P.S. Besef me nu dat mijn verhaal eigenlijk niet eens echt antwoord op de vraag geeft. Ik vermoed dat de dood het einde betekent van de persoon die ik nu ben maar dat er "iets" van mij door zal gaan met bewust ervaren. Ook na wat wij de "dood" noemen.
Dat is ook mijn geloof, maar ik besef me nu ook dat het dat ook is: een geloof. De waarheid is, ik weet het niet. Er is zó weinig dat ik écht kan weten.
Nu had ik gisteravond weer eens last van buikkrampen en daardoor bij uitzondering besloten om wiet te gebruiken (dikke twee maanden geen wiet meer gebruikt en dat niet gebruiken gaat nu ook gewoon weer in). De wiet hielp goed om de pijn te verlichten, maar ik was verbaasd over hoe psychedelisch het was om na zo lang weer eens high te zijn. Het was echt een soort mentale trip gisteren. Anyway, ik had dus gisteravond een paar inzichten die ik besloot op te schrijven. Dit schreef ik op:
"Kennis/betekenis = lijden
Lijden = kennis/betekenis."
Hoe ik dit begreep, was dat ergens kennis van hebben, lijden impliceert. We accepteren 'feiten', maar worden tegelijkertijd ook gebonden door die acceptatie. Die binding zorgt onherroepelijk tot lijden. Maar tegelijkertijd is er niets dan ons eigen waardeoordeel dat zegt of kennis het waard is om voor te lijden, of niet. Die beide standpunten zijn even valide. Dit zien haalde mij gisteren echt even uit het aanhangen van 1 standpunt. Normaal heb ik als geloofsovertuiging dat kennis het niet waard is om voor te lijden, maar dat is slechts mijn standpunt. Het was een echte bevrijding om te zien dat mijn standpunt niet universeel waar was.
En dit schreef ik ook nog op:
"Deze ervaring van mens te zijn,
Als je niet weet wat dit allemaal is,
wat doet dat met je wereld?"
Wat er door me heen ging toen ik dit schreef, was dat deze hele menselijke ervaring die we hebben - van zien, horen, voelen, proeven, ruiken, denken - dat we niet echt weten wat het is. We hebben er onze ideeën over, maar als we er eerlijk naar kijken, hebben we werkelijk geen idee wat het echt is. En dat eerlijk kijken, haalt de grond onder onze voeten weg. Onze hele wereld valt weg, als we eerlijk durven toe te geven dat we niet weten wat dit bestaan eigenlijk is. Natuurlijk kwamen daarna mijn overtuigingen weer terug en zag ik het toen niet meer zo, maar toch weten we eigenlijk niets...
Heb geen angst voor de dood, want zolang wij er zijn is de dood er niet en als de dood er is zijn wij er niet meer.
Een wijze manier van leven.
De dood ligt altijd in de toekomst, wanneer komen we aan bij de toekomst?
