Zweevteev
Wijs gebruiker
Op mijn 18e werd ik geïntroduceerd aan andere drugs buiten alcohol. Zelfs wiet had ik nog nooit eerder geprobeerd, dus een hele wereld ging voor me open, en man, je kan zeggen dat ik daar zeker gebruik van gemaakt heb, of beter gezegd: ik heb er misbruik van gemaakt, iets waar ik op een hele nare manier achter ben moeten komen door op een gegeven moment écht te veel in een korte periode te willen doen. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik maandenlang me fysiek heel raar voelde en daardoor ook niks meer durfde te gebruiken. Het voelde alsof er continu hele koude druppels over m'n achterhoofd vloeiden en op een gegeven moment was het op een punt gekomen dat ik steken kreeg in m'n hart, op de meest willekeurige momenten. Aan de oxazepam gegaan voor 2 weken, maar dit hielp amper. In een periode van 8 maanden had ik 5 tot 10 paniekaanvallen per dag, variërend in lengte. Het was echt verschrikkelijk. In die periode heb ik nog een aantal keer gesmoket en één keer Hollandia truffels gedaan (ongeveer 10 gram) en alle keren ging ik bad. Ik dacht dat ik nooit meer ging kunnen trippen en ik had echt zo ontiegelijk veel spijt van dat ik zo inhalig was, maar toch besloot ik na die ene keer truffels 2 maanden later nog eens truffels te doen voor de laatste keer. Tenminste, dat dacht ik.
WIE: een vriend van mij en ikzelf
WAT: 15 gram Valhalla truffels
WAAR: Psy-Fi
WANNEER: augustus 2019
WAAROM: omdat de vriend waarmee ik naar Psy-Fi was gegaan mij ervan overtuigd had om toch maar iets van psychedelica te doen, anders had ik 3 dagen nuchter en depressief rondgelopen.
Voor het gemak noem ik de vriend in deze trip Caleb. Caleb en ik die waren dus naar Psy-Fi gegaan. Ik had er echt totaal geen zin in en heb ook serieus overwogen om af te haken, omdat ik dus a) last had van die paniekaanvallen en zelf dus überhaupt niets zou kunnen doen en b) op dat moment enorm gekwetst was door iemand die eigenlijk ook mee zou gaan. Uiteindelijk ging ik toch mee, omdat ik vond dat ik het niet kon maken om zo laat nog af te zeggen. Caleb had er al maanden ontzettend veel zin in, dus ik dacht bij mezelf "Je maakt er maar gewoon het beste van." Dat is dus ook wat ik besloot te doen, de tweede dag dat we er waren. We liepen langs de smartshop en zagen als een van de sterkste truffels een soort staan die we beide nog niet kenden. Caleb was al verkocht, maar zelf twijfelde ik. Wat nou als ik nu weer bad ga?
Nou, wat dan? Wat als je nu nog eens bad gaat? Het is niet alsof dit de eerste keer zou zijn. Je hebt niets te verliezen.
Dit is wat het stemmetje in m'n hoofd mij vertelde. Ja, wat áls ik nog eens bad zou gaan? So what? De stem had gelijk, veel kutter dan de afgelopen 8 maanden kon het allemaal niet echt meer worden. Toen Caleb vervolgens nog benadrukte hoe ontzettend zonde het zou zijn als ik Psy-Fi volledig nuchter zou meemaken, was ik ook verkocht. Tijd om te trippen, al was ik wel nog steeds heel voorzichtig. Normaal gesproken nam ik altijd rond de 11-13 gram van Hollandia, maar aangezien ik dus zo bang was om bad te gaan, besloot ik slechts 5 gram van Valhalla te nemen, zeker omdat het ook als sterker werd aangeschreven dan Hollandia. Een paar grote brokken opgegeten samen met een heerlijk drankje dat Caleb voor me gehaald had en ik was klaar om te gaan, dacht ik, een beetje, soort van? Niet echt.
