A long road to nothingness (1,5 pakje Hollandia truffels)

[Atalanta]

Datum: juni 2020

Wie: Atalanta, vrouw, 1,75 m, 67 kg

Wat: 1,5 pakje Hollandia truffels

Waar: vakantiehuisje in het bos



Een dag voor mijn trip ben ik aangekomen in mijn vakantiehuisje in het bos. Een geweldige plek voor een mooie trip. Ik heb al vaker getript en daar erg van genoten, maar tot nu toe was ik nooit enorm onder de indruk. Ik wilde dus wel eens een hogere dosis proberen. Dat werd anderhalf pakje Hollandia truffels.

Het werkt bij mij altijd goed op de nuchtere maag, dus na het ontbijt heb ik niet meer gegeten. In de loop van de middag ruim ik mijn huisje nog even helemaal op en zet ik alles klaar voor de trip. Ik doe er ongeveer 15 minuten over om de truffels helemaal op te eten (wat is dat spul vies!). Daarna ga ik even mediteren om helemaal rustig te worden. Het duurt vrij lang voordat ik iets voel, zo’n 50 minuten. Wat me opvalt is dat ik bijna geen visuals heb. Ik heb altijd weinig visuals, maar gezien de dosis had ik er deze keer wel meer van verwacht. Ik zie alleen wat vage roze en lichtgroene schaduwen rondom de bladeren.

Om de trip extra intens te ervaren heb ik geen muziek opgezet. Ik ga liggen op de bank onder mijn dekentje en zak langzaam steeds verder weg. Ik voel mijn lichaam verdwijnen en ik ben benieuwd wat er verder nog gaat komen. Ik had er van alles verwacht, maar totaal niet wat er uiteindelijk kwam.

Ik zak steeds verder weg in de trip en het effect wordt steeds sterker. Ik kom steeds dieper in een soort… ‘niks’. Geen visuals, geen andere dimensies, geen verruimd bewustzijn. Gewoon niks. En een hard soort zoemend geluid. Het geluid leek niet vanuit de omgeving te komen, maar van binnenuit. Ik kan niet echt zeggen vanuit mezelf, want mezelf was er niet meer. Er was echt alleen nog maar niks. En dat gezoem. Het was eigenlijk een heel a-relaxt gevoel. Ik denk dat dit een paar minuten duurde, waarna ik weer min of meer ontwaakte. Opeens wist ik weer dat ik een mens was, een persona, maar ik had verder geen idee wat dat betekende. Ik was in complete verwarring en probeerde een verklaring of betekenis te vinden voor wat ik had ervaren. Dat lukte totaal niet. Ik voelde een soort concept van eenzaamheid en erbij willen horen. Ook dat kon ik totaal niet plaatsen en ik snapte ook niet precies wat het betekende, zoals ik ook niet snapte wat het eigenlijk betekende om mens te zijn.

Deze ervaring van wegzakken in het niks en daarna volledige verwarring en gedachten over eenzaamheid herhaalde zich zo’n vijf of zes keer. Steeds zakte ik weer weg in het niks. Elke keer hoopte ik een antwoord te vinden op mijn vragen en verwarring. Ik hoopte dat het deze keer duidelijk zou worden of dat er iets zou gebeuren. Dat ik als het ware door het niks heen zou zakken. Maar elke keer was er alleen maar niks. En dat gezoem. Gezoem dat soms wat aanzwol en soms wat weg ebde, als een soort sinus. Na twee keer besloot ik om niet meer te proberen er iets van te begrijpen en het alleen te ervaren, misschien werd het daar beter van. Maar helaas. Het werd niet beter en er werd niks duidelijk. Ik kwam steeds in hetzelfde niks en steeds met dezelfde verwarring en vragen weer terug. En al die tijd had ik zo goed als geen visuals.

Ik denk dat deze loop van niks en ontwaken zo’n drie uur heeft geduurd en toen begon de trip langzaam af te nemen. Op dat moment voelde ik een enorme liefde voor alle mensen die in mijn gedachten kwamen. Mensen die dicht bij me stonden, maar ook mensen die ik toevallig die dag was tegen gekomen. Toen het effect vrijwel was uitgewerkt, voelde het vooral heel raar om alleen te zijn. Ik kan normaal heel goed alleen zijn, maar nu zat de eenzaamheid uit de trip nog in mijn lijf. Gelukkig had ik veel lieve berichtjes op mijn telefoon. Daardoor voelde ik me meteen een stuk beter.

