De waarheid

[mistakemaker]

Beste leden,

Dit is mijn verhaal die ik ga delen met mijn psychiater en psychisch ondersteunende.
Ik durfde eerst niet eerlijk te zijn, maar besef me dat zonder de waarheid er ook geen oplossing komt.

Probeer me alsjeblieft niet te oordelen, ik ben bewust van alles wat ik fout doe en dat ik flink de mist in ben gegaan.

Dit is mijn jeugd:

Mijn jeugd, relatie met mijn vader en zijn overlijden
In mijn jeugd had ik een sterke band met mijn vader, maar die was niet zo sterk als toen ik later weer contact met hem opnam. Pas vanaf dat moment begon ik een diepere vriendschap op te bouwen, wat ervoor zorgde dat hij mijn steun en toeverlaat werd en de enige persoon was die ik volledig vertrouwde. Ik had een periode van afstand van mijn vader van twee jaar, deels omdat mijn broer dit ook deed en omdat ik dacht dat mijn vader te streng was. Achteraf besefte ik dat hij dat alleen deed omdat hij het beste voor me wilde, wat ik later pas echt begreep. Nadat ik weer contact met hem had, was hij altijd degene die me hielp, en die band was iets heel speciaals voor mij. Zijn verlies heeft een enorme leegte achtergelaten, omdat hij de enige was die me echt begreep en volledig vertrouwde. Zijn overlijden heeft ervoor gezorgd dat ik in een put terechtkwam, omdat er niemand meer is die ik 100% kan vertrouwen en die me kan helpen wanneer ik radeloos ben.

Mijn mentale gezondheid en depressie
Ik heb mijn hele leven al last van depressie en heb nooit echt zin gehad in het leven. Dit komt ook doordat ik altijd moeite heb gehad met het opbouwen van vriendschappen, wat het gevoel versterkt dat mensen me niet mogen. Dit gevoel komt volgens mij doordat ik anders denk dan anderen en in andere situaties zit. Ook de dingen waar ik me mee bezighoud, lijken vaak niet in lijn te liggen met die van anderen, wat het gevoel van anders-zijn versterkt. Na het overlijden van mijn vader is mijn mentale gezondheid verder verslechterd, en ik voel me nu verloren, mentaal en sociaal. De leegte van zijn afwezigheid is enorm, en het lijkt alsof ik niemand meer heb die me volledig begrijpt of kan vertrouwen. Het gebrek aan een vertrouwde steun heeft me nog verder in een depressie gestort, waardoor ik me vaak eenzaam voel.

Mijn sociale leven en mijn beste vriend
Het feit dat mijn beste vriend steeds meer andere prioriteiten lijkt te hebben en weer contact zoekt met andere mensen maakt me onzeker. Ik hoor minder van hem, en dat vergroot het gevoel van eenzaamheid, omdat ik verder eigenlijk niemand heb waarmee ik echt een hechte band heb. Ik heb het gevoel dat ik voortdurend alleen ben, of mijn vriend is in mijn kamer en ik voel me opgesloten. Deze gevoelens van isolatie versterken mijn mentale strijd.

Relaties
Hoewel mijn vriend tot nu toe degene was die het beste voor me deed, merk ik dat ik niet meer hetzelfde kan voelen voor hem als vroeger. Dit komt niet omdat ik niet van hem houd, maar omdat ik soms afstand zoek, niet omdat ik niet van hem houd, maar omdat het soms gewoon niet goed voelt en ik vaak liever alleen ben, wat me verdrietig maakt. Het voelt soms alsof ik niet volledig met hem verbonden kan zijn, wat mijn gevoelens verward maakt.

