Dit is heel erg gekoppeld aan hoe mensen zichzelf identiteit geven en daarmee hun gebruik rationaliseren.
Identiteit ('wie ben ik') wordt vaak opgehangen aan wat iemand allemaal níet is. Zeker als het gaat om drugsgebruik dan is een belangrijke rationalisering altijd 'ja, maar ik ken iemand die veel erger/meer/gevaarlijker gebruikt dan ik. Dus mijn gebruik is niet erg!'
Deze rationalisering kan dan ten grondslag gaan liggen tussen een kloof in subculturen tussen speed- en cokegebruikers. De cokegebruikers zullen misschien van zichzelf het idee hebben dat ze 'zuiver' spul hebben, waar ze grof geld voor kunnen neertellen, waarmee een soort elitair gevoel komt van 'kijk mij nou fancy zijn'.
Daarentegen zullen de speedgebruikers zich juist distanciëren van die elitaire identiteisbubbel. Zij zullen zeggen dat ze 'gewoon' speed gebruiken. Dat ze niet de hele tijd hoeven bij te pakken en dat ze niet zo snel in geldproblemen komen zodat ze allerlei criminelen zaken moeten doen om hun gebruik te ondersteunen.
Al die gedachten zijn natuurlijk luchtkastelen, illusies. In werkelijkheid zit er, behalve de werkingsduur, niet zo gek veel verschil tussen het effect van coke en het effect van speed. Wat verschilt is de subcultuur die eromheen hangt. Daarbij horen ook rituelen rondom gebruik: dus bijvoorbeeld het ronddelen van het packie coke, of het drogen van de speed. Rituelen en subcultuur zijn zó met elkaar verbonden, tesamen dus met de antithese van 'ik ben niet (...), dus ik ben (..)'.
Dat veroorzaakt dus strijd of animositeit.
Het is een beetje een sociologische beschrijving dus ik weet niet of dit een beetje helder is zo. Ik denk dus dat speed- en cokegebruikers niet vaak mengen omdat hun subcultuur inclusief zelfbeeld en rituelen van elkaar verschillen. Maar dat heeft allemaal bar weinig te maken met de subjectieve effecten van beide middelen.
