Hallo medetrippers,
Ik heb gisteren redelijk onverwacht een hele bizarre trip gehad, eerder deze week had ik het al eventjes met een jongen die ik vorige week heb leren kennen en een jointje mee heb gerookt wat plannen gemaakt om samen dit weekend iets van psychedellica te nemen maar zijn er uiteindelijk geen plannen gemaakt. Gisteren rond half 1 appte hij erover dat hij nog wel zin had om te trippen en om 2 uur waren we al samen, met onze dosissen in ons systeem, voor hem 100ug LSD, voor mij 20mg 2C-B. We zijn beiden aardig ervaren met drugs en dit waren geen dosissen waar we verwachten heel erg van op te kijken, hij heeft al 3x 100ug LSD gebruikt waaronder 2x in combinatie met MDMA. Ik heb al meerdere keren 2C-B gebruikt rond deze dosis maar ook het twee of zelfs viervoud van deze dosis. Voor het leesgemak ga ik deze vriend in het tripreport even Stefan noemen.
Nadat we onze drugs genomen hebben lopen we op ons gemakje door t centrum van de stad naar de coffeeshop om een grammetje hash te halen om daarna ergens een rustig plekje in een parkje op te zoeken. Tegen de tijd dat we een mooi plekje gevonden hebben begint bij ons allebei heel langzaam de eerste effecten er in te kruipen, de sfeer zit er dan ook goed in. Stefan is erg entoushiast over de hash die we gehaald hebben aangezien hij al heel lang alleen maar wiet heeft gerookt en ik hem al eerder deze hash van deze coffeeshop had aangeraden. Bij het uit het zakje halen kom ik er tot mn verbazing achter dat de hash van nog vele hogere kwaliteit was dan ik gewend was, en dat zegt wat want dit was altijd al enorm goede hash. Ik vraag Stefan hoe hij op die combinatie reageert en of hij zin heeft om nu al te smoken, vroeg in de comeup, en geeft aan dit altijd zo gedaan te hebben. Ik rol dus meteen een mooi jointje, niet teveel, misschien een kwart grammetje. Het jointje word gerookt, we zijn allebei goed stoned en we vermaken ons uitstekend.
De typische tripperige gekheid begint door de wiet snel z'n kop op te steken, we zitten domweg te grijnzen en giechelen om helemaal niks onder het genot van het nieuwe album van nothing but thieves. (100% een aanrader voor tijdens het trippen) We zitten op een prachtig plekje omringd door herfstkleuren, naast een klein eenden fokkerijtje en voor een enorme vijver, haast een klein meertje. We raken beider dieper en dieper in onze trips verslingerd in heerlijke gezelligheid. De visuals zijn voor mij onderhand al weer behoorlijk extreem en overal waar ik kijk zijn bijzondere, kleurrijke fractalen. De bankjes waar we op zitten zijn knalgele metalen bankjes die helemaal gevuld zijn met een raster ronde gaatjes erin, en als ik hier naar kijk is het net alsof er een krachtig schijnende, kleurrijke ster in elk gaatje zit. Alsof ik naar een heel universum in een bankje kijk, ik kom zoals de meeste keren tot de conclusie dat 2C-B de meest bijzondere en mooie visuals van enige psych die ik tot nu toe heb geprobeerd heeft.
Hier besluiten we even te gaan wandelen, het voelt heerlijk en de 2C-B brengt een enorm intense stimulatie naarboven, dit heb ik nooit eerder zo ervaren op 2C-B. Lopen gaat moeiteloos en we zweven over verschillende paden door wat parkjes heen. Uiteindelijk komen we bij een ander parkje aan en vinden een plekje waar we beiden helemaal van onder de indruk zijn en tot de conclusie komen dat dit plekje gemaakt is om van je trip te genieten. Het is een bankje aan het randje van een parkje, ver afgezonderd van het doorlopende pad bij het parkje, omringd door enorme, prachtige bomen. Het hele bankje en veld eromheen is bezaaid met prachtige rode, gele, oranje herfstbladeren. Een enorm bijzonder tafereel zelfs al zou je nuchter zijn. Hier beginnen we allebei op onze piek te komen en besluiten we samen allebei een bowl hash te vaporisen, ik waarschuw hem er voor dat hash vaporisen enorm krachtig is en niet eens te vergelijken met een joint, maar hij voelt zich helemaal top en wil dat schepje er nog wel bovenop hebben.
