Eva_Eva
Experimenterende gebruiker
Zo lang al zo nieuwsgierig, maar nooit was er hét moment. Tot gisteravond. Ik doe een microdose onderzoek met 1cP-LSD en dat is geweldig. Ik las heel even een pauze en wil deze eerste periode afsluiten met een echte trip. De eerste in mijn leven!
Ik, vrouw 46 jaar, heb – pas sinds een paar jaar – ervaring met xtc en een paar keer ghb. Nog minder ervaring heeft mijn lief, man 45 jaar. Ik was meer van de feestjes, sinds kort gaan we ook samen. Hoe tof! (Na ruim 20 jaar relatie zien we elkaar weer op een heel andere manier. Heel bijzonder!)
House of Chi heeft een online streaming met fijne dj’s en bewegend artwork op achter de booth. Dat gaat het worden! Kinderen liggen op bed, gordijnen dicht, lichten uit en discolamp (zo een die beweegt op de muziek), aan. Ik ben van de voorbereiding en heb me heel erg goed ingelezen, dus weet ongeveer wat me te wachten staat.
22.30 uur – 0.00
We leggen ieder een zegel 100 microgram 1cP-LSD onder de tong, want dat neemt sneller op. Zo’n 20 minuten en dan moet je wat voelen.
23.00 uur – 0,5 uur later
Ik ben super verwachtingsvol en kan niet wachten tot ik wat voel. Ik heb het talent mezelf extatisch te dansen en dat doe dan ik ook. Beweegt het al? Nee! Alleen ik beweeg!
23.30 uur – 1 uur later
Ik voel niets! Ik ben heus wel blij, kan waanzinnig genieten van de muziek, maar voel gewoon echt niets ongewoons. Baal dat ik voor de eerste LSD-trip prutzegels heb gekocht.
0.00 uur – 1,5 uur later
‘Ik heb nog een stuk of 10 druppels van mijn microdose druppelaar, die neem ik, dan neem jij die twee restzegels nog even onder je tong,’ stel ik mijn lief voor. ‘Maar dan heb jij heel geconcentreerde druppels en van de zegels zijn alle werkzame stoffen al opgelost,’ sputtert hij tegen. Ik had ergens gelezen dat iemand het restantje van de microdose onder zijn tong had gelegd en daar nog een heel aardige trip uit had gehaald. Zo gaan we het doen.
1.00 uur – 2,5 uur later
Muziek is nog steeds perfect, ik dans nog lekker een eindje weg maar mijn lief stort een beetje in. Afwisselend dans ik en kom ik even bij hem liggen. Ik voel me rozig, geliefd, beetje mellow. Gapend liggen we bij elkaar. ‘Ik denk dat ik zo wel gewoon naar bed wil,’ zeg mijn lief. Maar ik wil het nog een kans geven. ‘Zullen we anders nog een zegel doormidden knippen?’ stel ik voor. Deze keer vangt mijn voorstel bot. Gelukkig maar. (Cliffhanger).
1.30 uur – 3 uur later
Ik hops weer extatisch door de kamer. Mijn lief ligt voor pampus op de bank. Op een zeker moment kijkt hij me aan en weet ik dat het bal is. Grote ogen, zijn hartslag voelt als op drift geraakte Duracell-konijntjes en zijn hoofd is glimmend van het zweet. De volgende ochtend beschrijft hij dit moment als een full body experience: hij weet niet waar zijn (of mijn) lichaam begint of eindigt. Ik ben jaloers! Hij had het restantje microdose zegels! Ik voel nog steeds niets en dat is voor nu oké. Een goede gelegenheid om hem in de gaten te houden. Hij zegt meermaals dat als hij nu niet thuis was geweest, hij naar huis zou willen gaan. ‘Het is niet goed,’ zo luidt de samenvatting. De discolichten moeten uit.
