Snuifcabine
Bewuste gebruiker
Context
Wie: Alleen ik. (ja ik weet het, onverstandig).
Wat: 4 zegels LSD-25. Ze werden door de reputabele dealer geadverteerd als 240ug, wat in theorie zou betekenen dat ik 960ug LSD hebt gebruikt. De trip was heel intens, veel intenser dan mijn vorige 300ug 1P-LSD trip.
Waar: In mijn kamer (studentenhuis) met uitzicht op de natuur vanuit het raam.
Waarom: Dit was het laatste moment dat ik tijd had om te trippen voor de komende maanden. Ik had nog 4 zegels LSD liggen en dacht dat de zegels zwakker zouden worden als ik ze nog langer zou bewaren.
Duur van de trip: Ongeveer 13 uren en een kwartier.
Vorige ervaringen: 1P-LSD, LSD-25, N,N-DMT, truffels, paddo's (golden teacher), XTC/MDMA, wiet, ketamine, 2C-B, O-PCE.
Fuck it, let’s go!
De afgelopen weken heb ik steeds nagedacht om nog een keer te gaan trippen, aangezien ik hierna een drukke periode tegemoet zal gaan. Meestal wacht ik dan tot er een dag is dat ik echt zin heb om te trippen en de omstandigheden juist zijn. Na al mijn sociale verplichtingen te hebben afgerond, dringt het tot mij door dat vandaag de dag is dat ik ongestoord in mijn eentje kan trippen. Nog met enige twijfel pak ik mijn drugs collectie er bij en haal ik de LSD zegels tevoorschijn die ik driedubbel heb verpakt in gripzakjes. Omdat ik niet de exacte sterkte weet van de LSD zegels, twijfel ik nog enigszins over hoeveel ik zal pakken. Aangezien ik op internet ooit heb gelezen dat LSD na een paar maanden op kamertemperatuur minder sterk kan worden, dacht ik: fuck it, ik stop ze gewoon alle vier in mijn mond.
T+00:00 (15:45): de tijd van inname
De zegels raken de onderkant van mijn tong en nu is er geen weg meer terug, let’s go!!!
Ik doe nog even de afwas, ruim mijn kamer op en ga nog even snel stofzuigen. Een nette, opgeruimde kamer is veiliger, zorgt voor rust in je hoofd en is voor mij een soort ritueel om een trip te starten.
T+00:30 (16:15): opkomende effecten
Wanneer de effecten opkomen zet ik muziek (techno) op en ga ik douchen, het warme water voelt heerlijk op mijn hoofd. Ik droog mij af en doe comfortabele kleding aan. Het begint al moeilijker te worden om te lopen, ik waggel als een pinguin richting mijn bed. De duistere techno ga ik steeds slechter op, dus schakel ik over naar mijn rustige playlist die ik speciaal gemaakt heb voor trippen.
T+01:55 (17:40): Ik ga bad
Mijn gedachten gaan de verkeerde kant op, omdat ik een beetje overrompeld wordt door sterkte van de trip. Op mijn voorhoofd voel ik koud zweet, ik adem snel en mijn hartslag is enorm hoog door de angst dat ik de piek van de trip misschien niet kan verdragen. Als afleiding loop ik even naar de koelkast om een glas sinaasappelsap te pakken. Het valt mij op dat alles er vies en donker uit ziet, ook zie ik een soort van zwarte vlekken in mijn zicht, het lijken wel een soort van vogels die je in de verte ziet ofzo. Tijdens het drinken van de sinaasappelsap wordt de trip nog veel sterker en verlies ik de grip op de realiteit. Ondanks dat ik mij besef dat ik zelf door deze zware trip heen moet gaan, zoek ik mijn (nietsvermoedende) huisgenoten op om te vragen of ze mij kunnen helpen met de trip. Tot mijn schrik zie ik dat de huisgenoten niet meer thuis zijn en hierdoor maak ik mij zorgen over mijn eigen veiligheid. Ook twijfel ik aan wat ik zie, aangezien ik in cirkels begin te denken en delen ben vergeten toen ik terug liep naar mijn bed. Ik heb toch niets geks gedaan in de delen die ik vergeten ben? Dan denk ik aan enkele LSD horror verhalen die ik ooit heb gelezen. Wat als ik straks ontspoor en naakt buiten ga lopen, of nog erger, misschien in een psychose terecht kom en anderen in gevaar breng? Op dit moment zie ik maar 1 veilige optie, namelijk 112 bellen (stomkop dat ik ben). Aangezien ik andere mensen niet in gevaar wil brengen, draag ik verantwoordelijkheid en bel ik 112. Er komt een hele aardige vrouw aan de lijn en ik vertel, voor zover ik nog verstaanbaar ben, dat ik teveel LSD heb genomen en mij zorgen maak over mijn eigen en anderen hun veiligheid. Ik weet dat je niet echt kunt overdoseren op LSD, maar mijn hartslag, snelle ademhaling, koud zweten en verlies van grip op de realiteit maakten mij zorgen. Gelukkig reageert de vrouw heel kalm en merk ik dat de hartslag weer oke wordt. Ik bied mijn excuus aan voor het bellen en we trekken de conclusie dat er geen directe nood is. Omdat ik mij nu een stomkop voel, zet ik mijn mobiel uit zodat ik niet nogmaals 112 bel ofzo. Na het gesprek kan ik mij nauwelijks nog herinneren wat ik verteld heb. Het was niet de bedoeling dat de vrouw van 112 zo ongeveer mijn tripsitter was, maar ik ben haar ontzettend dankbaar voor hoe ze gehandeld heeft.
