Manboy
Newbie
Hallo beste forumleden,
Ik lurk al een tijdje op df en heb laatst toch besloten een account aan te maken. Ik ben P en ben rond mijn 21e in aanraking gekomen met truffels. Sindsdien ben ik compleet verstrikt geraakt in de wonderlijke wereld van psilocybine. Recent ontdekte ik dat er ook heel veel interessante RC’s verkrijgbaar zijn en ik ben de laatste tijd dus volop aan het onderzoeken. Ik had niet perse de intentie om actief bij te dragen aan het forum, de meeste truffeltrips gebeuren bij mij meestal in een roes en het zou de magie verpesten als ik alles zou gaan bijhouden. Ik herinner me achteraf meestal alleen de hoogtepunten. Maar met RC’s lijkt het tot nu toe alsof ik de trips veel bewuster beleef, en na mijn laatste ervaring moest ik wel een report schrijven om te verwerken wat ik allemaal heb meegemaakt. Dit is ook mijn eerste report ooit, dus sorry als het wat aan de lange kant is!
Wie: Ik (P), man, 27 jaar, ±65-70kg
Wat: 300µg AL-LAD, 0,25mg clonazolam
Waar: Thuis, Toyota Yaris
Duur: 5-6 uur
Het is vrijdag, een weekje na de vorige trip op 25 mg 4-HO-MET met mijn vaste tripbuddy L. Omdat de visuals van die trip me behoorlijk tegen zijn gevallen voelde ik me wel klaar voor iets heftigers, iets indrukwekkends. (L heeft overigens wel een hele goede trip gehad op dezelfde hoeveelheid, zijn report hiervan staat ook op het forum.) Ik heb nog twee blotters AL-LAD van 150µg liggen en was gisteren al een beetje aan het overwegen of ik dit vandaag wilde proberen.
Ik heb eerder over AL-LAD gelezen dat het lijkt op 1P-LSD maar minder lang duurt, minder headspace geeft en meer voor recreatief gebruik is. Ik trek met dat idee de stoute schoenen aan en besluit vandaag beide zegels te gebruiken. Buiten tientallen truffeltrips heb ik zelf eigenlijk weinig ervaring met alle tripmiddelen die als RC verkrijgbaar zijn. Na een vrij recente trip op 100µg 1P-LSD denk ik dat 300µg AL-LAD ruimschoots volstaat voor een flink visuele trip. Ik heb immers met truffels ook wel vaker de dosis verdubbeld of meer zonder problemen. Ik ben enthousiast en zelfverzekerd. Normaliter plan ik mijn trips altijd ver vooruit maar vandaag heb ik eigenlijk geen concreet plan. Waarschijnlijk wandelen, beetje muziek luisteren en visueel spektakel aanschouwen. Prima vrijdagmiddag zou je zeggen, toch?
11:38 – De inname
Ik heb van tevoren nog even snel een tosti naar binnen geschoven en een kleine kop koffie gedronken. Omdat ik me er wel van bewust ben dat ik best een flinke dosis ga nemen besluit ik de twee zegels niet tegelijk te plakken. Ik scheur de strip in twee en leg de eerste in mijn mond. Na een kwartiertje vervangt de tweede zegel de eerste en op dat moment komt mijn vriendin (C) van haar werk. C is overigens niet geïnteresseerd in drugs en heeft nooit meer gedaan dan een paar trekjes van een joint. Ze wist dat ik op avontuur zou gaan vandaag dus ze laat me lekker mijn gang gaan. Ik vond buiten lopen bij de eerste keer 1P erg fijn en besluit dat nu ook te doen. Koptelefoon op en op pad dus!
12:26 – Oude man
Ik woon in een dorp, hoewel het feitelijk gezien een straat is van een paar kilometer. Hiernaast ligt een plas en er zijn enkele wandelaarsroutes in de buurt. Ondanks dat ik hier al een paar jaar woon ben ik eigenlijk een vreemde in mijn eigen woonplaats. Ik weet toevallig dat er een klein stukje natuur in de buurt is dus ik loop die richting in.
Tijdens het lopen beginnen de eerste effecten op te spelen. Een licht onrustig gevoel van binnen, dat typische gevoel wat ik elke comeup wel heb. Visuals zijn er nog niet echt maar ik merk dat het contrast begint te veranderen. Contouren van objecten worden dikker en strakker, gras en bladeren lijken in harmonie met elkaar te bewegen. Ik merk dat het langzaam op gang begint te komen.
Ik loop langs een kruispunt en beland zo achter een wat oudere man die net als ik gewoon aan het wandelen is. Voor zijn leeftijd loopt hij aardig door, hij blijft lange tijd op een ruime afstand voor me lopen. Ik begin steeds meer effecten waar te nemen en ben even verzonken in gedachten. De man voor me is even gestopt om een bord te lezen waar de bouwplannen van de gemeente op staan voor komende periode. Ik ben niet mensenschuw, maar tijdens een trip voel ik me eigenlijk altijd ongemakkelijk tegenover vreemden. Laat die man nu net klaar zijn met lezen als ik zo’n 2 meter achter hem loop, waarna hij zijn weg vervolgt… Ik loop te ver achter hem om hem in te halen, maar ik vind het ook raar om te wachten met lopen. Dus ik loop uiterst ongemakkelijk nog 200 meter op een paar stappen afstand van deze man tot ik mijn afslag bereikt heb. Ik sla de weg in en ik moet opeens ontzettend nodig naar het toilet. Ik weet van mezelf dat mijn lichaam me vaak voor de gek houdt als ik trip maar deze keer is het gevoel dat ik moet toch wel aardig drukkend. Ik loop naar de ingang van het natuurgebied waar ik heen wilde en sta er een paar minuten te staren om te kijken of ik al wat visuals heb. Dat valt me ietwat tegen en ik draai weer om richting huis.