Ik deed er alles aan om zo vredig mogelijk de trip in te gaan. "Ik mag niet, NIET, NIET bad gaan΅ is wat ik heel de tijd tegen mezelf zei. Ik lag stil in een hangmat met m'n ogen dicht. Dit was nogal saai voor Caleb, dus ik zei tegen hem dat hij maar gewoon moest gaan doen waar hij zin in had en mij niet hoefde te tripsitten. Als er wat was zou ik wel een gil geven. Zo gezegd, zo gedaan, Caleb ging zichzelf vermaken bij de main stage. In de tussentijd voelde ik de bodyhigh van de truffels al, maar ik had geen visuals. Dit vond ik wel jammer, maar ja, wat verwacht je dan ook als je slechts 5 gram neemt? Er gebeurde niet bepaald veel, maar de bodyhigh werd wel steeds aangenamer. Iedere positie lag behoorlijk lekker en ik werd er best wel vrolijk van. Vreemd, dat is niet hoe ik de trip had voorgesteld. Ik ging er eigenlijk sowieso al in met het idee dat ik keihard bad zou gaan no matter what, dus alles wat dat niet was, was al een enorme opluchting. Daar lag ik dan, zeer tevreden heen en weer wiegend in de hangmat na te denken over hoe enorm deze trip meeviel. Ik was erg alleen in deze gedachten en kreeg niet echt iets meer mee van de dingen die er om me heen gebeurde, totdat ineens iemand tegen me begon te praten.
Hey Salvia.
Even deed ik m'n ogen open en keek ik op, maar er was niemand die me had aangesproken. Het was apart, want ik ervoer het ook niet echt alsof iemand vocaal mijn naam noemde, maar toch was er wel iets dat tot me sprak. Ik besloot m'n ogen maar weer te sluiten en weer verder te dagdromen.
Salvia, ik ben het. Wees niet bang, je bent niet alleen. Je bent veilig bij mij.
Wie is "ik"?
Ik ben je gids. Ik zal je begeleiden deze trip.
Ik wist niet zo goed wat ik hiervan moest vinden. Meestal merk je het wel als je tegen jezelf aan het praten bent en kan je ook gewoon je gedachten sturen, maar dat leek niet echt te lukken. Ik moest een manier vinden om te controleren of ik niet gewoon nog steeds de regie had over mijn eigen gedachten. Ik vond het echt een te bizar idee om tegen iets te praten wat ik niet zelf kon sturen. Aangezien ik sowieso nooit echt subtiel ben, besloot ik het maar gewoon letterlijk te vragen, aangezien ik ervan uitging dat de stem die tot me sprak al deze gedachten toch wel mee zou krijgen.
Maar... ben jij dan mij? Waarom ben je hier? Waarom gebeurt dit?
In zekere zin wel ja, maar niet helemaal. Je bent bang om bad te gaan deze trip, maar geloof me, dat zal niet gebeuren. Jij bent sterker dan de slechte gedachten die je proberen te overmeesteren. Ik zal je beschermen, dat is waarom ik nu met je praat.
Heb je dan ook een naam?
Mijn naam is Nini.
Hoe zie je eruit?
Tot op dit punt wist ik nog steeds niet zeker of ik het gesprek kon sturen of niet, maar toen Nini ineens een vorm kreeg, was ik er de rest van de trip van overtuigd dat Nini een entiteit an sich was. Het was echt ongelooflijk. Nini presenteerde zichzelf als een soort etherische godin met een lichtgetinte huidskleur, lang, golvend, donkerbruin haar, zilveren irissen, donkerblauwe lippen en een lange, donkerblauwe, fluwelen jurk. Ik heb denk ik zo'n 2 uur lang gepraat met Nini over dingen die me op dat moment dwarszaten, maar jammer genoeg herinner ik me daar nog maar vrij weinig van. Ik weet wel nog goed dat Nini de gozer die mij geghostet had en dus eigenlijk ook nog mee zou komen naar Psy-Fi helemaal de grond in boorde en dat ze me vertelde dat mijn vrienden ontzettend veel om me geven. In de tussentijd was Caleb ook nog een aantal keer langsgeweest om te controleren of alles nog wel goed met me ging. "Het gaat geweldig met me, ik voel me echt goed." Dat was ook het moment dat ik besloot om gewoon het hele pakje op te maken. Dit was ongeveer 3 uur na de eerste inname. De vraag was nog maar net of het heel veel verschil zou maken.
Caleb vroeg me of ik niet ook zin had om even een wandeling te maken, maar ik voelde me perfect op m'n plek in de hangmat, dus besloot Caleb later weer weg te gaan en deed ik in de tussentijd weer mijn ogen dicht om met Nini te praten. Op een gegeven moment moest ik wel even naar de wc. Man, dat was echt een onmogelijke quest op dat moment. Alles kostte oneindig veel moeite en ik raakte om de seconde afgeleid door iets nieuws. Zo besloot ik dus ook m'n mobiel te checken. Dit had ik echt nooit moeten doen. Ik opende mijn WhatsApp en zag dat mijn moeder me een afbeelding gestuurd had. Enigszins nog in staat om een beetje te focussen begon ik te lezen wat ze me gestuurd had.