T+02:15 (18:00): De rust wedergekeerd
Ik ga weer op bed liggen en zet rustige nummers op. Vervolgens doe ik wat ademhalingsoefeningen en ben ik even een paar minuten aan het mediteren. In plaats van te vechten tegen de trip, geef ik mij langzaam over aan deze prachtige drug.
Op mijn koptelefoon klinkt het nummer Hammock Therapy van Sphongle.
Dit nummer weet mij altijd helemaal te kalmeren voor een DMT trip en doet nu ook zijn werk. Ik voel mij samensmelten met het universum, het voelt alsof de lucht die ik inadem als een soort wind door mij heen gaat. Omdat het raam op een kier staat, komt er een briesje wind van buiten die ik langzaam over mijn huid heen voel gaan, kippenvel. Vervolgens gaat de playlist over naar het volgende nummer, Sweet Lullaby van Deep Forest.
Het zonlicht dat door de bladeren van de bomen in mijn gezicht schijnt wordt heel fel. Een groot wit licht komt op mij af met daarin allemaal patroontjes. Dit zie ik soms ook aan het begin van een DMT trip, een soort licht dat overgaat in een tunnel met geometrische patronen in de vorm van een spiraal. De hallucinaties zijn echt bizar, ik zie allemaal geometrische vormen en maya achtige figuren.
Ook zie ik vormen die lijken op schilderijen van M.C. Escher en een grafische illustratie van de wiskundige Mandelbrot formule: “Mandelbrot fractal zoom”.
De trip wordt sterker, ook als ik mijn ogen open doe zie ik allerlei hallucinaties. Uiteindelijk lijkt het alsof ik bij het einde van een soort tunnel kom en voelt het alsof ik mij bevind in een soort lege ruimte. In de verte zie ik een entiteit die steeds dichterbij komt, een kleurrijke entiteit met een blauwe huidskleur en het gezicht van een olifant. Ik heb ooit een DMT tripreport gelezen waarbij iemand ook een entiteit tegenkwam met het gezicht van een olifant, maar ik wist niet precies wie/wat deze entiteit/god is. Spoiler alert, ik zal aan het einde van dit tripreport vertellen wie deze entiteit is. De trip lijkt nu te veranderen, de muziek begint synchroon te lopen met de entiteiten. Telkens als er een entiteit tevoorschijn komt, wordt er gezongen en komt het geluid naar de voorgrond. Wanneer de eniteit weer weg gaat, gaat het geluid meer naar de achtergrond en lijkt de muziek ineens sneller af te spelen. Nadat de entiteit met het olifantenhoofd verdwijnt, krijgt de trip een andere wending. Ik verlies compleet het besef van tijd.
T+??:?? (besef van tijd kwijt): Ego death
Op dit moment voel ik weer dat mijn hartslag hoog is. Mijn tanden staan stijf op elkaar en ik merk dat de trip mij een beetje omver blaast qua intensiteit. Misschien is dit wel het moment dat ik zal sterven. Wanneer ik mij er aan overgeef, flitsen er allemaal gezichten voorbij van mensen die ik ontmoet heb in mijn leven die belangrijk zijn. Ik zie dan steeds twee gezichten naast elkaar: zus en de vriend van mijn zus, vader en moeder, daarna vrienden van mij enzovoort. Vervolgens besef ik mij hoeveel er de afgelopen jaren is veranderd. Het afgelopen jaar is mijn leven mooier dan ooit, ik heb een ontzettend leuke vriendengroep en iedereen is heel chill, lief, behulpzaam enzovoort. Ze houden van mij zoals ik ben en vinden dat ik een ontzettend mooi karakter heb, *pinkt traantje weg. De laatste maanden begint deze liefde eindelijk tot mij door te dringen, dit drong in het verleden niet tot mij door omdat ik vroeger veel gepest ben op de basisschool. Hoe kan het toch dat de afgelopen tijd alles zo mooi is, zou mijn leven een bedenksel zijn en maak ik het prettig voor mijzelf?
Aan de andere kant zie ik ook welke richting de maatschappij op gaat: crisis, afgunst, overmatig drugsgebruik, niet meer willen werken vanwege het oneerlijke systeem terwijl er wel werk nodig is. Wanneer ik mijn ogen open doe, zie ik enorm grote zwarte vogels overvliegen, het lijkt wel op jurassic park. Waarschijnlijk zijn dit visuele hallucinaties van kraaien of duiven die overvliegen.
