Donderdagavond.
Ik heb vanavond voor de gelegenheid een TAT-vriendin (Tripping Apart Together). Samen doen we 2C-E, beiden veilig alleen thuis zodat we ons vrij kunnen voelen te doen wat we willen. En toch samen, want we houden elkaar op de hoogte, denken aan elkaar, en voelen elkaar aan.
19:30. 21 mg 2C-E gaat in een capsule naar binnen. De tijd die het duurt voor de trip inslaat besteed ik door nog wat lampjes aan te zetten, een aangenaam muziekje op te zetten, en nog wat op DF rond te kijken.
19:45. De eerste tintelingen gaan door mijn lichaam. De werkzame stof wordt opgenomen. Het voelt aangenaam en warm.
21:00. De opkomst lijkt op die van ETH-LAD. LSD-achtig, maar net iets chaotischer en fysiek iets onrustiger. Het is inmiddels anderhalf uur na inname, en het effect is nog altijd mild, maar er lijkt heel wat aan te komen. Ik luister wat fijne muziek, experimenteer een beetje met wat mij op dat moment het meest aanspreekt. Het gaat van koormuziek via trance naar psytrance. Mijn klokkenspel werkt als een magneet dus er moet even getrokken worden. Een korte tijd later gil ik het uit, want o ja, wat is een orgasme op psychedelica toch ongeëvenaard. Toch vind ik het zonde van mijn tijd, want zulk een plat vermaak, daar is het mij toch niet om te doen?
Ik concentreer me weer op de muziek, kijk naar de klok en zie dat het bijna twee en half uur na inname is. De piek moet nu inmiddels wel bereikt zijn. Een is-dit-alles?-erlebnis. Underwhelming as fuck. Aan tolerantie zou het niet moeten liggen. Mijn laatste trip is half december geweest. 21 mg 2C-E zou niet underwhelming moeten zijn. Maar ja, het is wat het is.
Ik zie er zelfs een beetje tegenop deze hele trip te moeten uitzitten, urenlang opgescheept zitten met een net-niet-trip. Dus? Wat kan ik hier aan doen?
DPT. DPT? DPT!
21:55. Ik weeg 90 mg af, snuif dit via een zuurstokroze rietje mijn neus in en neem weer plaats op de bank. Laat maar komen. Ik bekijk ondertussen wat appjes, probeer hier en daar te reageren, maar merk al snel dat zinnen formuleren moeilijk wordt.
Wederom glijdt mijn hand mijn broek in, en in vijf minuten is het zaakje afgehandeld. Zonde van mijn vijf minuten, hoe aangenaam het ook was. Want de trip begint nu toch echt vorm te krijgen. En dan zijn er andere zaken van belang dan lullig getrek. Hier worden wereldproblemen behandeld ja, houd je aandacht erbij!
22:45. Ik vermoed dat door de tolerantie van de 2C-E de DPT niet zoveel meer doet. Is dit nu alles? Ik leg een tweede lijn van 90 mg neer en snuif deze op. Ik trip zo hard dat ik de pijn in mijn neus niet eens voel.
23:15. Logica is ver te zoeken. De wereld is verworden tot een onbegrijpelijk geheel. Woorden zeggen mij niets. Ik voel aanwezigheden. Ik voel, wat voel ik? Wat zie ik? Ik weet het echt niet meer. Ik weet nog dat ik aan het trippen ben, maar waar ik ben? Wat ik aan het doen ben? Waarom ik dit doe?
Ik kijk op mijn telefoon, zie een aantal berichtjes, weet niet zo goed wat ermee bedoeld wordt maar ik weet dat ik iets moet zeggen. Wat dan? Geen idee. Wat in me opkomt. Het is overweldigend. "Wow", is wat ik weet uit te brengen. Verder niets. Eén woord is genoeg. Het dekt de lading, het is duidelijk.
Entiteiten dringen zich aan mij op. Momenten waarop mij veel duidelijk wordt, wisselen zich af met momenten waarop ik in vertwijfeling achterblijf. Wat moet ik geloven? Wat wil ik geloven? Wat is waar?