Al met al was het absoluut geen prettige ervaring, maar op het moment zelf vond ik het prima te doen. Ik was vooral heel nieuwsgierig en hoopte steeds weer er iets van te begrijpen. Helaas is dat niet gebeurd. Pas de dagen erna merkte ik hoe zwaar de trip was geweest. Ik was ontzettend moe en wilde de eerste dagen alleen maar slapen. In het begin probeerde ik nog om de betekenis van de trip te doorgronden, maar daar werd ik zo moe van dat ik al snel besloot om het eerst maar eens te laten bezinken. Ik hoop dat het ooit nog een keer duidelijk wordt. Ik ben ook heel benieuwd of mensen hier iets in herkennen of ideeën hebben wat het kan betekenen. Reacties zijn heel welkom!

 

[Eik]

Welkom op het forum @Atalanta ,

Wat een heftige binnenkomer zeg. Goed dat je het deelt met ons. Hopelijk zijn er mensen die je kunnen helpen met een stukje integratie van deze moeilijke ervaring. Mooi geschreven reportje ook. Al merk ik wel dat ik het moeilijk vind om erop te reageren omdat het zo'n vreemde ervaring is geweest waar ik zelf moeilijk aan kan relateren. Om te beginnen vind ik 50 minuten best traag voor een come-up op psilolocybine. Op zo'n hoge dosis en met een nuchtere maag zou ik sneller verwachten.

Ik heb altijd weinig visuals, maar gezien de dosis had ik er deze keer wel meer van verwacht. Ik zie alleen wat vage roze en lichtgroene schaduwen rondom de bladeren.

Echt bizar dat je geen visuals had op deze dosis. Psilocybine staat toch in het algemeen bekend als een behoorlijk visueel psychedelicum. Maar goed elke trip is anders en misschien was je mentaal zo bezig met dat "niets" dat er geen ruimte meer was voor visuals?

Ik zak steeds verder weg in de trip en het effect wordt steeds sterker. Ik kom steeds dieper in een soort… ‘niks’. Geen visuals, geen andere dimensies, geen verruimd bewustzijn. Gewoon niks. En een hard soort zoemend geluid. Het geluid leek niet vanuit de omgeving te komen, maar van binnenuit. Ik kan niet echt zeggen vanuit mezelf, want mezelf was er niet meer.

Wat je hier beschrijft is overduidelijk een vrij vergaande mate van ego-verlies. Op mijn sterkste paddo-ervaring had ik ook echt geen besef meer van mezelf. Ik ervoer toen enkel een bol energie en verbondenheid met alles. Die ervaring was verder ook niet erg visueel. Ik heb die ervaring als uitermate euforisch beleefd.
Dat zoemende geluid heb ik zelf nog nooit gehad en hoor ik eigenlijk vooral vaak terug bij DMT ervaringen en DMT doorbraken. Misschien zijn er hier op het forum wel mensen die er ervaring mee hebben op psilo of DMT?

Op dat moment voelde ik een enorme liefde voor alle mensen die in mijn gedachten kwamen. Mensen die dicht bij me stonden, maar ook mensen die ik toevallig die dag was tegen gekomen.

Dit vind ik dan wel weer heel herkenbaar van psilo trips. Dat diepe gevoel van liefde voor de mensen in je leven.

Sorry dat ik je niet beter kan helpen met het integreren van je trip. Misschien zijn er hier op het forum anderen die meer herkennen uit wat je meegemaakt hebt. Het klinkt namelijk als een behoorlijk lastige ervaring. Knap dat je er niet volledig van in paniek bent geschoten. Ik kan me voorstellen dat dat een reeel risico is als je herhaaldelijk terugvalt in het "niets".

Bedankt voor het delen!

 

[Roze Olifant]

Bijzonder report, goed geschreven!

Ik voeg me achter @Eik. Verder wil ik wel nog toevoegen dat iedereen die regelmatig (of zelfs maar sporadisch) tript, vroeg of laat een of meer moeilijke ervaringen zal tegenkomen. Ik zeg bewust moeilijke ervaringen omdat ik dit op Erowid (dacht ik) een goede gebruikte term vind voor trips die niet makkelijk waren, maar die je ook niet perse een ‘bad trip’ zou willen noemen (tuurlijk bestaan echte bad trips wel, ik wil dat niet bagatelliseren, maar er wordt soms wat te snel met die term gegooid i.m.o.). Jij lijkt zoiets te hebben meegemaakt, en soms wordt de betekenis van zo’n trip nooit helemaal duidelijk. Misschien dat er onbewust toch een bepaalde betekenis achter schuilt die jij nog moet ontdekken, maar misschien is dat ook wel gewoon niet zo in dit geval, wie zal het zeggen... Psychedelica zijn hulpmiddelen maar geen tovermiddelen, het blijft toch een soort roulette, geen succes gegarandeerd of altijd prijs. Ik hoop dat deze ervaring je er niet van weerhoudt om nog eens te trippen.

‘Eenzaamheid van de trip’ vat je heel goed samen want dat is echt hoe het kan voelen. Tijdens, en achteraf (al helpen lieve berichten zeker, je bent er alleen doorheen moeten gaan).