12:55: halverwege de terugweg nu. Er rijden al de hele tijd auto’s voorbij, maar ik kijk nu opzij en zie een witte auto langsrijden waarbij de eerste duidelijke tracer te zien is. Ik voel dat het vanaf hier sneller zal gaan opbouwen dus ik loop stevig door. Ik wil zo snel mogelijk de pot op en verder gaan met mijn avontuur.
13:13 – Eindelijk thuis
Eenmaal thuis aangekomen en mezelf verlost ga ik in de tuin zitten. Het is een beetje grauw buiten maar de zon breekt soms even door en het is best aangenaam qua temperatuur. De visuals zijn nu heel goed waar te nemen. Ze lijken in zekere zin op de visuals die ik op 1P ook had, met een paar verschillen. Zo lijkt het of groen en blauw heel sterk de boventoon hebben, zelfs de roodbruine bakstenen van de schuur zijn groen geworden. Als ik naar planten en het tuinmeubilair kijk vervormt dit maar stopt ook heel abrupt weer met bewegen. Alsof het mijn lichaam even lukt om het te onderdrukken, waarna het allemaal weer opnieuw begint. Ik begin ook aan mezelf te merken dat ik wat meer onrust voel. Ik kan mezelf geen fijne houding geven, als ik eenmaal goed zit wil ik weer bewegen en de visuals worden ook steeds verwarrender. Het is lang niet zo levendig als hoe ik visuals meestal ervaar, ik mis echt wel die mooie kleuren en warmte. Ik vind ze persoonlijk ook niet heel mooi, ze zijn erg complex maar het ziet er allemaal nogal onsamenhangend uit. Alles wat ik zie begint sneller meer te vervormen. De geluiden die ik hoor lijken allemaal willekeurig binnen te komen, alsof het in mijn oor door een filter gaat. Ik doe kort mijn ogen dicht maar CEV’s zijn nog niet erg duidelijk aanwezig. Misschien later.
13:26: de tracers zijn nu echt overal. Ik zie insecten, pluisjes en vogels langs vliegen met bijna een meter aan tracer. Als ik mijn hoofd beweeg terwijl ik naar hetzelfde punt kijk lijkt het alsof alles wat ik zie een hologram is dat tot mijn ogen reikt. Ik kijk naar de grond en er lopen een paar mieren die in een perfecte rij worden gevolgd door andere mieren. Het duurt even tot ik besef dat het maar 1 mier is. Ik vind het mooi geweest buiten, toch maar even kijken hoe het binnen is.
13:29 – Misschien toch iets teveel?
L is nu aan het werk en ik stuur hem een whatsappje. Dat AL-LAD toch iets minder mild is dan ‘men’ zegt. Hij is benieuwd en vraagt of ik hem op de hoogte kan houden als dat me lukt. Ik loop de woonkamer in en zie C op de bank liggen. Ze heeft al sinds vroeg gewerkt en mag vanavond weer, dus ik laat haar lekker liggen. Ondertussen heb ik nog niet echt besloten wat ik wil gaan doen en ik blijf steeds onrustiger worden. De visuals worden steeds intenser, als ik naar de vloer kijk lijkt het alsof alle nerven van het laminaat samensmelten en als een soort discotrap over de vloer heen rollen. De gordijnen wapperen met windkracht 7 en ik zie ook af en toe een heel fel lichtje door mijn beeld flitsen, alsof ik sterretjes zie. Ik zou even willen zitten om het te aanschouwen maar het ging allemaal even iets te hard. Ik was op dit punt nog niet in paniek, ik heb me wel vaker in zulke situaties staande weten te houden. Maar ik zou liegen als het toch wel wat onheilspellend voelt nu.
Uit frustratie dat ik niet weet wat ik wil ga ik maar op de vloer liggen, op mijn buik. Ik wil eigenlijk weer gaan lopen maar het lijkt me op dat moment niet verstandig om over straat te gaan. Mocht het toch de verkeerde kant op gaan is dat de laatste plek waar ik wil zijn. Ik vind even een moment van rust. Ik sluit mijn ogen kort en als ik ze weer open doe is het laminaat een weerspiegeling van het universum geworden. Alsof ik op een glazen plaat hoog in de ruimte neer kijk op het melkwegstelsel en wolken met elkaar zie vermengen tot een soort boomstronken die zichzelf in elkaar vervlechten. De onrust slaat plots weer toe en ik kan niet meer stil blijven liggen. Het valt me allemaal zwaarder dan ik had verwacht. Ik sta op, geef C een kus op haar voorhoofd en loop voorzichtig naar boven. Mijn realiteit begint vanaf hier bizarre vormen aan te nemen.
13:40 – Waar ben ik?
Eenmaal in mijn kamer sta ik even stil en het klopt gewoon niet. De ruimte ziet er totaal anders uit dan ik me het herinner. Ik hoor geluiden die ik niet kan plaatsen en ik heb een hele vreemde smaak in mijn mond en keel. Daarbij voelt het alsof ik alleen bepaalde delen van mijn keel kan voelen als ik slik, of sommige delen juist niet? Alsof ik mijn slokdarm nog kan voelen toen mijn lichaam zich op een andere plek in de kamer bevond. Ik kan het moeilijk uitleggen. Ik kijk naar de klok in een poging om te pinpointen hoe lang de piek nog gaat duren. Even snel uitgerekend zou de piek…. Shit, het begint pas net. Ik hoor dat mijn vriendin de trap op loopt en ik ga even op bed liggen in een poging te kalmeren.
C komt binnen en pakt vast kleding voor haar avonddienst uit de kast. Op dat moment ben ik me in vreemde houdingen aan het manoeuvreren terwijl ik op het bed lig en ik zeg haar dat ik me nu wel heel raar voel. Ik besef op dat moment hoe achterlijk ik ben geweest met de dosering. Als ik er nu al zo bij lig terwijl de piek nog maar net is begonnen weet ik het allemaal zo even niet. Ik wil eruit.
Ik zie mezelf als redelijk ervaren tripper en ik heb best wat intense ervaringen gehad. Ik heb echter nooit een bad trip gehad en daarom ook geen tripkillers in huis. En dat ik daar vandaag even goed van baal. De enige manier om daar snel aan te komen is via L, die nu aan het werk is en in een andere stad woont op zo’n 20 minuten rijden. C ziet de paniek in mijn ogen en vraagt wat ze kan doen.
Dit moment dringt het tot me door dat er een soort barrière is ontstaan tussen mij en mijn lichaam. In mijn hoofd voel ik me in staat tot alles wat ik normaal ook kan, alsof ik nuchter ben. Ik heb een mooi verhaal in mijn hoofd klaar staan om C gerust te stellen en haar te vragen of ze met mij even naar L’s werk wil rijden zodat we tripkillers kunnen halen. Als ik mijn mond open is er dus die barrière. Er komt niet veel meer uit dan ‘Ik moet naar L, hij heeft pil. Pil stopt trippen, wil je halen?’. Lekker pik, erg subtiel. Gelukkig gaat C mee in mijn verhaal en ik bel L op. Het is nu 14:01. Ik had L eerder in de trip al geappt dat het vrij heftig was dus hij is gelukkig op de hoogte. Ik probeer in kleutertaal duidelijk te maken dat ik wat clonazolam wil lenen en ik met C naar hem toe kom. Dat is geen probleem gelukkig. Hoewel het gesprek slechts 42 seconden duurde voelt het alsof ik een goeie 5 minuten aan de lijn ben gebleven. Vanaf dat moment lijkt de tijd ook bijna stil te staan.
14:09 – Tripyota Yaris
Pffff. Het vooruitzicht dat ik niet nog urenlang in deze staat hoef door te brengen stelt me al iets meer op mijn gemak, maar rust is nog ver te zoeken. Ik stap in de auto van C en ik merk meteen dat ik niet normaal stil kan blijven zitten. Alsof ik mijn spieren alleen onder controle kan houden als ik me krampachtig vast klamp aan de hoofdsteun of mijn gordel. Het duurt intens lang voordat C eindelijk klaar is om te vertrekken. Ze moet haar sleutel nog uit haar tas pakken, de gordel om doen, tas op de achterbank leggen, etc. In mijn beleving duurden deze handelingen een volledige minuut terwijl het waarschijnlijk niet meer dan 15 seconden waren. We gaan eindelijk rijden en ik kijk op de klok. 14:13 staat er. Ik heb niet de mentale kracht om uit te rekenen waar ik me ongeveer in de trip bevind, maar ik heb nu in elk geval een ijkpunt zodat ik ongeveer weet hoe lang ik het nog duurt voordat we bij L zijn.
Voor mijn gevoel is C echt als een oma aan het rijden. We stoppen ontzettend vaak en het verkeer lijkt echt tegen te zitten, ondanks dat het relatief rustig is. Ik besef op dit moment dat het concept van tijd nu even geen rol meer speelt in deze reis. We waren het dorp (of de straat) net uit en ik kijk op de klok. 14:15. Ik overdrijf niet als ik zeg dat er voor mijn gevoel bijna een half uur is verstreken. Ik raak nu echt in paniek. De gedachte dat de reis naar L misschien wel uren zou gaan duren, zij het in mijn eigen beleving, bezorgt me spanning zoals ik nog nooit gevoeld heb.
Ik zit geterroriseerd op de bijrijdersstoel en ben constant mijn grip op realiteit aan het zoeken door interieurdelen van de auto vast te pakken. Ik voel me vergiftigd. Mijn ademhaling kan ik maar net onder controle houden. Ik herken alle plekken van de route, dus ik weet hierdoor wel hoe ver we van het doel verwijderd zijn. We rijden nu het naburige dorp in, 14:21. In eigen tijdsbesef ruim een uur na vertrek dus. Ik probeer te begrijpen wat er nu precies gebeurt zodat ik me misschien een beetje kan ontspannen. Alle geluiden die ik hoor zijn dof, op een paar specifieke geluiden na. Deze hoor ik langs mijn oren vliegen met vervormde snelheid en toonhoogte. Ook lijkt het of de geluiden te laat en soms zelfs te vroeg hoorbaar zijn en heel willekeurig worden uitgekozen door mijn oren. Vooral het ritselen van de sleutelbos en het klikken van de richtingaanwijzer kan ik goed onderscheiden. Ik hoor soms ook een zin uit een lied op de radio voorbij vliegen, ik versta alleen niet wat er gezegd wordt. Alles wat ik buiten zie staat bijna stil als ik er naar kijk, tot ik mijn focus ergens anders heen verplaats waarna het leven buiten zich weer uit die stilstand voortzet. Man wat is dit trippy. Het lijkt wel alsof ik in een film zit waarbij de afspeelsnelheid constant varieert. Op een bepaald punt naderen we een zebrapad waar een oud vrouwtje gaat oversteken. Ik ben er volledig van overtuigd dat C de vrouw vol gaat raken maar op het allerlaatste moment lijkt alles weer heel elegant tot stilstand te komen en is er niks aan de hand.
De rest van de rit is niet veel beter. Ik voel me op dit moment ook niet echt mens meer, meer alsof ik een niet levend organisme ben met een bewustzijn. Terwijl ik bijna zit te kreunen van ellende word ik door de auto heen en weer gewiegd. ‘We zijn er bijna’ hoor ik C zeggen. Eindelijk. We naderen de laatste brug die we over moeten, en ja hoor.. hij gaat open. Op dit moment is het 14:27 en ik kan er bijna niet meer tegen. Ik doe het raam open voor wat frisse lucht en word recht in mijn gezicht geslagen door de geur van uitlaatgassen. Snel het raam dicht. Ik draai mezelf ongemakkelijk rond in mijn stoel omdat ik eigenlijk op de achterbank wil liggen, maar ik weet zelf ook wel dat dat niet kan. Achteraf vertelde C ook dat de man die achter ons in de rij stond heel raar naar mij had zitten kijken. Ik kan hem geen ongelijk geven.
