Wie? - Ik alleen. Man, 36 jaar. 188cm/~78KG
Wat? – 1P-LSD (~ 75µg)
Waar? - Thuis
Wanneer? - 15-5-2021/~10:45 uur
Het gebeurt niet vaak meer dat ik de kriebels voel om weer eens te gaan trippen, dus toen ik dit fenomeen eerder deze week zogezegd aan den levenden lijve ondervond, wist ik dat ik hier op in moest gaan. Door de jaren heen ben ik er sterk van overtuigd geraakt dat luisteren naar deze intuïtie altijd een goed idee is, dus dat is tegenwoordig de modus operandi betreffende mijn psychonautische reizen.
Om er maar meteen in te vallen:
Na eerst magnesium en l-arginine supplementen te hebben genomen, respectievelijk tegen spierspanning en vaatvernauwing - waar ik nog weleens last van heb op LSD - heb ik gisteren rond kwart voor 11 ’s ochtends drie kwart zegel 1P-LSD (~ 75µg) onder mijn tong gelegd. Niet bepaald een stevige dosering, maar dit is me de afgelopen paar trips uitstekend bevallen, dus dat geeft niet. Vlak na innemen post ik op DF dat ik de LSD in heb genomen en kort daarna appt @Syl om me een goede trip te wensen. Syl blijkt later een geweldige digitale “tripsitter” of eerder nuchtere tripbuddy te zijn die heerlijk meedoet in de lol. Echt samen trippen lijkt mij nóg leuker maar dat is iets voor de toekomst! Om het inwerken te overbruggen pak ik mijn gitaar erbij en ga lichtelijk afgeleid wat liedjes zitten spelen. Mijn hoofd is eigenlijk bij het proberen te voelen van de eerste subtiele effecten. Gelukkig hoef ik daar niet lang op te wachten want al gauw voel ik licht de typische LSD spanning opkomen. Deze is niet zeer hinderlijk zoals laatst op mijn microdosering 1P-LSD, ik vraag me af of de l-arginine hiervoor verantwoordelijk is. Het maakt verder ook niet uit, ik ben klaar om de trip te laten komen hoe die komt.
Al binnen een uur na inname word ik overspoeld met blijdschap en ook liefde voor de wereld en de mensen in mijn leven. Weliswaar opgewekt door de LSD, maar komend van een ware plek. Ik app een tijdje met Syl en spreek uit hoeveel zij en onze bijzondere band voor mij betekent. Niet dat ik dat nuchter nooit heb gedaan, maar nu word ik even overmand door emoties en het moet er - samen met een paar traantjes van geluk - even uit op een meer sentimentele wijze. Maar ik zou mezelf niet zijn als de trip niet een meer existentiële minder persoonlijke kant op zou gaan, dus even na 12 uur (terug te zien in de Telegram geschiedenis, handig) zonder ik me ook even af van de digitale wereld en betreed het domein van objectieve perceptie en subjectieve beleving. En wat ziet alles er bijzonder uit… Nog zonder dat ik echt patronen of kleuren zie, heeft alles een andere kwaliteit over zich. ‘Gouden’ is het woord dat gevoelsmatig in me op komt. Alles heeft een gouden kwaliteit gekregen, kleuren zijn diep en sprankelend, zonder dat ik echt sprankelende glitters zie of iets dergelijks. Het is lastig om zoiets subtiels uit te leggen. Het is een soort onzichtbaar aura dat om alle objecten in mijn waargenomen omgeving heen hangt, maar dat ik toch “zie” op de een of andere manier.