Mijn fysieke klachten en hun impact op mijn leven
Mijn lichamelijke klachten zijn een dagelijkse uitdaging. Ik dacht dat een borstverkleining me zou helpen om van mijn chronische rugpijn af te komen, maar helaas is dat niet het geval. Ik heb nog steeds elke dag last van rug-, nek- en schouderklachten, en ik ervaar ook pijn in mijn borsten. Naast de fysieke pijn heb ik regelmatig last van misselijkheid, buikpijn, extreme vermoeidheid, slaapproblemen, hoofdpijn en lichte duizeligheid. Ik denk soms dat ik last heb van paniekaanvallen, vooral wanneer ik begin te zweten. Deze klachten dragen in belangrijke mate bij aan mijn gevoel van lichamelijke uitputting en onmacht, wat mijn mentale toestand verergert.

Mijn middelengebruik en waarom ik ze neem
Omdat mijn lichamelijke en mentale klachten mijn energie wegnemen, gebruik ik bijna dagelijks 3FMA om de energie te vinden die ik nodig heb voor mijn werk. Dit helpt me om door de dag heen te komen, maar het heeft ook bijwerkingen, zoals het creëren van afstand tussen mij en andere mensen, zoals mijn vriend. Ik merk dat ik meer moeite heb om verbinding te maken met anderen, wat mijn zorgen over mijn relatie met mijn vriend versterkt. Daarnaast gebruik ik af en toe (research) benzodiazepinen om te kunnen slapen, maar deze helpen niet veel. Ik merk dat ik mijn werk alleen vol kan houden door het gebruik van drugs, omdat ik zonder onvoldoende energie heb door mijn slechte slaap. Dit maakt me bang dat ik afhankelijk wordt van deze middelen om te kunnen functioneren, wat me steeds meer angstig maakt over de toekomst.

Schuldgevoelens en spijt over het verleden
De schuld die ik voel over het verlies van mijn vader blijft me achtervolgen. Ik denk dat ik misschien meer voor hem had kunnen doen of dichter bij hem had moeten zijn toen hij het het meeste nodig had. Het verlies van mijn vader heeft een enorme invloed op me, vooral omdat ik me realiseer dat hij de enige was die ik volledig vertrouwde en begreep. Dit gemis maakt het nog moeilijker om verder te gaan, vooral nu ik voel dat er niemand meer is die me zo goed begrijpt. De gevoelens van schuld die ik heb, versterken mijn pijn en verdriet.

Jezelf kwijtraken en mijn gevoelens van eenzaamheid
Ondanks dat ik omringd ben door mensen, voel ik me vaak eenzaam. Het lijkt alsof niemand me echt begrijpt of met me kan meeleven zoals mijn vader dat deed. Zelfs als ik probeer om mijn gevoelens te delen, heb ik het gevoel dat anderen me niet echt begrijpen. Dit heeft me in een situatie gebracht waarin ik mezelf kwijtraak. Ik voel me mentaal en sociaal verloren en heb het gevoel dat ik niet in de wereld pas. Deze constante eenzaamheid en het gevoel van niet-begrepen worden maken het moeilijk om vooruit te kijken, en versterken mijn gevoelens van hopeloosheid.

Mijn werk en toekomstangst
Ik werk nu weer, maar ik voel dat ik alleen door drugs in staat ben om door te gaan. Ik heb geen energie door de slechte slaap, en de angst om niet in staat te zijn mijn werkdag te voltooien, maakt het moeilijk om positief te blijven. Ik heb moeite met het zien van een toekomst voor mezelf, en ik wil zelfs geen toekomst. Wanneer ik dit aan anderen vertel, heb ik het gevoel dat ze me niet begrijpen en denken dat ik hen niets beteken. Het lijkt alsof anderen altijd een groep vrienden hebben om mee te praten of dingen mee te doen, wat me jaloers maakt omdat ik dat niet heb. De angst om te falen en het gevoel van isolement maken het moeilijk om me voor te stellen dat er iets beters in de toekomst voor me is.