Momenten van angst. Ik besef me wat ik heb ingenomen. 180 mg DPT nasaal is een monsterdosering, en dat nog gecombineerd met de 2C-E. Ik herken mijn angst, ik weet dat dit in mijn hoofd zit. Ik stel mezelf gerust. Ik weet mezelf wat water in te schenken en drink dit op. Dorst, ja, dat had ik. Ik zit even rechtop op de bank, concentreer me op mijn ademhaling, en kijk mijn angst recht in de ogen.
Ik ervaar dat iemand anders door mijn ogen meekijkt. Iemand ziet alles wat ik zie, door mijn ogen.
Mijn huiskamer, mijn telefoonscherm, mijn keuken, het glas water in mijn hand: alles waar ik naar kijk, dat ziet iemand anders ook. Iemand kijkt mee. Wie? Wie is dit, en wat moet ik hiermee? Kijkt deze entiteit altijd mee, of alleen nu ik trip? Is deze entiteit mij gunstig of ongunstig gezind? Hoe dan ook voelt het ongemakkelijk, intimiderend en onprettig. Maak ik mijzelf dit wijs? Ik weet feit en fictie niet te onderscheiden. Maar feiten? Die ken ik niet. Ik weet níets zeker. Ook dit niet. Dus hoe kan ik nu inschatten wat waar is en wat niet? Dit voelt zo vervelend. Ik voel mij bespied, benauwd, gevangen, geketend.
Ik voel verdriet, angst, afschuw. Ik kan mijn leven niet leven, iemand infiltreert in mijn hele leven en ik ben zo niet vrij. Machteloos. Ik kan hier niets tegen doen.
Rustig, rustig. Ik weet niets zeker. Ik kan mij dit inbeelden.
Maar het lijkt zo echt? Is dit echt of niet?
Ja, nee. Knopen. Ontwarren. Touw. Schaar. Niet verkeerd knippen. Machtsspelletjes. Kamelen. What the fuck? Ik weet het niet meer.
Ik word wanhopig. Angst overmant me. Ik mag mezelf niet zijn. Ik mag niet zijn. Ik moet volgen.
Kortsluiting. Vonken uit mijn oren. Kamerplanten staan te shaken. Ik zet me schrap.
AAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!!
Ik ben. Ik voel. Ik doe. Wat doe ik dan?
Ik jank, ik gil, ik tril, ik dank en ik bid. Ik zing, ik prevel en ik ijsbeer. Ik loop met een kleed over mij heen eindeloos rondjes door de huiskamer. En ik weet hoe klein ik ben.
Antwerp calling again. Ga ik de uitdaging aan? Hell yes. Genoeg mooitalk, in slaap dutten, afleiding, angst en terughoudendheid. Ik kies radicaal voor liefde. Al word ik keer op keer van mijn stuk gebracht. Al zie ik zoveel blindheid, voor het licht dat er schijnt. Oogverblindend, teer, kwetsbaar. We verzuipen in het licht, maar zien het niet. Hoe openen we onze ogen?
Ik probeer mezelf af te leiden. Ik weet dat ik mezelf nu door angst gek aan het maken ben. Ik weet niet hoe serieus ik die angst moet nemen. Ik weet wel dat ik niet in paniek moet raken. Daar schiet ik niets mee op. Ik hoor mensen over mij praten. Afkeurend meestentijds. Die Jan Lul heeft weer eens teveel gebruikt en krijgt nu het deksel op zijn neus.
Het glas water helpt. Ik geef de pogingen op berichtjes op mijn telefoon te tikken, en zet voor de verandering wat andere muziek op.
De eerste tonen treffen meteen doel. Het klinkt vrolijk, het clipje is een schot in de roos. Het brengt luchtigheid en hilariteit. Dan verschijnt het schaap in de kofferbak... Ja hoor, er is niet zo gek veel voor nodig om mij uit die cirkel van angst en negativiteit te halen. De angst verdwijnt niet op slag, maar het smelt, langzaam.
1:15. De trip verwordt tot een hilarisch intermezzo. Ik weet niet wat er gebeurt. Ik heb contact met entiteiten, ik drijf in een zee van niets, ik ben. Simpelweg, ik ben. Vanuit het niets zit een paardenhoofd bekneld tussen de deur, en mijn kamerplant zag dat het goed was.
Contacten met entiteiten worden afgerond. Veel is besproken, veel begreep ik tijdens mijn trip volkomen, weinig rest dat onder woorden te brengen is. Het is goed, het is een vruchtbaar overleg geweest. Wat verder ter tafel komt wordt genoegzaam onder het tapijt geveegd, en na de rondvraag keert ieder voldaan terug in de normale wereld waarin mensen elkaar vermoorden om afkomst, huidskleur of geaardheid en geld het grootste goed is.
Ik maak een opzetje voor een tripreport. Nu is het nog vers. Maar ach, nee. Het lukt niet. Ik ben te moe, te vol van de ervaring en ik heb behoefte aan een beetje rust in mijn hoofd. Ik laat het voor nu even rusten. Of ik nog iets schrijf zie ik later wel. Ik blus mijn ervaringen met wat flesjes bockbier en omstreeks 4:20 komt mijn TAT-vriendin op het lumineuze idee onze relatie te upgraden tot een SAT-relatie. Showering Apart Together.
Zelden heb ik zo heerlijk gedoucht. Ik heb me zot zitten zoeken naar de zeep, maar dat mag de pret niet drukken. Ik douche kokendheet, zweet alle ellende mijn lijf uit, snuit de DPT-resten mijn neus uit en spoel alle ellende tevreden door het doucheputje. Ik dans onder de douche, ik stamp in de plas met water en ik sop me suf.
De rust keert weder. Nu is het moment waarop ik mag nagenieten van mijn trip, en ik de tijd mag nemen alle ervaringen langzaamaan te laten bezinken.
Die twee keer 90 mg DPT? Dat was een geweldig idee. De 2C-E viel op deze dosering tegen, al merkte ik wel dat het middel potentie heeft. Een volgende keer durf ik een wat hogere dosering aan. De DPT maakte het in flarden zeer intens, zeer benauwd en angstig, maar anderzijds ook verhelderend en productief. Het was een interessante trip, en het - op afstand - samen trippen was geen detail maar heeft de trip werkelijk gemáákt. Meteen na afloop hebben we onze trip uitgebreid besproken. Hoe verschillend onze trips op sommige vlakken soms ook geweest mogen zijn: we hebben het samen gedaan.
Samen is het nieuwe alleen, zuurstokroze is het nieuwe wit, en 2019 is ontzettend passé.
Ik heb vanavond voor de gelegenheid een TAT-vriendin (Tripping Apart Together). Samen doen we 2C-E, beiden veilig alleen thuis zodat we ons vrij kunnen voelen te doen wat we willen. En toch samen, want we houden elkaar op de hoogte, denken aan elkaar, en voelen elkaar aan.
19:30. 21 mg 2C-E gaat in een capsule naar binnen. De tijd die het duurt voor de trip inslaat besteed ik door nog wat lampjes aan te zetten, een aangenaam muziekje op te zetten, en nog wat op DF rond te kijken.
19:45. De eerste tintelingen gaan door mijn lichaam. De werkzame stof wordt opgenomen. Het voelt aangenaam en warm.
21:00. De opkomst lijkt op die van ETH-LAD. LSD-achtig, maar net iets chaotischer en fysiek iets onrustiger. Het is inmiddels anderhalf uur na inname, en het effect is nog altijd mild, maar er lijkt heel wat aan te komen. Ik luister wat fijne muziek, experimenteer een beetje met wat mij op dat moment het meest aanspreekt. Het gaat van koormuziek via trance naar psytrance. Mijn klokkenspel werkt als een magneet dus er moet even getrokken worden. Een korte tijd later gil ik het uit, want o ja, wat is een orgasme op psychedelica toch ongeëvenaard. Toch vind ik het zonde van mijn tijd, want zulk een plat vermaak, daar is het mij toch niet om te doen?
Ik concentreer me weer op de muziek, kijk naar de klok en zie dat het bijna twee en half uur na inname is. De piek moet nu inmiddels wel bereikt zijn. Een is-dit-alles?-erlebnis. Underwhelming as fuck. Aan tolerantie zou het niet moeten liggen. Mijn laatste trip is half december geweest. 21 mg 2C-E zou niet underwhelming moeten zijn. Maar ja, het is wat het is.
Ik zie er zelfs een beetje tegenop deze hele trip te moeten uitzitten, urenlang opgescheept zitten met een net-niet-trip. Dus? Wat kan ik hier aan doen?
DPT. DPT? DPT!
