbeelding kon openen, het liefst doe ik het allemaal op eigen houtje. Maar af en toe heb ik gewoon een sleutel nodig, de deur heb ik al lang gevonden. Al kan het soms een chaos van gedachtes zijn, daar tussen in zit wat ik wil hebben.
Het gaat u allen goed en onthoud, je bent langer dood dan je leeft.