Ikzelf heb enkele maanden terug een moeilijke DOC-trip gehad. Dit middel is tegelijkertijd een stimulant en psychedelicum en duurt ontzettend lang. Er was me een bepaalde dosis aangeraden die fysiek too much voor mij bleek, onaangenaam. Maar ik kwam ook vanaf het begin van de trip continu in time-loops terecht. De tijd vertraagde steeds zo extreem dat ik een hele bevreemdende perceptie had van geluid (muziek) en ook mijn denkvermogen, alles bleef continu hangen in één moment, soms een eeuwigheid alsof de tijd volledig stilstond. Dan schoot hij weer even vooruit naar normaal, en dan bleef hij weer hangen. Zo ging het zeker een uur of 10-12 door. DOC duurt sowieso al ontzettend lang, laat staan met deze mate van tijdsvertraging. Ik bleek ook gevoelig voor de stof ansich, waardoor ik 24-30 uur lang na-effecten had. Ik ben tijdens die time-loops niet in paniek geraakt maar het zat wel een aantal keren op de rand, want het was tig keren, steeds maar weer opnieuw accepteren dat ik weer vast zat. ‘Ik kom hier wel weer uit’ denken was op dat moment ook niet de oplossing want ik wist dat dit nog een eeuw ging duren. Ik was me er goed van bewust dat dit door de DOC kwam (geen egodood of andere hevige psychedelische effecten - was verder best helder, alleen die tijd!). Ik vond het daarom ergens ontzettend fascinerend, ik wist wel dat tijd flink kon vertragen maar niet dat het praktisch kon ophouden met bestaan. Boy was I wrong. Interessant was deze ervaring dus zeker, maar geen moment leuk. Het lukte me ondanks de soort-van-acceptie niet om ervan te genieten, want daar kreeg ik de kans gewoon niet voor door de voortdurende time-fucks, waardoor muziek lelijk klonk (plaat blijft hangen idee), nadenken een aardige opgave werd, typen ging nog net, moeizaam en met heel veel vertraging, praten zou helemaal niet gelukt zijn denk ik.

Ik heb achteraf ook zitten denken, wat was nu het nut van deze rare trip, maar daar ben ik niet achtergekomen. Zo weinig inhoud en zoveel energie verspeeld aan het proberen omgaan met het wegvallen van een basaal element, tijd. Misschien wel heel simpel: het leren accepteren van het moment. Het leren omgaan met het feit dat een trip niet verloopt zoals je had gehoopt. Ook al is het (langdurig) moeilijk, proberen een punt van acceptie te bereiken is de enige weg.

Maar dat is niet makkelijk hoor. Ik ben kennelijk ook nog niet zo ver, anders had dit mijn trip niet zo bepaald. Het vergt veel, tja, hoe moet ik het zeggen, zelfcontrole is niet het juiste woord, want die controle moet je nu juist los proberen te laten. Veel incasseringsvermogen, misschien is dat het. En mogelijk ook echt de nodige ervaring, @Mindless jij zal dit herkennen, toch al veel moeilijke ervaringen van jou mogen lezen op het forum.

@Atalanta veel succes met eventuele volgende trips - je weet nooit helemaal waar je aan begint, dat is part of the deal - en hou ons zeker op de hoogte! Oefening baart kunst zullen we maar zeggen.

 

[Mindless]

Hoi @Atalanta,

Ik denk een goed idee te hebben van wat er hier aan de hand is.

Deze ervaring van wegzakken in het niks en daarna volledige verwarring en gedachten over eenzaamheid herhaalde zich zo’n vijf of zes keer. Steeds zakte ik weer weg in het niks. Elke keer hoopte ik een antwoord te vinden op mijn vragen en verwarring. Ik hoopte dat het deze keer duidelijk zou worden of dat er iets zou gebeuren. Dat ik als het ware door het niks heen zou zakken. Maar elke keer was er alleen maar niks.

Soms kan een trip je dingen laten zien waar je nog niet klaar voor bent of beter gezegd: nog niet klaar voor denkt te zijn. Je kunt ook makkelijk een verkeerde interpretatie hebben van wat er gebeurd en omdat het nogal makkelijk is om je vast te grijpen aan ideeën terwijl je tript en zo niet meer openstaat voor wat de trip (je hogere zelf eerder, geloof ik) je eigenlijk wil tonen. Ik wil hier niet oordelen, want dit is voor mij ook een terugkerend iets wat per trip, per moment eigenlijk zo weer een issue kan zijn als je je niet bewust bent van wat er gebeurd.

Wat ik hier bedoel, is dat je mogelijk vanuit het "verkeerde" perspectief kijkt naar wat er eigenlijk gebeurd. Je zegt "steeds zakte ik weer weg in het niks". Dit is een begrijpelijke uitspraak, want dat is precies hoe zo'n ervaring aan kan voelen en ook hoe we zo'n gevoel zouden verwoorden in taal. Maar heb je er ook bij stilgestaan wat er daadwerkelijk op zo'n moment dat dat zo voelt, gebeurt? Wat betekent "wegzakken in het niks" eigenlijk? Natuurlijk, dat is maar een manier van spreken om dat gevoel duidelijk te maken, maar tegelijkertijd verraadt het ook dat er aan de ene kant 'jij' en aan de andere kant 'het niks' is. Het gevoel is dat jij verdwijnt in dat niks, toch? Ik zeg dit, omdat ik zulke ervaringen heb gehad.

En ik denk net als @Eik dat je hier hebt te maken met ego-verlies, of anders gezegd een ego-oplossing. Het ding is alleen, dat je dit fenomeen kunt ondergaan vanuit twee perspectieven: vanuit het ego en vanuit dat wat je echt bent. Als je het perspectief van het ego aanneemt, dan zal het lijken alsof je wereld ineen valt. Dan zal alles om je heen betekenisloos worden, maar 'jij' bent er nog steeds als die soort van afzonderlijke entiteit. Daarom voelt zo'n ervaring zo extreem eenzaam, omdat je het gevoel hebt dat er alleen jij, áls die afzonderlijke entiteit is. Maar er is een tweede perspectief en dat is die van géén entiteit zijn. In dat perspectief ben je niet de persoon die wegzakt in het niets, maar ben je dat niets zélf. Vanuit dat perspectief zie je "jezelf" (je ego) bij wijze van spreken vanaf een afstandje verdwijnen. Het is een paradigmaverschuiving: de ene realiteit neemt de plaats in van de andere. Alleen is het nóg vreemder dan dat, je bént al dat niets. Het ego is namelijk een illusie. Er is helemaal geen afzonderlijke entiteit en deze is er ook nooit geweest. Dus je gaat van een vals perspectief, naar het juiste perspectief: naar de realiteit. En de realiteit is wat alreeds ís, dus in werkelijkheid gebeurt er helemaal niks. Kun je me nog volgen? Sta er maar eens bij stil: wat is bewustzijn? Bewustzijn kent (gedachte-)objecten. Het kent 'dingen', het kent 'iets', maar om iets te kunnen kennen, moet het zelf 'niets' zijn. Het kan zelf geen eigenschappen hebben, anders zou het alles wat erin zou verschijnen kleuren met die eigenschappen. Als je door een oranje zonnebril kijkt, neemt álles wat je daar doorheen ziet de eigenschappen van de glazen aan. Alles kleurt dus oranje. Om het volledige kleurenspectrum te zien en alle mogelijke ervaringen te ervaren, moet bewustzijn dus van zichzelf ongekleurd zijn. Bewustzijn is zelf dus: niets. Je kunt het niet zien omdat het niets is én omdat je het zelf bent.

Je zegt ook "Ik hoopte dat het deze keer duidelijk zou worden of dat er iets zou gebeuren. Dat ik als het ware door het niks heen zou zakken. Maar elke keer was er alleen maar niks"

Maar wat je dan doet, is eigenlijk zeggen dat het nu niet goed is en dat je naar het volgende moment wilt, waarin er iets gebeurd. Waar het 'niks' verdwijnt. Dat willen naar de 'toekomst', naar het 'alles dat anders is dan dit' te gaan, is denk ik de kern van het probleem. Als je in plaats daarvan ziet dat je alreeds het bewustzijn (het niets) bent waarin je ego/persoonlijkheid (en het hele universum trouwens) verschijnt, dan kun je acceptatie en berusting vinden in jezelf áls dat dat niets. Want dit niets is niet een kille desolate plek. Het ís jezelf. En het is de bron van liefde en van het leven zelf. Je bent veilig in (als) dit niets.

Ik schiet misschien wat door in mijn bewoordingen nu. Ik ben ook onder de invloed van een microdosis truffels nu en laat de woorden even komen hoe ze willen komen.

En dat gezoem. Gezoem dat soms wat aanzwol en soms wat weg ebde, als een soort sinus. Na twee keer besloot ik om niet meer te proberen er iets van te begrijpen en het alleen te ervaren, misschien werd het daar beter van. Maar helaas. Het werd niet beter en er werd niks duidelijk. Ik kwam steeds in hetzelfde niks en steeds met dezelfde verwarring en vragen weer terug. En al die tijd had ik zo goed als geen visuals.