2.00 uur – 3,5 uur later
Ik ben 100 keer naar het toilet geweest deze avond. Nu weer en daar ligt ook de krant. Wtf! De letters bewegen, yes! Het begint bij mij nu ook! Omg! Zo bijzonder! Ik realiseer me heel goed dat ik super bewust ben en ik wil zo graag niets van deze ervaring missen. Verwondering is wat ik wil, verwondering is wat ik krijg! Wauw, die bos tulpen; geweldig… ze ademen mee. Met mij en voor mij. Wauw! Ik wil het licht aan om het beter te zien. De streaming is de hele avond al vreselijk en precies nu werkt het weer even niet. Ik pruts wat op de laptop en opeens krijg ik het voor elkaar dat ik zowel de dj-set als een vreselijk nummer ‘It’s corona time’ van Andy Panda (ik zweer het je, dit verzin ik niet!) tegelijk door de boxen pers. Ik word gek! Maar mijn toetsenbord beweegt, mijn scherm eigenlijk ook en ik snap er allemaal niets van. Ik kan alleen maar heel hard ‘dit is superstom!’ roepen en moet er verschrikkelijk om lachen. Mijn lief ook, hoewel hij niet zo happy de peppie is als ik: ‘Het lijkt wel een rollercoaster, waarbij ik elke keer weer bij het begin aankom.’
2.30 uur – 4 uur later
Ik ben blij! The world is my dancefloor maar voor nu doe ik het in de huiskamer. Ik maak al dansend filmpjes (té goed ook om deze een dag later te zien!) en mijn wens om verwondering te voelen komt ruimschoots uit. Geen entiteiten, geen smeltende voorwerpen, maar wel mijn lange haren die écht heel fijn om me heen dansen en de prachtig zachte flowende movement uit mijn handen, de tulpen en de laptop. Die laatste probeer ik te mijden, dat voelt slecht. Als de laatste keer de streaming vastloopt, zet ik Monolink op. Geen beeld, licht weer uit, discolampen mogen weer aan en lekker gaan. Ondertussen is mijn lief heel langzaam aan het bijtrekken van het vervelende deel.
3.00 uur – 4,5 uur later
Eindelijk zit ik er lekker in, maar ik ben kapot! Moe, wil lekker tegen mijn lief aan liggen. Of toch maar niet. Koud, trui aan, sokken aan, dekentje… toch maar weer warm. Laat me los! En houd me nu weer vast. Op de bank vallen mijn ogen soms dicht en zie ik bewegingen van licht en dan weer staar ik de kamer in, de tulpenbos in en verdwalen mijn ogen in de ademende rode papegaaitulpen. Die zijn al grillig en nu papegaaien ze mee op mijn ritme.
4.00 uur – 5,5 uur later
We besluiten naar bed te gaan. Als ik tijdens het tandenpoetsen in de spiegel kijk, kijkt een indringend grote pupil in een zacht bewegende iris terug. Eigenlijk wil ik hier niets van missen, maar ik ben zo moe!
Van slapen komt uiteindelijk niets. Elke keer als ik wegval, triggert iets in mij dat ik terug moet komen. Alsof mijn lijf wil slapen en mijn geest het daar niet mee eens is. ‘Ik wil nu gewoon slapen. Het moet nu ophouden,’ klaag ik.
8.00 uur – 9,5 uur later
Ik geloof wel dat ik iets geslapen heb, maar veel kan het niet zijn. Een douche lijkt aantrekkelijk. En koffie.
Met koffie in de hand in de tuin, bestudeer ik het gras. Whaaaahh… golvend gras. Oh yeah, het is er nog! Ik besluit met de hond te gaan lopen. Het is zacht lenteweer, dauw aan de grassprietjes, een opmerkelijk vredige omgeving… wauw. Ik verwonder me over een lieveheersbeestje op een grasspriet, de dauwdruppels die ik behalve op macrofoto’s nooit eerder zo expliciet heb gezien. En wat ziet een uitgebloeide paardenbloem er prachtig uit met al dat condens. Een reiger vliegt over… het lijkt wel een sprookje. Ik ben één iemand tegen gekomen op het pad. Goedendag en verder niets. In de verte komen mensen aan die ik ken. Een van de honden komt tegen me aan staan om een knuffel te halen. Hond nummer twee sprint op me af, springt tegen me op (zo’n 40 kg, ikzelf zo’n 56) en ik wankel, ben beduusd en helemaal uit het moment. Ik wil snel weg hier. Ik loop zo’n 10 meter van de honden weg en zonder het te zien en er dus rekening mee te houden, springt de hond tegen me op. Voorpoten op mijn schouder, achterpoot tegen mijn bil. Ik val bijna om en deze specifieke gebeurtenis haalt de magie uit het moment. Zo mooi als de wandeling was, zo snel wil ik weer terug naar mijn eigen veilige tuin, waar ik bekend ben met de energieën.
Conclusie
Dit was echt een bijzondere ervaring die ik niet had willen missen. Dat het 2,5/3 uur duurt voordat het begint te werken, daar hadden we ons enorm op verkeken. Ik ben echt superblij dat ik niet extra heb genomen, waardoor het voor mij een mooie wonderlijke creatieve ervaring was. Een volgende keer zou ik het veel eerder op de dag nemen en het mooiste zou zijn wanneer dat in de natuur is. Op een festival zou kunnen (oké, dat zit er dit coronaseizoen niet in) maar dan moeten de mensen wel echt een heel mooie energie hebben. Het voorvalletje ‘hond’ maakt voor mij duidelijk hoe dun het koord is van verlichte verwondering enerzijds tot donker en onveilig anderzijds.
Ik ben dankbaar dat ik dit experiment samen met mijn lief heb mogen ervaren. Dat ik überhaupt in een ruimdenkende vriendengroep/omgeving/land verkeer waarin dit soort magische ervaringen gedeeld worden. Om te inspireren. Zo raakte ik ook geïnspireerd en hoop dat mijn verhaal jou ook inspireert.
Liefs! E
Ik, vrouw 46 jaar, heb – pas sinds een paar jaar – ervaring met xtc en een paar keer ghb. Nog minder ervaring heeft mijn lief, man 45 jaar. Ik was meer van de feestjes, sinds kort gaan we ook samen. Hoe tof! (Na ruim 20 jaar relatie zien we elkaar weer op een heel andere manier. Heel bijzonder!)
House of Chi heeft een online streaming met fijne dj’s en bewegend artwork op achter de booth. Dat gaat het worden! Kinderen liggen op bed, gordijnen dicht, lichten uit en discolamp (zo een die beweegt op de muziek), aan. Ik ben van de voorbereiding en heb me heel erg goed ingelezen, dus weet ongeveer wat me te wachten staat.
22.30 uur – 0.00
We leggen ieder een zegel 100 microgram 1cP-LSD onder de tong, want dat neemt sneller op. Zo’n 20 minuten en dan moet je wat voelen.
23.00 uur – 0,5 uur later
Ik ben super verwachtingsvol en kan niet wachten tot ik wat voel. Ik heb het talent mezelf extatisch te dansen en dat doe dan ik ook. Beweegt het al? Nee! Alleen ik beweeg!
23.30 uur – 1 uur later
Ik voel niets! Ik ben heus wel blij, kan waanzinnig genieten van de muziek, maar voel gewoon echt niets ongewoons. Baal dat ik voor de eerste LSD-trip prutzegels heb gekocht.
0.00 uur – 1,5 uur later
‘Ik heb nog een stuk of 10 druppels van mijn microdose druppelaar, die neem ik, dan neem jij die twee restzegels nog even onder je tong,’ stel ik mijn lief voor. ‘Maar dan heb jij heel geconcentreerde druppels en van de zegels zijn alle werkzame stoffen al opgelost,’ sputtert hij tegen. Ik had ergens gelezen dat iemand het restantje van de microdose onder zijn tong had gelegd en daar nog een heel aardige trip uit had gehaald. Zo gaan we het doen.
1.00 uur – 2,5 uur later
Muziek is nog steeds perfect, ik dans nog lekker een eindje weg maar mijn lief stort een beetje in. Afwisselend dans ik en kom ik even bij hem liggen. Ik voel me rozig, geliefd, beetje mellow. Gapend liggen we bij elkaar. ‘Ik denk dat ik zo wel gewoon naar bed wil,’ zeg mijn lief. Maar ik wil het nog een kans geven. ‘Zullen we anders nog een zegel doormidden knippen?’ stel ik voor. Deze keer vangt mijn voorstel bot. Gelukkig maar. (Cliffhanger).
1.30 uur – 3 uur later
Ik hops weer extatisch door de kamer. Mijn lief ligt voor pampus op de bank. Op een zeker moment kijkt hij me aan en weet ik dat het bal is. Grote ogen, zijn hartslag voelt als op drift geraakte Duracell-konijntjes en zijn hoofd is glimmend van het zweet. De volgende ochtend beschrijft hij dit moment als een full body experience: hij weet niet waar zijn (of mijn) lichaam begint of eindigt. Ik ben jaloers! Hij had het restantje microdose zegels! Ik voel nog steeds niets en dat is voor nu oké. Een goede gelegenheid om hem in de gaten te houden. Hij zegt meermaals dat als hij nu niet thuis was geweest, hij naar huis zou willen gaan. ‘Het is niet goed,’ zo luidt de samenvatting. De discolichten moeten uit.
2.00 uur – 3,5 uur later
Ik ben 100 keer naar het toilet geweest deze avond. Nu weer en daar ligt ook de krant. Wtf! De letters bewegen, yes! Het begint bij mij nu ook! Omg! Zo bijzonder! Ik realiseer me heel goed dat ik super bewust ben en ik wil zo graag niets van deze ervaring missen. Verwondering is wat ik wil, verwondering is wat ik krijg! Wauw, die bos tulpen; geweldig… ze ademen mee. Met mij en voor mij. Wauw! Ik wil het licht aan om het beter te zien. De streaming is de hele avond al vreselijk en precies nu werkt het weer even niet. Ik pruts wat op de laptop en opeens krijg ik het voor elkaar dat ik zowel de dj-set als een vreselijk nummer ‘It’s corona time’ van Andy Panda (ik zweer het je, dit verzin ik niet!) tegelijk door de boxen pers. Ik word gek! Maar mijn toetsenbord beweegt, mijn scherm eigenlijk ook en ik snap er allemaal niets van. Ik kan alleen maar heel hard ‘dit is superstom!’ roepen en moet er verschrikkelijk om lachen. Mijn lief ook, hoewel hij niet zo happy de peppie is als ik: ‘Het lijkt wel een rollercoaster, waarbij ik elke keer weer bij het begin aankom.’
2.30 uur – 4 uur later
Ik ben blij! The world is my dancefloor maar voor nu doe ik het in de huiskamer. Ik maak al dansend filmpjes (té goed ook om deze een dag later te zien!) en mijn wens om verwondering te voelen komt ruimschoots uit. Geen entiteiten, geen smeltende voorwerpen, maar wel mijn lange haren die écht heel fijn om me heen dansen en de prachtig zachte flowende movement uit mijn handen, de tulpen en de laptop. Die laatste probeer ik te mijden, dat voelt slecht. Als de laatste keer de streaming vastloopt, zet ik Monolink op. Geen beeld, licht weer uit, discolampen mogen weer aan en lekker gaan. Ondertussen is mijn lief heel langzaam aan het bijtrekken van het vervelende deel.
3.00 uur – 4,5 uur later
Eindelijk zit ik er lekker in, maar ik ben kapot! Moe, wil lekker tegen mijn lief aan liggen. Of toch maar niet. Koud, trui aan, sokken aan, dekentje… toch maar weer warm. Laat me los! En houd me nu weer vast. Op de bank vallen mijn ogen soms dicht en zie ik bewegingen van licht en dan weer staar ik de kamer in, de tulpenbos in en verdwalen mijn ogen in de ademende rode papegaaitulpen. Die zijn al grillig en nu papegaaien ze mee op mijn ritme.
4.00 uur – 5,5 uur later
We besluiten naar bed te gaan. Als ik tijdens het tandenpoetsen in de spiegel kijk, kijkt een indringend grote pupil in een zacht bewegende iris terug. Eigenlijk wil ik hier niets van missen, maar ik ben zo moe!
Van slapen komt uiteindelijk niets. Elke keer als ik wegval, triggert iets in mij dat ik terug moet komen. Alsof mijn lijf wil slapen en mijn geest het daar niet mee eens is. ‘Ik wil nu gewoon slapen. Het moet nu ophouden,’ klaag ik.
8.00 uur – 9,5 uur later
Ik geloof wel dat ik iets geslapen heb, maar veel kan het niet zijn. Een douche lijkt aantrekkelijk. En koffie.
Met koffie in de hand in de tuin, bestudeer ik het gras. Whaaaahh… golvend gras. Oh yeah, het is er nog! Ik besluit met de hond te gaan lopen. Het is zacht lenteweer, dauw aan de grassprietjes, een opmerkelijk vredige omgeving… wauw. Ik verwonder me over een lieveheersbeestje op een grasspriet, de dauwdruppels die ik behalve op macrofoto’s nooit eerder zo expliciet heb gezien. En wat ziet een uitgebloeide paardenbloem er prachtig uit met al dat condens. Een reiger vliegt over… het lijkt wel een sprookje. Ik ben één iemand tegen gekomen op het pad. Goedendag en verder niets. In de verte komen mensen aan die ik ken. Een van de honden komt tegen me aan staan om een knuffel te halen. Hond nummer twee sprint op me af, springt tegen me op (zo’n 40 kg, ikzelf zo’n 56) en ik wankel, ben beduusd en helemaal uit het moment. Ik wil snel weg hier. Ik loop zo’n 10 meter van de honden weg en zonder het te zien en er dus rekening mee te houden, springt de hond tegen me op. Voorpoten op mijn schouder, achterpoot tegen mijn bil. Ik val bijna om en deze specifieke gebeurtenis haalt de magie uit het moment. Zo mooi als de wandeling was, zo snel wil ik weer terug naar mijn eigen veilige tuin, waar ik bekend ben met de energieën.
Conclusie
Dit was echt een bijzondere ervaring die ik niet had willen missen. Dat het 2,5/3 uur duurt voordat het begint te werken, daar hadden we ons enorm op verkeken. Ik ben echt superblij dat ik niet extra heb genomen, waardoor het voor mij een mooie wonderlijke creatieve ervaring was. Een volgende keer zou ik het veel eerder op de dag nemen en het mooiste zou zijn wanneer dat in de natuur is. Op een festival zou kunnen (oké, dat zit er dit coronaseizoen niet in) maar dan moeten de mensen wel echt een heel mooie energie hebben. Het voorvalletje ‘hond’ maakt voor mij duidelijk hoe dun het koord is van verlichte verwondering enerzijds tot donker en onveilig anderzijds.
Ik ben dankbaar dat ik dit experiment samen met mijn lief heb mogen ervaren. Dat ik überhaupt in een ruimdenkende vriendengroep/omgeving/land verkeer waarin dit soort magische ervaringen gedeeld worden. Om te inspireren. Zo raakte ik ook geïnspireerd en hoop dat mijn verhaal jou ook inspireert.
Liefs! E
probeer de volgende keer eens te douchen op de piek. Dat is zoooooo gaaf.