Eenmaal bij L op werk gaat het al iets beter. Ik zie hem naar buiten komen en ik voel een bepaalde opluchting omdat hij precies weet wat ik aan het doormaken ben. Hij heeft een flesje ijskoud water voor me meegenomen, held. L kan niet weg van werk dus hij geeft C zijn huissleutels en we vervolgen de reis. L woont gelukkig maar op een half uur rijden (5 minuten irl). Ik ken het gebouw waar L woont gelukkig redelijk uit mijn hoofd, maar C is hier hooguit twee keer geweest. We lopen vanuit de ondergrondse parkeergarage door het trappenhuis. C is sceptisch en vraagt constant of ik wel zeker weet dat we goed lopen. Gelukkig weet ik precies waar we zijn. Eenmaal bij het juiste appartement probeert C de deur te openen maar de sleutel werkt niet mee. C vraagt of ik zeker weet dat het deze deur is. Hoewel ik het zeker weet begin ik nu toch te twijfelen. Ik probeer het zelf en gelukkig opent de deur in 1 keer. Het is nu ongeveer 14:45. Al snel staan we in L's keuken door de kastjes te graaien op zoek naar de clonazolam. Zo snel als ik kan gooi ik er een halfje in en neem nog twee halfjes mee voor de zekerheid. Shit, dit heeft ook tijd nodig om te werken natuurlijk. Ik voel me nog steeds erg gespannen en ben bijna aan het trillen. Ik wil nu gewoon zo snel mogelijk naar huis.
C zegt opeens een beetje plagerig: ‘maar we gaan nog niet naar huis hoor’ terwijl we het appartement van L uit lopen. Ik verstijf en kijk haar met angst in mijn ogen aan. ‘L moet straks toch nog zijn huis in kunnen?’ voegt ze eraan toe. Lelijk, dat is ook zo. Ik sta nog steeds te rillen en kraam halve zinnen uit, maar ik weet dat het nu in elk geval bijna klaar is.
15:00 – Back to reality
We hebben de sleutels terug gegeven en zijn nu echt onderweg naar huis. Ik ga nog steeds even ‘hard’ als een uur geleden en ik begin mentaal uitgeput te raken van alles wat ik meemaak. Ik klamp mezelf stevig vast aan mijn hoofdsteun en laat mijn hoofd rusten op de gordel. Ik sluit mijn ogen. Gek genoeg kan ik me niet herinneren of ik CEV’s heb gehad, maar ik denk niet dat ik er op dat moment bewust mee bezig was. Hoewel ik niet sliep schoot ik wakker om 15:19 en ik had opeens mijn volledige tijdsbesef weer terug. Wauw. Ik heb de controle terug! C schrikt een beetje als ik uit het niets rechtop ga zitten. Ik heb me nog nooit zo opgelucht gevoeld en laat L meteen via een berichtje weten dat ik weer mezelf ben en verontschuldig me voor de heisa. L was alleen maar blij dat hij kon helpen en hij wilde alles weten van de trip als ik er helemaal uit was. C merkt ook op dat ik er weer uit zie als mezelf en het voelt alsof mijn lichaam en ik weer in totale harmonie zijn. De visuals zijn duidelijk nog niet weg en de bodyload gaat van zwaar en gespannen naar licht en mellow.
Eenmaal thuis ga ik weer in de tuin gaan zitten waar de zon nu precies goed schijnt. Het voelt ontzettend therapeutisch. Mijn visuals worden snel minder maar zijn nog aanwezig. Ik breng met een bosvruchtentheetje het restant van de trip buiten door en probeer te begrijpen wat er nou allemaal gebeurd is. Ik kom op dat moment niet veel verder dan dat mijn zintuigen in de piek los van elkaar begonnen te werken. De signalen kwamen vertraagd of versneld binnen en omdat niks met elkaar strookte leek het net alsof ik er op dat moment niet toe deed. Alsof mijn bewustzijn in een lichaam was gestopt waar ik maar beperkt controle over had. Vooral het variërende tempo van mijn perceptie was iets wat ik nooit eerder zo erg heb meegemaakt. Rond 17:30 ga ik terug naar binnen en ben ik er helemaal uit.
Conclusie
Dit was misschien wel de engste en meest indrukwekkende trip die ik ooit gehad heb. Ik had totale controle maar was tegelijkertijd machteloos. De bodyload was ook de sterkste die ik tot nu toe gevoeld heb, dit was voor mij de trigger waardoor de trip omsloeg naar spanning en angst. Ik denk dat dit allemaal een stuk beter had kunnen lopen als ik me beter had voorbereid. En niet zoveel had genomen natuurlijk. Maar ja, achteraf makkelijk praten he. Normaal gesproken trip ik ook niet solo, zo’n 95% van alle trips die ik gemaakt heb was ik met L. We trippen al sinds 2015 samen en zitten altijd op dezelfde golflengte in onze trips. Ik denk ook dat dat de reden is dat ik nooit echt bad gegaan ben, omdat we elkaar altijd door de moeilijke momenten heen helpen. Deze trip heeft me wel weer even herinnerd aan hoeveel waarde ik daar eigenlijk aan hecht. En hoe ik in mijn handjes mag knijpen met de mensen om mij heen.
Nu ik zo op mijn plek ben gezet besef ik ook maar al te goed hoe onbenullig ik eigenlijk was toen ik ‘even 300µg’ onder mijn tong plakte voor mijn eerste AL-LAD trip ooit. De conclusie luidt dan ook: onderschat nooit de kracht van psychedelica, hoe sterk je mentaal ook in je schoenen staat. Ik heb er geen spijt van, maar ik raad deze dosis sterk af voor beginnende en casual trippers.
Ik zei voordat we thuis kwamen tegen C dat ik dit nooit van mijn leven meer gebruik, maar stiekem ben ik nu alweer benieuwd naar de volgende keer. Ik heb nergens spijt van, dit was zonder meer de meest bizarre trip die ik ooit gemaakt heb. Ik ga Alladin in de toekomst dus zeker nog eens uitnodigen, zij het op een minder groot tapijt. En niet solo, dat is zeker.