Dankjewel voor het lezen ❤️

 

[De Zandman]

Dit is nogal een verhaal! Heftig!
Ik denk, dat je een aantal verkeerde denkbeelden hebt.
Ook al is een gedeelte afkomstig van bepaalde gebeurtenissen, een veel groter aantal zijn domweg niet de juiste.
Het denken dat je niets betekent voor anderen, misschien je vriend, klopt niet. Dat
Zal je vriend kunnen toegeven. Dit is belangrijk, het is in wezen de belangrijkste persoon in jouw leven.
Wat anderen denken, who cares? Jij bent zoals je bent. Het is aan anderen inderdaad om te bezien of ze daarmee kunnen omgaan.
Kunnen ze dat niet, heel simple, dan zijn dit niet de juiste mensen om mee om te gaan. Deze mensen kun je missen als kiespijn
De mensen, die wél met jouw persoontje willen en kunnen omgaan, dat zijn de mensen in wie je wat kunt investeren. Dat kunnen vrienden worden of zijn!
Je zult zien, dat dit meer mensen uit je omgeving zijn, dan dat je gedacht hebt!
Hoe vergroot je dit aantal mensen?
Ga activiteiten ondernemen waar meer mensen komen. Zoals een club, een vereniging. En, ga naar buiten. Vrijwilligerswerk doen als je daarvoor de tijd hebt. Daar tref je nieuwe mensen.
En dit allemaal zou jouw denkbeelden kunnen veranderen mettertijd.
Je werkt weer, dat is goed. Die drugs, die je denkt nodig te hebben, klopt dat echt?
Of denk je dit maar?
Probeer eens wat minder daarvan te nemen en kijk hoe dit uitwerkt?
Die drugs kunnen als bijwerking hebben, dat je verkeerde denkbeelden krijgt....

Ik hoop dat je hier iets mee kunt.
Het is zooooo jammer, als je blijft hangen in een negatieve mindset....
En anders zou contact met een goede psycholoog kunnen helpen.
Daar zijn weinig gesprekken voor nodig in de meeste gevallen.

Ik wens je het allerbeste en sterkte toe!

 

[Damius]

Hey, wat moedig dat je dit deelt. Een belangrijke eerste stap in het maken van verbinding is het tonen van kwetsbaarheid. En dat doe je door middel van dit topic.

Het klinkt alsof je al belangrijke stappen in je persoonlijke ontwikkeling hebt doorlopen; je herkent waar bepaalt gedrag vandaan komt en ook herken je bepaalde patronen in jouw gedrag. Dat is heel belangrijk en wees daar al trots op. Want door te weten wat bepaalt gedrag veroorzaakt kun je met jezelf aan de slag.

Vervelend te horen dat je je zo in de put voelt / geïsoleerd. Het lastige aan jouw situatie met dagelijks gebruik van stimulanten, is dat je niet goed onderscheid kunt maken tussen de oorzaak van jouw vervelende gevoel en jouw vervelende gevoel zelf. Zie ook onderstaande voorbeelden:

Omdat mijn lichamelijke en mentale klachten mijn energie wegnemen, gebruik ik bijna dagelijks 3FMA om de energie te vinden die ik nodig heb voor mijn werk. Dit helpt me om door de dag heen te komen, maar het heeft ook bijwerkingen, zoals het creëren van afstand tussen mij en andere mensen, zoals mijn vriend. Ik merk dat ik meer moeite heb om verbinding te maken met anderen, wat mijn zorgen over mijn relatie met mijn vriend versterkt

Na het overlijden van mijn vader is mijn mentale gezondheid verder verslechterd, en ik voel me nu verloren, mentaal en sociaal. De leegte van zijn afwezigheid is enorm, en het lijkt alsof ik niemand meer heb die me volledig begrijpt of kan vertrouwen.

De 3FA heeft invloed op je algehele gemoedstoestand en zorgt ook voor verergering / stagnatie in jouw rouwproces. Het niet kunnen vertrouwen van mensen of je onbegrepen voelen wordt absoluut versterkt doordat je dagelijks onder invloed bent. In het verleden heb ik wel eens stiekem gesnoven (pep, coke) om net wat meer energie te krijgen, bijvoorbeeld voordat vrienden of vriendinnen langskwamen. Ik deed het met als doel: in verbinding komen. Resultaat was het tegenovergestelde; ik wilde de verhoogde hartslag onderdrukken, want o wee, niemand mocht het doorhebben. Ik voelde mij alsof ik onder een dekmantel leefde op dat moment met lichte paranoia (toch een nakje te veel genomen? Heb ik grote pupillen?). Het gebruik leidde juist tot verdere isolatie.

De belangrijkste tip voor nu die ik je kan delen, is om eerlijk over je gebruik te zijn richting je psychiater. Wellicht kan er door middel van bupropion een nieuwe balans voor jou worden gemaakt. Tijdelijk overstappend en dat dan afbouwen, zodat de dopamine-rebound en gevolgde depressieve gevoelens op de korte termijn niet te groot is. Maar dan onder professioneel toezicht en nog veel belangrijker: een professionele gesprekspartner die jou de komende tijd kan begeleiden.

Mijn werk en toekomstangst
Ik werk nu weer, maar ik voel dat ik alleen door drugs in staat ben om door te gaan. Ik heb geen energie door de slechte slaap, en de angst om niet in staat te zijn mijn werkdag te voltooien, maakt het moeilijk om positief te blijven.

Dit is de vicieuze cirkel die moet worden doorbroken. Ik spreek uit ervaring en kan je in ieder geval als positieve noot meegeven dat je je echt positiever zult voelen als je met jezelf aan de slag gaat onder professionele begeleiding. Small steps. Maar door zelf de regie te pakken en een andere koers te varen, zul je snel voelen dat je je beter over jezelf gaat voelen. En dat zorgt er weer voor dat je makkelijker in verbinding komt met anderen.

maar besef me dat zonder de waarheid er ook geen oplossing komt.

Dit heb je helemaal goed. En weet ook: verbinding met anderen begint met goede verbinding met jezelf.

Heel veel sterkte en blijf vooral van je afschrijven.

 

[Neo-Shulginist]

Dit is mijn verhaal die ik ga delen met mijn psychiater en psychisch ondersteunende.
Ik durfde eerst niet eerlijk te zijn, maar besef me dat zonder de waarheid er ook geen oplossing komt.

Probeer me alsjeblieft niet te oordelen, ik ben bewust van alles wat ik fout doe en dat ik flink de mist in ben gegaan.

Goed dat je het deelt!

Kan het misschien ook zijn dat je je teveel bewust bent van dingen die je mogelijk fout zou hebben gedaan?
En dat je daarom zo'n last hebt van zwaarmoedige gevoelens..?

Ik denk bijvoorbeeld niet dat het jouw verantwoordelijkheid was om voor je vader te zorgen. In tegendeel zelfs..

Wat betreft eenzaamheid, heb je al de uitzending van De Verwondering met Jan Geurtz gekeken? Die had ik al gedeeld onder je vorige post, maar nu vind ik dat die nog veel relevanter is. Jan Geurtz legt perfect uit wat eenzaamheid, nare gevoelens, en drugsgebruik met elkaar te maken hebben. Aanrader:

Verder denk ik dat de situatie met je vriend misschien kan duiden op een angstige hechtingsstijl. Wat me triggerde in je verhaal is dat je aan de ene kant afstand zoekt, maar aan de andere kant je daar ook slecht over voelt. Misschien helpt het om wat meer meer te lezen over hechtingsstijlen en hoe dat relaties kan beïnvloeden. Deze website is daarvoor heel goed:

Disorganized Attachment Style: Everything You Need to Know

A disorganized attachment style (fearful-avoidant) develops when the child’s caregivers – the only source of safety – become a source of fear.

www.attachmentproject.com

 

[Cardboard]

Je verhaal raakt me diep, ik herken veel van je gevoelens.
En de reden(en) om drugs te gebruiken zodat je toch de dagen door komt.

