Zeepaardje
Newbie
Een aantal weken geleden was ik op Spotify in een podcast series gedoken van The Psilocybin Chronicles. Hier werden mooie spirituele ervaringen gedeeld.
Ik heb ongeveer 6 jaar geleden twee keer paddos gedaan maar spiritueel waren deze trips niet. Ik wou sowieso ooit weer een keer psychidelica doen maar nu trok het ineens aan me.
Ik (24) vroeg aan vriendin M (23) of ze samen wou trippen en ik kreeg een volmondige ja.
M had ook een aantal jaar geleden truffels gedaan. We zitten allebei op hetzelfde level qua spiritualiteit en intenties voor de trip, het voelde meteen vertrouwd.
De dag van de trip hebben we heel mijn huis verbouwd met kleurrijke lampen met sterren projecties, glowsticks en stressballen.
En onszelf voorzien van een playlist met o.a. verschillende HZ frequentie meditatie muziek, Pink Floyd, De jeugd van tegenwoordig, Queen en Phil Collins was er ook bij. M had een playlist van aesthetically pleasing YouTube videos gemaakt.
Onze 3 tripsitters waren inmiddels gearriveerd en hadden twee lange pillowcats mee waar we mee mochten knuffelen. Een vriendin had een klein wensspreuk flesje voor een goede trip aan ons gegeven, 'for save travelings' zei ze erbij.
Het was inmiddels half 3 in de middag, M en ik gingen onze 13/14 gram Atlantis truffels klein snijden voor in de thee. Toen de thee eenmaal aan het intrekken was gingen we op bed zitten.
Hier hing een klamboe met een zelfgeknutselde 'disco kwal' en een sterren projectie lamp. De lichtjes van de lamp projecteerde op het plafond en ook heel mooi in de klamboe, waardoor het nuchter al leek alsof je je in een sterrenstelsel bevond.
M stelde voor om het mediteren en onze intenties uit te zetten voor de trip.
Dat veranderde snel in een inwijding met liedjes over eten.... We hadden heel de dag niks in ons mond gestopt en konden alleen nog maar aan eten denken en verzonnen teksten met snacks op bestaande kinderliedjes.
"Paaaatatje met
Paaaatatje met
Mayonaise en
Kroket"
Dit was onze inwijding op het nummer Oh Dennenboom... Na een 10 minuten durende lachkick was onze spanning wel weggevaagd en konden we onze truffel thee eindelijk gaan drinken.
Na 10 minuten dachten we al wat te voelen... Maar toch ook niet. M voelde zich een beetje misselijk, maar dat trok gauw weg.
We gingen buiten roken en keken schapig om ons heen. Toen we weer binnen waren zaten we op de bank. Ik had mijn ogen een tijdje dicht... Geen idee meer hoe lang, tijd? Tijd rekte uit, en kromp ineen, het voelde als uren maar alles was ook zo voorbij. Ik deed mijn ogen open en ik was er, de trip was aan en voor M ook. We schoten in de lach.
Ik dacht NU kan ik eindelijk eten. Hoewel mijn honger gevoel compleet verdwenen was keek ik uit naar de textuur van een chocoladezoen in mn mond. Eten was een beleving, het was alsof ik de textuur op een microscopisch level kon voelen.
Ondertussen ging M stuk om ik die geboeid een chocoladezoen naar binnen stouwde.
M had een tripbril opgezet, daar zat ze dan, met een kleedje, een grote knuffel kat en een bril op d'r hoofd.
Ze gaf een trip bril aan mij, het effect van de bril zien was even leuk, maar ik merkte dat het een soort sluier voor mijn trip werd... Ofzo... Hij ging weer af.
Ohja de hoofdspin! Zo'n massage ding met pootjes voor op je hoofd. Een van onze tripsitters benoemde dat als je het bij jezelf doet het massage effect er niet is.
HA, moest je nu eens in mijn hoofd voelen. Als mijn hoofd een orgasme kon krijgen was het wel nu.