Zo, 5060 euro boete? Ik zou je belastingaangifte maar gaan doen, want kennelijk heb je dat nog niet gedaan.
Mijn euforie verdween en ik voelde een druk vanuit mijn buik naar m'n borst schuiven (side note: ik had net mijn middelbareschooldiploma en had beslist niet 5060 euro om hier even voor aan de kant te zetten, lmao). Wacht, stop, wat is er nu aan het gebeuren? Ik bekeek het appje opnieuw en opende daarna de officiële brief die ik ontvangen had van de belastingdienst. Daar stond het: omdat ik te laat was met het doen van belastingaangifte, hadden ze een schatting gemaakt van het geld dat ik nog moest afstaan, namelijk 5060 euro. Mijn hart begon sneller te kloppen. Dit kan niet. Ik heb net NIET gelezen dat ik een boete heb van 5060 euro terwijl ik 45 minuten geleden 10 gram Valhalla truffels naar binnen gewerkt heb. Nee, oh, fuck no.
Salvia, Salvia, meisje, rustig, niet in paniek raken. Dit zijn de nare gedachtes die je de baas proberen te zijn. Maak je geen zorgen, ik bescherm je. Jij bent de baas en jij hebt de controle. Ik houd van jou, je kan dit.
De meest liefdevolle closed eye visuals verschijnen om me te kalmeren, en het werkt. Ik ga weer rechtop zitten en kijk Caleb aan, die in de tussentijd een gesprek had aangeknoopt met de gozer die in de hangmat schuin tegenover me lag. Ik pakte m'n mobiel en stond op. Nu had ik pas door hoe hard ik eigenlijk aan het trippen was. Overal zag ik dierengezichtjes en patronen bleven in elkaar overlopen. Alles leek 2D en ik had geen besef meer van diepte. "Ik moet even wat regelen, ik ben zo terug." De wc was 100 meter verderop, maar dat inzicht was ik al lang kwijt. De brug waar ik overheen moest leek uit een cartoonserie en ik had niet het idee dat ik ook maar enigszins dichter in de buurt van de wc aan het komen was. Mijn pupillen waren ook totaal niet gewend aan het licht, omdat ik dus heel de tijd met m'n ogen dicht zat, dus de lucht was spierwit, terwijl het eigenlijk blauw was.
Oké, dus: eerst naar de wc, dan naar de belastingdienst bellen om na te gaan what the fuck er aan de hand is.
Naar de wc gaan ging verrassend goed, al was de witte muur wel erg afleidend. Zeer fascinerend. Ik loop naar buiten en begin meteen te bellen, maar ja, het was zaterdag, dus die namen niet op. In plaats van dat ik in paniek raakte, begon ik er rationeel over na te denken. "Ah, ja, weekend, logisch dat ze niet opnemen. Ik bel maandag wel terug. Anders bel ik mijn moeder wel om even te vragen wat ik verder nog kan doen buiten mijn belastingaangifte doen." Zo gedacht, zo gedaan. Even snel m'n belastingaangifte doen op Psy-Fi bij de wcs, terwijl ik loeihard aan het gaan ben en de piek nog niet eens geweest is. Daarna belde ik mijn moeder op, die me vervolgens ook geruststelde en zei dat als ik het nu wel opgestuurd heb, dat ik alleen nog maar een boete van 60 euro zou moeten betalen voor het feit dat ik te laat was. Oké, chill, dan kan ik nu weer verder gaan met trippen.
Ik liep terug naar Caleb en bleef nog een tijdje in de hangmat zitten, al dan nu wel enigszins op een sociale manier. Na ongeveer een uurtje had ik op zich wel zin om toch nog rond te wandelen, maar een half uur later gingen we pas echt weg, omdat het gewoon niet normaal veel moeite kostte om onze spullen bij elkaar te verzamelen en om te bedenken wat we gingen doen met het eten dat we hadden opengemaakt en niet meer dicht kregen. In een nuchtere staat hadden we het gewoon normaal opgeruimd of weggegooid, maar omdat het nu zo'n onmogelijke opgave was zei Caleb: "Screw it, deze spullen zijn niet meer te redden. We laten het wel achter voor wie het wil hebben."