Wat me ook opvalt is het gedeelte over de paniekaanvallen. Die uitten zich bij mij ook lichamelijk. Dan werd ik opeens (heel kort) heel ziek en kon die aanvallen niet verklaren. Ze verdwenen ook weer na een half uur ongeveer.

Ik zou zeggen; houd het bij - schrijf het op. De momenten wanneer je pijn hebt, de duur van de pijn en eventuele andere verschijnselen die erbij horen.

Gebruik je meerdere keren in de week (of dagelijks) RC benzodiazepinen? Wees hierin zo specifiek mogelijk naar je hulpverleners zodat ze kunnen helpen om veilig te stoppen. Ook hiervoor kan een (drugs)dagboekje goed helpen. Ik had op mijn dieptepunt echt niet door hoeveel en vaak ik nam.

ik ben bewust van alles wat ik fout doe en dat ik flink de mist in ben gegaan.

En hoe moeilijk ook, probeer jezelf niet af te straffen. Dit alles had je van tevoren niet bedacht, toch? Je bent juist hard aan het werk om de situatie te verbeteren. Daar mag je trots op zijn.

Heel veel sterkte en zet 'm op!

 

[LucidLucy]

Knap dat je dit hier zo open deelt!

Zelf had ik bijzonder veel herkenning in de volgende dingen

Dit gevoel komt volgens mij doordat ik anders denk dan anderen en in andere situaties zit. Ook de dingen waar ik me mee bezighoud, lijken vaak niet in lijn te liggen met die van anderen, wat het gevoel van anders-zijn versterkt.

Ik heb het gevoel dat ik voortdurend alleen ben, of mijn vriend is in mijn kamer en ik voel me opgesloten.

Het voelt soms alsof ik niet volledig met hem verbonden kan zijn, wat mijn gevoelens verward maakt.

Ondanks dat ik omringd ben door mensen, voel ik me vaak eenzaam. Het lijkt alsof niemand me echt begrijpt

Dit is ook wel een beetje de rode draad in mijn eigen leven. Me anders voelen dan anderen, geen diepe emotionele connectie kunnen maken. Ik kon wel.oppervlakige vriendschappen aangaan, maar mistte altijd net die volledige verbinding. Ik ging mezelf er ook echt door haten.

Hopelijk kan je weer uit dit dal klimmen. Zeker nog zo kort op het overlijden van je vader is het pittig als je niet ècht met anderen je gevoelens kan delen.

It does get better ♥️

Mij heeft o.a. schematherapie veel geholpen met die kernovertuiging dat ik anders ben dan anderen.
Dat, èn nieuwe vriendschappen aangaan met mensen die op een constructieve manier bezig zijn met zelfontwikkeling. Ofwel bij de Zen meditatie club die ik een tijd deed ofwel bij de meetings.
Het scheelt al een hoop als je je kan uiten bij mensen van wie de neuzen dezelfde kant op staan.

Met anderen komt bij mij die emotionele connectie veel lastiger op gang.

En zoals hierboven al benoemd. Als praten een brug te ver is of niet goed lukt: schrijven.

 

[Shinyzappy]

Wat anderen denken, who cares? Jij bent zoals je bent. Het is aan anderen inderdaad om te bezien of ze daarmee kunnen omgaan.
Kunnen ze dat niet, heel simple, dan zijn dit niet de juiste mensen om mee om te gaan. Deze mensen kun je missen als kiespijn
De mensen, die wél met jouw persoontje willen en kunnen omgaan, dat zijn de mensen in wie je wat kunt investeren. Dat kunnen vrienden worden of zijn!

Beetje off topic. Maar dit is precies de gedachte die ik al aanhoud als moraal/principe van mijzelf sinds dat ik 13/14 ben hierdoor heb ik altijd sterk in mijn schoenen gestaan.
En daaraan toe te voegen” t leven draait gewoon door je kan hier en daar overal en om mensen moeilijk gaan zitten doen of in de knel zitten maar daar ga je niet op vooruit”
met deze gedachten stimuleer ik mijzelf waardoor ik mezelf eigenlijk altijd goed voel. wanneer er een situatie voorkomt maakt nie persé wat( kan je zelf ook wel inbeelden neem ik aan) toch maar een voorbeeld, een relatie die stukgaat dan denk ik dit bij mezelf” t leven draait gewoon door je kan hier en daar overal en om mensen moeilijk gaan zitten doen of in de knel zitten maar daar ga je niet op vooruit”

 

[mistakemaker]

Ook al is een gedeelte afkomstig van bepaalde gebeurtenissen, een veel groter aantal zijn domweg niet de juiste.
Het denken dat je niets betekent voor anderen, misschien je vriend, klopt niet. Dat
Zal je vriend kunnen toegeven. Dit is belangrijk, het is in wezen de belangrijkste persoon in jouw leven.

Daar heb je zeker gelijk in. Ik bedoel ook zeker niet dat mijn vriend, beste vriend en familie etc niet om mij geven. Ik bedoel alleen dat ik me desondanks toch heel alleen voel in mijn hoofd. En wat mijn vriend betreft, ik woon samen met hem (bij mijn ouders) door omstandigheden en ik hecht veel waarde aan soms even alleen zijn en alles te bezinken, dat gaat nu dus niet meer zomaar.

Je werkt weer, dat is goed. Die drugs, die je denkt nodig te hebben, klopt dat echt?
Of denk je dit maar?
Probeer eens wat minder daarvan te nemen en kijk hoe dit uitwerkt?
Die drugs kunnen als bijwerking hebben, dat je verkeerde denkbeelden krijgt....

Hierover deel ik je mening volledig, de drugs maken het erger, lichamelijk en emotioneel. Vandaar dat ik dat deel ook toelicht. In het begin was het gewoon voor de leuk, toen werd het een oplossing en nu heeft het me mentaal en fysiek verzwakt en ben ik afhankelijk.

En anders zou contact met een goede psycholoog kunnen helpen.
Daar zijn weinig gesprekken voor nodig in de meeste gevallen.

Ik wens je het allerbeste en sterkte toe!

Dankjewel! Ik heb momenteel 2 intakes gehad en heb volgende week een afspraak bij de psychiater

 

[De Zandman]

Goed zo!
Laat je weten, hoe dat gesprek is verlopen? Mag ook per PM

 

[KipEi]

Wat een heftig verhaal en wat erg voor je dat allemaal te doorstaan hebt, maar tof dat je het deelt. Het beste is denk ik inderdaad zoals je hierboven noemt met een psychiater gaan praten. En anders als je iets wil uitpraten of je hebt even contact nodig dan mag je altijd een PM sturen. Heel veel succes bij de psychiater.

 

[_shikantaza]

Hierover deel ik je mening volledig, de drugs maken het erger, lichamelijk en emotioneel. Vandaar dat ik dat deel ook toelicht. In het begin was het gewoon voor de leuk, toen werd het een oplossing en nu heeft het me mentaal en fysiek verzwakt en ben ik afhankelijk.

Gedachtenexperiment voor jou, voordat je naar de psychiater gaat (alleen als je zin hebt hoor, hoeft absoluut niet): wat is het verschil tussen drugs en medicijnen?

 

[De Zandman]

Sommige medicijnen zijn in wezen legale drugs, zoals oxcycodon, fentanyl, oxcycontin pregabaline.
Andere medicijnen zijn geen drugs. De meerderheid zelfs.
Daar krijg je geen roes van.
Van de drogerende medicijnen krijg je wel een roes. Dat is het verschil i.m.o.