Je elleboog in je triceps? Wat?Een 5 cm afgebroken en verbrijzelde elleboog waar ik 2.5 uur mee mocht wachten op de eerste hulp want ze dachten dat het niks was maar als je elleboog in je tricep zit dan is 2.5 uur vrij lang.
2 jaar later nog steeds pijntjes en hij is deels metaal das wel cool.
Je werd toch niet gedwongentepelpiercings
Ik weet niet of je kinderen hebt gebaard maar is het vergelijkbaar met weeën?K-kramps
Nee. Ik weet wel zeker dat dit erger is. Nou ja, “erger” is niet te bepalen maar met k-kramps lig je gewoon 24 uur tot (meerdere) dagen alleen maar op de grond te kruipen/spartelen van de pijn. Ik dacht oprecht dat ik dood ging.Ik weet niet of je kinderen hebt gebaard maar is het vergelijkbaar met weeën?
Er is een reden dat vrouwen bevallen en niet mannen. Wij kunnen dat helemaal niet. Wij zouden het aan elkaar doorvertellen, een bespreking organiseren en de boel dicht laten naaien.Dan klinkt een wee best aangenaam
Nou, ik heb ook respect voor vrouwen die bevallen hoor. Ik jank soms al met ongesteldheid kramp. 😂Er is een reden dat vrouwen bevallen en niet mannen. Wij kunnen dat helemaal niet. Wij zouden het aan elkaar doorvertellen, een bespreking organiseren en de boel dicht laten naaien.
Nu we het er toch over hebben, doodgaan op zichzelf doet geen pijn. Althans, dat geloof ik niet. Zelfs mijn meest pijnlijke ervaring voelde niet als doodgaan. De enigste keer dat ik écht dacht dat ik dood ging was toen ik een epileptische aanval kreeg.Ik dacht oprecht dat ik dood ging
Nee, ik snap je. Ik zat wel echt te wachten op het moment dat m’n lichaam gewoon ff nokkie ging van de pijn.Nu we het er toch over hebben, doodgaan op zichzelf doet geen pijn. Althans, dat geloof ik niet. Zelfs mijn meest pijnlijke ervaring voelde niet als doodgaan. De enigste keer dat ik écht dacht dat ik dood ging was toen ik een epileptische aanval kreeg.
Dat ligt eraan, soms wel en soms niet. In mijn geval niet. Ik liep naar mijn broer en ik werd wakker in de ambulance. Dat vergeet je niet meer zo snel. Heel raar en beangstigend. Het bevestigt mijn idee dat er na de dood geen leven is. Dat vind ik een plezierige gedachte maar het is ook eng.Epilepsie lijkt me dood eng. Voel je dat aankomen?
Oh, ik geloof daar juist wel in. Komt door tripmiddelen denk ik. Dit kan nooit alles zijn, denk ik dan.Dat ligt eraan, soms wel en soms niet. In mijn geval niet. Ik liep naar mijn broer en ik werd wakker in de ambulance. Dat vergeet je niet meer zo snel. Heel raar en beangstigend. Het bevestigt mijn idee dat er na de dood geen leven is. Dat vind ik een plezierige gedachte maar het is ook eng.
Dat het hele circus nog doorgaat na je dood? Nee dankjeOh, ik geloof daar juist wel in. Komt door tripmiddelen denk ik. Dit kan nooit alles zijn, denk ik dan.
Ik denk niet zoals in hoe we nu leven. Wel geloof ik in energie.Dat het hele circus nog doorgaat na je dood? Nee dankje
Ik denk niet zoals in hoe we nu leven. Wel geloof ik in energie.
Dat is een zin die vrijwel niks zegtWel geloof ik in energie.
Voor mij wel.Dat is een zin die vrijwel niks zegt
Poeh ja epilepsie voelt idd aan als sterven.Nu we het er toch over hebben, doodgaan op zichzelf doet geen pijn. Althans, dat geloof ik niet. Zelfs mijn meest pijnlijke ervaring voelde niet als doodgaan. De enigste keer dat ik écht dacht dat ik dood ging was toen ik een epileptische aanval kreeg.
Ik ga nooit door mijn knieën. Ik ga altijd netjes door mijn rug.Door m'n knieën gaan
Ik moet het je toegeven, ongesteldheid is gewoon een smerige gebakken poets van moeder natuur.Ja laatste keer dat ik ongesteld was, met uitstek. Letterlijk gekotst van de buikpijn, en door het kotsreflex alles aanspannen en nog meer pijn. Nevur again maat, ga mn baarmoer eruit slopen denk ik.
Ook wel de keer dat ik mn slokdarm had verbrand. Het pijnniveau was misschien niet eens het hoogst, maar meer het constante en dat je eigen speeksels doorslikken al zoveel pijn doet dat je gewoon liever alles in je bek verzamelt. Die ik ook verbrand had heheh.
Juah, al is het bij mij niet altijd zo geweest hoor! Vroeger vergat ik het vaak gewoon😂 Maar dit was echt ongekend, heb me zelfs ziekgemeld (en met mn 2 hersenschuddingen niet, voor het referentieraam).Ik moet het je toegeven, ongesteldheid is gewoon een smerige gebakken poets van moeder natuur.
Zeker waar!Oh ja, toen mijn eerste relatie het uitmaakte, dat deed ook gruwelijk veel pijn. Ik denk soms nog wel eens aan haar. Doet nog steeds zeer.
Edit: ik lees nu fysieke ervaring. Geloof mij, dat ze het uitmaakte voelde ik ook fysiek.
Een klaplong is ook een uiterst levensbedreigende aandoening. Hoe kwam het? Te hard aan je didgeridoo-bong gezogen?Niersteen en klaplong(en) zijn beide erg pijnlijk![]()
De dood van mijn moeder heb ik ook wel fysiek gevoeld. Een verdriet en gemis dat zo intens is dat je er fysieke ziektesymptomen van gaat voelen. Ik heb me nog nooit zo alleen, laag, verloren en hopeloos leeg van alle energie in mijn lichaam en geest. Dat was inderdaad het meest pijnlijke mentale en fysieke ding,Geloof mij, dat ze het uitmaakte voelde ik ook fysiek.
Ik heb 4x een klaplong gehad. Allen spontaan met 1 a 1,5 jaar tussen elk. Heb uiteindelijke 5 a 6 jaar lang elk jaar wel 3 maanden moet revalideren.Een klaplong is ook een uiterst levensbedreigende aandoening. Hoe kwam het? Te hard aan je didgeridoo-bong gezogen?
Als je elleboog niet meer vast zit en je pezen scheuren kan die chillen op plekken waar die niet hoort.Je elleboog in je triceps? Wat?
Nee, verdomme, ik ben de spiritueel leider van dit zelfgemaakte topic dat gaat over "je meest pijnlijke fysieke ervaring".Goor dit allemaal, kunnen we het weer over drugs hebben?