Ik sluit mijn ogen weer en dan vlieg ik door een spiraalvormige tunnel, waarbij ik opnieuw de gezichten zie van mensen die ik ken. De gezichten herhalen en iedere keer lijken ze donkerder en kwader te worden, alsof al deze personen iets in hun leven hebben waarbij ze uiteindelijk gepakt worden door het kwaad. Aan het einde van de tunnel zie ik aan de linkerkant een zon met een paar wolken en duiven die rondjes vliegen. Aan de rechterkant zie ik kraaien vliegen, dode bomen en vormen die op demonen lijken. Is dit het dan, het einde der tijden? Zal ik in een ogenblik ervaren waar je komt als je dood gaat?
Tot mijn verbazing gebeurd er helemaal niets, het universum verdwijnt en ik kom in een soort leegte. Ik ervaar mijn grootste angst, namelijk dat ik dood ben, maar tot in de oneindigheid bij bewustzijn zal blijven. Dan zie ik weer de gezichten van mensen die ik ken, deze personen leven nog steeds terwijl ik al ben gestorven. Bij ieder gezicht ervaar ik het leven van die persoon en loopt de tijd in het universum steeds verder door. Iedere keer dat ik een leven mee maak, besef ik dat dood gaan geen zin heeft, want dan komt mijn bewustzijn in een ander lichaam terecht en zal ik voortleven. Ik ervaar dit ook, ik zie een soort tijdlijn waarbij mijn leven is geeindigd. Daarna ervaar ik het leven van een vriend die later dood ging, het leven van mijn zus, haar vriend, enzovoort. Wat ik ook probeer, de vloek en zegen dat bewustzijn heet, zal altijd voortdenderen als een trein door de eeuwigheid. De tijd gaat steeds sneller, sneller, sneller, levens gaan in seconden voorbij, dan milliseconden, nanoseconden etc. Ik ervaar eeuwigheid waarbij ik genoeg heb van mijn bewustzijn en het bewustzijn saai vind worden, hierdoor ben ik een soort van aan het lijden in de eeuwigheid. Uiteindelijk heb ik alle levens in dit universum meegemaakt en kom ik bij een soort eindpunt.
Bij dit eindpunt komt een entiteit tevoorschijn die een god moet zijn, het is een god met lang zwart haar, meerdere armen, ook weer met een blauwe huidskleur. Dan besef ik mij: als alle levens in dit universum mijn ziel hebben gedragen, ben ik dan iedereen, inclusief god? Ben ik helemaal alleen in dit heelal en zijn andere personen een bedenksel geweest om de eeuwigheid van het bestaan te kunnen verdragen?
In de tijd dat ik over deze theorie nadenk, heb ik ondertussen per ongeluk weer een nieuw universum voor mijzelf gecreeerd, leef alle levens die ik kan leven en kom dan weer terug in de leegte. De universums worden een voor een afgepeld, ik kom steeds in een hoger universum terecht waarbij ik de god tegenkom die het vorige universum gecreeerd heeft. Op de achtergrond speelt een prachtig nummer af die ik nog nooit gehoord heb, dit moet het geheime nummer zijn die wordt afgespeeld gedurende het einde van het heelal. Ook zie ik perfecte geometrische vormen in een soort spiraalvorm en allemaal bubbels waar universums in moeten zitten. Het lijkt alsof dit het meesterwerk is van het universum, de muziek en de vormen zijn zo prachtig dat ik tranen van geluk voel opkomen. Dit is het schouwspel dat aan het einde van het universum wordt getoond, dit is het einde van alle universums, misschien wel het einde van het bewustzijn. Dit schouwspel blijft maar voortduren, steeds groter en indrukwekkender. Dan kom ik tot het besef: bewustzijn heeft altijd al bestaan en ik zal altijd blijven bestaan. Als ik de schepper ben van dit heelal en ik kan bewustzijn niet meer ongedaan maken, dan zal ik altijd blijven bestaan. Bewustzijn ongedaan maken heeft ook geen zin, want daarna zal er ooit weer eens opnieuw bewustzijn worden gecreeerd. Wij (of ik als ik alleen ben) zitten in deze trein die bewustzijn heet en die denderd maar voort. Door in al die levens lief te zijn tegen de andere mensen, zal deze eeuwigheid te verdragen zijn. Doen we dat niet, dan creeeren we een neerwaartse spiraal in de maatschappij en zullen we richting het eeuwige lijden gaan, wat elkaar steeds sterker in stand zal houden.
Oneindigheid is een begrip wat de mens niet kan begrijpen. Toch zullen we blijven hopen dat er een mooie plaats is na de dood, waar tijd niet bestaat. Laten we accepteren dat we tot in de oneindigheid zullen bestaan en deze plek op aarde leuk voor elkaar maken. Dan hoeven wij niet te lijden als bewustzijn eeuwig blijft bestaan en wie weet komen we dan uiteindelijk in het hoogste universum terecht, waar er dan toch een god bestaat die ons kan verlichten van het begrip tijd, zodat we de voortdenderende trein van het bewustzijn kunnen vergeten.
T+07:45 (23:30): Terug in mijn eigen lichaam
Ik kom weer langzaam bij bewustzijn en dan besef ik mij: dit was het, de trip der trips. Ik denk niet dat ik ooit nog deze intensiteit qua trippen wil/zal overtreffen. Het randje tussen ego-death en psychose was klein. Ik had niet verwacht dat ik zo omvergeblazen zou worden door deze “oude” LSD zegels. De LSD trip is trouwens nog lang niet voorbij, maar ik heb nu in ieder geval mijn ego weer terug (van wat er nog van over is gebleven). Ik stap lekker onder de warme douche, die heerlijk aanvoelt. Het water voelt alleen wel heel gek en nat, alsof het een hogere viscositeit heeft ofzo. Mijn zicht is nog behoorlijk aan het golven en het is moeilijk om evenwicht te vinden tijdens het bewegen. Ik kijk mijzelf aan in de spiegel en moet een beetje lachen om mijn eigen gezicht die helemaal vervormd.
T+08:45 (00:30): Checken of ik geen gekke dingen gedaan heb
Ik doe mijn mobiel weer aan en check of ik geen gekke dingen gedaan heb. Gelukkig heb ik na het 112 gesprek inderdaad mijn mobiel uit gezet om zo te voorkomen dat ik per ongeluk iemand bel ofzo. Ik lees de berichtjes die ik ontvangen heb en toevallig heb ik een trippy meme filmpje van iemand gekregen en zocht een oude bekende ineens weer contact met mij. Wist god (of ik, als ik god ben?) dat ik deze dag zou gaan trippen?
T+09:45 (1:30): Orks zijn eng
Ik kijk nog even op drugsforum, aangezien ik toch nog niet kan slapen. Ik start een aflevering van de serie Lord of the Rings: the rings of power, maar ik ben nog steeds een beetje aan het trippen en vind de duistere figuren nogal eng, omdat ze mij herinneren aan het kwaad dat ik gezien heb tijdens de trip.
T+13:15 (5:00): Tijd om te slapen
Mijn zicht wordt eindelijk weer normaal en de spieren beginnen weer iets te ontspannen. Ik kan eindelijk gaan slapen!
Integratie en betekenis van de trip
De volgende dag ben ik op internet gaan zoeken naar de entiteiten en kom ik er achter dat het inderdaad goden zijn geweest die ik heb gezien. De god met het olifantenhoofd lijkt verdacht veel op Ganesha, echter heeft deze niet vaak een blauwe huidskleur op internet, maar soms wel.
Volgens wikipedia is Ganesha de god van kennis en wijsheid, neemt hindernissen weg en is de beschermheilige van reizigers. Dit komt overeen met wat ik meegemaakt heb, nadat deze entiteit verdween ging ik op een spirituele reis waarbij alle hindernissen werden weggenomen.
De andere entiteit met meerdere armen en een blauwe huidskleur lijkt veel op Vishnu.
Volgens wikipedia: “In Vaishnavism, Vishnu is the supreme being who creates, protects, and transforms the universe”. Ook dit lijkt weer heel erg gerelateerd zijn aan wat ik zag, namelijk dat ik inbeelde dat ik misschien wel Vishnu ben en universums een bedenksel zijn om mij niet eenzaam te voelen. Ik schrik er een beetje van, aangezien ik geen verklaring heb hoe ik Vishnu kon inbeelden en ook dat de beschrijving van deze entiteiten zo erg aansluiten op de trip. Daarom maak ik een wandeling om te ontspannen en rustig na te denken over de betekenis van deze trip. Tijdens de wandeling ben ik nog een beetje bang door alles wat ik gezien heb tijdens te trip, misschien heb ik wel teveel gezien. Ik weet niet of ik deze trip ooit kan integreren, of dat ik teveel gezien/meegemaakt heb tijdens de trip. Hopelijk heb ik geen psychose of iets dergelijks getriggerd. Ik hoop dat deze trip mij heeft geleerd om te accepteren dat het bewustzijn misschien wel oneindig zal zijn. Hoewel ik op bepaalde momenten toch wel duidelijk een “bad trip” ervaring had, denk ik dat deze trip enorm mooi en spiritueel is en ik nooit meer deze trip intensiteit zal overtreffen. Het zal waarschijnlijk niet mijn laatste trip zijn, maar ik ga de komende tijd niet meer trippen en alles even laten bezinken. De trip deed mij denken aan "The egg theory":
Wat heb ik er van geleerd?
Doe dit soort hoge doseringen niet alleen, hoe ervaren je ook bent, je zal je nooit helemaal voorbereid zijn op zo'n intense trip. In het verleden nam ik integratie niet zo serieus, maar door dit nu wel te doen, heb ik meer uit de trip gehaald. Ik heb ook geleerd dat het beter is dat ik de komende tijd geen drugs neem, ook geen alcohol en zo weinig mogelijk caffeine. Hopelijk heeft deze trip geen negatieve invloed op mijn mentale gezondheid, maar kan ik de trip goed verwerken en leer ik beter om te gaan met mijn angst voor het eeuwige bewustzijn.
Ik hoop dat jullie genoten hebben van deze enigszins krankzinnige tripreport. Mochten er zaken onduidelijk zijn, dan zal ik deze tripreport verbeteren.