Het avontuur begon nu pas echt. De visuals waren out of this world. Met een bek vol tanden en onze ogen zo wijd open dat ze er haast uitvielen keken wij richting het zand en het meertje dat erachter lag. Het was zo prachtig allemaal, het was echt haast ontroerend. Als buitenstaander leek het waarschijnlijk alsof Caleb en ik ecstasy ophadden, omdat de glimlach een half uur lang gewoon niet van onze gezichten te smijten was. Het was intens en het was iets waarvan we hadden gewild dat iedereen zoiets kon meemaken. Alles was helemaal prima, totdat Caleb en ik op het punt stonden om een bos te betreden. Nini stopte me.
Ga hier niet verder. Dit is waar je bad op zal gaan.
De kleuren die voorheen om me heen dansten verdwenen en alles werd grauw. Caleb draaide zich naar me om.
Salvia? Kom je niet mee?
Ik denk niet dat we nog verder moeten wandelen. Dit voelt niet goed. Ik voel me niet goed ineens. Ik wil terug.
Caleb liep terug en we besloten om iets verderop op het gras te gaan liggen. Dit was niet heel veel beter en het slechte gevoel bleef hangen.
Waarom wilde je niet het bos in?
Nini zei dat ik dat beter niet kon doen. Ik voelde me er ook gewoon niet goed bij, ik weet niet waarom.
De lucht werd steeds grijzer en grauwer. Een druppel viel op mijn gezicht. "Oh shit, het gaat regenen, en hard ook." In een mum van tijd viel het met bakken uit de lucht. Je zag iedereen hollen naar onderdak en zo kwamen Caleb en ik terecht in de art gallery. Dit vond ik echt mega arelaxed. Ik voelde me fysiek ontzettend oncomfortabel en het enige waar ik me op kon focussen was Nini, die continu zei dat ze van me hield, dat ik sterk was en dat ik niet bad zou gaan etc. Ik kon niet eens genieten van de schilderijen die om me heen hingen, want ik wist niet waar ik naar keek. Ik wist niet of dat aan mij lag of dat het ook echt de kunstwerken waren, maar mijn focus was in ieder geval gewoon volledig weg. De regen leek niet te minderen, maar Caleb wilde toch wel graag weer terug naar de main stage, dus dat is wat hij deed. Ik bleef er nog een hele tijd zitten, in de hoop dat de regen zou minderen of dat ik minder hard zou gaan trippen. Het laatste kon ik wel uit m'n hoofd zetten, want het was pas 2u nadat ik had bijgenomen. Ik probeerde wat te slapen terwijl ik op de grond zat in de art gallery, maar uiteraard lukte dit niet. Ik veranderde om de 10 seconden mijn positie, maar niets stelde mij tevreden. Op een gegeven moment was ik er wel toe in staat om een langere tijd gewoon mijn ogen te sluiten en me te focussen op Nini, totdat ik ineens weer heel nodig moest plassen. Ik opende mijn ogen en tot mijn grootste verbazing stond er recht voor me een kind naar me te staren. Ik dacht echt dat ik aan het hallucineren was, maar dat kind was er echt. Er waren ineens nog meer kinderen. Ik gok dat ze een jaar of 5/6 geweest zullen zijn. De druk op mijn borst was weer terug. Ik mocht nu echt niet in paniek raken, niet met zulke jonge kinderen erbij (side note: waarom het überhaupt toegestaan is om jonge kinderen mee te nemen naar Psy-Fi, is me echt een raadsel). Ik besloot dus maar op te staan en toevallig was Caleb teruggekomen om te checken of alles nog goed ging. We besloten samen naar de wc's te lopen, waar Caleb op me besloot te wachten. Uiteindelijk heb ik een half uur op de wc gezeten, omdat de witte, kale muren me wedorm weer afleidden en ik niet weg wilde. Ik ging echt goed op het toilet en was Caleb helemaal vergeten. Toen ik aan hem dacht, besloot ik hem maar te appen "Dit duurt nog maar even. Ontmoet me anders maar bij de main stage, ik vermaak me wel."
De rest van de trip was niet zeer interessant meer, maar Nini die kwam op het eind nog wel even met me praten. Ze was blij dat alles gewoon goed gegaan was en dat ze enorm trots op me was dat ik mezelf gewoon gedurende de hele trip in bedwang heb kunnen houden en alle momenten dat ik bad had kunnen gaan heb kunnen omzetten in iets goeds. Nini is daarna nog vaker teruggekomen tijdens trips, niet eens per se tijdens truffeltrips. Tijdens mijn ecstasytrip de dag erna was ze er ook om me gerust te stellen en sindsdien heb ik geen enkele paniekaanval meer gehad. Niets, noppes, nada. Wel een aantal keer bijna bad gegaan, maar al die keren waren door wiet, dus dat heb ik nu bijna volledig aan de kant gezet.
Dus ja, dat is een beetje het verhaal van hoe truffels ervoor gezorgd hebben dat ik van 10 paniekaanvallen op een dag naar 0 gegaan ben en nu weer durf te trippen. 10/10 would recommend.
WIE: een vriend van mij en ikzelf
WAT: 15 gram Valhalla truffels
WAAR: Psy-Fi
WANNEER: augustus 2019
WAAROM: omdat de vriend waarmee ik naar Psy-Fi was gegaan mij ervan overtuigd had om toch maar iets van psychedelica te doen, anders had ik 3 dagen nuchter en depressief rondgelopen.
Voor het gemak noem ik de vriend in deze trip Caleb. Caleb en ik die waren dus naar Psy-Fi gegaan. Ik had er echt totaal geen zin in en heb ook serieus overwogen om af te haken, omdat ik dus a) last had van die paniekaanvallen en zelf dus überhaupt niets zou kunnen doen en b) op dat moment enorm gekwetst was door iemand die eigenlijk ook mee zou gaan. Uiteindelijk ging ik toch mee, omdat ik vond dat ik het niet kon maken om zo laat nog af te zeggen. Caleb had er al maanden ontzettend veel zin in, dus ik dacht bij mezelf "Je maakt er maar gewoon het beste van." Dat is dus ook wat ik besloot te doen, de tweede dag dat we er waren. We liepen langs de smartshop en zagen als een van de sterkste truffels een soort staan die we beide nog niet kenden. Caleb was al verkocht, maar zelf twijfelde ik. Wat nou als ik nu weer bad ga?
Nou, wat dan? Wat als je nu nog eens bad gaat? Het is niet alsof dit de eerste keer zou zijn. Je hebt niets te verliezen.
Dit is wat het stemmetje in m'n hoofd mij vertelde. Ja, wat áls ik nog eens bad zou gaan? So what? De stem had gelijk, veel kutter dan de afgelopen 8 maanden kon het allemaal niet echt meer worden. Toen Caleb vervolgens nog benadrukte hoe ontzettend zonde het zou zijn als ik Psy-Fi volledig nuchter zou meemaken, was ik ook verkocht. Tijd om te trippen, al was ik wel nog steeds heel voorzichtig. Normaal gesproken nam ik altijd rond de 11-13 gram van Hollandia, maar aangezien ik dus zo bang was om bad te gaan, besloot ik slechts 5 gram van Valhalla te nemen, zeker omdat het ook als sterker werd aangeschreven dan Hollandia. Een paar grote brokken opgegeten samen met een heerlijk drankje dat Caleb voor me gehaald had en ik was klaar om te gaan, dacht ik, een beetje, soort van? Niet echt.
Ik deed er alles aan om zo vredig mogelijk de trip in te gaan. "Ik mag niet, NIET, NIET bad gaan΅ is wat ik heel de tijd tegen mezelf zei. Ik lag stil in een hangmat met m'n ogen dicht. Dit was nogal saai voor Caleb, dus ik zei tegen hem dat hij maar gewoon moest gaan doen waar hij zin in had en mij niet hoefde te tripsitten. Als er wat was zou ik wel een gil geven. Zo gezegd, zo gedaan, Caleb ging zichzelf vermaken bij de main stage. In de tussentijd voelde ik de bodyhigh van de truffels al, maar ik had geen visuals. Dit vond ik wel jammer, maar ja, wat verwacht je dan ook als je slechts 5 gram neemt? Er gebeurde niet bepaald veel, maar de bodyhigh werd wel steeds aangenamer. Iedere positie lag behoorlijk lekker en ik werd er best wel vrolijk van. Vreemd, dat is niet hoe ik de trip had voorgesteld. Ik ging er eigenlijk sowieso al in met het idee dat ik keihard bad zou gaan no matter what, dus alles wat dat niet was, was al een enorme opluchting. Daar lag ik dan, zeer tevreden heen en weer wiegend in de hangmat na te denken over hoe enorm deze trip meeviel. Ik was erg alleen in deze gedachten en kreeg niet echt iets meer mee van de dingen die er om me heen gebeurde, totdat ineens iemand tegen me begon te praten.