Ondertussen waren we in stressballen aan het knijpen, de textuur hiervan voelde lekker. We wisselde om van bal maar die van haar was helemaal warm en plakkerig, gatver laat maar.
We gingen weer roken, buiten vond ik nog een beetje onwennig, de kleuren waren helderder, diepte was er niet meer. M ging lekker op de buitenwereld, ze zag de omgeving van gebouwen, bomen en auto's als een schilderij. We liepen terug naar binnen en onze vriend was met zijn lage stem aan het neuriën door de galmende hal van mijn appartementencomplex. Het voelde alsof het plafond mee bewoog op zijn geluidsgolven.
Eenmaal weer binnen gingen we op bed liggen en genoten van de muziek. De trip werd steeds intenser. Ik wisselde af van open ogen naar dicht. Dat was fijn. De wereld met gesloten ogen was een ruimte van patronen die in geometrische vormen draaide. Ik zag lichtflitsen en kleuren die mee bewogen op het nummer Bohemian Rhapsody.
Ik deed mijn ogen weer open en belandde in het sterrenstelsel tunnel van mijn klamboe.
Op het plafond zag ik Keltische en Aztekische patronen.
Ohja, gedachtes, die had ik ook nog... Wat steeds terug kwam is dat alles goed is, het maakt allemaal niet uit. Ik dacht na over de toekomst met mijn vriend, en werk, en familie, vrienden... Het maakte allemaal niet uit, no worries, het is goed. Het voelde als een warm bad van zelf liefde en tevredenheid. Mijn negativiteit uit mijn verleden was maar dat, alleen dat, verleden. Het is er niet meer, ik voelde het niet meer.
Op het plafond zag ik de schaduw van mijn klamboe. Hierin zag ik een lichaam hangend in een net onderwater. Ik zag het als een metafoor van mijzelf. Vast, hangend, in een net. In de zwaarte en diepte van de zee. Het voelde niet oncomfortabel maar het was een visualisatie van juist de comfortabelheid die ik heb gevonden in mijn pijn. Ja doei, dat wil ik niet, het belemmerd me, lanceer dat net maar naar boven, de lucht in, daar waar ik kan zweven en dat de kans op vallen me niet meer bang maakt. Dat is dan maar zo, het hoort er bij. Vallen en opstaan.
Ik stond open voor rust en zweefde mee met het gevoel van compleetheid. Ik dacht aan mijn vriendje en hoeveel ik van hem hou... Kon hij dit maar horen nu. Misschien is telepathie wel echt.
'de truffels zijn lief voor me' zei M ineens....
Inderdaad.
Ondertussen hoorde ik onze tripsitters praten, onze twee vriendinnen waren samen aan het gamen, en de vriend zei ineens
'als je een wens het universum instuurt, wees dan niet te specifiek, dit verkleind de kans op vervulling omdat je gericht bent op te gedetailleerde verwachtingen. Het universum kan via vele wegen je wens beantwoorden, maar dan moet je hier wel voor open staan.'
M en ik voelde dit op dat moment in ons ziel, alles klopte daar aan en we waren onder de indruk over zijn wijsheid. 'JA' zeiden we tegen hem. Waarop hij antwoordde dat hij het boek 'hulp uit het universum' aan het lezen was.
Hij kwam bij ons zitten en ging een stukje voorlezen. Er kwam een anekdote in voor. Ik ging mee in het verhaal en visualiseerde het alsof ik naar een film keek. Op de achtergrond stond een meditatie muziekje aan met ambience geluiden van vogels. Alles was compleet. Zijn stem was de perfecte narrator en ik kon nog uren luisteren. Tijd? Ohja, hoelaat is het? 6 uur.
M ging buiten roken en ik bleef op bed liggen. Het voelde als een droom. Ik lag in een wolk van een bed, het voelde zo comfortabel en relaxed, alles voelde lekker ondanks dat het ook koud was.