Wie: Alleen ik. (ja ik weet het, onverstandig).
Wat: 4 zegels LSD-25. Ze werden door de reputabele dealer geadverteerd als 240ug, wat in theorie zou betekenen dat ik 960ug LSD hebt gebruikt. De trip was heel intens, veel intenser dan mijn vorige 300ug 1P-LSD trip.
Waar: In mijn kamer (studentenhuis) met uitzicht op de natuur vanuit het raam.
Waarom: Dit was het laatste moment dat ik tijd had om te trippen voor de komende maanden. Ik had nog 4 zegels LSD liggen en dacht dat de zegels zwakker zouden worden als ik ze nog langer zou bewaren.
Duur van de trip: Ongeveer 13 uren en een kwartier.
Vorige ervaringen: 1P-LSD, LSD-25, N,N-DMT, truffels, paddo's (golden teacher), XTC/MDMA, wiet, ketamine, 2C-B, O-PCE.
Fuck it, let’s go!
De afgelopen weken heb ik steeds nagedacht om nog een keer te gaan trippen, aangezien ik hierna een drukke periode tegemoet zal gaan. Meestal wacht ik dan tot er een dag is dat ik echt zin heb om te trippen en de omstandigheden juist zijn. Na al mijn sociale verplichtingen te hebben afgerond, dringt het tot mij door dat vandaag de dag is dat ik ongestoord in mijn eentje kan trippen. Nog met enige twijfel pak ik mijn drugs collectie er bij en haal ik de LSD zegels tevoorschijn die ik driedubbel heb verpakt in gripzakjes. Omdat ik niet de exacte sterkte weet van de LSD zegels, twijfel ik nog enigszins over hoeveel ik zal pakken. Aangezien ik op internet ooit heb gelezen dat LSD na een paar maanden op kamertemperatuur minder sterk kan worden, dacht ik: fuck it, ik stop ze gewoon alle vier in mijn mond.
T+00:00 (15:45): de tijd van inname
De zegels raken de onderkant van mijn tong en nu is er geen weg meer terug, let’s go!!!
Ik doe nog even de afwas, ruim mijn kamer op en ga nog even snel stofzuigen. Een nette, opgeruimde kamer is veiliger, zorgt voor rust in je hoofd en is voor mij een soort ritueel om een trip te starten.
T+00:30 (16:15): opkomende effecten
Wanneer de effecten opkomen zet ik muziek (techno) op en ga ik douchen, het warme water voelt heerlijk op mijn hoofd. Ik droog mij af en doe comfortabele kleding aan. Het begint al moeilijker te worden om te lopen, ik waggel als een pinguin richting mijn bed. De duistere techno ga ik steeds slechter op, dus schakel ik over naar mijn rustige playlist die ik speciaal gemaakt heb voor trippen.
T+01:55 (17:40): Ik ga bad
Mijn gedachten gaan de verkeerde kant op, omdat ik een beetje overrompeld wordt door sterkte van de trip. Op mijn voorhoofd voel ik koud zweet, ik adem snel en mijn hartslag is enorm hoog door de angst dat ik de piek van de trip misschien niet kan verdragen. Als afleiding loop ik even naar de koelkast om een glas sinaasappelsap te pakken. Het valt mij op dat alles er vies en donker uit ziet, ook zie ik een soort van zwarte vlekken in mijn zicht, het lijken wel een soort van vogels die je in de verte ziet ofzo. Tijdens het drinken van de sinaasappelsap wordt de trip nog veel sterker en verlies ik de grip op de realiteit. Ondanks dat ik mij besef dat ik zelf door deze zware trip heen moet gaan, zoek ik mijn (nietsvermoedende) huisgenoten op om te vragen of ze mij kunnen helpen met de trip. Tot mijn schrik zie ik dat de huisgenoten niet meer thuis zijn en hierdoor maak ik mij zorgen over mijn eigen veiligheid. Ook twijfel ik aan wat ik zie, aangezien ik in cirkels begin te denken en delen ben vergeten toen ik terug liep naar mijn bed. Ik heb toch niets geks gedaan in de delen die ik vergeten ben? Dan denk ik aan enkele LSD horror verhalen die ik ooit heb gelezen. Wat als ik straks ontspoor en naakt buiten ga lopen, of nog erger, misschien in een psychose terecht kom en anderen in gevaar breng? Op dit moment zie ik maar 1 veilige optie, namelijk 112 bellen (stomkop dat ik ben). Aangezien ik andere mensen niet in gevaar wil brengen, draag ik verantwoordelijkheid en bel ik 112. Er komt een hele aardige vrouw aan de lijn en ik vertel, voor zover ik nog verstaanbaar ben, dat ik teveel LSD heb genomen en mij zorgen maak over mijn eigen en anderen hun veiligheid. Ik weet dat je niet echt kunt overdoseren op LSD, maar mijn hartslag, snelle ademhaling, koud zweten en verlies van grip op de realiteit maakten mij zorgen. Gelukkig reageert de vrouw heel kalm en merk ik dat de hartslag weer oke wordt. Ik bied mijn excuus aan voor het bellen en we trekken de conclusie dat er geen directe nood is. Omdat ik mij nu een stomkop voel, zet ik mijn mobiel uit zodat ik niet nogmaals 112 bel ofzo. Na het gesprek kan ik mij nauwelijks nog herinneren wat ik verteld heb. Het was niet de bedoeling dat de vrouw van 112 zo ongeveer mijn tripsitter was, maar ik ben haar ontzettend dankbaar voor hoe ze gehandeld heeft.