Dit is een bekend fenomeen voor mij. Ik heb het op zowel psilocybine als changa (DMT) ervaren, dat gezoem. Wanneer je het perspectief van het niets aanneemt en daarin steevast verblijft, dan gebeuren er dingen. Zeker wanneer je aan het trippen bent, maar zelfs tijdens nuchterheid. Je derde oog begint te openen en je begint je bewust te worden van andere dimensies dan deze. Je frequentie stemt zich af op deze dimensies en je begint dingen te zien en horen die je normaal niet waarneemt. Het gezoem of gepiep staat er om bekend te betekenen dat je een andere dimensie nadert. Dat je begint door te breken naar 'iets anders'. Je bent het niets waarin dit alles gebeurt, maar er bestaat een soort gelaagde constructie van frequenties/dimensies waar je "doorheen" kunt reizen in dat niets. Sommigen ervaren daar intelligenties, "entiteiten". Zelf denk ik dat dat allemaal illusie is: dromen. Maar dat maakt het niet minder echt aanvoelend dan deze werkelijkheid hier op aarde. Integendeel, sommige van die dimensies voelen veel echter aan dan deze.

Heel fascinerend allemaal.

Hopelijk kon ik je wat perspectief bieden met deze post. Natuurlijk zul je niets aan moeten nemen en afgaan op je eigen ervaring, maar je verhaal deed me zo denken aan mijn eigen ervaringen dat ik mijn kijk hierop heel graag wou geven.

 

[Kwatzakottel]

Ik ben zelf geen fan van truffels, ik vind ze wat duisterder dan psilo's, typisch weer dat de een verboden is en de ander legaal, krankzinnige wetgeving.
Maar wat je ervaring betreft denk ik dat de trip je wel degelijk iets liet zien, een grens, iets wat binnen jou niet lekker zit mbt je innerlijk, en dat steeds dat 'erbij willen horen' naar boven kwam zegt denk ik iets dat je basaal in een soort circuit zit waarin je steeds maar poogt als ongeidentificeerde entiteit je sociaal te doen gelden, zoiets, en dat komt voort uit een soort innerlijke leegte. Geen prettige trip, inderdaad, maar trips zijn leraren, en bieden lang niet altijd vermaak.

 

[Roze Olifant]

Hoi @Atalanta,

Ik denk een goed idee te hebben van wat er hier aan de hand is.


Soms kan een trip je dingen laten zien waar je nog niet klaar voor bent of beter gezegd: nog niet klaar voor denkt te zijn. Je kunt ook makkelijk een verkeerde interpretatie hebben van wat er gebeurd en omdat het nogal makkelijk is om je vast te grijpen aan ideeën terwijl je tript en zo niet meer openstaat voor wat de trip (je hogere zelf eerder, geloof ik) je eigenlijk wil tonen. Ik wil hier niet oordelen, want dit is voor mij ook een terugkerend iets wat per trip, per moment eigenlijk zo weer een issue kan zijn als je je niet bewust bent van wat er gebeurd.

Wat ik hier bedoel, is dat je mogelijk vanuit het "verkeerde" perspectief kijkt naar wat er eigenlijk gebeurd. Je zegt "steeds zakte ik weer weg in het niks". Dit is een begrijpelijke uitspraak, want dat is precies hoe zo'n ervaring aan kan voelen en ook hoe we zo'n gevoel zouden verwoorden in taal. Maar heb je er ook bij stilgestaan wat er daadwerkelijk op zo'n moment dat dat zo voelt, gebeurt? Wat betekent "wegzakken in het niks" eigenlijk? Natuurlijk, dat is maar een manier van spreken om dat gevoel duidelijk te maken, maar tegelijkertijd verraadt het ook dat er aan de ene kant 'jij' en aan de andere kant 'het niks' is. Het gevoel is dat jij verdwijnt in dat niks, toch? Ik zeg dit, omdat ik zulke ervaringen heb gehad.

En ik denk net als @Eik dat je hier hebt te maken met ego-verlies, of anders gezegd een ego-oplossing. Het ding is alleen, dat je dit fenomeen kunt ondergaan vanuit twee perspectieven: vanuit het ego en vanuit dat wat je echt bent. Als je het perspectief van het ego aanneemt, dan zal het lijken alsof je wereld ineen valt. Dan zal alles om je heen betekenisloos worden, maar 'jij' bent er nog steeds als die soort van afzonderlijke entiteit. Daarom voelt zo'n ervaring zo extreem eenzaam, omdat je het gevoel hebt dat er alleen jij, áls die afzonderlijke entiteit is. Maar er is een tweede perspectief en dat is die van géén entiteit zijn. In dat perspectief ben je niet de persoon die wegzakt in het niets, maar ben je dat niets zélf. Vanuit dat perspectief zie je "jezelf" (je ego) bij wijze van spreken vanaf een afstandje verdwijnen. Het is een paradigmaverschuiving: de ene realiteit neemt de plaats in van de andere. Alleen is het nóg vreemder dan dat, je bént al dat niets. Het ego is namelijk een illusie. Er is helemaal geen afzonderlijke entiteit en deze is er ook nooit geweest. Dus je gaat van een vals perspectief, naar het juiste perspectief: naar de realiteit. En de realiteit is wat alreeds ís, dus in werkelijkheid gebeurt er helemaal niks. Kun je me nog volgen? Sta er maar eens bij stil: wat is bewustzijn? Bewustzijn kent (gedachte-)objecten. Het kent 'dingen', het kent 'iets', maar om iets te kunnen kennen, moet het zelf 'niets' zijn. Het kan zelf geen eigenschappen hebben, anders zou het alles wat erin zou verschijnen kleuren met die eigenschappen. Als je door een oranje zonnebril kijkt, neemt álles wat je daar doorheen ziet de eigenschappen van de glazen aan. Alles kleurt dus oranje. Om het volledige kleurenspectrum te zien en alle mogelijke ervaringen te ervaren, moet bewustzijn dus van zichzelf ongekleurd zijn. Bewustzijn is zelf dus: niets. Je kunt het niet zien omdat het niets is én omdat je het zelf bent.