21:55. Ik weeg 90 mg af, snuif dit via een zuurstokroze rietje mijn neus in en neem weer plaats op de bank. Laat maar komen. Ik bekijk ondertussen wat appjes, probeer hier en daar te reageren, maar merk al snel dat zinnen formuleren moeilijk wordt.
Wederom glijdt mijn hand mijn broek in, en in vijf minuten is het zaakje afgehandeld. Zonde van mijn vijf minuten, hoe aangenaam het ook was. Want de trip begint nu toch echt vorm te krijgen. En dan zijn er andere zaken van belang dan lullig getrek. Hier worden wereldproblemen behandeld ja, houd je aandacht erbij!
22:45. Ik vermoed dat door de tolerantie van de 2C-E de DPT niet zoveel meer doet. Is dit nu alles? Ik leg een tweede lijn van 90 mg neer en snuif deze op. Ik trip zo hard dat ik de pijn in mijn neus niet eens voel.
23:15. Logica is ver te zoeken. De wereld is verworden tot een onbegrijpelijk geheel. Woorden zeggen mij niets. Ik voel aanwezigheden. Ik voel, wat voel ik? Wat zie ik? Ik weet het echt niet meer. Ik weet nog dat ik aan het trippen ben, maar waar ik ben? Wat ik aan het doen ben? Waarom ik dit doe?
Ik kijk op mijn telefoon, zie een aantal berichtjes, weet niet zo goed wat ermee bedoeld wordt maar ik weet dat ik iets moet zeggen. Wat dan? Geen idee. Wat in me opkomt. Het is overweldigend. "Wow", is wat ik weet uit te brengen. Verder niets. Eén woord is genoeg. Het dekt de lading, het is duidelijk.
Entiteiten dringen zich aan mij op. Momenten waarop mij veel duidelijk wordt, wisselen zich af met momenten waarop ik in vertwijfeling achterblijf. Wat moet ik geloven? Wat wil ik geloven? Wat is waar?
Momenten van angst. Ik besef me wat ik heb ingenomen. 180 mg DPT nasaal is een monsterdosering, en dat nog gecombineerd met de 2C-E. Ik herken mijn angst, ik weet dat dit in mijn hoofd zit. Ik stel mezelf gerust. Ik weet mezelf wat water in te schenken en drink dit op. Dorst, ja, dat had ik. Ik zit even rechtop op de bank, concentreer me op mijn ademhaling, en kijk mijn angst recht in de ogen.
Ik ervaar dat iemand anders door mijn ogen meekijkt. Iemand ziet alles wat ik zie, door mijn ogen.
Mijn huiskamer, mijn telefoonscherm, mijn keuken, het glas water in mijn hand: alles waar ik naar kijk, dat ziet iemand anders ook. Iemand kijkt mee. Wie? Wie is dit, en wat moet ik hiermee? Kijkt deze entiteit altijd mee, of alleen nu ik trip? Is deze entiteit mij gunstig of ongunstig gezind? Hoe dan ook voelt het ongemakkelijk, intimiderend en onprettig. Maak ik mijzelf dit wijs? Ik weet feit en fictie niet te onderscheiden. Maar feiten? Die ken ik niet. Ik weet níets zeker. Ook dit niet. Dus hoe kan ik nu inschatten wat waar is en wat niet? Dit voelt zo vervelend. Ik voel mij bespied, benauwd, gevangen, geketend.
Ik voel verdriet, angst, afschuw. Ik kan mijn leven niet leven, iemand infiltreert in mijn hele leven en ik ben zo niet vrij. Machteloos. Ik kan hier niets tegen doen.
Rustig, rustig. Ik weet niets zeker. Ik kan mij dit inbeelden.
Maar het lijkt zo echt? Is dit echt of niet?
Ja, nee. Knopen. Ontwarren. Touw. Schaar. Niet verkeerd knippen. Machtsspelletjes. Kamelen. What the fuck? Ik weet het niet meer.
Ik word wanhopig. Angst overmant me. Ik mag mezelf niet zijn. Ik mag niet zijn. Ik moet volgen.
Kortsluiting. Vonken uit mijn oren. Kamerplanten staan te shaken. Ik zet me schrap.
AAAAAAAAAAAAAAHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHHH!!!!!!!!!!!!
Ik ben. Ik voel. Ik doe. Wat doe ik dan?
Ik jank, ik gil, ik tril, ik dank en ik bid. Ik zing, ik prevel en ik ijsbeer. Ik loop met een kleed over mij heen eindeloos rondjes door de huiskamer. En ik weet hoe klein ik ben.
Antwerp calling again. Ga ik de uitdaging aan? Hell yes. Genoeg mooitalk, in slaap dutten, afleiding, angst en terughoudendheid. Ik kies radicaal voor liefde. Al word ik keer op keer van mijn stuk gebracht. Al zie ik zoveel blindheid, voor het licht dat er schijnt. Oogverblindend, teer, kwetsbaar. We verzuipen in het licht, maar zien het niet. Hoe openen we onze ogen?
Ik probeer mezelf af te leiden. Ik weet dat ik mezelf nu door angst gek aan het maken ben. Ik weet niet hoe serieus ik die angst moet nemen. Ik weet wel dat ik niet in paniek moet raken. Daar schiet ik niets mee op. Ik hoor mensen over mij praten. Afkeurend meestentijds. Die Jan Lul heeft weer eens teveel gebruikt en krijgt nu het deksel op zijn neus.
Het glas water helpt. Ik geef de pogingen op berichtjes op mijn telefoon te tikken, en zet voor de verandering wat andere muziek op.
De eerste tonen treffen meteen doel. Het klinkt vrolijk, het clipje is een schot in de roos. Het brengt luchtigheid en hilariteit. Dan verschijnt het schaap in de kofferbak... Ja hoor, er is niet zo gek veel voor nodig om mij uit die cirkel van angst en negativiteit te halen. De angst verdwijnt niet op slag, maar het smelt, langzaam.
1:15. De trip verwordt tot een hilarisch intermezzo. Ik weet niet wat er gebeurt. Ik heb contact met entiteiten, ik drijf in een zee van niets, ik ben. Simpelweg, ik ben. Vanuit het niets zit een paardenhoofd bekneld tussen de deur, en mijn kamerplant zag dat het goed was.
Contacten met entiteiten worden afgerond. Veel is besproken, veel begreep ik tijdens mijn trip volkomen, weinig rest dat onder woorden te brengen is. Het is goed, het is een vruchtbaar overleg geweest. Wat verder ter tafel komt wordt genoegzaam onder het tapijt geveegd, en na de rondvraag keert ieder voldaan terug in de normale wereld waarin mensen elkaar vermoorden om afkomst, huidskleur of geaardheid en geld het grootste goed is.
Ik maak een opzetje voor een tripreport. Nu is het nog vers. Maar ach, nee. Het lukt niet. Ik ben te moe, te vol van de ervaring en ik heb behoefte aan een beetje rust in mijn hoofd. Ik laat het voor nu even rusten. Of ik nog iets schrijf zie ik later wel. Ik blus mijn ervaringen met wat flesjes bockbier en omstreeks 4:20 komt mijn TAT-vriendin op het lumineuze idee onze relatie te upgraden tot een SAT-relatie. Showering Apart Together.
Zelden heb ik zo heerlijk gedoucht. Ik heb me zot zitten zoeken naar de zeep, maar dat mag de pret niet drukken. Ik douche kokendheet, zweet alle ellende mijn lijf uit, snuit de DPT-resten mijn neus uit en spoel alle ellende tevreden door het doucheputje. Ik dans onder de douche, ik stamp in de plas met water en ik sop me suf.
De rust keert weder. Nu is het moment waarop ik mag nagenieten van mijn trip, en ik de tijd mag nemen alle ervaringen langzaamaan te laten bezinken.
Die twee keer 90 mg DPT? Dat was een geweldig idee. De 2C-E viel op deze dosering tegen, al merkte ik wel dat het middel potentie heeft. Een volgende keer durf ik een wat hogere dosering aan. De DPT maakte het in flarden zeer intens, zeer benauwd en angstig, maar anderzijds ook verhelderend en productief. Het was een interessante trip, en het - op afstand - samen trippen was geen detail maar heeft de trip werkelijk gemáákt. Meteen na afloop hebben we onze trip uitgebreid besproken. Hoe verschillend onze trips op sommige vlakken soms ook geweest mogen zijn: we hebben het samen gedaan.
Samen is het nieuwe alleen, zuurstokroze is het nieuwe wit, en 2019 is ontzettend passé.
Laatst bewerkt:
