Neo-Shulginist
Badass junkie
Na een tijdje geen drugs gebruiken dacht ik van de week een beetje ketamine te nemen. Een half uur later werd ik ineens wakker in een vierkant universum wat binnenstebuiten was gekeerd.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik geen enorme fan ben van ketamine of andere dissociatieven. Ik vind altijd dat je er nogal gehandicapt van wordt. Dat vind ik niet zo chill: het gevoel dat je ineens allerlei dingen niet meer kan. Het is een beetje hypocriet, maar ik heb toch een redelijke ervaring met ketamine. Meestal neem ik het meestal in bed terwijl ik een natuurdocu aan het kijken ben. Die setting kan wel chill zijn af en toe, hoewel ik de handicapaspecten irritant blijf vinden.
Eerder had ik ook wel eens geprobeerd in een k-hole te komen. Maar dat was nooit echt gelukt. Ik heb het ook meermaals afgewogen: 300 - 350 milligram in één lijn, zo hup, naar binnen. Daar moest ik destijds flink mijn best voor doen omdat het zoveel poeder was dat het nauwelijks in mijn neus paste. En zelfs toen belandde ik niet in een k-hole.
Deze week had ik helemaal niet de intentie om zo diep te gaan. Ik wilde gewoon rustig een paar sleutelpuntjes nemen. Van een nieuwe vendor had ik een zak ket binnengekregen. De eerste keer was ik daarom was voorzichtig. Ik nam ongeveer een tiende van wat ik een gebruikelijke dosis zou vinden en lette goed op de werkingstijd, om even uit te proberen of ik niet toevallig een ander soort dissociatief had gekregen. Dat experiment verliep prima op de ene dag. Dus de volgende dag dacht ik dat ik wel mijn gang zou kunnen gaan.
Zoals gebruikelijk lag ik op mijn bed. De natuurdocu's waren op. Dus ik had een nieuwe aflevering van de serie Snowpiercer opgezet; een kilometerslange trein die de laatst overgebleven mensen ter wereld door een postapocalyptisch landschap rijdt. Ik nam eerst even één gebruikelijk sleutelpuntje om even aan te voelen wat die deed. De space begon wel redelijk aangenaam. Ik was wat ontspannen, maar ook wat verward. Zo probeerde ik nog een Whatsappje te sturen, maar ik deed er haast vijf minuten over om twee coherente zinnen te typen. Het lukte slechts om steeds halve zinnen te produceren die ik dan weer ging bewerken, waarna ik vergat wat ik nou ookalweer precies wilde zeggen. Zo was ik dus een tijdje aan het stunten.
Toen mijn berichtje eindelijk verzonden was vond ik het tijd worden om dit spul eens op een wat hoger niveau uit te proberen. Ik pakte nog twee sleutelpuntjes erbij, deze keer aanzienlijk groter dan het vorige sleutelpuntje. Toch dacht ik dat het wel meeviel, want de berg poeder viel in het niet bij de enorme hoop die ik moest wegsnuiven toen ik wel eens 300 milligram probeerde op te snuiven. Ik rekende er dus op dat ik de serie nog wel zou moeten kunnen volgen.
Het volgende wat ik weet is dat ik dacht "huh, oh, is dit nou echt de realiteit geworden?" Ik dacht even dat mij gedachten waren afgedwaald. Maar ik probeerde om me heen te kijken en het enige wat ik nog kon zien was een witte waas met scherpe hoeken. Alsof ik aan de binnenkant van een kubus zat. De witte waas leek een beetje op een oneindige waterval zoals Escher hem zou tekenen: er was een constante hoekige stroom die van het ene vlak naar het andere vlak overliep, zonder dat er ooit een einde aan leek te komen. Dit was het moment waarop ik me een beetje zorgen begon te maken. "Fuck, ik heb toch geen psychose he", dacht ik nog. Ik probeerde om me heen te kijken en mijn ogen open of dicht te doen. Maar dat maakte allemaal niet zoveel verschil meer. Dit was gewoon mijn wereld nu. Ik probeerde rond te bewegen. Dat lukte nog wel, maar het maakte de ervaring een stuk bizarder. Ik kon de textuur van mijn bed en de lakens nog wel voelen. Maar ik kon ze niet zien. En als ik me voelde omdraaien dan maakte dat ook geen verschil voor het vierkanten universum waarin ik me bevond. Ik had dus weinig andere keus dan om maar gewoon te blijven zitten en te kijken of ik later misschien weer toch het gebruikelijke universum kon terugkeren.
Gelukkig had ik nog wel enigszins de tegenwoordigheid van geest om me te herinneren dat ik ketamine had gebruikt. Tenminste, ik begon me alsnog wel een beetje zorgen te maken of ik niet een ander veel sterke dissociatief middel voorgeschoteld had gekregen. Dat ik van zo'n relatief klein hoopje poeder ineens in een k-hole was beland kon ik nog niet helemaal duiden.