Nadat we allebei onze hash gevaporiset hebben valt het redelijk spontaan heel erg stil. Eng stil haast. Ik begin me ongemakkelijk te voelen en begin de hele situatie enorm te overdenken. Oh fuck dit gaat nog lang duren, een hele middag en avond waarschijnlijk, en we kennen elkaar eigenlijk nauwelijks. Nu al uitgepraat? Dat word nog wat. Ik word heel zelfbewust of ik dit veroorzaakt heb met iets wat ik heb gezegd en word steeds ongemakkelijker. We besluiten uiteindelijk nog een stuk te gaan lopen voor wat afleiding, we lopen een heel mooi stuk langs een riviertje, een prachtig stukje natuur vlak naast de binnenstad en komen uiteindelijk aan bij een nieuw parkje.
Hier slaat alles spontaan om, terwijl we het parkje binnenlopen hebben we een beetje miscommunicatie die ik niet helemaal snap maar gewoon wegschrijf als dom trippend gelul. Terwijl we het bruggetje naar het midden van het parkje overlopen staan we opeens oog in oog tegen elkaar en lijkt het alsof ik zijn LSD headspace in ben gestapt. Ik snap er helemaal niks van en op zijn minst twintig seconden lang staan we elkaar aan te staren en herhaaldelijk dingen als: Huh? Wat? Ik snap het niet! Wat is er nou aan de hand? aan het zeggen, ik merk op dat we in één klap in een soort rare verwarrende loop zijn geslagen en vertel hem dat hij mee moet lopen en er niks aan de hand is. We gaan op een bankje in het parkje zitten en ik vraag nog even aan hem of er nou net wat raars gebeurde of we gewoon allebei spontaan de kluts kwijt waren. Hij zegt dat er idd niks raars in het echt gebeurd is maar vraagt daarna, "Maar had jij nou hetzelfde als ik in je hoofd?" en ik stem toe, ik weet niet wat er nou echt gebeurde maar we zaten even in een diepe, gezamenlijke mindfuck. We besluiten het maar gewoon achter ons te laten maar ik zie toch aan hem dat er iets niet helemaal lekker zit.
Ik probeer het zover als dat lukt zo positief mogelijk te houden maar Stefan is echt niet meer ontspannen, zit niet meer op z'n gemak maar erg gespannen en overeind, en stelt regelmatig hele warrige vragen. Ik vraag na 20 minuten aan hem hoe goed hij het kan handelen en of t echt slecht gaat, en bied aan dat ik hem eventueel een tripkiller kan geven als hij echt de controle denkt te verliezen, hij stemt dankbaar in. Ik heb nog maar ongeveer 150ug clonazolam maar ik neem aan dat dit genoeg is de scherpe randjes er genoeg af te halen om weer controle te krijgen. Niets blijkt echter minder waar, hij word steeds verwarder en begint steeds meer manisch en controleloos over te komen, zijn pupillen die een half uur geleden nog doodnormaal waren vullen nu z'n hele oog, het zal ongeveer 2.5-3 uur na het doseren zijn geweest. Ik begin redelijk angstig te worden, vooral omdat ik zelf precies deze ervaring mee heb gemaakt, maar een gelijke situatie met een andere vriend zo erg uit de hand is gelopen dat we samen in het ziekenhuis zijn beland. Toch voel ik me redelijk helder om alles te geven hem er door heen te loodsen en hier een positieve draai aan te kunnen geven. Ik vertel hem dat we even nog een stuk gaan wandelen voor wat afleiding en loop het parkje met hem uit. Aan beide kanten van het parkje zit hetzelfde bruggetje over hetzelfde riviertje heen dus in mijn behoorlijk sterk trippende 2C-B bui raakte ik zelf ook weer even helemaal de weg kwijt en leek het alsof ik elke keer dat we omdraaide weer dezelfde kant op liepen, ik snapte even totaal niet meer waar we nou waren en kwam even heel diep in die psychedellische achter-elke-deur-zitten-weer-drie-deuren mindfuck, het voelde echt even alsof ik compleet verdwaald was in een complex doolhof-park waar elk pad er precies hetzelfde uitzag. Gelukkig kon ik mijn brein snel genoeg forceren de controle weer op te pakken om Stefan niet onnodig veel extra te verwarren.