T+02:15 (18:00): De rust wedergekeerd
Ik ga weer op bed liggen en zet rustige nummers op. Vervolgens doe ik wat ademhalingsoefeningen en ben ik even een paar minuten aan het mediteren. In plaats van te vechten tegen de trip, geef ik mij langzaam over aan deze prachtige drug.
Op mijn koptelefoon klinkt het nummer Hammock Therapy van Sphongle.
Dit nummer weet mij altijd helemaal te kalmeren voor een DMT trip en doet nu ook zijn werk. Ik voel mij samensmelten met het universum, het voelt alsof de lucht die ik inadem als een soort wind door mij heen gaat. Omdat het raam op een kier staat, komt er een briesje wind van buiten die ik langzaam over mijn huid heen voel gaan, kippenvel. Vervolgens gaat de playlist over naar het volgende nummer, Sweet Lullaby van Deep Forest.
Het zonlicht dat door de bladeren van de bomen in mijn gezicht schijnt wordt heel fel. Een groot wit licht komt op mij af met daarin allemaal patroontjes. Dit zie ik soms ook aan het begin van een DMT trip, een soort licht dat overgaat in een tunnel met geometrische patronen in de vorm van een spiraal. De hallucinaties zijn echt bizar, ik zie allemaal geometrische vormen en maya achtige figuren.
Ook zie ik vormen die lijken op schilderijen van M.C. Escher en een grafische illustratie van de wiskundige Mandelbrot formule: “Mandelbrot fractal zoom”.
De trip wordt sterker, ook als ik mijn ogen open doe zie ik allerlei hallucinaties. Uiteindelijk lijkt het alsof ik bij het einde van een soort tunnel kom en voelt het alsof ik mij bevind in een soort lege ruimte. In de verte zie ik een entiteit die steeds dichterbij komt, een kleurrijke entiteit met een blauwe huidskleur en het gezicht van een olifant. Ik heb ooit een DMT tripreport gelezen waarbij iemand ook een entiteit tegenkwam met het gezicht van een olifant, maar ik wist niet precies wie/wat deze entiteit/god is. Spoiler alert, ik zal aan het einde van dit tripreport vertellen wie deze entiteit is. De trip lijkt nu te veranderen, de muziek begint synchroon te lopen met de entiteiten. Telkens als er een entiteit tevoorschijn komt, wordt er gezongen en komt het geluid naar de voorgrond. Wanneer de eniteit weer weg gaat, gaat het geluid meer naar de achtergrond en lijkt de muziek ineens sneller af te spelen. Nadat de entiteit met het olifantenhoofd verdwijnt, krijgt de trip een andere wending. Ik verlies compleet het besef van tijd.
T+??:?? (besef van tijd kwijt): Ego death
Op dit moment voel ik weer dat mijn hartslag hoog is. Mijn tanden staan stijf op elkaar en ik merk dat de trip mij een beetje omver blaast qua intensiteit. Misschien is dit wel het moment dat ik zal sterven. Wanneer ik mij er aan overgeef, flitsen er allemaal gezichten voorbij van mensen die ik ontmoet heb in mijn leven die belangrijk zijn. Ik zie dan steeds twee gezichten naast elkaar: zus en de vriend van mijn zus, vader en moeder, daarna vrienden van mij enzovoort. Vervolgens besef ik mij hoeveel er de afgelopen jaren is veranderd. Het afgelopen jaar is mijn leven mooier dan ooit, ik heb een ontzettend leuke vriendengroep en iedereen is heel chill, lief, behulpzaam enzovoort. Ze houden van mij zoals ik ben en vinden dat ik een ontzettend mooi karakter heb, *pinkt traantje weg. De laatste maanden begint deze liefde eindelijk tot mij door te dringen, dit drong in het verleden niet tot mij door omdat ik vroeger veel gepest ben op de basisschool. Hoe kan het toch dat de afgelopen tijd alles zo mooi is, zou mijn leven een bedenksel zijn en maak ik het prettig voor mijzelf?
Aan de andere kant zie ik ook welke richting de maatschappij op gaat: crisis, afgunst, overmatig drugsgebruik, niet meer willen werken vanwege het oneerlijke systeem terwijl er wel werk nodig is. Wanneer ik mijn ogen open doe, zie ik enorm grote zwarte vogels overvliegen, het lijkt wel op jurassic park. Waarschijnlijk zijn dit visuele hallucinaties van kraaien of duiven die overvliegen.