Hey Salvia.
Even deed ik m'n ogen open en keek ik op, maar er was niemand die me had aangesproken. Het was apart, want ik ervoer het ook niet echt alsof iemand vocaal mijn naam noemde, maar toch was er wel iets dat tot me sprak. Ik besloot m'n ogen maar weer te sluiten en weer verder te dagdromen.
Salvia, ik ben het. Wees niet bang, je bent niet alleen. Je bent veilig bij mij.
Wie is "ik"?
Ik ben je gids. Ik zal je begeleiden deze trip.
Ik wist niet zo goed wat ik hiervan moest vinden. Meestal merk je het wel als je tegen jezelf aan het praten bent en kan je ook gewoon je gedachten sturen, maar dat leek niet echt te lukken. Ik moest een manier vinden om te controleren of ik niet gewoon nog steeds de regie had over mijn eigen gedachten. Ik vond het echt een te bizar idee om tegen iets te praten wat ik niet zelf kon sturen. Aangezien ik sowieso nooit echt subtiel ben, besloot ik het maar gewoon letterlijk te vragen, aangezien ik ervan uitging dat de stem die tot me sprak al deze gedachten toch wel mee zou krijgen.
Maar... ben jij dan mij? Waarom ben je hier? Waarom gebeurt dit?
In zekere zin wel ja, maar niet helemaal. Je bent bang om bad te gaan deze trip, maar geloof me, dat zal niet gebeuren. Jij bent sterker dan de slechte gedachten die je proberen te overmeesteren. Ik zal je beschermen, dat is waarom ik nu met je praat.
Heb je dan ook een naam?
Mijn naam is Nini.
Hoe zie je eruit?
Tot op dit punt wist ik nog steeds niet zeker of ik het gesprek kon sturen of niet, maar toen Nini ineens een vorm kreeg, was ik er de rest van de trip van overtuigd dat Nini een entiteit an sich was. Het was echt ongelooflijk. Nini presenteerde zichzelf als een soort etherische godin met een lichtgetinte huidskleur, lang, golvend, donkerbruin haar, zilveren irissen, donkerblauwe lippen en een lange, donkerblauwe, fluwelen jurk. Ik heb denk ik zo'n 2 uur lang gepraat met Nini over dingen die me op dat moment dwarszaten, maar jammer genoeg herinner ik me daar nog maar vrij weinig van. Ik weet wel nog goed dat Nini de gozer die mij geghostet had en dus eigenlijk ook nog mee zou komen naar Psy-Fi helemaal de grond in boorde en dat ze me vertelde dat mijn vrienden ontzettend veel om me geven. In de tussentijd was Caleb ook nog een aantal keer langsgeweest om te controleren of alles nog wel goed met me ging. "Het gaat geweldig met me, ik voel me echt goed." Dat was ook het moment dat ik besloot om gewoon het hele pakje op te maken. Dit was ongeveer 3 uur na de eerste inname. De vraag was nog maar net of het heel veel verschil zou maken.
Caleb vroeg me of ik niet ook zin had om even een wandeling te maken, maar ik voelde me perfect op m'n plek in de hangmat, dus besloot Caleb later weer weg te gaan en deed ik in de tussentijd weer mijn ogen dicht om met Nini te praten. Op een gegeven moment moest ik wel even naar de wc. Man, dat was echt een onmogelijke quest op dat moment. Alles kostte oneindig veel moeite en ik raakte om de seconde afgeleid door iets nieuws. Zo besloot ik dus ook m'n mobiel te checken. Dit had ik echt nooit moeten doen. Ik opende mijn WhatsApp en zag dat mijn moeder me een afbeelding gestuurd had. Enigszins nog in staat om een beetje te focussen begon ik te lezen wat ze me gestuurd had.
Zo, 5060 euro boete? Ik zou je belastingaangifte maar gaan doen, want kennelijk heb je dat nog niet gedaan.