Door de stimulatie en lichte opgelatenheid begin ik zoals ik eigenlijk altijd doe in het begin, door mijn huis heen te ijsberen. Soms kan ik de sterke energie even geen plekje geven. Dan weer laat ik me meevoeren door diezelfde energie waardoor de agitatie compleet verdwijnt. Op die momenten merk ik een kwalitatief verschil op in de manier hoe ik de realiteit ervaar. De woorden die normaal op ‘dingen’ worden geplakt gaan van de voor- naar de “achtergrond” en de eigenlijke dingen treden naar de voorgrond. Maar het ding is, zonder deze woorden zijn dingen geen dingen meer, als je begrijpt wat ik bedoel. Het was namelijk alleen het woord, het label, dat het ding het ding maakte. Met het verdwijnen van labels blijft er een naamloze zee van zintuiglijke prikkels over. Alles lijkt hetzelfde, maar alles is compleet anders dan normaal. Het is alsof het daadwerkelijke ‘nu’ in perfecte focus komt en verleden (herinnering) en toekomst (anticipatie) erdoor ‘outshined’ worden. Vergeef me de Engelse term, maar het Nederlandse woord ‘overtroffen’ dekt hier gevoelsmatig de lading niet. Het licht van de daadwerkelijke ervaring verblindt de concepten die ik in het dagelijkse leven gebruik om deze te interpreteren. Op momenten schrik ik een beetje van het effect dat deze manier van kijken op me heeft. Vanuit dit licht bekeken zie ik hoe wat ik normaal “mijn leven” noem, niet meer dan een soort film is. Een sequentie van opeenvolgende beelden, geluiden en sensaties waar ik zelf betekenis aan geef middels mijn gedachten, maar die van zichzelf geen betekenis hebben. Het is een spel, een dans zelfs, van bewustzijn. Wat bewustzijn dan ook precies mag zijn. Iets in mij heeft er moeite mee dat niets van zichzelf betekenis heeft. Ik wil vast kunnen grijpen aan betekenis. Ik wil dat het ding dat ik een naam heb gegeven, ook daadwerkelijk dát is. Maar in deze staat lukt me dat niet. Tegelijkertijd is er de immense vrijheid van niets een naam, een label te hoeven geven.
Ik kijk wat langer naar het ‘spul’ waar mijn omgeving van gemaakt is en zie hoe ongelofelijk magisch dit eigenlijk is. Want zonder het een naam te geven: wat ís het eigenlijk waar ik naar kijk? Er is geen conclusie. Want elke conclusie zal weer een woord zijn, een interpretatie. En woorden maken een ervaring dood. Terwijl ervaring springlevend is. De ervaring van bijvoorbeeld zien, is een levend iets. Ik weet niet wat het is, maar het leeft. Zelfs als iets stil staat, beweegt het. Maar het beweegt zo snel, dat het solide en stil lijkt. Dan merk ik op dat ik golven van beweging en patronen in bestaande oppervlaktes begin te zien. De mooiste bloemachtige patronen en subtiele lichtinvallen verschijnen op mijn joggingbroek, op de bank, in houtstructuren. Is deze ervaring minder echt dan wat ik nuchter zie, vraag ik me af. Wat is ‘echt’?
Dan neem ik plaats op de leuning van mijn fauteuil die voor het raam staat. Een plek waar ik veel van mijn trips heb doorgebracht. Meteen valt het gefluit van vogels buiten mij op. Bijna direct leidt dit me naar binnen toe, naar een ongelofelijk stille plek. Er is een onzichtbare wereld in deze stilte. Wat normaal “niets” lijkt, is niet niets, maar slechts niet-iets. Nothing in particular. Er is zoveel gaande in deze stilte die in ons is en buiten ons, overal. Het is informatie, maar voorbij woorden. Ik zie de onzichtbare “lijnen” die tussen alles lopen. Alles is letterlijk verbonden met elkaar, als een groot netwerk. Als een eenheid, die ik niet anders kan omschrijven dan Liefde, letterlijke verbondenheid. De vogels zijn letterlijk boodschappers die de informatie van deze stilte omzetten in hoorbaar geluid. Boodschappers van Liefde, van de onderliggende Eenheid. Luister naar een zingende vogel zonder dit een naam/betekenis te geven en dit zal je terugleiden naar Eenheid. Als je écht luistert. Maar ik zie dat dit opgaat voor alles. Mijn eigen stem komt voort uit diezelfde ondoorgrondelijke levendige stilte. Dat wat ik zie ook, dat wat ik voel, enzovoorts.
Na dit alles te hebben ervaren, pak ik mijn mobiel erbij en zie ik dat het nog maar een dik uur verder is. Syl heeft gevraagd hoe het gaat en ik vertel onder andere over de vogels. Dat het niet zomaar wat gefluit is dat ze doen, maar iets dat een diepe connectie met je eigen wezen heeft. Syl is het hier helemaal mee eens, zij geniet ook geregeld van het luisteren naar zingende vogels. Het is een magisch iets dat je uit je denken/interpreteren kan halen en terug naar die stilte/vrede in jezelf. Syl is vanaf dat moment wat meer actief onderdeel geweest van de trip, wat zorgde voor hilarische gesprekken. Zo ging het op een moment over haar chocolade mousse poepgrap op DF en over dat ze spontaan een nieuw woord voor poep had verzonnen: buttprut. Heerlijk niveau weer natuurlijk, maar ik lag helemaal krom hierom.
