@Portobello
Dit klinkt een beetje alsof je slechte ervaringen hebt gehad op het gebied van vriendschap en wellicht liefde en je je nu niet meer echt open durft te stellen voor anderen en geaccepteerd hebt dat dit de rest van je leven wel zo zal blijven.
Ik kan het mis hebben uiteraard, maar dit heeft dus wel nogal in mijn eigen leven gespeeld en ik meen een soort van herkenning te zien. En dan moet ik zeggen dat ik dit zelfbeeld/beeld op de wereld heb doen laten kantelen, een proces waar jarenlang overheen is gegaan.
Misschien dat ik daar hier nog een lang stuk over zal gaan wijden. Jarenlang gesloten, niemand echt willen toelaten in mijn leven, dan een periode waar ik me een beetje opengepeuterd heb maar bij het eerste beste hobbeltje mezelf weer dichtgooide en hard wegrende tot nu, een vrij stabiel jaar waarin ik sinds lange tijd weer nieuwe echte vrienden heb gemaakt in plaats van die te verliezen/af te stoten wat toch wel het geval was in de slechte periode die achter me ligt. En ik ben inmiddels zelfs gaan geloven dat er ook voor mij weer echte liefde in zit, en dat de onvoorwaardelijke liefde niet zal verdwijnen als mijn ouders overlijden.
Wat ik wil zeggen is dat elk punt in je leven een momentopname is, en dat je over een tijdje weer heel anders in het leven kan staan omdat je dan gegroeid kan zijn op een aantal vlakken en er dan weer dingen mogelijk kunnen zijn waar je eerst nog absoluut niet aan toe was.
Of is dat juist de theorie?
