MetalGuy
Badass junkie
Van de Wanhoop Nabij, naar de Sterren Voorbij: 100 ug 1P-LSD op het mooie Vlieland
Inleiding:
Het was een mooie, zonnige zaterdagmorgen. Wetende dat ik samen een weekend met mijn tripcompagnon: Trippy Langkous naar Vlieland zou gaan kamperen, maakte mij al blij voordat ik überhaupt naar Leeuwarden zou reizen met tent en benodigdheden. Daar pikte ze me op en reden door naar Harlingen, alwaar we de boot van 9:00 naar Vlieland zouden nemen. Eenmaal aangekomen was het nog zeker drie kwartier lopen, dus we hebben fietsen gehuurd. En het leuke is nog: een groot gedeelte van de trip hebben wij al fietsend gedaan. Dus we hadden in feite onze eigen ‘’bicycle day’’ of ‘’Tour de Langkous’’ zoals we dat noemden, haha. We zijn echter vergeten de fietsen op de foto te zetten de volgende dag. Maar ja, in een afterglow vergeet je wel vaker wat, net als wanneer je tript. O ja, en voor ik het vergeet… Wie? Wat? Waar…?
Wie: Trippy Langkous & ik
Wat: 1P-LSD (allebei 100 ug)
Waar: Vlieland
Datum: 8 juli 2023
Exact 14:00:
Na ongeveer een half uur op onze kleedjes te hebben gezeten, die ons nog aardig aan het prikken waren vanwege de stekelige oppervlakte waar we zaten, was het om exact 14:00 tijd om de zegels te nemen. Deze hebben wij, zoals gebruikelijk, een kwartier laten intrekken onder de tong om het vervolgens met een flinke slok water door te spoelen. Bij Trippy bleef ie nog effe plakken waardoor we allebei moesten lachen. Na ongeveer een kwartier toen we het hadden doorgeslikt, voelde ik de welbekende tintel in mijn buik die ik normaliter van LSD heb. Dit was sneller dan normaal. Want normaal gesproken begint dat zo’n halfuur/3 kwartier pas bij mij. Niet lang daarna beginnen de eerste echte visuals op te treden. En met optreden bedoel ik natuurlijk de visuele optredens die de bomen maakten die in elkaar over gingen en de geometrie die ik in een dennenappel voor mij zag. Ik pakte deze op om hem eens nader te onderzoeken. En zodra ik naar de kop keek, sprongen allerlei kleuren en vormen ineens in mijn gezichtsveld, vooral geometrisch, wat erg fascinerend was om te bekijken.
Trippy zag mij dit doen en besloot ook eens een dennenappel te bestuderen. Al gauw kwam ze tot de conclusie dat ze inderdaad zag wat ik zag. Toen wij beiden tot die conclusie kwamen, moesten wij weer terug naar de camping. Trippy moest naar het toilet en ik zou op haar wachten… Daar begon ‘’de Wanhoop…’’
Omstreeks 15:00: de Wanhoop Nabij…
Wij fietsten terug naar de camping, alwaar de piek van de LSD onbewust toch aardig sterk haar intrede deed. Visuals waren immers op hun grootst, de weg was net een oud-hollands vloerkleed. De bomen (met name de coniferen, die zich ontwikkelden als een soort pauwenveren) en het gras golfden als energievelden repetitief van laag naar hoog. Dit werd steeds intenser. En op het moment dat we aankwamen bij de toiletten ging Trippy naar de wc. Ik zou daar wachten. Maar toen er teveel mensen bij kwamen. Besefte ik dat ik met 100 ug op onbekend terrein toch net iets té enthousiast was geweest. De trip sloeg ineens om naar wanhoop en ik moest naar de tent om dit te verwerken. Ik weet nog dat Trippy vroeg of ze iets voor mij kon doen. En ze vroeg vervolgens of ze even bij me moest blijven. Dit deed ze volgens mij ook. Ik had ook een moment dat ik dacht dat ik dood was. Ik wist namelijk helemaal niet meer dat ik aan het trippen was op LSD, wie of wat ik was of hoe ik heette zelfs. Dit was zéér beangstigend. Ook Trippy schrok van die reactie die ik had op dat moment. Deze staat noem ik, gekscherend, maar daarom wel een serieuze zaak voor de beginnende trippers onder ons: ‘’de Wanhoop Nabij…’’ Daarmee wil ik beginnende trippers dan ook adviseren om niet te doen wat ik heb gedaan afgelopen weekend, namelijk té dapper doseren terwijl je niet vaak tript. En dat advies geldt zelfs nog meer voor degenen die van plan zijn om hun eerste trip te gaan doen. Laat het een les zijn: altijd bedenken dat je zo laag mogelijk moet beginnen.