Ik wil eigenlijk het parkje uitlopen maar merk dat het met Stefan echt niet goed gaat dus probeer zo snel mogelijk weer een bankje op te zoeken met hem. Stefan pakt mijn hand vast en begint steeds harder te knijpen terwijl hij vast komt te zitten in toughtloops. Hij begint heel angstig en hopeloos te klinken en vraagt continu om bevestiging en veiligheid, ik vertel hem dat hij even rustig moet blijven, we even samen naar een bankje lopen en ik hem dan verder kan helpen. Nadat we zijn gaan zitten vertel ik hem heel rustig, bijna in baby-taal onderhand, dat hij 100ug LSD heeft gebruikt, al een tripkiller heeft gekregen, en dat wat hij nu voelt tijdelijk is. Ik vertel hem op een zo'n zacht en prettig mogelijke manier dat hij zich geen zorgen hoeft te maken, dat alle nare dingen die nu gebeuren in zijn hoofd zitten en dat ik er voor ga zorgen dat hij veilig blijft en hij alleen maar bij mij hoeft te blijven. Hij voelt zich duidelijk veilig en comfortabel bij mij maar blijft ongelofelijk toughtlooperig en psychotisch in z'n gedrag. Ik probeer hem af te leiden en vraag op een gegeven moment of hij het fijn vind om een knuffel te krijgen, dit vind hij een geweldig idee en hij kruipt bijna bij me op schoot. Het was een beetje overdonderend maar ik weet hoe ongelofelijk kwetsbaar hij zich nu moet voelen en voel me er eigenlijk best prima bij. Er speelt eerst een grote angst dat dit uitloopt op iets van een trippend uit de kast kom moment waar je wel eens over hoort bij hem, zeker in zo'n staat waar je hele bewust en onderbewust zijn door elkaar gemixt zijn. Die angst is er niet eens omdat ik bang ben dat zoiets zou gebeuren, ik heb daar geen oordeel over en zou dan gewoon zeggen dat ik hier niet in geintresseerd ben, maar puur voor wat dit met zijn trip zou doen, ik kan het voor mezelf niet maken met zoiets over mijn eigen grenzen te gaan, maar hem afwijzen zou zonder enige twijfel zijn hele trip doen omslaan tot een complete freakout, zoveel afwijzing voor zoiets gevoeligs in die staat, dat kan natuurlijk nooit goed gaan. Gelukkig was dit allemaal maar een ongelukkig 2C-B overdenk momentje en was dit helemaal niet het geval, we hebben het er later ook over gehad en hij had precies dezzelfde angst.
De komende 2 tot 3 uur bestaan uit knuffelend op een bankje zitten en hem afleiden van toughtloops en nare gedachten, praten helpt om hem zich goed te laten voelen dus ik ben eigenlijk constant bezig gesprekken te voeren over wat ik dan maar kan bedenken om hem bezig te houden want zodra het stil is draait hij weer door de halve paniek in. Hij is nogsteeds zo diep als je maar kunt in psychedellische chaos maar gek genoeg is het, in deze ultiem kwetsbare staat waar hij compleet niet in staat is de wereld te begrijpen en bij mij op schoot ligt te brabbelen en verdwaald ligt te raken in zijn trip, ongelofelijk gezellig en hebben we het allebei eigenlijk heel erg fijn. De gesprekken gaan van wat diepere dingen over het leven en gevoelens voor meisjes etc naar domme dingen over zijn haat naar Donald trump en de euforie van in deze staat er achter komen dat Joe Biden de verkiezingen gewonnen heeft. Ik zie hem in mijn armen een complete ego death mee maken, dit word snel genoeg duidelijk door uitspraken over hoe er oneindig veel universums in hemzelf leven, hoe alles verbonden is, hoe alle puntjes samen komen en uiteindelijk vragen over wie hij was. Het is nogsteeds flink sturen om de situatie onder controle te houden door hoe ongelofelijk gedesorienteerd hij nog is, maar het blijft echt een prettig en mooi moment. Hetgene waar hij het meest moeite mee heeft is de tijd en ik ken dit erg goed, hij vraagt telkens of ik de klok kan laten zien en dat hij niet snapt hoe laat het nou is en hoe de tijd werkt. Ik herken de gevoelens die hij heeft en vertel hem dat in zijn hoofd de tijd niet zo goed lijkt te werken maar dat in de realiteit de tijd net als normaal doortikt en dat elke seconde de LSD een beetje meer uitwerkt. In sommige vlagen van helderheid geeft hij aan ergens te begrijpen dat het een tijdelijk effect is maar er echt geen rust in kan vinden omdat elke seconde voelt als oneindig veel secondes. Ik stel hem nogmaals gerust dat ik snap hoe hij zich voelt en ik hem er doorheen ga helpen.