Ik sluit mijn ogen weer en dan vlieg ik door een spiraalvormige tunnel, waarbij ik opnieuw de gezichten zie van mensen die ik ken. De gezichten herhalen en iedere keer lijken ze donkerder en kwader te worden, alsof al deze personen iets in hun leven hebben waarbij ze uiteindelijk gepakt worden door het kwaad. Aan het einde van de tunnel zie ik aan de linkerkant een zon met een paar wolken en duiven die rondjes vliegen. Aan de rechterkant zie ik kraaien vliegen, dode bomen en vormen die op demonen lijken. Is dit het dan, het einde der tijden? Zal ik in een ogenblik ervaren waar je komt als je dood gaat?
Tot mijn verbazing gebeurd er helemaal niets, het universum verdwijnt en ik kom in een soort leegte. Ik ervaar mijn grootste angst, namelijk dat ik dood ben, maar tot in de oneindigheid bij bewustzijn zal blijven. Dan zie ik weer de gezichten van mensen die ik ken, deze personen leven nog steeds terwijl ik al ben gestorven. Bij ieder gezicht ervaar ik het leven van die persoon en loopt de tijd in het universum steeds verder door. Iedere keer dat ik een leven mee maak, besef ik dat dood gaan geen zin heeft, want dan komt mijn bewustzijn in een ander lichaam terecht en zal ik voortleven. Ik ervaar dit ook, ik zie een soort tijdlijn waarbij mijn leven is geeindigd. Daarna ervaar ik het leven van een vriend die later dood ging, het leven van mijn zus, haar vriend, enzovoort. Wat ik ook probeer, de vloek en zegen dat bewustzijn heet, zal altijd voortdenderen als een trein door de eeuwigheid. De tijd gaat steeds sneller, sneller, sneller, levens gaan in seconden voorbij, dan milliseconden, nanoseconden etc. Ik ervaar eeuwigheid waarbij ik genoeg heb van mijn bewustzijn en het bewustzijn saai vind worden, hierdoor ben ik een soort van aan het lijden in de eeuwigheid. Uiteindelijk heb ik alle levens in dit universum meegemaakt en kom ik bij een soort eindpunt.
Bij dit eindpunt komt een entiteit tevoorschijn die een god moet zijn, het is een god met lang zwart haar, meerdere armen, ook weer met een blauwe huidskleur. Dan besef ik mij: als alle levens in dit universum mijn ziel hebben gedragen, ben ik dan iedereen, inclusief god? Ben ik helemaal alleen in dit heelal en zijn andere personen een bedenksel geweest om de eeuwigheid van het bestaan te kunnen verdragen?
In de tijd dat ik over deze theorie nadenk, heb ik ondertussen per ongeluk weer een nieuw universum voor mijzelf gecreeerd, leef alle levens die ik kan leven en kom dan weer terug in de leegte. De universums worden een voor een afgepeld, ik kom steeds in een hoger universum terecht waarbij ik de god tegenkom die het vorige universum gecreeerd heeft. Op de achtergrond speelt een prachtig nummer af die ik nog nooit gehoord heb, dit moet het geheime nummer zijn die wordt afgespeeld gedurende het einde van het heelal. Ook zie ik perfecte geometrische vormen in een soort spiraalvorm en allemaal bubbels waar universums in moeten zitten. Het lijkt alsof dit het meesterwerk is van het universum, de muziek en de vormen zijn zo prachtig dat ik tranen van geluk voel opkomen. Dit is het schouwspel dat aan het einde van het universum wordt getoond, dit is het einde van alle universums, misschien wel het einde van het bewustzijn. Dit schouwspel blijft maar voortduren, steeds groter en indrukwekkender. Dan kom ik tot het besef: bewustzijn heeft altijd al bestaan en ik zal altijd blijven bestaan. Als ik de schepper ben van dit heelal en ik kan bewustzijn niet meer ongedaan maken, dan zal ik altijd blijven bestaan. Bewustzijn ongedaan maken heeft ook geen zin, want daarna zal er ooit weer eens opnieuw bewustzijn worden gecreeerd. Wij (of ik als ik alleen ben) zitten in deze trein die bewustzijn heet en die denderd maar voort. Door in al die levens lief te zijn tegen de andere mensen, zal deze eeuwigheid te verdragen zijn. Doen we dat niet, dan creeeren we een neerwaartse spiraal in de maatschappij en zullen we richting het eeuwige lijden gaan, wat elkaar steeds sterker in stand zal houden.
Oneindigheid is een begrip wat de mens niet kan begrijpen. Toch zullen we blijven hopen dat er een mooie plaats is na de dood, waar tijd niet bestaat. Laten we accepteren dat we tot in de oneindigheid zullen bestaan en deze plek op aarde leuk voor elkaar maken. Dan hoeven wij niet te lijden als bewustzijn eeuwig blijft bestaan en wie weet komen we dan uiteindelijk in het hoogste universum terecht, waar er dan toch een god bestaat die ons kan verlichten van het begrip tijd, zodat we de voortdenderende trein van het bewustzijn kunnen vergeten.