Mijn euforie verdween en ik voelde een druk vanuit mijn buik naar m'n borst schuiven (side note: ik had net mijn middelbareschooldiploma en had beslist niet 5060 euro om hier even voor aan de kant te zetten, lmao). Wacht, stop, wat is er nu aan het gebeuren? Ik bekeek het appje opnieuw en opende daarna de officiële brief die ik ontvangen had van de belastingdienst. Daar stond het: omdat ik te laat was met het doen van belastingaangifte, hadden ze een schatting gemaakt van het geld dat ik nog moest afstaan, namelijk 5060 euro. Mijn hart begon sneller te kloppen. Dit kan niet. Ik heb net NIET gelezen dat ik een boete heb van 5060 euro terwijl ik 45 minuten geleden 10 gram Valhalla truffels naar binnen gewerkt heb. Nee, oh, fuck no.
Salvia, Salvia, meisje, rustig, niet in paniek raken. Dit zijn de nare gedachtes die je de baas proberen te zijn. Maak je geen zorgen, ik bescherm je. Jij bent de baas en jij hebt de controle. Ik houd van jou, je kan dit.
De meest liefdevolle closed eye visuals verschijnen om me te kalmeren, en het werkt. Ik ga weer rechtop zitten en kijk Caleb aan, die in de tussentijd een gesprek had aangeknoopt met de gozer die in de hangmat schuin tegenover me lag. Ik pakte m'n mobiel en stond op. Nu had ik pas door hoe hard ik eigenlijk aan het trippen was. Overal zag ik dierengezichtjes en patronen bleven in elkaar overlopen. Alles leek 2D en ik had geen besef meer van diepte. "Ik moet even wat regelen, ik ben zo terug." De wc was 100 meter verderop, maar dat inzicht was ik al lang kwijt. De brug waar ik overheen moest leek uit een cartoonserie en ik had niet het idee dat ik ook maar enigszins dichter in de buurt van de wc aan het komen was. Mijn pupillen waren ook totaal niet gewend aan het licht, omdat ik dus heel de tijd met m'n ogen dicht zat, dus de lucht was spierwit, terwijl het eigenlijk blauw was.
Oké, dus: eerst naar de wc, dan naar de belastingdienst bellen om na te gaan what the fuck er aan de hand is.
Naar de wc gaan ging verrassend goed, al was de witte muur wel erg afleidend. Zeer fascinerend. Ik loop naar buiten en begin meteen te bellen, maar ja, het was zaterdag, dus die namen niet op. In plaats van dat ik in paniek raakte, begon ik er rationeel over na te denken. "Ah, ja, weekend, logisch dat ze niet opnemen. Ik bel maandag wel terug. Anders bel ik mijn moeder wel om even te vragen wat ik verder nog kan doen buiten mijn belastingaangifte doen." Zo gedacht, zo gedaan. Even snel m'n belastingaangifte doen op Psy-Fi bij de wcs, terwijl ik loeihard aan het gaan ben en de piek nog niet eens geweest is. Daarna belde ik mijn moeder op, die me vervolgens ook geruststelde en zei dat als ik het nu wel opgestuurd heb, dat ik alleen nog maar een boete van 60 euro zou moeten betalen voor het feit dat ik te laat was. Oké, chill, dan kan ik nu weer verder gaan met trippen.
Ik liep terug naar Caleb en bleef nog een tijdje in de hangmat zitten, al dan nu wel enigszins op een sociale manier. Na ongeveer een uurtje had ik op zich wel zin om toch nog rond te wandelen, maar een half uur later gingen we pas echt weg, omdat het gewoon niet normaal veel moeite kostte om onze spullen bij elkaar te verzamelen en om te bedenken wat we gingen doen met het eten dat we hadden opengemaakt en niet meer dicht kregen. In een nuchtere staat hadden we het gewoon normaal opgeruimd of weggegooid, maar omdat het nu zo'n onmogelijke opgave was zei Caleb: "Screw it, deze spullen zijn niet meer te redden. We laten het wel achter voor wie het wil hebben."
Het avontuur begon nu pas echt. De visuals waren out of this world. Met een bek vol tanden en onze ogen zo wijd open dat ze er haast uitvielen keken wij richting het zand en het meertje dat erachter lag. Het was zo prachtig allemaal, het was echt haast ontroerend. Als buitenstaander leek het waarschijnlijk alsof Caleb en ik ecstasy ophadden, omdat de glimlach een half uur lang gewoon niet van onze gezichten te smijten was. Het was intens en het was iets waarvan we hadden gewild dat iedereen zoiets kon meemaken. Alles was helemaal prima, totdat Caleb en ik op het punt stonden om een bos te betreden. Nini stopte me.
Ga hier niet verder. Dit is waar je bad op zal gaan.
De kleuren die voorheen om me heen dansten verdwenen en alles werd grauw. Caleb draaide zich naar me om.
Salvia? Kom je niet mee?
Ik denk niet dat we nog verder moeten wandelen. Dit voelt niet goed. Ik voel me niet goed ineens. Ik wil terug.
Caleb liep terug en we besloten om iets verderop op het gras te gaan liggen. Dit was niet heel veel beter en het slechte gevoel bleef hangen.
Waarom wilde je niet het bos in?
Nini zei dat ik dat beter niet kon doen. Ik voelde me er ook gewoon niet goed bij, ik weet niet waarom.
De lucht werd steeds grijzer en grauwer. Een druppel viel op mijn gezicht. "Oh shit, het gaat regenen, en hard ook." In een mum van tijd viel het met bakken uit de lucht. Je zag iedereen hollen naar onderdak en zo kwamen Caleb en ik terecht in de art gallery. Dit vond ik echt mega arelaxed. Ik voelde me fysiek ontzettend oncomfortabel en het enige waar ik me op kon focussen was Nini, die continu zei dat ze van me hield, dat ik sterk was en dat ik niet bad zou gaan etc. Ik kon niet eens genieten van de schilderijen die om me heen hingen, want ik wist niet waar ik naar keek. Ik wist niet of dat aan mij lag of dat het ook echt de kunstwerken waren, maar mijn focus was in ieder geval gewoon volledig weg. De regen leek niet te minderen, maar Caleb wilde toch wel graag weer terug naar de main stage, dus dat is wat hij deed. Ik bleef er nog een hele tijd zitten, in de hoop dat de regen zou minderen of dat ik minder hard zou gaan trippen. Het laatste kon ik wel uit m'n hoofd zetten, want het was pas 2u nadat ik had bijgenomen. Ik probeerde wat te slapen terwijl ik op de grond zat in de art gallery, maar uiteraard lukte dit niet. Ik veranderde om de 10 seconden mijn positie, maar niets stelde mij tevreden. Op een gegeven moment was ik er wel toe in staat om een langere tijd gewoon mijn ogen te sluiten en me te focussen op Nini, totdat ik ineens weer heel nodig moest plassen. Ik opende mijn ogen en tot mijn grootste verbazing stond er recht voor me een kind naar me te staren. Ik dacht echt dat ik aan het hallucineren was, maar dat kind was er echt. Er waren ineens nog meer kinderen. Ik gok dat ze een jaar of 5/6 geweest zullen zijn. De druk op mijn borst was weer terug. Ik mocht nu echt niet in paniek raken, niet met zulke jonge kinderen erbij (side note: waarom het überhaupt toegestaan is om jonge kinderen mee te nemen naar Psy-Fi, is me echt een raadsel). Ik besloot dus maar op te staan en toevallig was Caleb teruggekomen om te checken of alles nog goed ging. We besloten samen naar de wc's te lopen, waar Caleb op me besloot te wachten. Uiteindelijk heb ik een half uur op de wc gezeten, omdat de witte, kale muren me wedorm weer afleidden en ik niet weg wilde. Ik ging echt goed op het toilet en was Caleb helemaal vergeten. Toen ik aan hem dacht, besloot ik hem maar te appen "Dit duurt nog maar even. Ontmoet me anders maar bij de main stage, ik vermaak me wel."
De rest van de trip was niet zeer interessant meer, maar Nini die kwam op het eind nog wel even met me praten. Ze was blij dat alles gewoon goed gegaan was en dat ze enorm trots op me was dat ik mezelf gewoon gedurende de hele trip in bedwang heb kunnen houden en alle momenten dat ik bad had kunnen gaan heb kunnen omzetten in iets goeds. Nini is daarna nog vaker teruggekomen tijdens trips, niet eens per se tijdens truffeltrips. Tijdens mijn ecstasytrip de dag erna was ze er ook om me gerust te stellen en sindsdien heb ik geen enkele paniekaanval meer gehad. Niets, noppes, nada. Wel een aantal keer bijna bad gegaan, maar al die keren waren door wiet, dus dat heb ik nu bijna volledig aan de kant gezet.
Dus ja, dat is een beetje het verhaal van hoe truffels ervoor gezorgd hebben dat ik van 10 paniekaanvallen op een dag naar 0 gegaan ben en nu weer durf te trippen. 10/10 would recommend.
Laatst bewerkt:
