PSY-FI 2019
Zaterdag, dag 3, de dag van de DF Psy-Fi meet
Wat: 5-MeO-MiPT, ongeveer 5 + 5 + 5 mg
Het zonnetje lacht, de lucht is blauw. Ik ben fris gedoucht en sprokkel hier en daar wat restjes ontbijt bij elkaar. Het is dag 3 van mijn Psy-Fi avontuur en ik zit met twee van mijn campingmaatjes buiten in de zon terwijl er één nog bezig is met zijn schoonheidsslaapje. Het is prachtig weer en het leven is goed. Het is lang geleden dat ik me zo prettig en op mijn gemak heb gevoeld in gezelschap en ik ben dan ook onwijs blij dat ik zo warm in de groep ben opgenomen. P komt ook nog even langs en ik luister naar de droge humor tussen de mannen terwijl ik geniet van de warme zon op mijn huid. Na een tijdje vindt één van ons ‘plotseling’ een pakje coke tussen zijn voorraad en is hij zo gul deze met ons te delen, zodat we na twee lijntjes hebben genuttigd vrolijk en zelfverzekerd richting festivalterrein lopen.
Aangekomen bij de ontmoetingsplek zie ik al een aantal bekende gezichten zitten en worden er hier en daar wat warme knuffels uitgedeeld. Aanwezig van het forum zijn @verwondering, @acht.zes, @psycel, @Jmths, @Eik, @Spacey Ostrich, @Fenrir, @Rupsen God ❤ en @Wiz. Ik raak in gesprek met de lieve vriend van Eik die gister een prachtige LSD trip heeft beleefd, en ik raak ook met Spacey aan de praat. Er waren nog een aantal mensen met wie ik graag nog had willen kletsen maar dat is er die dag niet meer zo van gekomen.
Ik wil op tijd beginnen dus neem mijn 5-MeO-MiPT rond 13.30 uur in. Ik wil aanvankelijk de afgewogen 10 mg in één keer innemen voor een leuke subtiele trip maar na advies van een expert besluit ik toch voor iets minder te gaan. Terwijl ik het effect afwacht besluit ik, net zoals J, ook maar even in het gras te gaan liggen. Ik vind het altijd even lastig om mijn draai te vinden in zo’n groep dus laat ik de boel maar even voor wat het is. Nog een ander volgt mijn voorbeeld en we liggen gemoedelijk te relaxen in de schaduw. J straalt vrede en rust uit (niet zo gek als je slaapt) en terwijl mijn trip langzaam op begint te komen voelt hij voor mij als een veilig anker. Wat er ook gebeurt, als ik het even niet meer weet kan ik altijd weer gewoon naast hem gaan liggen en dan komt alles goed.
Na een tijdje vind ik het wel weer even prima en begin weer te kletsen met iemand die een heerlijke positieve energie heeft. Terwijl ik dat doe begint zijn gezicht langzaam te veranderen van kleur en van vorm. Er lopen gekleurde patronen over zijn gezicht en het lijkt alsof er wormpjes onder zijn huid bewegen. We hebben een fijn gesprek en ik wil hem graag beter leren kennen maar het wordt moeilijker om me te concentreren en het is ook steeds lastiger om de juiste woorden te vinden. Ik ben eigenlijk verbaasd hoe sterk het effect al op begint te komen op zo’n lage dosering en voel me er redelijk ongemakkelijk door.
Ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet en besluit me even af te zonderen, ik wil de zon in. Ik loop een stukje verder en ga op mijn handdoek liggen in het zand. Het is druk en het is makkelijk om mee te gaan in angstgevoelens over raar gevonden worden of nagestaard worden door de mensen die om me heen zitten, maar eigenlijk boeit het me ook niet echt en kan ik het vrij snel van me afzetten. Ook het gevoel van eenzaam en alleen zijn op de wereld, op mezelf aangewezen zijn door mijn scheiding, komt even voorbij maar laat ik niet overheersen. Dan ook nog maar even dealen met gevoelens van onzekerheid, het gevoel te hebben te falen omdat ik gesprekken voeren zo moeilijk vind als ik trip, het gevoel dat ik anderen tot last ben en het nooit iets gaat worden met mij. Het is allemaal niet de eerste keer dat dit voorbij komt en ik probeer er dan ook niet al te zeer in mee te gaan en besluit eerst gewoon te genieten van het hier en het nu, wat daarna komt zien we dan wel weer. Want wat is het mooi. Alles glinstert en glittert, iedereen is open en relaxt, de mensen zijn vrolijk en vrij. De trip is prachtig visueel; wolken bewegen en vervormen, alles flikkert, prachtige kleuren en vervormingen. De warme zon geeft stralen van liefde af op mijn huid en ik voel hoe alles in mij zacht en warm wordt. Als de eerste klanken van de muziek bij de chillout ineens beginnen overvalt een kalm gevoel van euforie me. Ik laat alles even los en voel de vrede en liefde over me heen vallen waar ik terstond even emotioneel van word. Ik laat de tranen gaan, maak me even nergens zorgen om en geniet van dit pure moment van in het nu zijn. De muziek klinkt zo mooi dat ik besluit naar de chillout stage te lopen om te gaan dansen. Ik ga vooraan staan tussen de andere 10 mensen die aan het dansen zijn en kijk naar hoe ze bewegen. Ze hebben allemaal hun eigen unieke stijl en energie. Ik heb het gevoel dat ik precies kan zien hoe ze in elkaar zitten als persoon door de manier waarop ze bewegen. Hoe ze zich voelen, wat voor karakter ze hebben, wat voor intenties ze hebben en welke coping mechanismen ze gebruiken in het dagelijks leven. Ik voel hun vreugde maar ook hun pijn en verdriet en zie voor me welke wegen ze nog moeten bewandelen. Wegen die ik zelf ook al heb bewandeld of nog zal gaan bewandelen. De eindeloze cirkel.
Ik sluit mijn ogen en probeer de klanken uit te beelden zoals ze zijn, zoals ik ze voel. De muziek is langzaam maar toch lukt het, en zo beweeg ik op mijn eigen unieke manier. Vroeger zou ik me zorgen hebben gemaakt of het er misschien raar uit zou zien, maar dat maakt me nu niks uit: het is hoe ik de muziek voel en dat kan nooit fout zijn. Tevreden stel ik vast dat ik de afgelopen maanden al heel veel dingen los heb kunnen laten en dichter bij mijn gevoel durf te staan, en me steeds minder aantrek van wat ‘men’ ervan zou kunnen vinden.
Ik vind mijn draai in mijn trip en met mijn opnieuw hervonden zelfvertrouwen vind ik dat ik de intensiteit nog wel wat op kan schroeven met het restje van de 10 mg wat nog over was. Eerst maar even mijn flesje vullen en naar de wc. De modder rondom het waterpunt voelt zo heerlijk aan mijn blote voeten dat ik er spontaan een paar minuten mee blijf spelen. Na het plassen huppel ik vrolijk rond en bedenk ik me wat ik zal gaan doen. Ik zie plots het DF groepje weer zitten en zie hoe twee ervan me stralend aankijken. Ze zien er zo vrolijk uit dat ik besluit er weer bij te gaan zitten. Dat was een goede keuze want ik vind de mensen allemaal super lief en voel direct alle eenzaamheid uit me wegtrekken en mijn vredige anker ligt er ook nog steeds ogenschijnlijk onbewogen bij.
Sociale regels snap ik allemaal niet meer en meedoen met gesprekken is ook lastig maar ik besluit niet te streng voor mezelf te zijn en het maar gewoon te accepteren zoals het is. Ik luister met een glimlach naar de gesprekken en krijg af en toe de slappe lach omdat ik de verhalen die ik om me heen hoor zo beeldend voor me zie. Ik hoor een interessant gesprek aan tussen twee mensen: de één vertelt over de illusie van het systeem, het doorbreken ervan, de eindeloze mogelijkheden tot liefde en vrij zijn en aan het systeem ontsnappen. De ander ziet vooral de praktische bezwaren en zoekt concrete antwoorden voor de problemen in zijn leven. Ik kan me vinden in allebei de kanten want de inzichten waarover ze het hebben heb ik zelf ook al vaker gehad en zijn zo veel echter dan de dingen die ik om me heen zie, maar ook ik worstel met de implementatie ervan.
E en zijn vriend A gaan even wat eten. Ze willen MDMA gaan doen als ze terugkomen. Ik spreek met A af dat ik lekker hier blijf zodat we straks samen lekker kunnen spacen. Ik kijk er al naar uit.
Er ontstaat iets tussen P en mij. We staan open naar elkaar, onze ogen maken echt contact. Hij praat, ik luister. Het maakt hem niet uit dat ik geen woorden kan vinden om terug te zeggen, want we verstaan elkaar. Mijn visuals passen zich aan aan zijn woorden. Als hij praat over liefde zie ik alleen maar licht en glitters en voel ik warmte door mijn hele lijf gaan. Hij vertelt over zijn belevenissen en zijn inzichten, over het systeem, over doorbreken, buitenaards leven, satanisme, andere dimensies, de apocalyps, ons ontstaan, synchroniciteit, onze kern, universele liefde. Zaken die de dagen daarvoor ook al eens ter sprake waren gekomen, maar die ik nu écht voel. Naarmate we langer praten begint alles op z’n plek te vallen. Wéér. Ik krijg het ene déjà vu na het andere. Ik zie hoe ik dit gesprek lang geleden in een ander leven eerder met hem heb gevoerd. Ik zie mezelf teruggaan naar mijn kern, herinner me plots weer hoeveel wegen ik al heb bewandeld, hoeveel levenscirkels ik al heb gemaakt, wat ik ben geweest voordat ik mens was. Ik wist het allemaal al, maar was het weer vergeten. Hij gaat zo razendsnel en blijft maar praten, ik kijk hem gefascineerd aan en het komt me allemaal zo verdomd bekend voor. Hij weet dat ik nu toegankelijk ben voor informatieoverdracht en wil het allemaal op me overbrengen maar hij vertelt sneller dan ik kan verwerken. Ik weet dat ik hem niet voor niets ben tegengekomen, ik weet dat dit perfect past in alle andere onverklaarde toevalligheden, openbaringen en de merkwaardige opeenstapeling van gebeurtenissen die de laatste tijd in mijn leven plaatsvinden.
Hij heeft antwoord op alle vragen, precies in de richting waarin ik zelf ook al dacht, enkel kon ik er zelf geen uitdrukking aan geven. Terwijl hij tegelijkertijd toegeeft ook eigenlijk helemaal niets te weten. Dat als je denkt dat je alles weet… zo herkenbaar. Op sommige momenten spreekt hij letterlijk uit wat ik op dat moment denk ik mijn hoofd. Hij is zo vrij, zo los van alles. En toch voel ik ook zijn eenzaamheid omdat hij niet van hier is en niet kan leven zoals andere mensen dat doen. We wisselen emoties uit, ik zie hem huilen, ik bewonder hem om zijn kwetsbaarheid en openheid. We wisselen liefde uit, geen romantische liefde, ook niet seksueel geladen, maar universele liefde. ik zie hem lachen en zijn ogen geven licht net zoals de mijne dat doen. Dit is liefde. Echt contact. En daarom bestaat romantische liefde niet, want je kunt liefde niet vastgrijpen aan iets of iemand. De liefde is er altijd en zit in alles en iedereen. Je moet alleen je ogen openen om het te kunnen zien.
Hij vraagt of ik mee ga naar de mainstage om te dansen. Ik zie inmiddels alleen nog maar zijn gezicht en alles eromheen is één grote waas, ik ben compleet ingezoomd, waardoor ik niet meer goed weet wie er bij zijn op dat moment en wie ik wel of geen gedag heb gezegd. Ook de afspraak met A ben ik vergeten. We besluiten met een deel van de groep naar de main te gaan en ik zoom weer uit. Het kost een hoop moeite om dit allemaal te organiseren omdat we allemaal nogal verstrooid zijn en ik niet de enige ben die hard aan het trippen is. Onderweg voel ik me alsof ik bijbelse toestanden aan het meemaken ben, maar ik kan er niet precies de vinger op leggen.