Ik vind het helemaal fantastisch hoe Syl lekker meedoet in het tripplezier en het is net alsof ze erbij is. Op een gegeven moment raak ik een klein beetje in de war door iets, wat mogelijk een nare wending had kunnen geven aan de trip. Zo was het al de hele dag vrij bewolkt, maar was het door mijn super positieve stemming in mijn beleving alsof het bijna zonnig was, wat dat ook moge betekenen... Ik maakte wat foto’s van mijn uitzicht hier buiten, maar deze kwamen helemaal niet overeen met mijn beleving. Op de foto’s leek alles erg donker en triest. Dit fuckte een klein beetje met me, waardoor ik aan mezelf begon te twijfelen. Waarop Syl zei: “Maakt niet uit joh” en dat simpele statement schudde me direct uit de twijfel. Laten gaan… Het maakt niet uit... Mijn beleving is wat telt, niet wat de zogenaamde “waarheid” is. Voor mij scheen de zon en dat is alles dat telt. Ik had letterlijk het gevoel alsof ik heerlijk in het zonnetje zat, binnen, met donkere wolken buiten! Ik voelde de zonnestralen op mijn huid. Vakantiegevoel!!
Even later heb ik mijn gitaar erbij gepakt om wat te pingelen. Erg goed spelen kon ik zo niet, maar ik was gefascineerd door de trillingen van de snaren. En hoe ik nu blijkbaar kon zien hoe de lucht om de snaren heen ook trilde. Nou ja, lucht… Dat is natuurlijk weer een interpretatie. Maar wat het ook is dat ik zag, het trilde. Weer was ik sprakeloos, wat ís dit spul? Wat is mijn ervaring, wanneer ik het geen naam geef?
De piekervaring zat er na een aantal uurtjes trippen op, waarna ik nog heerlijk muziek heb zitten luisteren, wat ook weer een fenomenale ervaring op zichzelf was. En later op de avond trad de moeheid in en daarmee het storen aan de onophoudelijke stimulatie. Dus hierom toch besloten even aan de wiet te gaan en dat hielp wederom het scherpe randje er wat af te halen. Al met al een super ervaring weer. Special thanks to Syl, die me goed heeft bijgestaan en vermaakt tijdens deze trip! Ik hoop dat we het ooit echt samen een keer kunnen beleven!
Wat? – 1P-LSD (~ 75µg)
Waar? - Thuis
Wanneer? - 15-5-2021/~10:45 uur
Het gebeurt niet vaak meer dat ik de kriebels voel om weer eens te gaan trippen, dus toen ik dit fenomeen eerder deze week zogezegd aan den levenden lijve ondervond, wist ik dat ik hier op in moest gaan. Door de jaren heen ben ik er sterk van overtuigd geraakt dat luisteren naar deze intuïtie altijd een goed idee is, dus dat is tegenwoordig de modus operandi betreffende mijn psychonautische reizen.
Om er maar meteen in te vallen:
Na eerst magnesium en l-arginine supplementen te hebben genomen, respectievelijk tegen spierspanning en vaatvernauwing - waar ik nog weleens last van heb op LSD - heb ik gisteren rond kwart voor 11 ’s ochtends drie kwart zegel 1P-LSD (~ 75µg) onder mijn tong gelegd. Niet bepaald een stevige dosering, maar dit is me de afgelopen paar trips uitstekend bevallen, dus dat geeft niet. Vlak na innemen post ik op DF dat ik de LSD in heb genomen en kort daarna appt @Syl om me een goede trip te wensen. Syl blijkt later een geweldige digitale “tripsitter” of eerder nuchtere tripbuddy te zijn die heerlijk meedoet in de lol. Echt samen trippen lijkt mij nóg leuker maar dat is iets voor de toekomst! Om het inwerken te overbruggen pak ik mijn gitaar erbij en ga lichtelijk afgeleid wat liedjes zitten spelen. Mijn hoofd is eigenlijk bij het proberen te voelen van de eerste subtiele effecten. Gelukkig hoef ik daar niet lang op te wachten want al gauw voel ik licht de typische LSD spanning opkomen. Deze is niet zeer hinderlijk zoals laatst op mijn microdosering 1P-LSD, ik vraag me af of de l-arginine hiervoor verantwoordelijk is. Het maakt verder ook niet uit, ik ben klaar om de trip te laten komen hoe die komt.