Maarrrr… gelukkig, in de volgende akte:
Omstreeks 17:00-17:15: ik krabbel langzaamaan weer op als de trip iets minder wordt, terwijl Trippy tegelijkertijd mij overtuigt om een stukje te gaan fietsen
De piek is eraf! Trippy staat weer bij mijn tent, na mij verscheidene keren te hebben gebeld en bericht. Dit merkte ik op toen ze de tent ietwat losmaakte en zei: MetalGuy, gaat het goed? Ik was nog niet helemaal terug bij zinnen en moest nog wel een beetje bijkomen van ‘’de Wanhoop.’’ Toen zij me vertelde dat het allemaal wel goed komt en vroeg of ik nu in staat was om een stukje te fietsen. Begon ik weer ietwat op te fleuren. Nog een beetje verward zat ik naar mijn fiets te zoeken bij de tent en na een paar keer dat Trippy zei: de fietsen staan bij de wc’s, drong het ineens tot me door. Ik liep achter haar aan en hebben uiteindelijk weer een heel stuk gefietst. Wat ons bracht naar een mooi rustig wandelpad. Daar hebben wij een stukje gelopen en nog steeds met de LSD in vol effect genoten van alle natuur, dieren en visuals die op ons afkwamen. We stonden op een bepaald punt stil op een open plek, op een duin. Waar wij een tijdje stonden om nog meer van alles te genieten.
Toen moest Trippy weer naar de wc, dus wij weer terug naar de camping. Ze vroeg mij toen we er bijna weer waren: gaat het lukken denk je? Om op mij te wachten daar? Of wil je liever hier blijven wachten? Ik antwoord: ik sta hier wel effe. Want ik wilde immers niet weer dat ‘’de Wanhoop’’ zich zou manifesteren. En terwijl zij weer naar het toilet was. Had ik tegen een hele mooie bomenreeks aangekeken die mooi in elkaar overwaaiden. Net een sprookje, zo zag het eruit. Maar op het moment dat er mensen achter mij op het pad aankwamen. Vond ik het tijd om naar het toilet op de camping te fietsen. Even was ik bang dat daar weer teveel mensen zouden zijn. Maar dit was niet het geval gelukkig. Trippy kwam weer naar buiten en we gingen weer verder, richting het strand.
Omstreeks 18:30: Bos nummero twee!
Een korte akte, want hier zouden wij eigenlijk naar het strand fietsen om daar van visuals te gaan genieten. Het was een heel mooi bos, toen wij dus voor de tweede keer op onze kleedjes zaten. Nadat we vonden dat er wel érg veel vliegen en muggen waren. Zagen we allebei als we de ene kant opkeken, een duistere vorm en aan de andere kant een lichte vorm van lichtinval. Waar de lichte lichtinval een effect van draaiende kale conifeerbomen teweegbracht die vervolgens in elkaar klikten. Dit was meteen ook één van de meest memorabele momenten van de trip. Want zodoende kreeg ik het idee van: ‘’volg je hart, want dat klopt!’’ Ik vond het echter lastig om het in woorden te brengen, wat ik meestal heb als ik trip.
19:30 tot schemer: Het strand, de kleuren, de vormen, ter land, ter zee en in de lucht…
Trippy kwam ineens op het idee dat we nog niet eens op het strand zijn geweest. ‘’Och’’ zei ik, dat is waar ook… Laten we daarheen gaan.
Zo gezegd, zo gedaan! We stoppen bij de ingang van een duin, alwaar wij 2 mountainbikes zien staan en daar de fietsen neerzetten. Wij lopen de toch nog redelijk steile duin op, waar wij nog enkele mensen voorbijkomen. Hier lijk ik geen moeite mee te hebben in vergelijking met de mensen op de camping bij de wc die middag. Vlak daarna, komen we op een soort stuifzand achtig ding naar beneden waar onze voeten iedere keer in wegzakken bij elke stap die we zetten. Dat was écht raar, maar heel grappig. Wij dus gigantisch lachen. Ik zei: we staan op drijfzand. En Trippy lag kort in een stuip, haha.