T+07:45 (23:30): Terug in mijn eigen lichaam
Ik kom weer langzaam bij bewustzijn en dan besef ik mij: dit was het, de trip der trips. Ik denk niet dat ik ooit nog deze intensiteit qua trippen wil/zal overtreffen. Het randje tussen ego-death en psychose was klein. Ik had niet verwacht dat ik zo omvergeblazen zou worden door deze “oude” LSD zegels. De LSD trip is trouwens nog lang niet voorbij, maar ik heb nu in ieder geval mijn ego weer terug (van wat er nog van over is gebleven). Ik stap lekker onder de warme douche, die heerlijk aanvoelt. Het water voelt alleen wel heel gek en nat, alsof het een hogere viscositeit heeft ofzo. Mijn zicht is nog behoorlijk aan het golven en het is moeilijk om evenwicht te vinden tijdens het bewegen. Ik kijk mijzelf aan in de spiegel en moet een beetje lachen om mijn eigen gezicht die helemaal vervormd.
T+08:45 (00:30): Checken of ik geen gekke dingen gedaan heb
Ik doe mijn mobiel weer aan en check of ik geen gekke dingen gedaan heb. Gelukkig heb ik na het 112 gesprek inderdaad mijn mobiel uit gezet om zo te voorkomen dat ik per ongeluk iemand bel ofzo. Ik lees de berichtjes die ik ontvangen heb en toevallig heb ik een trippy meme filmpje van iemand gekregen en zocht een oude bekende ineens weer contact met mij. Wist god (of ik, als ik god ben?) dat ik deze dag zou gaan trippen?
T+09:45 (1:30): Orks zijn eng
Ik kijk nog even op drugsforum, aangezien ik toch nog niet kan slapen. Ik start een aflevering van de serie Lord of the Rings: the rings of power, maar ik ben nog steeds een beetje aan het trippen en vind de duistere figuren nogal eng, omdat ze mij herinneren aan het kwaad dat ik gezien heb tijdens de trip.
T+13:15 (5:00): Tijd om te slapen
Mijn zicht wordt eindelijk weer normaal en de spieren beginnen weer iets te ontspannen. Ik kan eindelijk gaan slapen!
Integratie en betekenis van de trip
De volgende dag ben ik op internet gaan zoeken naar de entiteiten en kom ik er achter dat het inderdaad goden zijn geweest die ik heb gezien. De god met het olifantenhoofd lijkt verdacht veel op Ganesha, echter heeft deze niet vaak een blauwe huidskleur op internet, maar soms wel.
Volgens wikipedia is Ganesha de god van kennis en wijsheid, neemt hindernissen weg en is de beschermheilige van reizigers. Dit komt overeen met wat ik meegemaakt heb, nadat deze entiteit verdween ging ik op een spirituele reis waarbij alle hindernissen werden weggenomen.
De andere entiteit met meerdere armen en een blauwe huidskleur lijkt veel op Vishnu.
Volgens wikipedia: “In Vaishnavism, Vishnu is the supreme being who creates, protects, and transforms the universe”. Ook dit lijkt weer heel erg gerelateerd zijn aan wat ik zag, namelijk dat ik inbeelde dat ik misschien wel Vishnu ben en universums een bedenksel zijn om mij niet eenzaam te voelen. Ik schrik er een beetje van, aangezien ik geen verklaring heb hoe ik Vishnu kon inbeelden en ook dat de beschrijving van deze entiteiten zo erg aansluiten op de trip. Daarom maak ik een wandeling om te ontspannen en rustig na te denken over de betekenis van deze trip. Tijdens de wandeling ben ik nog een beetje bang door alles wat ik gezien heb tijdens te trip, misschien heb ik wel teveel gezien. Ik weet niet of ik deze trip ooit kan integreren, of dat ik teveel gezien/meegemaakt heb tijdens de trip. Hopelijk heb ik geen psychose of iets dergelijks getriggerd. Ik hoop dat deze trip mij heeft geleerd om te accepteren dat het bewustzijn misschien wel oneindig zal zijn. Hoewel ik op bepaalde momenten toch wel duidelijk een “bad trip” ervaring had, denk ik dat deze trip enorm mooi en spiritueel is en ik nooit meer deze trip intensiteit zal overtreffen. Het zal waarschijnlijk niet mijn laatste trip zijn, maar ik ga de komende tijd niet meer trippen en alles even laten bezinken. De trip deed mij denken aan "The egg theory":
Wat heb ik er van geleerd?
Doe dit soort hoge doseringen niet alleen, hoe ervaren je ook bent, je zal je nooit helemaal voorbereid zijn op zo'n intense trip. In het verleden nam ik integratie niet zo serieus, maar door dit nu wel te doen, heb ik meer uit de trip gehaald. Ik heb ook geleerd dat het beter is dat ik de komende tijd geen drugs neem, ook geen alcohol en zo weinig mogelijk caffeine. Hopelijk heeft deze trip geen negatieve invloed op mijn mentale gezondheid, maar kan ik de trip goed verwerken en leer ik beter om te gaan met mijn angst voor het eeuwige bewustzijn.
Ik hoop dat jullie genoten hebben van deze enigszins krankzinnige tripreport. Mochten er zaken onduidelijk zijn, dan zal ik deze tripreport verbeteren.