Op den duur beginnen de gesprekken steeds iets minder abstract te worden en begint hij de realiteit stukje voor stukje weer beter te begrijpen. Eerst gaat dit echt langzaam en zijn er meerdere momenten waarin hij juist alles weer kwijtraakte in het denken te begrijpen, dit zag er behoorlijk grappig uit aangezien hij nu zelf ook wat vrediger was en de toughtloops wat meer kon omarmen. "Oh ik denk dat ik t weer snap. Ja, ik begrijp het weer een beetje. Ja, ik snap t weer, snap t weer, snap t weer, snap t weer. Snappen, moet snappen, moet snappen. Snap het, snap het weer, snap het, snap het weer." Ik krijg vage nostalgische golven van zelf in deze LSD manie zitten en laat hem nu hij zelf weer genoeg controle heeft er maar een beetje mee stoeien. Het word meer en meer chill voor ons beiden en hij laat meerdere keren weten hoe ongelofelijk veel hij het waardeert hoe goed ik voor hem gezorgd heb en hem hier doorheen heb geleid. Hij laat duidelijk merken dat hij zich er heel erg schuldig over voelt maar ik druk hem echt op dat het me helemaal niks uitmaakt, ik in dezelfde situatie heb gezeten en het harstikke fijn heb gehad. Hij vertelt dat ondanks dat het heel overweldigend was en hij zich heel veel angstig heeft gevoelt, het een enorm mooie ervaring was die hij als erg positief heeft ervaren.
Ik ben zo ongelofelijk blij dat ik iemand heb kunnen helpen de intimiderende ervaring van een ego death hebben dragelijk maken en er een positief iets van kunnen maken. Dit had zo makkelijk compleet de verkeerde kant op kunnen slaan maar gelukkig heb ik ondanks m'n eigen trip er genoeg m'n weg in kunnen vinden om hem het positief te laten ervaren. Ik weet wel dat dit voor het grootste gedeelte kwam omdat ik zelf het zelfde meegemaakt heb en echt heel goed begreep hoe hij zich voelde en wat hij nodig had om zich veilig te voelen, als ik niet vergelijkbare trips had gehad denk ik niet dat ik had geweten wat ik had moeten doen.
Dat hij zo diep heeft kunnen gaan op 100ug is echt wel heel absurd, zeker omdat hij deze dosis meerdere keren eerder heeft gedaan met veel grotere hoeveelheden wiet erbij, wel zijn we het er samen over eens dat die spontane hele harde THC kick van de vape voor het grootste gedeelte verantwoordelijk is voor deze ervaring, ik weet immers wat voor brute combinatie LSD + Wiet is.
We chillen nog een paar uur lang terwijl we van parkje naar parkje lopen en lekker ontspannen. Hij haalt een pakje sigaretten om daar lekker z'n ontspannen roesjes van te hebben tijdens deze uren aangezien hij wiet nu natuurlijk niet meer ziet zitten. Ik rook nog een paar heerlijke hash jointjes en we hebben heerlijke gesprekken over van alles, hele serieuze dingen en de trip die we net beleefd hebben, maar ook dom gelul. Ik weet eindelijk een keer het perfecte jointje te draaien wat niet alleen strak en zonder enig vouwtje is, maar ook de volledige lengte van de lange vloei en super dun zoals ik ze het liefste heb. Deze heb ik behoorlijk vol gegooid met deze hele goede hash en Stefan die toch nog aardig in de LSD trip zit is helemaal onder indruk van de olie die rondom de top van het jointje druipt en de enorme walmen rook die eruit golven, verleid door die heerlijke kruidige geur neemt ook hij toch maar één heisje. Na nog een hoop gesprekken komen we tot de conclusie dat ondanks hoe apart en intens deze ervaring was, dit een band heeft geschept die door niet veel andere dingen zo snel mogelijk was geweest. Aan het begin van de dag kenden we elkaar nauwelijks en nu voelen we ons zelf al super comfortabel alsof we al tijden vrienden zijn.
Mooie conclusie voor het tripreport zo denk ik. Dit mag dus wel weer een reminder zijn voor hoe voorzichtig je echt moet zijn met een middel als LSD, en hoe extreem de combinatie met wiet kan zijn, wat ik helaas meer ontkend zie worden dan erkend in mijn vriendengroep rondom drugs.