Eenmaal aangekomen op het strand hebben we nog genoten van al die visuals die ons voorbij vlogen, namelijk: de voetstappen die ons achtervolgden en ons weer voorbij gingen. Tekst in een bandenspoor, dat heel creatief is bedacht. Ik zei: diegene lust vast ook een zegeltje, wat Trippy weer krom deed liggen. Maar wat nog het meest memorabele ding was aan de hele trip. Was dat wij op onze kleedjes lagen aan het strand. Wij in de oneindigheid hadden gekeken door de wolken en de zeven chakra/regenboogkleuren die ontstonden op zon en zee, die vervolgens in geometrie en regenboogcirkels in lucht overgingen. Waardoor er een soort entiteit tevoorschijn kwam. Hier was ik zo van onder de indruk, dat ik ineens weer snapte van: oh ja, zo zit het… Het liet mij weer even beseffen van: wie was ik ook alweer? Een moment dat ik nooit meer zal vergeten.
Toen wij eenmaal terugliepen naar de fietsen, moest ik pissen. Maar hee, dat kon in de duinen natuurlijk… Met mien piele…
Maar terwijl we de duinen opliepen, vergat ik helemaal dat ik moest pissen. Want we hadden het allebei een beetje te druk met de illusie dat die duin waar we op liepen een roltrap was die ons tegen aan het werken was ipv mee, haha. Maar eenmaal boven en toen we naar beneden liepen dacht ik: o ja, ik moest ook nog pissen. Wij lachen. Ik liep terug en pissen. En kwam weer terug. Schoenen aan en op naar de volgende akte…
Ik geloof 22:00, net voordat het donker werd: Het dorp!
Trippy had zin om ergens te gaan zitten voor een warme hap en ik zag dit in de eerste instantie ook zitten. Dacht, al die mooie mensen zien. Dus vol goede moed fietste ik met haar mee over de weg terug naar de hoofdplaats, het dorp, Oost-Vlieland. Waar het drukker was dan ik had verwacht. Dit sloeg dan ook een beetje om in mij. Want zo bleek hier uiteindelijk uit dat ik tóch nog niet helemaal klaar was om écht onder de mensen te komen. Tot teleurstelling van Trippy, want zij had zin in een warme hap. Maar toch vond ze het uiteindelijk niet erg om terug te gaan naar de tenten om daar wat te eten. Ze zei wel, waar ze gelijk in had: volgende keer beter aangeven/voelen, of je iets wil of niet.
Tegen 22:30/23:00: Back to basics!
Trippy voelt vrijwel niks meer, maar ik ga nog steeds keihard! Ik zit in de opening bij mijn tent, zij naast mijn tent. Om een beetje na te genieten. En de trip te bespreken. We zijn in elk geval tot de conclusie gekomen dat dit de meest bizarre ervaring is die wij samen hebben opgedaan. En dit terwijl we al verscheidene ervaringen samen op onze naam hebben staan. Ik, die de hele dag écht geen honger had, gaf Trippy nog een stuk Drentse Kosterworst. Wat ze erg lekker vond. Ze verstond eerst ‘’Drentse Kotsworst’’ waardoor we helemaal stuk gingen. ‘’Nee, zeg ik’’ ‘’DRENTSE KOS-TER-WORST!!!’’
Verder nog veel gelachen en dom lopen kloten bij de tenten. Tot ik op een gegeven moment inkakte en zei: Trippy, ik doe de tent dicht. Slaap lekker alvast. Zowel zij als ik gingen allebei slapen, omstreeks een uur of 12. Maar heb nog zeker 2 uur van de open en gesloten ogenvisuals mogen genieten! Daarna, toen het helemaal was uitgewerkt, sliep ik meteen als een blok.
Conclusie:
Advies voor beginners, of voor degenen die niet heel vaak trippen zoals ik: houd het bij een bescheiden dosis om ook het begin leuk te houden.
Het is me door deze ervaring tevens volkomen duidelijk geworden, dat het effect van LSD voornamelijk van invloed is op jezelf en je gedachten. Zo mogelijk kun je deze dus ook sturen, bleek maar weer. Gaat niet altijd even snel, maar dit valt te trainen.
Volgende halte: Een bescheiden dosis voor vergelijkingsmateriaal voor mij!
Wij hopen dat je dit report met veel plezier, leergierigheid en interesse hebt gelezen. Wij kijken uit naar ons volgende avontuur!
Met vliegende groet,
Trippy Langkous & MetalGuy