Een vriendin ging me in dekentjes oprollen als een burrito en legde een knuffeltje naast me. Ik moest lachen om de realisatie van de situatie, het was eigenlijk allemaal best gek. Maar het was oke, onze tripsitters gingen mee met onze beleving.
Ik merkte ook dat ik constant moest glimlachen, alles was leuk en grappig.
M was weer terug en stond in de kamer te lachen om mijn kleedjes burrito. Ze voelde zich al helderder en was aan het praten over eten. Ik ging nog lekker op de truffels.
We gingen op de bank zitten. Het was allemaal best veel. De lampen, de tv, muziek. We hadden de lamp en tv uit gezet. Even wat minder prikkels, we zaten nog met vlagen in onze trip. Ik zag nu voornamelijk alles in een rgb effect. Het voelde relaxed en rustig. M leek al nuchterder en de visuele effecten waren bij haar afgenomen.
Het was ongeveer 7 uur en twee tripsitters gingen naar huis.
M en ik bleven napraten over onze trip met onze vriendin. In de piek van de trip hoefde ik niet te praten, ik nam op dat moment alles in me op. Nu voelde het fijn om mijn beleving te delen.
Eerder benoemde ik dat de trip van M en mij samen een hoofdweg heeft, en we af en toe afzonderlijk zijweggetjes nemen, maar altijd weer terug komen op onze hoofdweg.
M vertelde haar beleving, 'alles is goed, het maakt allemaal niet uit' was de rode draad in beide onze trip. Ik was er niet verbaasd over maar vond het wel bijzonder dat we dit beide hadden. We hadden een euforisch gevoel van compleetheid.
Onze vriendin ging naar huis, en niet veel later M ook. We zouden nog even bellen als ze thuis is. Ik ging Shrek kijken en nog wat proberen te eten.
M belde me op en vroeg of ik nog een keer paaaatatje met wou zingen….
We gaan het zeker nog een keer doen, in de natuur, een bos omgeving met weinig prikkels. Waar meer ruimte is voor een spirituele ervaring.
Ik heb ongeveer 6 jaar geleden twee keer paddos gedaan maar spiritueel waren deze trips niet. Ik wou sowieso ooit weer een keer psychidelica doen maar nu trok het ineens aan me.
Ik (24) vroeg aan vriendin M (23) of ze samen wou trippen en ik kreeg een volmondige ja.
M had ook een aantal jaar geleden truffels gedaan. We zitten allebei op hetzelfde level qua spiritualiteit en intenties voor de trip, het voelde meteen vertrouwd.
De dag van de trip hebben we heel mijn huis verbouwd met kleurrijke lampen met sterren projecties, glowsticks en stressballen.
En onszelf voorzien van een playlist met o.a. verschillende HZ frequentie meditatie muziek, Pink Floyd, De jeugd van tegenwoordig, Queen en Phil Collins was er ook bij. M had een playlist van aesthetically pleasing YouTube videos gemaakt.
Onze 3 tripsitters waren inmiddels gearriveerd en hadden twee lange pillowcats mee waar we mee mochten knuffelen. Een vriendin had een klein wensspreuk flesje voor een goede trip aan ons gegeven, 'for save travelings' zei ze erbij.
Het was inmiddels half 3 in de middag, M en ik gingen onze 13/14 gram Atlantis truffels klein snijden voor in de thee. Toen de thee eenmaal aan het intrekken was gingen we op bed zitten.
Hier hing een klamboe met een zelfgeknutselde 'disco kwal' en een sterren projectie lamp. De lichtjes van de lamp projecteerde op het plafond en ook heel mooi in de klamboe, waardoor het nuchter al leek alsof je je in een sterrenstelsel bevond.
M stelde voor om het mediteren en onze intenties uit te zetten voor de trip.
Dat veranderde snel in een inwijding met liedjes over eten.... We hadden heel de dag niks in ons mond gestopt en konden alleen nog maar aan eten denken en verzonnen teksten met snacks op bestaande kinderliedjes.
"Paaaatatje met
Paaaatatje met
Mayonaise en
Kroket"
Dit was onze inwijding op het nummer Oh Dennenboom... Na een 10 minuten durende lachkick was onze spanning wel weggevaagd en konden we onze truffel thee eindelijk gaan drinken.
Na 10 minuten dachten we al wat te voelen... Maar toch ook niet. M voelde zich een beetje misselijk, maar dat trok gauw weg.
We gingen buiten roken en keken schapig om ons heen. Toen we weer binnen waren zaten we op de bank. Ik had mijn ogen een tijdje dicht... Geen idee meer hoe lang, tijd? Tijd rekte uit, en kromp ineen, het voelde als uren maar alles was ook zo voorbij. Ik deed mijn ogen open en ik was er, de trip was aan en voor M ook. We schoten in de lach.
Ik dacht NU kan ik eindelijk eten. Hoewel mijn honger gevoel compleet verdwenen was keek ik uit naar de textuur van een chocoladezoen in mn mond. Eten was een beleving, het was alsof ik de textuur op een microscopisch level kon voelen.
Ondertussen ging M stuk om ik die geboeid een chocoladezoen naar binnen stouwde.
M had een tripbril opgezet, daar zat ze dan, met een kleedje, een grote knuffel kat en een bril op d'r hoofd.
Ze gaf een trip bril aan mij, het effect van de bril zien was even leuk, maar ik merkte dat het een soort sluier voor mijn trip werd... Ofzo... Hij ging weer af.
Ohja de hoofdspin! Zo'n massage ding met pootjes voor op je hoofd. Een van onze tripsitters benoemde dat als je het bij jezelf doet het massage effect er niet is.
HA, moest je nu eens in mijn hoofd voelen. Als mijn hoofd een orgasme kon krijgen was het wel nu.
Ondertussen waren we in stressballen aan het knijpen, de textuur hiervan voelde lekker. We wisselde om van bal maar die van haar was helemaal warm en plakkerig, gatver laat maar.
We gingen weer roken, buiten vond ik nog een beetje onwennig, de kleuren waren helderder, diepte was er niet meer. M ging lekker op de buitenwereld, ze zag de omgeving van gebouwen, bomen en auto's als een schilderij. We liepen terug naar binnen en onze vriend was met zijn lage stem aan het neuriën door de galmende hal van mijn appartementencomplex. Het voelde alsof het plafond mee bewoog op zijn geluidsgolven.
Eenmaal weer binnen gingen we op bed liggen en genoten van de muziek. De trip werd steeds intenser. Ik wisselde af van open ogen naar dicht. Dat was fijn. De wereld met gesloten ogen was een ruimte van patronen die in geometrische vormen draaide. Ik zag lichtflitsen en kleuren die mee bewogen op het nummer Bohemian Rhapsody.
Ik deed mijn ogen weer open en belandde in het sterrenstelsel tunnel van mijn klamboe.
Op het plafond zag ik Keltische en Aztekische patronen.
Ohja, gedachtes, die had ik ook nog... Wat steeds terug kwam is dat alles goed is, het maakt allemaal niet uit. Ik dacht na over de toekomst met mijn vriend, en werk, en familie, vrienden... Het maakte allemaal niet uit, no worries, het is goed. Het voelde als een warm bad van zelf liefde en tevredenheid. Mijn negativiteit uit mijn verleden was maar dat, alleen dat, verleden. Het is er niet meer, ik voelde het niet meer.
Op het plafond zag ik de schaduw van mijn klamboe. Hierin zag ik een lichaam hangend in een net onderwater. Ik zag het als een metafoor van mijzelf. Vast, hangend, in een net. In de zwaarte en diepte van de zee. Het voelde niet oncomfortabel maar het was een visualisatie van juist de comfortabelheid die ik heb gevonden in mijn pijn. Ja doei, dat wil ik niet, het belemmerd me, lanceer dat net maar naar boven, de lucht in, daar waar ik kan zweven en dat de kans op vallen me niet meer bang maakt. Dat is dan maar zo, het hoort er bij. Vallen en opstaan.
Ik stond open voor rust en zweefde mee met het gevoel van compleetheid. Ik dacht aan mijn vriendje en hoeveel ik van hem hou... Kon hij dit maar horen nu. Misschien is telepathie wel echt.
'de truffels zijn lief voor me' zei M ineens....
Inderdaad.
Ondertussen hoorde ik onze tripsitters praten, onze twee vriendinnen waren samen aan het gamen, en de vriend zei ineens
'als je een wens het universum instuurt, wees dan niet te specifiek, dit verkleind de kans op vervulling omdat je gericht bent op te gedetailleerde verwachtingen. Het universum kan via vele wegen je wens beantwoorden, maar dan moet je hier wel voor open staan.'
M en ik voelde dit op dat moment in ons ziel, alles klopte daar aan en we waren onder de indruk over zijn wijsheid. 'JA' zeiden we tegen hem. Waarop hij antwoordde dat hij het boek 'hulp uit het universum' aan het lezen was.
Hij kwam bij ons zitten en ging een stukje voorlezen. Er kwam een anekdote in voor. Ik ging mee in het verhaal en visualiseerde het alsof ik naar een film keek. Op de achtergrond stond een meditatie muziekje aan met ambience geluiden van vogels. Alles was compleet. Zijn stem was de perfecte narrator en ik kon nog uren luisteren. Tijd? Ohja, hoelaat is het? 6 uur.
M ging buiten roken en ik bleef op bed liggen. Het voelde als een droom. Ik lag in een wolk van een bed, het voelde zo comfortabel en relaxed, alles voelde lekker ondanks dat het ook koud was.
Een vriendin ging me in dekentjes oprollen als een burrito en legde een knuffeltje naast me. Ik moest lachen om de realisatie van de situatie, het was eigenlijk allemaal best gek. Maar het was oke, onze tripsitters gingen mee met onze beleving.
Ik merkte ook dat ik constant moest glimlachen, alles was leuk en grappig.
M was weer terug en stond in de kamer te lachen om mijn kleedjes burrito. Ze voelde zich al helderder en was aan het praten over eten. Ik ging nog lekker op de truffels.
We gingen op de bank zitten. Het was allemaal best veel. De lampen, de tv, muziek. We hadden de lamp en tv uit gezet. Even wat minder prikkels, we zaten nog met vlagen in onze trip. Ik zag nu voornamelijk alles in een rgb effect. Het voelde relaxed en rustig. M leek al nuchterder en de visuele effecten waren bij haar afgenomen.
Het was ongeveer 7 uur en twee tripsitters gingen naar huis.
M en ik bleven napraten over onze trip met onze vriendin. In de piek van de trip hoefde ik niet te praten, ik nam op dat moment alles in me op. Nu voelde het fijn om mijn beleving te delen.
Eerder benoemde ik dat de trip van M en mij samen een hoofdweg heeft, en we af en toe afzonderlijk zijweggetjes nemen, maar altijd weer terug komen op onze hoofdweg.
M vertelde haar beleving, 'alles is goed, het maakt allemaal niet uit' was de rode draad in beide onze trip. Ik was er niet verbaasd over maar vond het wel bijzonder dat we dit beide hadden. We hadden een euforisch gevoel van compleetheid.
Onze vriendin ging naar huis, en niet veel later M ook. We zouden nog even bellen als ze thuis is. Ik ging Shrek kijken en nog wat proberen te eten.
M belde me op en vroeg of ik nog een keer paaaatatje met wou zingen….
We gaan het zeker nog een keer doen, in de natuur, een bos omgeving met weinig prikkels. Waar meer ruimte is voor een spirituele ervaring.