Cheers,
Ik heb gisteren redelijk onverwacht een hele bizarre trip gehad, eerder deze week had ik het al eventjes met een jongen die ik vorige week heb leren kennen en een jointje mee heb gerookt wat plannen gemaakt om samen dit weekend iets van psychedellica te nemen maar zijn er uiteindelijk geen plannen gemaakt. Gisteren rond half 1 appte hij erover dat hij nog wel zin had om te trippen en om 2 uur waren we al samen, met onze dosissen in ons systeem, voor hem 100ug LSD, voor mij 20mg 2C-B. We zijn beiden aardig ervaren met drugs en dit waren geen dosissen waar we verwachten heel erg van op te kijken, hij heeft al 3x 100ug LSD gebruikt waaronder 2x in combinatie met MDMA. Ik heb al meerdere keren 2C-B gebruikt rond deze dosis maar ook het twee of zelfs viervoud van deze dosis. Voor het leesgemak ga ik deze vriend in het tripreport even Stefan noemen.
Nadat we onze drugs genomen hebben lopen we op ons gemakje door t centrum van de stad naar de coffeeshop om een grammetje hash te halen om daarna ergens een rustig plekje in een parkje op te zoeken. Tegen de tijd dat we een mooi plekje gevonden hebben begint bij ons allebei heel langzaam de eerste effecten er in te kruipen, de sfeer zit er dan ook goed in. Stefan is erg entoushiast over de hash die we gehaald hebben aangezien hij al heel lang alleen maar wiet heeft gerookt en ik hem al eerder deze hash van deze coffeeshop had aangeraden. Bij het uit het zakje halen kom ik er tot mn verbazing achter dat de hash van nog vele hogere kwaliteit was dan ik gewend was, en dat zegt wat want dit was altijd al enorm goede hash. Ik vraag Stefan hoe hij op die combinatie reageert en of hij zin heeft om nu al te smoken, vroeg in de comeup, en geeft aan dit altijd zo gedaan te hebben. Ik rol dus meteen een mooi jointje, niet teveel, misschien een kwart grammetje. Het jointje word gerookt, we zijn allebei goed stoned en we vermaken ons uitstekend.
De typische tripperige gekheid begint door de wiet snel z'n kop op te steken, we zitten domweg te grijnzen en giechelen om helemaal niks onder het genot van het nieuwe album van nothing but thieves. (100% een aanrader voor tijdens het trippen) We zitten op een prachtig plekje omringd door herfstkleuren, naast een klein eenden fokkerijtje en voor een enorme vijver, haast een klein meertje. We raken beider dieper en dieper in onze trips verslingerd in heerlijke gezelligheid. De visuals zijn voor mij onderhand al weer behoorlijk extreem en overal waar ik kijk zijn bijzondere, kleurrijke fractalen. De bankjes waar we op zitten zijn knalgele metalen bankjes die helemaal gevuld zijn met een raster ronde gaatjes erin, en als ik hier naar kijk is het net alsof er een krachtig schijnende, kleurrijke ster in elk gaatje zit. Alsof ik naar een heel universum in een bankje kijk, ik kom zoals de meeste keren tot de conclusie dat 2C-B de meest bijzondere en mooie visuals van enige psych die ik tot nu toe heb geprobeerd heeft.
Hier besluiten we even te gaan wandelen, het voelt heerlijk en de 2C-B brengt een enorm intense stimulatie naarboven, dit heb ik nooit eerder zo ervaren op 2C-B. Lopen gaat moeiteloos en we zweven over verschillende paden door wat parkjes heen. Uiteindelijk komen we bij een ander parkje aan en vinden een plekje waar we beiden helemaal van onder de indruk zijn en tot de conclusie komen dat dit plekje gemaakt is om van je trip te genieten. Het is een bankje aan het randje van een parkje, ver afgezonderd van het doorlopende pad bij het parkje, omringd door enorme, prachtige bomen. Het hele bankje en veld eromheen is bezaaid met prachtige rode, gele, oranje herfstbladeren. Een enorm bijzonder tafereel zelfs al zou je nuchter zijn. Hier beginnen we allebei op onze piek te komen en besluiten we samen allebei een bowl hash te vaporisen, ik waarschuw hem er voor dat hash vaporisen enorm krachtig is en niet eens te vergelijken met een joint, maar hij voelt zich helemaal top en wil dat schepje er nog wel bovenop hebben.