Al binnen een uur na inname word ik overspoeld met blijdschap en ook liefde voor de wereld en de mensen in mijn leven. Weliswaar opgewekt door de LSD, maar komend van een ware plek. Ik app een tijdje met Syl en spreek uit hoeveel zij en onze bijzondere band voor mij betekent. Niet dat ik dat nuchter nooit heb gedaan, maar nu word ik even overmand door emoties en het moet er - samen met een paar traantjes van geluk - even uit op een meer sentimentele wijze. Maar ik zou mezelf niet zijn als de trip niet een meer existentiële minder persoonlijke kant op zou gaan, dus even na 12 uur (terug te zien in de Telegram geschiedenis, handig) zonder ik me ook even af van de digitale wereld en betreed het domein van objectieve perceptie en subjectieve beleving. En wat ziet alles er bijzonder uit… Nog zonder dat ik echt patronen of kleuren zie, heeft alles een andere kwaliteit over zich. ‘Gouden’ is het woord dat gevoelsmatig in me op komt. Alles heeft een gouden kwaliteit gekregen, kleuren zijn diep en sprankelend, zonder dat ik echt sprankelende glitters zie of iets dergelijks. Het is lastig om zoiets subtiels uit te leggen. Het is een soort onzichtbaar aura dat om alle objecten in mijn waargenomen omgeving heen hangt, maar dat ik toch “zie” op de een of andere manier.
Door de stimulatie en lichte opgelatenheid begin ik zoals ik eigenlijk altijd doe in het begin, door mijn huis heen te ijsberen. Soms kan ik de sterke energie even geen plekje geven. Dan weer laat ik me meevoeren door diezelfde energie waardoor de agitatie compleet verdwijnt. Op die momenten merk ik een kwalitatief verschil op in de manier hoe ik de realiteit ervaar. De woorden die normaal op ‘dingen’ worden geplakt gaan van de voor- naar de “achtergrond” en de eigenlijke dingen treden naar de voorgrond. Maar het ding is, zonder deze woorden zijn dingen geen dingen meer, als je begrijpt wat ik bedoel. Het was namelijk alleen het woord, het label, dat het ding het ding maakte. Met het verdwijnen van labels blijft er een naamloze zee van zintuiglijke prikkels over. Alles lijkt hetzelfde, maar alles is compleet anders dan normaal. Het is alsof het daadwerkelijke ‘nu’ in perfecte focus komt en verleden (herinnering) en toekomst (anticipatie) erdoor ‘outshined’ worden. Vergeef me de Engelse term, maar het Nederlandse woord ‘overtroffen’ dekt hier gevoelsmatig de lading niet. Het licht van de daadwerkelijke ervaring verblindt de concepten die ik in het dagelijkse leven gebruik om deze te interpreteren. Op momenten schrik ik een beetje van het effect dat deze manier van kijken op me heeft. Vanuit dit licht bekeken zie ik hoe wat ik normaal “mijn leven” noem, niet meer dan een soort film is. Een sequentie van opeenvolgende beelden, geluiden en sensaties waar ik zelf betekenis aan geef middels mijn gedachten, maar die van zichzelf geen betekenis hebben. Het is een spel, een dans zelfs, van bewustzijn. Wat bewustzijn dan ook precies mag zijn. Iets in mij heeft er moeite mee dat niets van zichzelf betekenis heeft. Ik wil vast kunnen grijpen aan betekenis. Ik wil dat het ding dat ik een naam heb gegeven, ook daadwerkelijk dát is. Maar in deze staat lukt me dat niet. Tegelijkertijd is er de immense vrijheid van niets een naam, een label te hoeven geven.
Ik kijk wat langer naar het ‘spul’ waar mijn omgeving van gemaakt is en zie hoe ongelofelijk magisch dit eigenlijk is. Want zonder het een naam te geven: wat ís het eigenlijk waar ik naar kijk? Er is geen conclusie. Want elke conclusie zal weer een woord zijn, een interpretatie. En woorden maken een ervaring dood. Terwijl ervaring springlevend is. De ervaring van bijvoorbeeld zien, is een levend iets. Ik weet niet wat het is, maar het leeft. Zelfs als iets stil staat, beweegt het. Maar het beweegt zo snel, dat het solide en stil lijkt. Dan merk ik op dat ik golven van beweging en patronen in bestaande oppervlaktes begin te zien. De mooiste bloemachtige patronen en subtiele lichtinvallen verschijnen op mijn joggingbroek, op de bank, in houtstructuren. Is deze ervaring minder echt dan wat ik nuchter zie, vraag ik me af. Wat is ‘echt’?
Dan neem ik plaats op de leuning van mijn fauteuil die voor het raam staat. Een plek waar ik veel van mijn trips heb doorgebracht. Meteen valt het gefluit van vogels buiten mij op. Bijna direct leidt dit me naar binnen toe, naar een ongelofelijk stille plek. Er is een onzichtbare wereld in deze stilte. Wat normaal “niets” lijkt, is niet niets, maar slechts niet-iets. Nothing in particular. Er is zoveel gaande in deze stilte die in ons is en buiten ons, overal. Het is informatie, maar voorbij woorden. Ik zie de onzichtbare “lijnen” die tussen alles lopen. Alles is letterlijk verbonden met elkaar, als een groot netwerk. Als een eenheid, die ik niet anders kan omschrijven dan Liefde, letterlijke verbondenheid. De vogels zijn letterlijk boodschappers die de informatie van deze stilte omzetten in hoorbaar geluid. Boodschappers van Liefde, van de onderliggende Eenheid. Luister naar een zingende vogel zonder dit een naam/betekenis te geven en dit zal je terugleiden naar Eenheid. Als je écht luistert. Maar ik zie dat dit opgaat voor alles. Mijn eigen stem komt voort uit diezelfde ondoorgrondelijke levendige stilte. Dat wat ik zie ook, dat wat ik voel, enzovoorts.
Na dit alles te hebben ervaren, pak ik mijn mobiel erbij en zie ik dat het nog maar een dik uur verder is. Syl heeft gevraagd hoe het gaat en ik vertel onder andere over de vogels. Dat het niet zomaar wat gefluit is dat ze doen, maar iets dat een diepe connectie met je eigen wezen heeft. Syl is het hier helemaal mee eens, zij geniet ook geregeld van het luisteren naar zingende vogels. Het is een magisch iets dat je uit je denken/interpreteren kan halen en terug naar die stilte/vrede in jezelf. Syl is vanaf dat moment wat meer actief onderdeel geweest van de trip, wat zorgde voor hilarische gesprekken. Zo ging het op een moment over haar chocolade mousse poepgrap op DF en over dat ze spontaan een nieuw woord voor poep had verzonnen: buttprut. Heerlijk niveau weer natuurlijk, maar ik lag helemaal krom hierom.
Ik vind het helemaal fantastisch hoe Syl lekker meedoet in het tripplezier en het is net alsof ze erbij is. Op een gegeven moment raak ik een klein beetje in de war door iets, wat mogelijk een nare wending had kunnen geven aan de trip. Zo was het al de hele dag vrij bewolkt, maar was het door mijn super positieve stemming in mijn beleving alsof het bijna zonnig was, wat dat ook moge betekenen... Ik maakte wat foto’s van mijn uitzicht hier buiten, maar deze kwamen helemaal niet overeen met mijn beleving. Op de foto’s leek alles erg donker en triest. Dit fuckte een klein beetje met me, waardoor ik aan mezelf begon te twijfelen. Waarop Syl zei: “Maakt niet uit joh” en dat simpele statement schudde me direct uit de twijfel. Laten gaan… Het maakt niet uit... Mijn beleving is wat telt, niet wat de zogenaamde “waarheid” is. Voor mij scheen de zon en dat is alles dat telt. Ik had letterlijk het gevoel alsof ik heerlijk in het zonnetje zat, binnen, met donkere wolken buiten! Ik voelde de zonnestralen op mijn huid. Vakantiegevoel!!Even later heb ik mijn gitaar erbij gepakt om wat te pingelen. Erg goed spelen kon ik zo niet, maar ik was gefascineerd door de trillingen van de snaren. En hoe ik nu blijkbaar kon zien hoe de lucht om de snaren heen ook trilde. Nou ja, lucht… Dat is natuurlijk weer een interpretatie. Maar wat het ook is dat ik zag, het trilde. Weer was ik sprakeloos, wat ís dit spul? Wat is mijn ervaring, wanneer ik het geen naam geef?
De piekervaring zat er na een aantal uurtjes trippen op, waarna ik nog heerlijk muziek heb zitten luisteren, wat ook weer een fenomenale ervaring op zichzelf was. En later op de avond trad de moeheid in en daarmee het storen aan de onophoudelijke stimulatie. Dus hierom toch besloten even aan de wiet te gaan en dat hielp wederom het scherpe randje er wat af te halen. Al met al een super ervaring weer. Special thanks to Syl, die me goed heeft bijgestaan en vermaakt tijdens deze trip! Ik hoop dat we het ooit echt samen een keer kunnen beleven!