Langzaam maar zeker begon mijn slaapkamer weer half zichtbaar te worden door de randen van het vierkante universum. Dat bracht wel weer een nieuw probleem aan het licht. Ik werd enorm misselijk van de helft van mijn belevingswereld die langzaam voorbij stroomde, terwijl de andere kant stil leek te staan. Nou heb ik de luxe dat ik op mijn slaapkamer een wastafel heb die zich op nog geen halve meter van mijn bed bevindt. Dat kwam goed uit, want ik moest echt keihard kotsen. Dat is ook een behoorlijk bizarre ervaring als je je nog maar voor de helft in dit universum bevindt, kan ik je vertellen. Niet heel prettig helaas.
Nadat mijn maag zich enigszins geleegd had keek ik eens op mijn wekker. Het was half elf, ongeveer drie kwartier nadat ik de sleutelpuntjes had genomen. Gelukkig kon ik merken dat ik steeds sneller weer nuchter begon te worden. Maar ik was zeker een half uur kwijt. Wat ik in die tijd heb meegemaakt; geen idee.
Het uur wat daarop volgde bleef ik verward, misselijk en gedesorienteerd op de rand van mijn bed zitten. Ik kon me haast niet bewegen omdat ik dan gelijk weer moest overgeven, wat dus ook nog een paar keer gebeurde. Pas na een uur was de misselijkheid genoeg gedaald om even wat water te drinken en op bed te gaan liggen, nog even de aflevering Snowpiercer afkijken. Want kennelijk was ik er halverwege de aflevering nog wel in geslaagd om hem op pauze te zetten. Hoe? Ik heb geen idee.
De ironie wil natuurlijk dat ik altijd tegen mensen zeg dat je je dosis moet afwegen. Zo zie je maar weer @Neo-Shulginist, waarom je dat altijd tot vervelens toe herhaalt. Ik heb dat helaas niet gedaan. Dus ik kan alleen maar een beetje gissen wat er nou precies is gebeurd. De volgende dag heb ik nog wel even afgewogen hoeveel ketamine er nog in de zak overgebleven was: dat bleek nog 0,6 gram te zijn, wat eerst 1 gram had moeten zijn. Ik weet alleen niet of ik ook daadwerkelijk 1 gram heb gekregen. Maar als die hoeveelheid klopte dan snap ik wel waarom ik ineens in een ander universum was beland. Het lijkt er dus op dat dit poeder veel compacter is dan wat ik gewend ben. Want het poeder wat op de sleutel lag was nog niet eens een bergje en bedekte maar de helft van de sleutel. Kennelijk was dat wel genoeg om me naar een ander universum te lanceren.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik geen enorme fan ben van ketamine of andere dissociatieven. Ik vind altijd dat je er nogal gehandicapt van wordt. Dat vind ik niet zo chill: het gevoel dat je ineens allerlei dingen niet meer kan. Het is een beetje hypocriet, maar ik heb toch een redelijke ervaring met ketamine. Meestal neem ik het meestal in bed terwijl ik een natuurdocu aan het kijken ben. Die setting kan wel chill zijn af en toe, hoewel ik de handicapaspecten irritant blijf vinden.
Eerder had ik ook wel eens geprobeerd in een k-hole te komen. Maar dat was nooit echt gelukt. Ik heb het ook meermaals afgewogen: 300 - 350 milligram in één lijn, zo hup, naar binnen. Daar moest ik destijds flink mijn best voor doen omdat het zoveel poeder was dat het nauwelijks in mijn neus paste. En zelfs toen belandde ik niet in een k-hole.
Deze week had ik helemaal niet de intentie om zo diep te gaan. Ik wilde gewoon rustig een paar sleutelpuntjes nemen. Van een nieuwe vendor had ik een zak ket binnengekregen. De eerste keer was ik daarom was voorzichtig. Ik nam ongeveer een tiende van wat ik een gebruikelijke dosis zou vinden en lette goed op de werkingstijd, om even uit te proberen of ik niet toevallig een ander soort dissociatief had gekregen. Dat experiment verliep prima op de ene dag. Dus de volgende dag dacht ik dat ik wel mijn gang zou kunnen gaan.
Zoals gebruikelijk lag ik op mijn bed. De natuurdocu's waren op. Dus ik had een nieuwe aflevering van de serie Snowpiercer opgezet; een kilometerslange trein die de laatst overgebleven mensen ter wereld door een postapocalyptisch landschap rijdt. Ik nam eerst even één gebruikelijk sleutelpuntje om even aan te voelen wat die deed. De space begon wel redelijk aangenaam. Ik was wat ontspannen, maar ook wat verward. Zo probeerde ik nog een Whatsappje te sturen, maar ik deed er haast vijf minuten over om twee coherente zinnen te typen. Het lukte slechts om steeds halve zinnen te produceren die ik dan weer ging bewerken, waarna ik vergat wat ik nou ookalweer precies wilde zeggen. Zo was ik dus een tijdje aan het stunten.
Toen mijn berichtje eindelijk verzonden was vond ik het tijd worden om dit spul eens op een wat hoger niveau uit te proberen. Ik pakte nog twee sleutelpuntjes erbij, deze keer aanzienlijk groter dan het vorige sleutelpuntje. Toch dacht ik dat het wel meeviel, want de berg poeder viel in het niet bij de enorme hoop die ik moest wegsnuiven toen ik wel eens 300 milligram probeerde op te snuiven. Ik rekende er dus op dat ik de serie nog wel zou moeten kunnen volgen.
Het volgende wat ik weet is dat ik dacht "huh, oh, is dit nou echt de realiteit geworden?" Ik dacht even dat mij gedachten waren afgedwaald. Maar ik probeerde om me heen te kijken en het enige wat ik nog kon zien was een witte waas met scherpe hoeken. Alsof ik aan de binnenkant van een kubus zat. De witte waas leek een beetje op een oneindige waterval zoals Escher hem zou tekenen: er was een constante hoekige stroom die van het ene vlak naar het andere vlak overliep, zonder dat er ooit een einde aan leek te komen. Dit was het moment waarop ik me een beetje zorgen begon te maken. "Fuck, ik heb toch geen psychose he", dacht ik nog. Ik probeerde om me heen te kijken en mijn ogen open of dicht te doen. Maar dat maakte allemaal niet zoveel verschil meer. Dit was gewoon mijn wereld nu. Ik probeerde rond te bewegen. Dat lukte nog wel, maar het maakte de ervaring een stuk bizarder. Ik kon de textuur van mijn bed en de lakens nog wel voelen. Maar ik kon ze niet zien. En als ik me voelde omdraaien dan maakte dat ook geen verschil voor het vierkanten universum waarin ik me bevond. Ik had dus weinig andere keus dan om maar gewoon te blijven zitten en te kijken of ik later misschien weer toch het gebruikelijke universum kon terugkeren.
Gelukkig had ik nog wel enigszins de tegenwoordigheid van geest om me te herinneren dat ik ketamine had gebruikt. Tenminste, ik begon me alsnog wel een beetje zorgen te maken of ik niet een ander veel sterke dissociatief middel voorgeschoteld had gekregen. Dat ik van zo'n relatief klein hoopje poeder ineens in een k-hole was beland kon ik nog niet helemaal duiden.
Langzaam maar zeker begon mijn slaapkamer weer half zichtbaar te worden door de randen van het vierkante universum. Dat bracht wel weer een nieuw probleem aan het licht. Ik werd enorm misselijk van de helft van mijn belevingswereld die langzaam voorbij stroomde, terwijl de andere kant stil leek te staan. Nou heb ik de luxe dat ik op mijn slaapkamer een wastafel heb die zich op nog geen halve meter van mijn bed bevindt. Dat kwam goed uit, want ik moest echt keihard kotsen. Dat is ook een behoorlijk bizarre ervaring als je je nog maar voor de helft in dit universum bevindt, kan ik je vertellen. Niet heel prettig helaas.
Nadat mijn maag zich enigszins geleegd had keek ik eens op mijn wekker. Het was half elf, ongeveer drie kwartier nadat ik de sleutelpuntjes had genomen. Gelukkig kon ik merken dat ik steeds sneller weer nuchter begon te worden. Maar ik was zeker een half uur kwijt. Wat ik in die tijd heb meegemaakt; geen idee.
Het uur wat daarop volgde bleef ik verward, misselijk en gedesorienteerd op de rand van mijn bed zitten. Ik kon me haast niet bewegen omdat ik dan gelijk weer moest overgeven, wat dus ook nog een paar keer gebeurde. Pas na een uur was de misselijkheid genoeg gedaald om even wat water te drinken en op bed te gaan liggen, nog even de aflevering Snowpiercer afkijken. Want kennelijk was ik er halverwege de aflevering nog wel in geslaagd om hem op pauze te zetten. Hoe? Ik heb geen idee.
De ironie wil natuurlijk dat ik altijd tegen mensen zeg dat je je dosis moet afwegen. Zo zie je maar weer @Neo-Shulginist, waarom je dat altijd tot vervelens toe herhaalt. Ik heb dat helaas niet gedaan. Dus ik kan alleen maar een beetje gissen wat er nou precies is gebeurd. De volgende dag heb ik nog wel even afgewogen hoeveel ketamine er nog in de zak overgebleven was: dat bleek nog 0,6 gram te zijn, wat eerst 1 gram had moeten zijn. Ik weet alleen niet of ik ook daadwerkelijk 1 gram heb gekregen. Maar als die hoeveelheid klopte dan snap ik wel waarom ik ineens in een ander universum was beland. Het lijkt er dus op dat dit poeder veel compacter is dan wat ik gewend ben. Want het poeder wat op de sleutel lag was nog niet eens een bergje en bedekte maar de helft van de sleutel. Kennelijk was dat wel genoeg om me naar een ander universum te lanceren.