Nadat we allebei onze hash gevaporiset hebben valt het redelijk spontaan heel erg stil. Eng stil haast. Ik begin me ongemakkelijk te voelen en begin de hele situatie enorm te overdenken. Oh fuck dit gaat nog lang duren, een hele middag en avond waarschijnlijk, en we kennen elkaar eigenlijk nauwelijks. Nu al uitgepraat? Dat word nog wat. Ik word heel zelfbewust of ik dit veroorzaakt heb met iets wat ik heb gezegd en word steeds ongemakkelijker. We besluiten uiteindelijk nog een stuk te gaan lopen voor wat afleiding, we lopen een heel mooi stuk langs een riviertje, een prachtig stukje natuur vlak naast de binnenstad en komen uiteindelijk aan bij een nieuw parkje.
Hier slaat alles spontaan om, terwijl we het parkje binnenlopen hebben we een beetje miscommunicatie die ik niet helemaal snap maar gewoon wegschrijf als dom trippend gelul. Terwijl we het bruggetje naar het midden van het parkje overlopen staan we opeens oog in oog tegen elkaar en lijkt het alsof ik zijn LSD headspace in ben gestapt. Ik snap er helemaal niks van en op zijn minst twintig seconden lang staan we elkaar aan te staren en herhaaldelijk dingen als: Huh? Wat? Ik snap het niet! Wat is er nou aan de hand? aan het zeggen, ik merk op dat we in één klap in een soort rare verwarrende loop zijn geslagen en vertel hem dat hij mee moet lopen en er niks aan de hand is. We gaan op een bankje in het parkje zitten en ik vraag nog even aan hem of er nou net wat raars gebeurde of we gewoon allebei spontaan de kluts kwijt waren. Hij zegt dat er idd niks raars in het echt gebeurd is maar vraagt daarna, "Maar had jij nou hetzelfde als ik in je hoofd?" en ik stem toe, ik weet niet wat er nou echt gebeurde maar we zaten even in een diepe, gezamenlijke mindfuck. We besluiten het maar gewoon achter ons te laten maar ik zie toch aan hem dat er iets niet helemaal lekker zit.
Ik probeer het zover als dat lukt zo positief mogelijk te houden maar Stefan is echt niet meer ontspannen, zit niet meer op z'n gemak maar erg gespannen en overeind, en stelt regelmatig hele warrige vragen. Ik vraag na 20 minuten aan hem hoe goed hij het kan handelen en of t echt slecht gaat, en bied aan dat ik hem eventueel een tripkiller kan geven als hij echt de controle denkt te verliezen, hij stemt dankbaar in. Ik heb nog maar ongeveer 150ug clonazolam maar ik neem aan dat dit genoeg is de scherpe randjes er genoeg af te halen om weer controle te krijgen. Niets blijkt echter minder waar, hij word steeds verwarder en begint steeds meer manisch en controleloos over te komen, zijn pupillen die een half uur geleden nog doodnormaal waren vullen nu z'n hele oog, het zal ongeveer 2.5-3 uur na het doseren zijn geweest. Ik begin redelijk angstig te worden, vooral omdat ik zelf precies deze ervaring mee heb gemaakt, maar een gelijke situatie met een andere vriend zo erg uit de hand is gelopen dat we samen in het ziekenhuis zijn beland. Toch voel ik me redelijk helder om alles te geven hem er door heen te loodsen en hier een positieve draai aan te kunnen geven. Ik vertel hem dat we even nog een stuk gaan wandelen voor wat afleiding en loop het parkje met hem uit. Aan beide kanten van het parkje zit hetzelfde bruggetje over hetzelfde riviertje heen dus in mijn behoorlijk sterk trippende 2C-B bui raakte ik zelf ook weer even helemaal de weg kwijt en leek het alsof ik elke keer dat we omdraaide weer dezelfde kant op liepen, ik snapte even totaal niet meer waar we nou waren en kwam even heel diep in die psychedellische achter-elke-deur-zitten-weer-drie-deuren mindfuck, het voelde echt even alsof ik compleet verdwaald was in een complex doolhof-park waar elk pad er precies hetzelfde uitzag. Gelukkig kon ik mijn brein snel genoeg forceren de controle weer op te pakken om Stefan niet onnodig veel extra te verwarren.
Ik wil eigenlijk het parkje uitlopen maar merk dat het met Stefan echt niet goed gaat dus probeer zo snel mogelijk weer een bankje op te zoeken met hem. Stefan pakt mijn hand vast en begint steeds harder te knijpen terwijl hij vast komt te zitten in toughtloops. Hij begint heel angstig en hopeloos te klinken en vraagt continu om bevestiging en veiligheid, ik vertel hem dat hij even rustig moet blijven, we even samen naar een bankje lopen en ik hem dan verder kan helpen. Nadat we zijn gaan zitten vertel ik hem heel rustig, bijna in baby-taal onderhand, dat hij 100ug LSD heeft gebruikt, al een tripkiller heeft gekregen, en dat wat hij nu voelt tijdelijk is. Ik vertel hem op een zo'n zacht en prettig mogelijke manier dat hij zich geen zorgen hoeft te maken, dat alle nare dingen die nu gebeuren in zijn hoofd zitten en dat ik er voor ga zorgen dat hij veilig blijft en hij alleen maar bij mij hoeft te blijven. Hij voelt zich duidelijk veilig en comfortabel bij mij maar blijft ongelofelijk toughtlooperig en psychotisch in z'n gedrag. Ik probeer hem af te leiden en vraag op een gegeven moment of hij het fijn vind om een knuffel te krijgen, dit vind hij een geweldig idee en hij kruipt bijna bij me op schoot. Het was een beetje overdonderend maar ik weet hoe ongelofelijk kwetsbaar hij zich nu moet voelen en voel me er eigenlijk best prima bij. Er speelt eerst een grote angst dat dit uitloopt op iets van een trippend uit de kast kom moment waar je wel eens over hoort bij hem, zeker in zo'n staat waar je hele bewust en onderbewust zijn door elkaar gemixt zijn. Die angst is er niet eens omdat ik bang ben dat zoiets zou gebeuren, ik heb daar geen oordeel over en zou dan gewoon zeggen dat ik hier niet in geintresseerd ben, maar puur voor wat dit met zijn trip zou doen, ik kan het voor mezelf niet maken met zoiets over mijn eigen grenzen te gaan, maar hem afwijzen zou zonder enige twijfel zijn hele trip doen omslaan tot een complete freakout, zoveel afwijzing voor zoiets gevoeligs in die staat, dat kan natuurlijk nooit goed gaan. Gelukkig was dit allemaal maar een ongelukkig 2C-B overdenk momentje en was dit helemaal niet het geval, we hebben het er later ook over gehad en hij had precies dezzelfde angst.
De komende 2 tot 3 uur bestaan uit knuffelend op een bankje zitten en hem afleiden van toughtloops en nare gedachten, praten helpt om hem zich goed te laten voelen dus ik ben eigenlijk constant bezig gesprekken te voeren over wat ik dan maar kan bedenken om hem bezig te houden want zodra het stil is draait hij weer door de halve paniek in. Hij is nogsteeds zo diep als je maar kunt in psychedellische chaos maar gek genoeg is het, in deze ultiem kwetsbare staat waar hij compleet niet in staat is de wereld te begrijpen en bij mij op schoot ligt te brabbelen en verdwaald ligt te raken in zijn trip, ongelofelijk gezellig en hebben we het allebei eigenlijk heel erg fijn. De gesprekken gaan van wat diepere dingen over het leven en gevoelens voor meisjes etc naar domme dingen over zijn haat naar Donald trump en de euforie van in deze staat er achter komen dat Joe Biden de verkiezingen gewonnen heeft. Ik zie hem in mijn armen een complete ego death mee maken, dit word snel genoeg duidelijk door uitspraken over hoe er oneindig veel universums in hemzelf leven, hoe alles verbonden is, hoe alle puntjes samen komen en uiteindelijk vragen over wie hij was. Het is nogsteeds flink sturen om de situatie onder controle te houden door hoe ongelofelijk gedesorienteerd hij nog is, maar het blijft echt een prettig en mooi moment. Hetgene waar hij het meest moeite mee heeft is de tijd en ik ken dit erg goed, hij vraagt telkens of ik de klok kan laten zien en dat hij niet snapt hoe laat het nou is en hoe de tijd werkt. Ik herken de gevoelens die hij heeft en vertel hem dat in zijn hoofd de tijd niet zo goed lijkt te werken maar dat in de realiteit de tijd net als normaal doortikt en dat elke seconde de LSD een beetje meer uitwerkt. In sommige vlagen van helderheid geeft hij aan ergens te begrijpen dat het een tijdelijk effect is maar er echt geen rust in kan vinden omdat elke seconde voelt als oneindig veel secondes. Ik stel hem nogmaals gerust dat ik snap hoe hij zich voelt en ik hem er doorheen ga helpen.
Op den duur beginnen de gesprekken steeds iets minder abstract te worden en begint hij de realiteit stukje voor stukje weer beter te begrijpen. Eerst gaat dit echt langzaam en zijn er meerdere momenten waarin hij juist alles weer kwijtraakte in het denken te begrijpen, dit zag er behoorlijk grappig uit aangezien hij nu zelf ook wat vrediger was en de toughtloops wat meer kon omarmen. "Oh ik denk dat ik t weer snap. Ja, ik begrijp het weer een beetje. Ja, ik snap t weer, snap t weer, snap t weer, snap t weer. Snappen, moet snappen, moet snappen. Snap het, snap het weer, snap het, snap het weer." Ik krijg vage nostalgische golven van zelf in deze LSD manie zitten en laat hem nu hij zelf weer genoeg controle heeft er maar een beetje mee stoeien. Het word meer en meer chill voor ons beiden en hij laat meerdere keren weten hoe ongelofelijk veel hij het waardeert hoe goed ik voor hem gezorgd heb en hem hier doorheen heb geleid. Hij laat duidelijk merken dat hij zich er heel erg schuldig over voelt maar ik druk hem echt op dat het me helemaal niks uitmaakt, ik in dezelfde situatie heb gezeten en het harstikke fijn heb gehad. Hij vertelt dat ondanks dat het heel overweldigend was en hij zich heel veel angstig heeft gevoelt, het een enorm mooie ervaring was die hij als erg positief heeft ervaren.
Ik ben zo ongelofelijk blij dat ik iemand heb kunnen helpen de intimiderende ervaring van een ego death hebben dragelijk maken en er een positief iets van kunnen maken. Dit had zo makkelijk compleet de verkeerde kant op kunnen slaan maar gelukkig heb ik ondanks m'n eigen trip er genoeg m'n weg in kunnen vinden om hem het positief te laten ervaren. Ik weet wel dat dit voor het grootste gedeelte kwam omdat ik zelf het zelfde meegemaakt heb en echt heel goed begreep hoe hij zich voelde en wat hij nodig had om zich veilig te voelen, als ik niet vergelijkbare trips had gehad denk ik niet dat ik had geweten wat ik had moeten doen.
Dat hij zo diep heeft kunnen gaan op 100ug is echt wel heel absurd, zeker omdat hij deze dosis meerdere keren eerder heeft gedaan met veel grotere hoeveelheden wiet erbij, wel zijn we het er samen over eens dat die spontane hele harde THC kick van de vape voor het grootste gedeelte verantwoordelijk is voor deze ervaring, ik weet immers wat voor brute combinatie LSD + Wiet is.
We chillen nog een paar uur lang terwijl we van parkje naar parkje lopen en lekker ontspannen. Hij haalt een pakje sigaretten om daar lekker z'n ontspannen roesjes van te hebben tijdens deze uren aangezien hij wiet nu natuurlijk niet meer ziet zitten. Ik rook nog een paar heerlijke hash jointjes en we hebben heerlijke gesprekken over van alles, hele serieuze dingen en de trip die we net beleefd hebben, maar ook dom gelul. Ik weet eindelijk een keer het perfecte jointje te draaien wat niet alleen strak en zonder enig vouwtje is, maar ook de volledige lengte van de lange vloei en super dun zoals ik ze het liefste heb. Deze heb ik behoorlijk vol gegooid met deze hele goede hash en Stefan die toch nog aardig in de LSD trip zit is helemaal onder indruk van de olie die rondom de top van het jointje druipt en de enorme walmen rook die eruit golven, verleid door die heerlijke kruidige geur neemt ook hij toch maar één heisje. Na nog een hoop gesprekken komen we tot de conclusie dat ondanks hoe apart en intens deze ervaring was, dit een band heeft geschept die door niet veel andere dingen zo snel mogelijk was geweest. Aan het begin van de dag kenden we elkaar nauwelijks en nu voelen we ons zelf al super comfortabel alsof we al tijden vrienden zijn.
Mooie conclusie voor het tripreport zo denk ik. Dit mag dus wel weer een reminder zijn voor hoe voorzichtig je echt moet zijn met een middel als LSD, en hoe extreem de combinatie met wiet kan zijn, wat ik helaas meer ontkend zie worden dan erkend in mijn vriendengroep rondom drugs.
Cheers,