Je zegt ook "Ik hoopte dat het deze keer duidelijk zou worden of dat er iets zou gebeuren. Dat ik als het ware door het niks heen zou zakken. Maar elke keer was er alleen maar niks"

Maar wat je dan doet, is eigenlijk zeggen dat het nu niet goed is en dat je naar het volgende moment wilt, waarin er iets gebeurd. Waar het 'niks' verdwijnt. Dat willen naar de 'toekomst', naar het 'alles dat anders is dan dit' te gaan, is denk ik de kern van het probleem. Als je in plaats daarvan ziet dat je alreeds het bewustzijn (het niets) bent waarin je ego/persoonlijkheid (en het hele universum trouwens) verschijnt, dan kun je acceptatie en berusting vinden in jezelf áls dat dat niets. Want dit niets is niet een kille desolate plek. Het ís jezelf. En het is de bron van liefde en van het leven zelf. Je bent veilig in (als) dit niets.

Ik schiet misschien wat door in mijn bewoordingen nu. Ik ben ook onder de invloed van een microdosis truffels nu en laat de woorden even komen hoe ze willen komen.


Dit is een bekend fenomeen voor mij. Ik heb het op zowel psilocybine als changa (DMT) ervaren, dat gezoem. Wanneer je het perspectief van het niets aanneemt en daarin steevast verblijft, dan gebeuren er dingen. Zeker wanneer je aan het trippen bent, maar zelfs tijdens nuchterheid. Je derde oog begint te openen en je begint je bewust te worden van andere dimensies dan deze. Je frequentie stemt zich af op deze dimensies en je begint dingen te zien en horen die je normaal niet waarneemt. Het gezoem of gepiep staat er om bekend te betekenen dat je een andere dimensie nadert. Dat je begint door te breken naar 'iets anders'. Je bent het niets waarin dit alles gebeurt, maar er bestaat een soort gelaagde constructie van frequenties/dimensies waar je "doorheen" kunt reizen in dat niets. Sommigen ervaren daar intelligenties, "entiteiten". Zelf denk ik dat dat allemaal illusie is: dromen. Maar dat maakt het niet minder echt aanvoelend dan deze werkelijkheid hier op aarde. Integendeel, sommige van die dimensies voelen veel echter aan dan deze.

Heel fascinerend allemaal.

Hopelijk kon ik je wat perspectief bieden met deze post. Natuurlijk zul je niets aan moeten nemen en afgaan op je eigen ervaring, maar je verhaal deed me zo denken aan mijn eigen ervaringen dat ik mijn kijk hierop heel graag wou geven.

Mooie uitleg!

 

[Roze Olifant]

Ik ben zelf geen fan van truffels, ik vind ze wat duisterder dan psilo's, typisch weer dat de een verboden is en de ander legaal, krankzinnige wetgeving.
Maar wat je ervaring betreft denk ik dat de trip je wel degelijk iets liet zien, een grens, iets wat binnen jou niet lekker zit mbt je innerlijk, en dat steeds dat 'erbij willen horen' naar boven kwam zegt denk ik iets dat je basaal in een soort circuit zit waarin je steeds maar poogt als ongeidentificeerde entiteit je sociaal te doen gelden, zoiets, en dat komt voort uit een soort innerlijke leegte. Geen prettige trip, inderdaad, maar trips zijn leraren, en bieden lang niet altijd vermaak.

Je bedoelt paddo’s neem ik aan? Maar de werkzame stof in zowel truffels als paddo’s is psilocybine.

Psilo’s klinkt wel cute though. ^^

 

[Kwatzakottel]

De werkzame stof in gin en in whiskey is ook allebei alcohol, en allebei tegen de 40%, en toch hebben deze dranken een
basaal ander effect

 

[Kwatzakottel]

Psilo is slang, je kunt er een beetje mijn leeftijd aan aflezen, paddo begon men volgens mij in de jaren negentig te gebruiken. Wij
noemden het vroeger psilo's.

 

[Roze Olifant]

De werkzame stof in gin en in whiskey is ook allebei alcohol, en allebei tegen de 40%, en toch hebben deze dranken een
basaal ander effect

Dat is een fabel. Zit tussen de oren, bij mijn weten uit onderzoek gebleken. Alcohol is alcohol, hoogstens wordt het in mix met een andere vloeistof of koolzuur wat sneller of minder snel opgenomen.

Dat van psilo’s wist ik niet, geinig.

 

[Kwatzakottel]

Nee nee nee die fabel is de fabel! Ik weet dat ik van Gin vrij helder blijf, en dat Whiskey me juist veel waziger maakt.
Waar dat aan ligt is een ander verhaal, maar dat idee dat dezelfde stof omringt met andere stoffen hetzelfde effect
zal hebben is basaal niet juist. Suiker met koffie heeft een ander effect dan zout met koffie

 

[Atalanta]

Dankjewel voor jullie mooie en openhartige reacties @Eik, @Roze Olifant, @Mindless en @Kwatzakottel!
Wat fijn dat jullie je ervaringen en gedachten hierover willen delen.

Ik heb achteraf ook zitten denken, wat was nu het nut van deze rare trip, maar daar ben ik niet achtergekomen. Zo weinig inhoud en zoveel energie verspeeld aan het proberen omgaan met het wegvallen van een basaal element, tijd. Misschien wel heel simpel: het leren accepteren van het moment.

Ik kwam inderdaad tot eenzelfde soort conclusie. Ik heb regelmatig moeite om te accepteren dat een situatie is zoals hij is. Dan ben ik vooral bezig met hoe ik eigenlijk zou willen dat het was. Als je de situatie volledig accepteert , dan is een deel (het grootste deel?) van het probleem al opgelost. De situatie verandert namelijk toch niet. Makkelijker gezegd dan gedaan. Maar misschien zoek ik te ver en wil ik gewoon heel graag dat het iets betekent.

@Mindless, wat een prachtige filosofische verhandeling! Dat plaatst het zeker in een ander perspectief. Heb jij ook wel eens ervaren hoe het was om het 'niets' te zijn? Vanuit mijn perspectief was het namelijk verre van prettig en het klinkt ook niet echt fijn om niets te zijn.

Verder nog opvallend detail is dat na de trip mijn rijangst volledig is verdwenen. Ik weet niet of dat positief is, want ik ben vast niet beter gaan rijden (be carefull of the blue cars!), maar er is in ieder geval wel direct en merkbaar iets veranderd in mij. Ik heb ook weer inspiratie om muziek te maken, wat ik sinds de corona crisis niet heb gehad. Dat helpt bij de verwerking.

 

[Mindless]

@Mindless, wat een prachtige filosofische verhandeling! Dat plaatst het zeker in een ander perspectief. Heb jij ook wel eens ervaren hoe het was om het 'niets' te zijn? Vanuit mijn perspectief was het namelijk verre van prettig en het klinkt ook niet echt fijn om niets te zijn.

Jazeker. Maar vanuit het perspectief van het ego en vanuit het perspectief van het niets zelf. Vaak ook met een moeilijke transitie tussen beiden. Maar ik denk ook niet dat je het zo moet zien dat we normaal in het ego zitten en dan tijdens bijvoorbeeld een trip of meditatie het niets worden. Immers, je bent het alreeds. We wisselen in normale nuchtere staat ook al steeds tussen ego perspectief en het niets. Alleen, als je je daar niet bewust van bent, kunnen ego gedachten je op momenten dat het moeilijk wordt (zoals in een trip of bijvoorbeeld een gevaarlijke situatie) je compleet overweldigen. Dan kun je helemaal vergeten dat je gewoon kunt rusten als het niets dat je bent, zonder dat de angst je overmeestert.

En neem je dan echt het ware perspectief aan tijdens een trip of meditatie, dan kun je zonder overdrijven de hemel op aarde ervaren. Niets zijn betekent namelijk vrij zijn van jezelf, vrij zijn van iemand te hoeven zijn. Ultieme vrijheid zelfs. En wanneer die acceptatie van dat je niets bent plaatsvindt, vult die leegte zich met gelukzaligheid. Het is dus een leegte vanaf het ego bekeken, maar een volheid vanaf je ware zelf. Het is hetzelfde ding, bekeken vanuit een ander perspectief. Perspectief is dus absoluut alles hier.

Ik las dat je mediteert. Je kunt tijdens je meditatie al oefenen dat perspectief aan te nemen. Je gedachten zullen je proberen af te leiden, je gevoelens zullen je proberen af te schrikken, maar blijf terugkomen naar jezelf kennen als dat naamloze bewustzijn. Leer hoe het is om te 'zijn' en niet meer te 'worden'. Je went er dan steeds meer aan om je basis als dat te hebben. En dat zorgt ervoor dat je je niet meer hoeft vast te grijpen aan ideeën/concepten over jezelf, maar dat je simpelweg jezelf kunt zijn. Dat alles zorgt ervoor dat je dat dan ook kunt toepassen tijdens een psychedelische trip, waardoor je dan enorm diep kunt gaan en de wonderen van bewustzijn kunt ontdekken.

Verder nog opvallend detail is dat na de trip mijn rijangst volledig is verdwenen. Ik weet niet of dat positief is, want ik ben vast niet beter gaan rijden (be carefull of the blue cars!), maar er is in ieder geval wel direct en merkbaar iets veranderd in mij. Ik heb ook weer inspiratie om muziek te maken, wat ik sinds de corona crisis niet heb gehad. Dat helpt bij de verwerking.

Dat is wel heel bijzonder! Maar dan zie je maar hoeveel impact deze ervaringen op ons kunnen hebben...

 

[Mezelf]

Nee nee nee die fabel is de fabel!

Nee sorry ook niet mee eens. Van bier, whisky of gin word ik op dezelfde manier dronken. Van paddo's en truffels kan je eigenlijk geen onderscheid maken. Buiten dat 9 op 10 mensen paddo's juist duisterde vinden dan truffels. Wat vaak niet komt door het verschil tussen paddo's en truffels maar meer door de potentie. Met paddo's eet je in verhouding veel sneller en makkelijker een hogere dosis dan met truffels namelijk.

@Atalanta Leuk report en welkom!
Bijzondere ervaring maar ikzelf heb ook wel eens iets vergelijkbaars ervaren. Ik ervoer dat "niks" alleen als "mijzelf" zoals @Mindless een beetje bedoelde volgens mij. Maar heb geregeld trips gehad waarbij ik echt voldoende had genomen maar weinig visuals had. Elke trip is anders, wat het ook juist zo mooi maakt.

 

[MK-ULTRA]

Bij mijn weten zorgen de alkaloiden in truffels/paddo’s voor het verschil in ervaring. Zo kun je dus ook per soort truffel, een andere werking hebben. Psilocybine met bv alkaloiden a,b,c werkt anders dan psilo met alkaloïde b,c,d.

 

[Kwatzakottel]

Als Sage en dichter zeg ik dat subtiliteiten juist het verschil maken. De wetenschap brengt hier geen uitkomst, die zal slechts beamen dat Gin en Whiskey
je op precies dezelfde manier dronken maken. Dat verschillende truffels verschillend werken geloof ik dus ook, en dat psilocybine die in het licht heeft rondgezwommen een andere werking heeft dan psylocybine die onderaards rondzwom is ook deel van mijn overtuiging, en het heeft niet zo heel veel zin me die uit het hoofd te pogen praten omdat het deel is van mijn wereldbeeld, net zoals het deel is van mijn wereldbeeld dat de wetenschap veel te kortzichtig en onverfijnd is om echt zinnige uitspraken te doen op dit terrein.

 

[Roze Olifant]

Als Sage en dichter zeg ik dat subtiliteiten juist het verschil maken. De wetenschap brengt hier geen uitkomst, die zal slechts beamen dat Gin en Whiskey
je op precies dezelfde manier dronken maken. Dat verschillende truffels verschillend werken geloof ik dus ook, en dat psilocybine die in het licht heeft rondgezwommen een andere werking heeft dan psylocybine die onderaards rondzwom is ook deel van mijn overtuiging, en het heeft niet zo heel veel zin me die uit het hoofd te pogen praten omdat het deel is van mijn wereldbeeld, net zoals het deel is van mijn wereldbeeld dat de wetenschap veel te kortzichtig en onverfijnd is om echt zinnige uitspraken te doen op dit terrein.

Prima dat jij dat wil geloven, ik geloof in dit geval de wetenschap, dus op jouw beurt heeft het dan ook geen zin om dát ‘uit ons hoofd pogen te praten’ zoals jij het noemt.

@create balance, er kan vast wel een subtiel verschil zijn in manier van opname e.d. door ’nevenstoffen’, maar de werkzame stof blijft die stof. Je wordt simpelweg niet meer dronken van de ene soort sterke drank dan de andere soort met hetzelfde alcoholpercentage. Het is wat anders in het geval van de combinatie cocaïne en alcohol bijvoorbeeld (coca-ethyleen).

Maar goed, laten we er maar over ophouden, zonde van zo’n mooi tripreport.

 

[Atalanta]

Bedankt allemaal voor de reacties! Fijn om te lezen dat jullie vergelijkbare ervaringen hebben gehad. Jullie inzichten en ervaringen hebben me absoluut een andere kijk gegeven op de trip. Ook fijn dat het 'niets' zijn niet per se een negatieve ervaring hoeft te zijn. Dat geeft me weer vertrouwen voor een volgende keer.