Somehow raken we onderweg iemand kwijt die zijn slippers nog ging halen, en ergens bij een punt met een bruggetje overleggen we op een zeer verstrooide manier wat we moeten doen. Ik besluit terug te lopen om te kijken of ik hem kan vinden, maar vergeet halverwege wat ik ook alweer ging doen. Als ik het me weer herinner kijk ik goed rond maar ik kan hem niet vinden en loop maar weer terug. De één wil alvast naar de mainstage en de ander wil loyaal blijven aan zijn vriend, wat hem siert. En als we dan weer een nieuw plan hebben bedacht is er wéér iemand weg of ligt er ergens ineens een tas of spullen waarvan we niet weten van wie het is. Mijn humor en creatief denkvermogen worden gestimuleerd en met een beetje teamwork lukt het me om de verloren persoon te bellen, die helaas niet opneemt. We besluiten het los te laten en naar de main te gaan. Ondanks dit voorval zit ik nog steeds in een geweldig positieve flow en ik ben niet de enige.
Dansen voelt goed, dansen voelt lekker. We laten ons gaan, denken niet na, leven enkel nu in dit moment en vieren het leven met deze bewegingsode. Dit is het, zo hoort het te zijn, allemaal vrij en in harmonie. Ik voel weer dat ik dit eerder heb gedaan, in andere levens. Ik ben al eerder op dit punt geweest. Liefde, liefde, nog meer liefde.
Iemand geeft aan te gaan zwemmen. Ik besluit mee te gaan. We trekken onze kleren uit en rennen naakt het water in. Ik voel verbinding. Het water voelt koud maar o zo lekker. Drijven, eerst alleen, dan met z’n tweeën tegen elkaar aan als één. Ik ben gewichtloos, ik kijk naar de prachtige strakblauwe lucht vol beweging, stralen van glitter, wit licht en liefde. Eén en al zoetsappige cliché’s. Deze plek is het Paradijs, ik ben weer thuis. Kon alles maar altijd zo blijven.
Ik laat hem los, hij maakt een duik onder mij door terwijl ik drijf en ik lach en ik voel me alsof ik weer een kind ben, herboren in het hof der gelukzaligheid.
Het wordt wel koud, dus ik ga er weer uit. Terwijl we naar onze kleedjes lopen kijken we in de stralende ogen van P die als trotse Jezus naar zijn kindjes kijkt die genieten van het vrije leven. Ik voel me als Eva in het hof van Eden en de mensen om me heen voelen als mijn familie die ik altijd al heb gekend. Ik voel de liefde die ik in me heb, ik ben lief, ik ben mooi, iedereen is lief en mooi. Eenmaal aangekleed ga ik terug de dansvloer op. Eenmaal daar merk ik dat het effect af aan het nemen is. Het is inmiddels 18.30 uur, T+5.
Ik denk na. Ik heb het gevoel dat er vandaag nog grotere doorbraken aan gaan komen. Ik kan dit niet aan me voorbij laten gaan uit angst. Angst of liefde, kies maar. Het is nu of nooit.
Ik voel me onoverwinnelijk en neem nog wat 5-MeO-MiPT uit mijn capsule van 10 mg plus nog een Oxycodon (mijn pijnmedicatie) omdat mijn rug er eigenlijk allang klaar mee is. Ik pak ongeveer 5 mg 5-MeO-MIPT maar erg precies gaat het niet. P vraagt nog of ik zeker weet dat ik het aankan, maar in mijn arrogantie denk ik dat ik alles aankan. Ik maak ook nog even kennis met @OlderPsyEr die me wat vertelt over zijn prachtige trip van eerder.
Terug de dansvloer op naar mijn maatjes. Alles goed, alles lekker, goh ik trip eigenlijk toch nog wel best hard. Was dit wel een goed idee? Hoeveel heb ik eigenlijk genomen? Wat als het straks donker wordt? En ik niks meer kan door mijn rugpijn?
Al na 20 minuten worden de visuals een stuk heviger en word ik nog een stuk chaotischer in mijn hoofd. Ik loop gauw terug naar de kleedjes, want ik heb zomaar het idee dat ik het straks niet meer kan vinden. P is er nog met een vriend van hem en hij begint weer intens tegen me te praten over het universum, liefde en waarheid. Ik ga te hard. Ik snap het allemaal niet meer en ik ga liggen op de grond met mijn ogen dicht om me wat af te sluiten van prikkels. Dat lukt niet echt. Ik zie dat er meer mensen bij ons zijn gekomen waaronder @Psilocyloner maar ik kan ze allemaal niet meer van achtergrond onderscheiden. Ik moet plassen maar ik weet dat het me in deze staat niet gaat lukken om door de mensenmassa heen te lopen en een wc te vinden (en vooral de weg weer terug te vinden). Ik word misselijk, heel misselijk, en mijn hoofd en rug doen pijn. Ik voel me licht in m’n hoofd en ben bang out te gaan als ik overeind kom. De zon verdwijnt achter de wolken, en met het donker worden van de lucht wordt plots ook mijn trip donker.
BAM. Mijn innerlijke demonen spelen op. Zie je wel, jij waardeloos stuk vreten. Jij kunt dit niet. Iedereen kan lekker sociaal blijven doen maar jij niet. Jij moet het weer verpesten, jij moet anderen weer tot last zijn. Ga terug, ga naar huis, wis jezelf uit de levens van anderen en laat jezelf nooit meer zien want jij maakt alleen maar alles kapot.
Met hangende pootjes terug naar huis dus. Huis. Wat is huis? Een thuis? Heb ik niet. Ik woon nu nog met mijn ex, maar ook hij zal er binnenkort niet meer voor mij zijn.
Ik ben alleen.
Niets om naar terug te gaan.
Waar doe ik het eigenlijk nog voor.
Don’t go there. Laat je niet meeslepen. Blijf in het hier en nu. Kijk rond voor een plek waar je kan overgeven en kijk of je naar de wc kan gaan.
P begint weer te praten over liefde en de maakbaarheid van het leven, maar ik zie het niet. Ik maak bekend in de groep dat ik te hard ga en vraag om een benzo. Die heeft niemand, ik had er zelf ook niet aan gedacht. Ik krijg wel hulp en ik zie lieve bezorgde blikken die het goed met me voor hebben, maar de schaamte is te groot. Ik ga toch maar zelf naar de wc. Daar ga ik in mijn hoofd door dezelfde negatieve cirkeltjes als aan het begin van de middag en toen ik een paar dagen terug 2C-B nam, maar dan 10x zo heftig. Ik weet precies waar ik allemaal nog doorheen moet. En dat is veel, heel veel. Dit is nog maar het begin. Ja, jij wilde toch trippen? Je gaat weer compleet afgeranseld worden. Kleed je maar uit en incasseer de zweepslagen. Leven is geen liefde, hier komt de andere kant van de medaille.
Het lukt zowaar om naar de wc te gaan. Daarna ren ik zo snel mogelijk terug, want mijn trip is nog steeds verder aan het opbouwen en het zal niet lang meer duren voordat ik totaal niet meer weet wie ik ben of waar ik ben. Terwijl ik ren voel ik hoe ik weer een dier word, compleet instinctief, compleet in beslag genomen door mijn fysieke actie. Ik word weer één met de natuur, ik weet dat ik dit altijd geweest ben, bewustzijn van bewustzijn verdwijnt. Het voelt als thuiskomen. Ik weet het weer.
Terug bij de kleedjes. Liggen maar weer, voordat ik moet kotsen. Ik word even gelaten terwijl de rest relaxt met elkaar praat en dat voelt prettig. Acht.zes stelt me gerust en langzaam begint het alweer wat beter te gaan. Ik weet dat hij me naar m’n tent zal brengen als het nodig is, maar ik wil juist niet weer de trip van een ander verpesten. Langzaam kan ik wel weer mensen van achtergrond onderscheiden en misschien moet ik hier gewoon even doorheen en gaat het straks beter. Ik kan alweer een beetje lachen, want humor is de oplossing voor alles.
Het begint ineens keihard te regenen. P had het al voorspeld, en we hadden natuurlijk kunnen weten dat onze Jezus gelijk had. Het wordt er helemaal donker bij en ik heb geen idee wat ik moet doen. Iedereen staat op dus sta ik ook maar op. Ik voel mezelf helemaal nat en koud worden en word weer licht in mijn hoofd. Er worden snel spullen bij elkaar geraapt voordat alles nat is. A drukt een telefoon en geld in mijn handen en zegt me licht paniekerig het op te bergen in mijn tas. Ik probeer hem nog duidelijk te maken dat het niet van mij is maar hij zegt dwingend dat het er niet toe doet. Ik begrijp hem niet, ik ben toch zeker geen dief?? Nee, ik ben geen dief! Maar er is geen tijd om het uit te leggen en ik stop de spullen in mijn tas. We gaan gauw onder een stuk tent staan waar iedereen op elkaar gepakt aan het schuilen is en waar we nog net bij passen. Ik druk me er ook bij, zwaar verward met de tas in mijn handen, en doe mijn uiterste best niet te kotsen. Ik wil die telefoon niet in mijn tas. NEE, HAAL DIE TELEFOON UIT MIJN TAS! Dit is teveel. Als A dan ook nog zegt dat híj nu te hard gaat besluiten we weg te lopen. Zo erg is het ook weer niet om nat te worden.
Ik begin te begrijpen waarom de telefoon en het geld in mijn tas moest, maar ik vind het maar niks dus ik zadel A er maar mee op. Gelukkig heeft hij een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ik weet niet wat ik verder nu nog zou kunnen doen dus ik vraag hem me terug te brengen naar de camping. Ik voel me er lullig over maar gelukkig vindt hij het geen probleem, ondanks dat hij zelf ook zwaar aan het trippen is op DOC en nog wat andere dingen.
Tijdens het lopen begint het langzaam steeds een beetje beter te gaan en zie ik de humor er wel weer van in. We dragen de kleedjes over ons hoofd en dat geeft weer bepaalde bijbelse associaties. Praten lukt wel weer een beetje en ik voel me veilig bij hem. Het komt wel goed nu.
Eenmaal aangekomen op de camping stopt het met regenen en treffen we daar nog een vriend aan. Ik ben nu eindelijk niet meer misselijk en de donkere tripelementen van eerder lijken als sneeuw voor de zon verdwenen. Het gaat weer goed, ik vind het nu juist wel weer erg gezellig met z’n drieën en ik vind de hele situatie toch wel weer onwijs humoristisch. Plots komen er ook nog twee anderen aan die blijkbaar in de groepschat hadden gelezen dat wij een telefoon en geld hadden gevonden, en zo komt het weer bij de rechtmatige eigenaar terecht. A neemt nog wat andere middelen bij om de boel nog wat te intensiveren en is een echte stuiterbal geworden, net als V die aan de uppers zit. Na nog wat ballonnetjes en de nodige humor besluit A om mee terug naar het terrein te gaan met V en W om nog te gaan dansen. Ik ben er blij om, want ik voelde me nogal lullig dat hij door mij weer terug naar de camping moest terwijl hij duidelijk nog lang niet klaar was.
We zijn nog met twee over en we genieten in stilte. Onze energie is heel anders dan dat van de rest: we zijn rustig, moe, traag, wappie. We zijn nog flink aan het trippen. Hij heeft een donker randje, net als ik. Ik voel me al langer tot hem aangetrokken en vind hem fascinerend.
Het is koud, en hij geeft nogmaals aan behoefte te hebben aan een warm lichaam om tegen aan te kruipen. Het komt niet uit de lucht vallen. Er is een innerlijk conflict gaande in mij maar ik wil nu niet nadenken en voel heel sterk dat ik er ook behoefte aan heb, met hem. En zo geschiedde.
Als A en V vroeg in de ochtend terugkomen is mijn trip wel grotendeels voorbij.
Ik heb enorm veel indrukken te verwerken en heb veel overwonnen die dag. Het is er weer één om niet snel te vergeten.
Zaterdag, dag 3, de dag van de DF Psy-Fi meet
Wat: 5-MeO-MiPT, ongeveer 5 + 5 + 5 mg
Het zonnetje lacht, de lucht is blauw. Ik ben fris gedoucht en sprokkel hier en daar wat restjes ontbijt bij elkaar. Het is dag 3 van mijn Psy-Fi avontuur en ik zit met twee van mijn campingmaatjes buiten in de zon terwijl er één nog bezig is met zijn schoonheidsslaapje. Het is prachtig weer en het leven is goed. Het is lang geleden dat ik me zo prettig en op mijn gemak heb gevoeld in gezelschap en ik ben dan ook onwijs blij dat ik zo warm in de groep ben opgenomen. P komt ook nog even langs en ik luister naar de droge humor tussen de mannen terwijl ik geniet van de warme zon op mijn huid. Na een tijdje vindt één van ons ‘plotseling’ een pakje coke tussen zijn voorraad en is hij zo gul deze met ons te delen, zodat we na twee lijntjes hebben genuttigd vrolijk en zelfverzekerd richting festivalterrein lopen.
Aangekomen bij de ontmoetingsplek zie ik al een aantal bekende gezichten zitten en worden er hier en daar wat warme knuffels uitgedeeld. Aanwezig van het forum zijn @verwondering, @acht.zes, @psycel, @Jmths, @Eik, @Spacey Ostrich, @Fenrir, @Rupsen God ❤ en @Wiz. Ik raak in gesprek met de lieve vriend van Eik die gister een prachtige LSD trip heeft beleefd, en ik raak ook met Spacey aan de praat. Er waren nog een aantal mensen met wie ik graag nog had willen kletsen maar dat is er die dag niet meer zo van gekomen.
Ik wil op tijd beginnen dus neem mijn 5-MeO-MiPT rond 13.30 uur in. Ik wil aanvankelijk de afgewogen 10 mg in één keer innemen voor een leuke subtiele trip maar na advies van een expert besluit ik toch voor iets minder te gaan. Terwijl ik het effect afwacht besluit ik, net zoals J, ook maar even in het gras te gaan liggen. Ik vind het altijd even lastig om mijn draai te vinden in zo’n groep dus laat ik de boel maar even voor wat het is. Nog een ander volgt mijn voorbeeld en we liggen gemoedelijk te relaxen in de schaduw. J straalt vrede en rust uit (niet zo gek als je slaapt) en terwijl mijn trip langzaam op begint te komen voelt hij voor mij als een veilig anker. Wat er ook gebeurt, als ik het even niet meer weet kan ik altijd weer gewoon naast hem gaan liggen en dan komt alles goed.
Na een tijdje vind ik het wel weer even prima en begin weer te kletsen met iemand die een heerlijke positieve energie heeft. Terwijl ik dat doe begint zijn gezicht langzaam te veranderen van kleur en van vorm. Er lopen gekleurde patronen over zijn gezicht en het lijkt alsof er wormpjes onder zijn huid bewegen. We hebben een fijn gesprek en ik wil hem graag beter leren kennen maar het wordt moeilijker om me te concentreren en het is ook steeds lastiger om de juiste woorden te vinden. Ik ben eigenlijk verbaasd hoe sterk het effect al op begint te komen op zo’n lage dosering en voel me er redelijk ongemakkelijk door.
Ik weet niet zo goed wat ik ermee aan moet en besluit me even af te zonderen, ik wil de zon in. Ik loop een stukje verder en ga op mijn handdoek liggen in het zand. Het is druk en het is makkelijk om mee te gaan in angstgevoelens over raar gevonden worden of nagestaard worden door de mensen die om me heen zitten, maar eigenlijk boeit het me ook niet echt en kan ik het vrij snel van me afzetten. Ook het gevoel van eenzaam en alleen zijn op de wereld, op mezelf aangewezen zijn door mijn scheiding, komt even voorbij maar laat ik niet overheersen. Dan ook nog maar even dealen met gevoelens van onzekerheid, het gevoel te hebben te falen omdat ik gesprekken voeren zo moeilijk vind als ik trip, het gevoel dat ik anderen tot last ben en het nooit iets gaat worden met mij. Het is allemaal niet de eerste keer dat dit voorbij komt en ik probeer er dan ook niet al te zeer in mee te gaan en besluit eerst gewoon te genieten van het hier en het nu, wat daarna komt zien we dan wel weer. Want wat is het mooi. Alles glinstert en glittert, iedereen is open en relaxt, de mensen zijn vrolijk en vrij. De trip is prachtig visueel; wolken bewegen en vervormen, alles flikkert, prachtige kleuren en vervormingen. De warme zon geeft stralen van liefde af op mijn huid en ik voel hoe alles in mij zacht en warm wordt. Als de eerste klanken van de muziek bij de chillout ineens beginnen overvalt een kalm gevoel van euforie me. Ik laat alles even los en voel de vrede en liefde over me heen vallen waar ik terstond even emotioneel van word. Ik laat de tranen gaan, maak me even nergens zorgen om en geniet van dit pure moment van in het nu zijn. De muziek klinkt zo mooi dat ik besluit naar de chillout stage te lopen om te gaan dansen. Ik ga vooraan staan tussen de andere 10 mensen die aan het dansen zijn en kijk naar hoe ze bewegen. Ze hebben allemaal hun eigen unieke stijl en energie. Ik heb het gevoel dat ik precies kan zien hoe ze in elkaar zitten als persoon door de manier waarop ze bewegen. Hoe ze zich voelen, wat voor karakter ze hebben, wat voor intenties ze hebben en welke coping mechanismen ze gebruiken in het dagelijks leven. Ik voel hun vreugde maar ook hun pijn en verdriet en zie voor me welke wegen ze nog moeten bewandelen. Wegen die ik zelf ook al heb bewandeld of nog zal gaan bewandelen. De eindeloze cirkel.
Ik sluit mijn ogen en probeer de klanken uit te beelden zoals ze zijn, zoals ik ze voel. De muziek is langzaam maar toch lukt het, en zo beweeg ik op mijn eigen unieke manier. Vroeger zou ik me zorgen hebben gemaakt of het er misschien raar uit zou zien, maar dat maakt me nu niks uit: het is hoe ik de muziek voel en dat kan nooit fout zijn. Tevreden stel ik vast dat ik de afgelopen maanden al heel veel dingen los heb kunnen laten en dichter bij mijn gevoel durf te staan, en me steeds minder aantrek van wat ‘men’ ervan zou kunnen vinden.
Ik vind mijn draai in mijn trip en met mijn opnieuw hervonden zelfvertrouwen vind ik dat ik de intensiteit nog wel wat op kan schroeven met het restje van de 10 mg wat nog over was. Eerst maar even mijn flesje vullen en naar de wc. De modder rondom het waterpunt voelt zo heerlijk aan mijn blote voeten dat ik er spontaan een paar minuten mee blijf spelen. Na het plassen huppel ik vrolijk rond en bedenk ik me wat ik zal gaan doen. Ik zie plots het DF groepje weer zitten en zie hoe twee ervan me stralend aankijken. Ze zien er zo vrolijk uit dat ik besluit er weer bij te gaan zitten. Dat was een goede keuze want ik vind de mensen allemaal super lief en voel direct alle eenzaamheid uit me wegtrekken en mijn vredige anker ligt er ook nog steeds ogenschijnlijk onbewogen bij.
Sociale regels snap ik allemaal niet meer en meedoen met gesprekken is ook lastig maar ik besluit niet te streng voor mezelf te zijn en het maar gewoon te accepteren zoals het is. Ik luister met een glimlach naar de gesprekken en krijg af en toe de slappe lach omdat ik de verhalen die ik om me heen hoor zo beeldend voor me zie. Ik hoor een interessant gesprek aan tussen twee mensen: de één vertelt over de illusie van het systeem, het doorbreken ervan, de eindeloze mogelijkheden tot liefde en vrij zijn en aan het systeem ontsnappen. De ander ziet vooral de praktische bezwaren en zoekt concrete antwoorden voor de problemen in zijn leven. Ik kan me vinden in allebei de kanten want de inzichten waarover ze het hebben heb ik zelf ook al vaker gehad en zijn zo veel echter dan de dingen die ik om me heen zie, maar ook ik worstel met de implementatie ervan.
E en zijn vriend A gaan even wat eten. Ze willen MDMA gaan doen als ze terugkomen. Ik spreek met A af dat ik lekker hier blijf zodat we straks samen lekker kunnen spacen. Ik kijk er al naar uit.
Er ontstaat iets tussen P en mij. We staan open naar elkaar, onze ogen maken echt contact. Hij praat, ik luister. Het maakt hem niet uit dat ik geen woorden kan vinden om terug te zeggen, want we verstaan elkaar. Mijn visuals passen zich aan aan zijn woorden. Als hij praat over liefde zie ik alleen maar licht en glitters en voel ik warmte door mijn hele lijf gaan. Hij vertelt over zijn belevenissen en zijn inzichten, over het systeem, over doorbreken, buitenaards leven, satanisme, andere dimensies, de apocalyps, ons ontstaan, synchroniciteit, onze kern, universele liefde. Zaken die de dagen daarvoor ook al eens ter sprake waren gekomen, maar die ik nu écht voel. Naarmate we langer praten begint alles op z’n plek te vallen. Wéér. Ik krijg het ene déjà vu na het andere. Ik zie hoe ik dit gesprek lang geleden in een ander leven eerder met hem heb gevoerd. Ik zie mezelf teruggaan naar mijn kern, herinner me plots weer hoeveel wegen ik al heb bewandeld, hoeveel levenscirkels ik al heb gemaakt, wat ik ben geweest voordat ik mens was. Ik wist het allemaal al, maar was het weer vergeten. Hij gaat zo razendsnel en blijft maar praten, ik kijk hem gefascineerd aan en het komt me allemaal zo verdomd bekend voor. Hij weet dat ik nu toegankelijk ben voor informatieoverdracht en wil het allemaal op me overbrengen maar hij vertelt sneller dan ik kan verwerken. Ik weet dat ik hem niet voor niets ben tegengekomen, ik weet dat dit perfect past in alle andere onverklaarde toevalligheden, openbaringen en de merkwaardige opeenstapeling van gebeurtenissen die de laatste tijd in mijn leven plaatsvinden.
Hij heeft antwoord op alle vragen, precies in de richting waarin ik zelf ook al dacht, enkel kon ik er zelf geen uitdrukking aan geven. Terwijl hij tegelijkertijd toegeeft ook eigenlijk helemaal niets te weten. Dat als je denkt dat je alles weet… zo herkenbaar. Op sommige momenten spreekt hij letterlijk uit wat ik op dat moment denk ik mijn hoofd. Hij is zo vrij, zo los van alles. En toch voel ik ook zijn eenzaamheid omdat hij niet van hier is en niet kan leven zoals andere mensen dat doen. We wisselen emoties uit, ik zie hem huilen, ik bewonder hem om zijn kwetsbaarheid en openheid. We wisselen liefde uit, geen romantische liefde, ook niet seksueel geladen, maar universele liefde. ik zie hem lachen en zijn ogen geven licht net zoals de mijne dat doen. Dit is liefde. Echt contact. En daarom bestaat romantische liefde niet, want je kunt liefde niet vastgrijpen aan iets of iemand. De liefde is er altijd en zit in alles en iedereen. Je moet alleen je ogen openen om het te kunnen zien.
Hij vraagt of ik mee ga naar de mainstage om te dansen. Ik zie inmiddels alleen nog maar zijn gezicht en alles eromheen is één grote waas, ik ben compleet ingezoomd, waardoor ik niet meer goed weet wie er bij zijn op dat moment en wie ik wel of geen gedag heb gezegd. Ook de afspraak met A ben ik vergeten. We besluiten met een deel van de groep naar de main te gaan en ik zoom weer uit. Het kost een hoop moeite om dit allemaal te organiseren omdat we allemaal nogal verstrooid zijn en ik niet de enige ben die hard aan het trippen is. Onderweg voel ik me alsof ik bijbelse toestanden aan het meemaken ben, maar ik kan er niet precies de vinger op leggen.
Somehow raken we onderweg iemand kwijt die zijn slippers nog ging halen, en ergens bij een punt met een bruggetje overleggen we op een zeer verstrooide manier wat we moeten doen. Ik besluit terug te lopen om te kijken of ik hem kan vinden, maar vergeet halverwege wat ik ook alweer ging doen. Als ik het me weer herinner kijk ik goed rond maar ik kan hem niet vinden en loop maar weer terug. De één wil alvast naar de mainstage en de ander wil loyaal blijven aan zijn vriend, wat hem siert. En als we dan weer een nieuw plan hebben bedacht is er wéér iemand weg of ligt er ergens ineens een tas of spullen waarvan we niet weten van wie het is. Mijn humor en creatief denkvermogen worden gestimuleerd en met een beetje teamwork lukt het me om de verloren persoon te bellen, die helaas niet opneemt. We besluiten het los te laten en naar de main te gaan. Ondanks dit voorval zit ik nog steeds in een geweldig positieve flow en ik ben niet de enige.
Dansen voelt goed, dansen voelt lekker. We laten ons gaan, denken niet na, leven enkel nu in dit moment en vieren het leven met deze bewegingsode. Dit is het, zo hoort het te zijn, allemaal vrij en in harmonie. Ik voel weer dat ik dit eerder heb gedaan, in andere levens. Ik ben al eerder op dit punt geweest. Liefde, liefde, nog meer liefde.
Iemand geeft aan te gaan zwemmen. Ik besluit mee te gaan. We trekken onze kleren uit en rennen naakt het water in. Ik voel verbinding. Het water voelt koud maar o zo lekker. Drijven, eerst alleen, dan met z’n tweeën tegen elkaar aan als één. Ik ben gewichtloos, ik kijk naar de prachtige strakblauwe lucht vol beweging, stralen van glitter, wit licht en liefde. Eén en al zoetsappige cliché’s. Deze plek is het Paradijs, ik ben weer thuis. Kon alles maar altijd zo blijven.
Ik laat hem los, hij maakt een duik onder mij door terwijl ik drijf en ik lach en ik voel me alsof ik weer een kind ben, herboren in het hof der gelukzaligheid.
Het wordt wel koud, dus ik ga er weer uit. Terwijl we naar onze kleedjes lopen kijken we in de stralende ogen van P die als trotse Jezus naar zijn kindjes kijkt die genieten van het vrije leven. Ik voel me als Eva in het hof van Eden en de mensen om me heen voelen als mijn familie die ik altijd al heb gekend. Ik voel de liefde die ik in me heb, ik ben lief, ik ben mooi, iedereen is lief en mooi. Eenmaal aangekleed ga ik terug de dansvloer op. Eenmaal daar merk ik dat het effect af aan het nemen is. Het is inmiddels 18.30 uur, T+5.
Ik denk na. Ik heb het gevoel dat er vandaag nog grotere doorbraken aan gaan komen. Ik kan dit niet aan me voorbij laten gaan uit angst. Angst of liefde, kies maar. Het is nu of nooit.
Ik voel me onoverwinnelijk en neem nog wat 5-MeO-MiPT uit mijn capsule van 10 mg plus nog een Oxycodon (mijn pijnmedicatie) omdat mijn rug er eigenlijk allang klaar mee is. Ik pak ongeveer 5 mg 5-MeO-MIPT maar erg precies gaat het niet. P vraagt nog of ik zeker weet dat ik het aankan, maar in mijn arrogantie denk ik dat ik alles aankan. Ik maak ook nog even kennis met @OlderPsyEr die me wat vertelt over zijn prachtige trip van eerder.
Terug de dansvloer op naar mijn maatjes. Alles goed, alles lekker, goh ik trip eigenlijk toch nog wel best hard. Was dit wel een goed idee? Hoeveel heb ik eigenlijk genomen? Wat als het straks donker wordt? En ik niks meer kan door mijn rugpijn?
Al na 20 minuten worden de visuals een stuk heviger en word ik nog een stuk chaotischer in mijn hoofd. Ik loop gauw terug naar de kleedjes, want ik heb zomaar het idee dat ik het straks niet meer kan vinden. P is er nog met een vriend van hem en hij begint weer intens tegen me te praten over het universum, liefde en waarheid. Ik ga te hard. Ik snap het allemaal niet meer en ik ga liggen op de grond met mijn ogen dicht om me wat af te sluiten van prikkels. Dat lukt niet echt. Ik zie dat er meer mensen bij ons zijn gekomen waaronder @Psilocyloner maar ik kan ze allemaal niet meer van achtergrond onderscheiden. Ik moet plassen maar ik weet dat het me in deze staat niet gaat lukken om door de mensenmassa heen te lopen en een wc te vinden (en vooral de weg weer terug te vinden). Ik word misselijk, heel misselijk, en mijn hoofd en rug doen pijn. Ik voel me licht in m’n hoofd en ben bang out te gaan als ik overeind kom. De zon verdwijnt achter de wolken, en met het donker worden van de lucht wordt plots ook mijn trip donker.
BAM. Mijn innerlijke demonen spelen op. Zie je wel, jij waardeloos stuk vreten. Jij kunt dit niet. Iedereen kan lekker sociaal blijven doen maar jij niet. Jij moet het weer verpesten, jij moet anderen weer tot last zijn. Ga terug, ga naar huis, wis jezelf uit de levens van anderen en laat jezelf nooit meer zien want jij maakt alleen maar alles kapot.
Met hangende pootjes terug naar huis dus. Huis. Wat is huis? Een thuis? Heb ik niet. Ik woon nu nog met mijn ex, maar ook hij zal er binnenkort niet meer voor mij zijn.
Ik ben alleen.
Niets om naar terug te gaan.
Waar doe ik het eigenlijk nog voor.
Don’t go there. Laat je niet meeslepen. Blijf in het hier en nu. Kijk rond voor een plek waar je kan overgeven en kijk of je naar de wc kan gaan.
P begint weer te praten over liefde en de maakbaarheid van het leven, maar ik zie het niet. Ik maak bekend in de groep dat ik te hard ga en vraag om een benzo. Die heeft niemand, ik had er zelf ook niet aan gedacht. Ik krijg wel hulp en ik zie lieve bezorgde blikken die het goed met me voor hebben, maar de schaamte is te groot. Ik ga toch maar zelf naar de wc. Daar ga ik in mijn hoofd door dezelfde negatieve cirkeltjes als aan het begin van de middag en toen ik een paar dagen terug 2C-B nam, maar dan 10x zo heftig. Ik weet precies waar ik allemaal nog doorheen moet. En dat is veel, heel veel. Dit is nog maar het begin. Ja, jij wilde toch trippen? Je gaat weer compleet afgeranseld worden. Kleed je maar uit en incasseer de zweepslagen. Leven is geen liefde, hier komt de andere kant van de medaille.
Het lukt zowaar om naar de wc te gaan. Daarna ren ik zo snel mogelijk terug, want mijn trip is nog steeds verder aan het opbouwen en het zal niet lang meer duren voordat ik totaal niet meer weet wie ik ben of waar ik ben. Terwijl ik ren voel ik hoe ik weer een dier word, compleet instinctief, compleet in beslag genomen door mijn fysieke actie. Ik word weer één met de natuur, ik weet dat ik dit altijd geweest ben, bewustzijn van bewustzijn verdwijnt. Het voelt als thuiskomen. Ik weet het weer.
Terug bij de kleedjes. Liggen maar weer, voordat ik moet kotsen. Ik word even gelaten terwijl de rest relaxt met elkaar praat en dat voelt prettig. Acht.zes stelt me gerust en langzaam begint het alweer wat beter te gaan. Ik weet dat hij me naar m’n tent zal brengen als het nodig is, maar ik wil juist niet weer de trip van een ander verpesten. Langzaam kan ik wel weer mensen van achtergrond onderscheiden en misschien moet ik hier gewoon even doorheen en gaat het straks beter. Ik kan alweer een beetje lachen, want humor is de oplossing voor alles.
Het begint ineens keihard te regenen. P had het al voorspeld, en we hadden natuurlijk kunnen weten dat onze Jezus gelijk had. Het wordt er helemaal donker bij en ik heb geen idee wat ik moet doen. Iedereen staat op dus sta ik ook maar op. Ik voel mezelf helemaal nat en koud worden en word weer licht in mijn hoofd. Er worden snel spullen bij elkaar geraapt voordat alles nat is. A drukt een telefoon en geld in mijn handen en zegt me licht paniekerig het op te bergen in mijn tas. Ik probeer hem nog duidelijk te maken dat het niet van mij is maar hij zegt dwingend dat het er niet toe doet. Ik begrijp hem niet, ik ben toch zeker geen dief?? Nee, ik ben geen dief! Maar er is geen tijd om het uit te leggen en ik stop de spullen in mijn tas. We gaan gauw onder een stuk tent staan waar iedereen op elkaar gepakt aan het schuilen is en waar we nog net bij passen. Ik druk me er ook bij, zwaar verward met de tas in mijn handen, en doe mijn uiterste best niet te kotsen. Ik wil die telefoon niet in mijn tas. NEE, HAAL DIE TELEFOON UIT MIJN TAS! Dit is teveel. Als A dan ook nog zegt dat híj nu te hard gaat besluiten we weg te lopen. Zo erg is het ook weer niet om nat te worden.
Ik begin te begrijpen waarom de telefoon en het geld in mijn tas moest, maar ik vind het maar niks dus ik zadel A er maar mee op. Gelukkig heeft hij een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ik weet niet wat ik verder nu nog zou kunnen doen dus ik vraag hem me terug te brengen naar de camping. Ik voel me er lullig over maar gelukkig vindt hij het geen probleem, ondanks dat hij zelf ook zwaar aan het trippen is op DOC en nog wat andere dingen.
Tijdens het lopen begint het langzaam steeds een beetje beter te gaan en zie ik de humor er wel weer van in. We dragen de kleedjes over ons hoofd en dat geeft weer bepaalde bijbelse associaties. Praten lukt wel weer een beetje en ik voel me veilig bij hem. Het komt wel goed nu.
Eenmaal aangekomen op de camping stopt het met regenen en treffen we daar nog een vriend aan. Ik ben nu eindelijk niet meer misselijk en de donkere tripelementen van eerder lijken als sneeuw voor de zon verdwenen. Het gaat weer goed, ik vind het nu juist wel weer erg gezellig met z’n drieën en ik vind de hele situatie toch wel weer onwijs humoristisch. Plots komen er ook nog twee anderen aan die blijkbaar in de groepschat hadden gelezen dat wij een telefoon en geld hadden gevonden, en zo komt het weer bij de rechtmatige eigenaar terecht. A neemt nog wat andere middelen bij om de boel nog wat te intensiveren en is een echte stuiterbal geworden, net als V die aan de uppers zit. Na nog wat ballonnetjes en de nodige humor besluit A om mee terug naar het terrein te gaan met V en W om nog te gaan dansen. Ik ben er blij om, want ik voelde me nogal lullig dat hij door mij weer terug naar de camping moest terwijl hij duidelijk nog lang niet klaar was.
We zijn nog met twee over en we genieten in stilte. Onze energie is heel anders dan dat van de rest: we zijn rustig, moe, traag, wappie. We zijn nog flink aan het trippen. Hij heeft een donker randje, net als ik. Ik voel me al langer tot hem aangetrokken en vind hem fascinerend.
Het is koud, en hij geeft nogmaals aan behoefte te hebben aan een warm lichaam om tegen aan te kruipen. Het komt niet uit de lucht vallen. Er is een innerlijk conflict gaande in mij maar ik wil nu niet nadenken en voel heel sterk dat ik er ook behoefte aan heb, met hem. En zo geschiedde.
Als A en V vroeg in de ochtend terugkomen is mijn trip wel grotendeels voorbij.
Ik heb enorm veel indrukken te verwerken en heb veel overwonnen die dag. Het is er weer één om niet snel te vergeten.