Ik lurk al een tijdje op df en heb laatst toch besloten een account aan te maken. Ik ben P en ben rond mijn 21e in aanraking gekomen met truffels. Sindsdien ben ik compleet verstrikt geraakt in de wonderlijke wereld van psilocybine. Recent ontdekte ik dat er ook heel veel interessante RC’s verkrijgbaar zijn en ik ben de laatste tijd dus volop aan het onderzoeken. Ik had niet perse de intentie om actief bij te dragen aan het forum, de meeste truffeltrips gebeuren bij mij meestal in een roes en het zou de magie verpesten als ik alles zou gaan bijhouden. Ik herinner me achteraf meestal alleen de hoogtepunten. Maar met RC’s lijkt het tot nu toe alsof ik de trips veel bewuster beleef, en na mijn laatste ervaring moest ik wel een report schrijven om te verwerken wat ik allemaal heb meegemaakt. Dit is ook mijn eerste report ooit, dus sorry als het wat aan de lange kant is!
Wie: Ik (P), man, 27 jaar, ±65-70kg
Wat: 300µg AL-LAD, 0,25mg clonazolam
Waar: Thuis, Toyota Yaris
Duur: 5-6 uur
Het is vrijdag, een weekje na de vorige trip op 25 mg 4-HO-MET met mijn vaste tripbuddy L. Omdat de visuals van die trip me behoorlijk tegen zijn gevallen voelde ik me wel klaar voor iets heftigers, iets indrukwekkends. (L heeft overigens wel een hele goede trip gehad op dezelfde hoeveelheid, zijn report hiervan staat ook op het forum.) Ik heb nog twee blotters AL-LAD van 150µg liggen en was gisteren al een beetje aan het overwegen of ik dit vandaag wilde proberen.
Ik heb eerder over AL-LAD gelezen dat het lijkt op 1P-LSD maar minder lang duurt, minder headspace geeft en meer voor recreatief gebruik is. Ik trek met dat idee de stoute schoenen aan en besluit vandaag beide zegels te gebruiken. Buiten tientallen truffeltrips heb ik zelf eigenlijk weinig ervaring met alle tripmiddelen die als RC verkrijgbaar zijn. Na een vrij recente trip op 100µg 1P-LSD denk ik dat 300µg AL-LAD ruimschoots volstaat voor een flink visuele trip. Ik heb immers met truffels ook wel vaker de dosis verdubbeld of meer zonder problemen. Ik ben enthousiast en zelfverzekerd. Normaliter plan ik mijn trips altijd ver vooruit maar vandaag heb ik eigenlijk geen concreet plan. Waarschijnlijk wandelen, beetje muziek luisteren en visueel spektakel aanschouwen. Prima vrijdagmiddag zou je zeggen, toch?
11:38 – De inname
Ik heb van tevoren nog even snel een tosti naar binnen geschoven en een kleine kop koffie gedronken. Omdat ik me er wel van bewust ben dat ik best een flinke dosis ga nemen besluit ik de twee zegels niet tegelijk te plakken. Ik scheur de strip in twee en leg de eerste in mijn mond. Na een kwartiertje vervangt de tweede zegel de eerste en op dat moment komt mijn vriendin (C) van haar werk. C is overigens niet geïnteresseerd in drugs en heeft nooit meer gedaan dan een paar trekjes van een joint. Ze wist dat ik op avontuur zou gaan vandaag dus ze laat me lekker mijn gang gaan. Ik vond buiten lopen bij de eerste keer 1P erg fijn en besluit dat nu ook te doen. Koptelefoon op en op pad dus!
12:26 – Oude man
Ik woon in een dorp, hoewel het feitelijk gezien een straat is van een paar kilometer. Hiernaast ligt een plas en er zijn enkele wandelaarsroutes in de buurt. Ondanks dat ik hier al een paar jaar woon ben ik eigenlijk een vreemde in mijn eigen woonplaats. Ik weet toevallig dat er een klein stukje natuur in de buurt is dus ik loop die richting in.
Tijdens het lopen beginnen de eerste effecten op te spelen. Een licht onrustig gevoel van binnen, dat typische gevoel wat ik elke comeup wel heb. Visuals zijn er nog niet echt maar ik merk dat het contrast begint te veranderen. Contouren van objecten worden dikker en strakker, gras en bladeren lijken in harmonie met elkaar te bewegen. Ik merk dat het langzaam op gang begint te komen.
Ik loop langs een kruispunt en beland zo achter een wat oudere man die net als ik gewoon aan het wandelen is. Voor zijn leeftijd loopt hij aardig door, hij blijft lange tijd op een ruime afstand voor me lopen. Ik begin steeds meer effecten waar te nemen en ben even verzonken in gedachten. De man voor me is even gestopt om een bord te lezen waar de bouwplannen van de gemeente op staan voor komende periode. Ik ben niet mensenschuw, maar tijdens een trip voel ik me eigenlijk altijd ongemakkelijk tegenover vreemden. Laat die man nu net klaar zijn met lezen als ik zo’n 2 meter achter hem loop, waarna hij zijn weg vervolgt… Ik loop te ver achter hem om hem in te halen, maar ik vind het ook raar om te wachten met lopen. Dus ik loop uiterst ongemakkelijk nog 200 meter op een paar stappen afstand van deze man tot ik mijn afslag bereikt heb. Ik sla de weg in en ik moet opeens ontzettend nodig naar het toilet. Ik weet van mezelf dat mijn lichaam me vaak voor de gek houdt als ik trip maar deze keer is het gevoel dat ik moet toch wel aardig drukkend. Ik loop naar de ingang van het natuurgebied waar ik heen wilde en sta er een paar minuten te staren om te kijken of ik al wat visuals heb. Dat valt me ietwat tegen en ik draai weer om richting huis.
12:55: halverwege de terugweg nu. Er rijden al de hele tijd auto’s voorbij, maar ik kijk nu opzij en zie een witte auto langsrijden waarbij de eerste duidelijke tracer te zien is. Ik voel dat het vanaf hier sneller zal gaan opbouwen dus ik loop stevig door. Ik wil zo snel mogelijk de pot op en verder gaan met mijn avontuur.
13:13 – Eindelijk thuis
Eenmaal thuis aangekomen en mezelf verlost ga ik in de tuin zitten. Het is een beetje grauw buiten maar de zon breekt soms even door en het is best aangenaam qua temperatuur. De visuals zijn nu heel goed waar te nemen. Ze lijken in zekere zin op de visuals die ik op 1P ook had, met een paar verschillen. Zo lijkt het of groen en blauw heel sterk de boventoon hebben, zelfs de roodbruine bakstenen van de schuur zijn groen geworden. Als ik naar planten en het tuinmeubilair kijk vervormt dit maar stopt ook heel abrupt weer met bewegen. Alsof het mijn lichaam even lukt om het te onderdrukken, waarna het allemaal weer opnieuw begint. Ik begin ook aan mezelf te merken dat ik wat meer onrust voel. Ik kan mezelf geen fijne houding geven, als ik eenmaal goed zit wil ik weer bewegen en de visuals worden ook steeds verwarrender. Het is lang niet zo levendig als hoe ik visuals meestal ervaar, ik mis echt wel die mooie kleuren en warmte. Ik vind ze persoonlijk ook niet heel mooi, ze zijn erg complex maar het ziet er allemaal nogal onsamenhangend uit. Alles wat ik zie begint sneller meer te vervormen. De geluiden die ik hoor lijken allemaal willekeurig binnen te komen, alsof het in mijn oor door een filter gaat. Ik doe kort mijn ogen dicht maar CEV’s zijn nog niet erg duidelijk aanwezig. Misschien later.
13:26: de tracers zijn nu echt overal. Ik zie insecten, pluisjes en vogels langs vliegen met bijna een meter aan tracer. Als ik mijn hoofd beweeg terwijl ik naar hetzelfde punt kijk lijkt het alsof alles wat ik zie een hologram is dat tot mijn ogen reikt. Ik kijk naar de grond en er lopen een paar mieren die in een perfecte rij worden gevolgd door andere mieren. Het duurt even tot ik besef dat het maar 1 mier is. Ik vind het mooi geweest buiten, toch maar even kijken hoe het binnen is.
13:29 – Misschien toch iets teveel?
L is nu aan het werk en ik stuur hem een whatsappje. Dat AL-LAD toch iets minder mild is dan ‘men’ zegt. Hij is benieuwd en vraagt of ik hem op de hoogte kan houden als dat me lukt. Ik loop de woonkamer in en zie C op de bank liggen. Ze heeft al sinds vroeg gewerkt en mag vanavond weer, dus ik laat haar lekker liggen. Ondertussen heb ik nog niet echt besloten wat ik wil gaan doen en ik blijf steeds onrustiger worden. De visuals worden steeds intenser, als ik naar de vloer kijk lijkt het alsof alle nerven van het laminaat samensmelten en als een soort discotrap over de vloer heen rollen. De gordijnen wapperen met windkracht 7 en ik zie ook af en toe een heel fel lichtje door mijn beeld flitsen, alsof ik sterretjes zie. Ik zou even willen zitten om het te aanschouwen maar het ging allemaal even iets te hard. Ik was op dit punt nog niet in paniek, ik heb me wel vaker in zulke situaties staande weten te houden. Maar ik zou liegen als het toch wel wat onheilspellend voelt nu.
Uit frustratie dat ik niet weet wat ik wil ga ik maar op de vloer liggen, op mijn buik. Ik wil eigenlijk weer gaan lopen maar het lijkt me op dat moment niet verstandig om over straat te gaan. Mocht het toch de verkeerde kant op gaan is dat de laatste plek waar ik wil zijn. Ik vind even een moment van rust. Ik sluit mijn ogen kort en als ik ze weer open doe is het laminaat een weerspiegeling van het universum geworden. Alsof ik op een glazen plaat hoog in de ruimte neer kijk op het melkwegstelsel en wolken met elkaar zie vermengen tot een soort boomstronken die zichzelf in elkaar vervlechten. De onrust slaat plots weer toe en ik kan niet meer stil blijven liggen. Het valt me allemaal zwaarder dan ik had verwacht. Ik sta op, geef C een kus op haar voorhoofd en loop voorzichtig naar boven. Mijn realiteit begint vanaf hier bizarre vormen aan te nemen.
13:40 – Waar ben ik?
Eenmaal in mijn kamer sta ik even stil en het klopt gewoon niet. De ruimte ziet er totaal anders uit dan ik me het herinner. Ik hoor geluiden die ik niet kan plaatsen en ik heb een hele vreemde smaak in mijn mond en keel. Daarbij voelt het alsof ik alleen bepaalde delen van mijn keel kan voelen als ik slik, of sommige delen juist niet? Alsof ik mijn slokdarm nog kan voelen toen mijn lichaam zich op een andere plek in de kamer bevond. Ik kan het moeilijk uitleggen. Ik kijk naar de klok in een poging om te pinpointen hoe lang de piek nog gaat duren. Even snel uitgerekend zou de piek…. Shit, het begint pas net. Ik hoor dat mijn vriendin de trap op loopt en ik ga even op bed liggen in een poging te kalmeren.
C komt binnen en pakt vast kleding voor haar avonddienst uit de kast. Op dat moment ben ik me in vreemde houdingen aan het manoeuvreren terwijl ik op het bed lig en ik zeg haar dat ik me nu wel heel raar voel. Ik besef op dat moment hoe achterlijk ik ben geweest met de dosering. Als ik er nu al zo bij lig terwijl de piek nog maar net is begonnen weet ik het allemaal zo even niet. Ik wil eruit.
Ik zie mezelf als redelijk ervaren tripper en ik heb best wat intense ervaringen gehad. Ik heb echter nooit een bad trip gehad en daarom ook geen tripkillers in huis. En dat ik daar vandaag even goed van baal. De enige manier om daar snel aan te komen is via L, die nu aan het werk is en in een andere stad woont op zo’n 20 minuten rijden. C ziet de paniek in mijn ogen en vraagt wat ze kan doen.
Dit moment dringt het tot me door dat er een soort barrière is ontstaan tussen mij en mijn lichaam. In mijn hoofd voel ik me in staat tot alles wat ik normaal ook kan, alsof ik nuchter ben. Ik heb een mooi verhaal in mijn hoofd klaar staan om C gerust te stellen en haar te vragen of ze met mij even naar L’s werk wil rijden zodat we tripkillers kunnen halen. Als ik mijn mond open is er dus die barrière. Er komt niet veel meer uit dan ‘Ik moet naar L, hij heeft pil. Pil stopt trippen, wil je halen?’. Lekker pik, erg subtiel. Gelukkig gaat C mee in mijn verhaal en ik bel L op. Het is nu 14:01. Ik had L eerder in de trip al geappt dat het vrij heftig was dus hij is gelukkig op de hoogte. Ik probeer in kleutertaal duidelijk te maken dat ik wat clonazolam wil lenen en ik met C naar hem toe kom. Dat is geen probleem gelukkig. Hoewel het gesprek slechts 42 seconden duurde voelt het alsof ik een goeie 5 minuten aan de lijn ben gebleven. Vanaf dat moment lijkt de tijd ook bijna stil te staan.
14:09 – Tripyota Yaris
Pffff. Het vooruitzicht dat ik niet nog urenlang in deze staat hoef door te brengen stelt me al iets meer op mijn gemak, maar rust is nog ver te zoeken. Ik stap in de auto van C en ik merk meteen dat ik niet normaal stil kan blijven zitten. Alsof ik mijn spieren alleen onder controle kan houden als ik me krampachtig vast klamp aan de hoofdsteun of mijn gordel. Het duurt intens lang voordat C eindelijk klaar is om te vertrekken. Ze moet haar sleutel nog uit haar tas pakken, de gordel om doen, tas op de achterbank leggen, etc. In mijn beleving duurden deze handelingen een volledige minuut terwijl het waarschijnlijk niet meer dan 15 seconden waren. We gaan eindelijk rijden en ik kijk op de klok. 14:13 staat er. Ik heb niet de mentale kracht om uit te rekenen waar ik me ongeveer in de trip bevind, maar ik heb nu in elk geval een ijkpunt zodat ik ongeveer weet hoe lang ik het nog duurt voordat we bij L zijn.
Voor mijn gevoel is C echt als een oma aan het rijden. We stoppen ontzettend vaak en het verkeer lijkt echt tegen te zitten, ondanks dat het relatief rustig is. Ik besef op dit moment dat het concept van tijd nu even geen rol meer speelt in deze reis. We waren het dorp (of de straat) net uit en ik kijk op de klok. 14:15. Ik overdrijf niet als ik zeg dat er voor mijn gevoel bijna een half uur is verstreken. Ik raak nu echt in paniek. De gedachte dat de reis naar L misschien wel uren zou gaan duren, zij het in mijn eigen beleving, bezorgt me spanning zoals ik nog nooit gevoeld heb.
Ik zit geterroriseerd op de bijrijdersstoel en ben constant mijn grip op realiteit aan het zoeken door interieurdelen van de auto vast te pakken. Ik voel me vergiftigd. Mijn ademhaling kan ik maar net onder controle houden. Ik herken alle plekken van de route, dus ik weet hierdoor wel hoe ver we van het doel verwijderd zijn. We rijden nu het naburige dorp in, 14:21. In eigen tijdsbesef ruim een uur na vertrek dus. Ik probeer te begrijpen wat er nu precies gebeurt zodat ik me misschien een beetje kan ontspannen. Alle geluiden die ik hoor zijn dof, op een paar specifieke geluiden na. Deze hoor ik langs mijn oren vliegen met vervormde snelheid en toonhoogte. Ook lijkt het of de geluiden te laat en soms zelfs te vroeg hoorbaar zijn en heel willekeurig worden uitgekozen door mijn oren. Vooral het ritselen van de sleutelbos en het klikken van de richtingaanwijzer kan ik goed onderscheiden. Ik hoor soms ook een zin uit een lied op de radio voorbij vliegen, ik versta alleen niet wat er gezegd wordt. Alles wat ik buiten zie staat bijna stil als ik er naar kijk, tot ik mijn focus ergens anders heen verplaats waarna het leven buiten zich weer uit die stilstand voortzet. Man wat is dit trippy. Het lijkt wel alsof ik in een film zit waarbij de afspeelsnelheid constant varieert. Op een bepaald punt naderen we een zebrapad waar een oud vrouwtje gaat oversteken. Ik ben er volledig van overtuigd dat C de vrouw vol gaat raken maar op het allerlaatste moment lijkt alles weer heel elegant tot stilstand te komen en is er niks aan de hand.
De rest van de rit is niet veel beter. Ik voel me op dit moment ook niet echt mens meer, meer alsof ik een niet levend organisme ben met een bewustzijn. Terwijl ik bijna zit te kreunen van ellende word ik door de auto heen en weer gewiegd. ‘We zijn er bijna’ hoor ik C zeggen. Eindelijk. We naderen de laatste brug die we over moeten, en ja hoor.. hij gaat open. Op dit moment is het 14:27 en ik kan er bijna niet meer tegen. Ik doe het raam open voor wat frisse lucht en word recht in mijn gezicht geslagen door de geur van uitlaatgassen. Snel het raam dicht. Ik draai mezelf ongemakkelijk rond in mijn stoel omdat ik eigenlijk op de achterbank wil liggen, maar ik weet zelf ook wel dat dat niet kan. Achteraf vertelde C ook dat de man die achter ons in de rij stond heel raar naar mij had zitten kijken. Ik kan hem geen ongelijk geven.
Eenmaal bij L op werk gaat het al iets beter. Ik zie hem naar buiten komen en ik voel een bepaalde opluchting omdat hij precies weet wat ik aan het doormaken ben. Hij heeft een flesje ijskoud water voor me meegenomen, held. L kan niet weg van werk dus hij geeft C zijn huissleutels en we vervolgen de reis. L woont gelukkig maar op een half uur rijden (5 minuten irl). Ik ken het gebouw waar L woont gelukkig redelijk uit mijn hoofd, maar C is hier hooguit twee keer geweest. We lopen vanuit de ondergrondse parkeergarage door het trappenhuis. C is sceptisch en vraagt constant of ik wel zeker weet dat we goed lopen. Gelukkig weet ik precies waar we zijn. Eenmaal bij het juiste appartement probeert C de deur te openen maar de sleutel werkt niet mee. C vraagt of ik zeker weet dat het deze deur is. Hoewel ik het zeker weet begin ik nu toch te twijfelen. Ik probeer het zelf en gelukkig opent de deur in 1 keer. Het is nu ongeveer 14:45. Al snel staan we in L's keuken door de kastjes te graaien op zoek naar de clonazolam. Zo snel als ik kan gooi ik er een halfje in en neem nog twee halfjes mee voor de zekerheid. Shit, dit heeft ook tijd nodig om te werken natuurlijk. Ik voel me nog steeds erg gespannen en ben bijna aan het trillen. Ik wil nu gewoon zo snel mogelijk naar huis.
C zegt opeens een beetje plagerig: ‘maar we gaan nog niet naar huis hoor’ terwijl we het appartement van L uit lopen. Ik verstijf en kijk haar met angst in mijn ogen aan. ‘L moet straks toch nog zijn huis in kunnen?’ voegt ze eraan toe. Lelijk, dat is ook zo. Ik sta nog steeds te rillen en kraam halve zinnen uit, maar ik weet dat het nu in elk geval bijna klaar is.
15:00 – Back to reality
We hebben de sleutels terug gegeven en zijn nu echt onderweg naar huis. Ik ga nog steeds even ‘hard’ als een uur geleden en ik begin mentaal uitgeput te raken van alles wat ik meemaak. Ik klamp mezelf stevig vast aan mijn hoofdsteun en laat mijn hoofd rusten op de gordel. Ik sluit mijn ogen. Gek genoeg kan ik me niet herinneren of ik CEV’s heb gehad, maar ik denk niet dat ik er op dat moment bewust mee bezig was. Hoewel ik niet sliep schoot ik wakker om 15:19 en ik had opeens mijn volledige tijdsbesef weer terug. Wauw. Ik heb de controle terug! C schrikt een beetje als ik uit het niets rechtop ga zitten. Ik heb me nog nooit zo opgelucht gevoeld en laat L meteen via een berichtje weten dat ik weer mezelf ben en verontschuldig me voor de heisa. L was alleen maar blij dat hij kon helpen en hij wilde alles weten van de trip als ik er helemaal uit was. C merkt ook op dat ik er weer uit zie als mezelf en het voelt alsof mijn lichaam en ik weer in totale harmonie zijn. De visuals zijn duidelijk nog niet weg en de bodyload gaat van zwaar en gespannen naar licht en mellow.
Eenmaal thuis ga ik weer in de tuin gaan zitten waar de zon nu precies goed schijnt. Het voelt ontzettend therapeutisch. Mijn visuals worden snel minder maar zijn nog aanwezig. Ik breng met een bosvruchtentheetje het restant van de trip buiten door en probeer te begrijpen wat er nou allemaal gebeurd is. Ik kom op dat moment niet veel verder dan dat mijn zintuigen in de piek los van elkaar begonnen te werken. De signalen kwamen vertraagd of versneld binnen en omdat niks met elkaar strookte leek het net alsof ik er op dat moment niet toe deed. Alsof mijn bewustzijn in een lichaam was gestopt waar ik maar beperkt controle over had. Vooral het variërende tempo van mijn perceptie was iets wat ik nooit eerder zo erg heb meegemaakt. Rond 17:30 ga ik terug naar binnen en ben ik er helemaal uit.
Conclusie
Dit was misschien wel de engste en meest indrukwekkende trip die ik ooit gehad heb. Ik had totale controle maar was tegelijkertijd machteloos. De bodyload was ook de sterkste die ik tot nu toe gevoeld heb, dit was voor mij de trigger waardoor de trip omsloeg naar spanning en angst. Ik denk dat dit allemaal een stuk beter had kunnen lopen als ik me beter had voorbereid. En niet zoveel had genomen natuurlijk. Maar ja, achteraf makkelijk praten he. Normaal gesproken trip ik ook niet solo, zo’n 95% van alle trips die ik gemaakt heb was ik met L. We trippen al sinds 2015 samen en zitten altijd op dezelfde golflengte in onze trips. Ik denk ook dat dat de reden is dat ik nooit echt bad gegaan ben, omdat we elkaar altijd door de moeilijke momenten heen helpen. Deze trip heeft me wel weer even herinnerd aan hoeveel waarde ik daar eigenlijk aan hecht. En hoe ik in mijn handjes mag knijpen met de mensen om mij heen.
Nu ik zo op mijn plek ben gezet besef ik ook maar al te goed hoe onbenullig ik eigenlijk was toen ik ‘even 300µg’ onder mijn tong plakte voor mijn eerste AL-LAD trip ooit. De conclusie luidt dan ook: onderschat nooit de kracht van psychedelica, hoe sterk je mentaal ook in je schoenen staat. Ik heb er geen spijt van, maar ik raad deze dosis sterk af voor beginnende en casual trippers.
Ik zei voordat we thuis kwamen tegen C dat ik dit nooit van mijn leven meer gebruik, maar stiekem ben ik nu alweer benieuwd naar de volgende keer. Ik heb nergens spijt van, dit was zonder meer de meest bizarre trip die ik ooit gemaakt heb. Ik ga Alladin in de toekomst dus zeker nog eens uitnodigen, zij het op een minder groot tapijt. En niet solo, dat is zeker.
