HAL
Newbie
Dosis: 2 x 40mg / 1 x 50mg DMT
Over de schrijver:
Nickname: HAL
35 jaar/183cm/80kg. Vader van 2 prachtige kinderen, surfer, ondernemer. Sceptisch, nieuwsgierig, geïnteresseerd in Astrofysica, Kunstmatige Intelligentie, Wiskunde, Logica, Natuurkunde, Evolutiebiologie, Neurobiologie en Geschiedenis.
Levensmotto: Je bent hier, statistisch gezien is dat onbegrijpelijk dus maak er wat moois van, geluksvogel.
Eerdere ervaring (meestal met mate, soms mateloos, maar het liefst met maten)
In willekeurige volgorde: DMT, LSD, Ketamine, 2CB, 4FMP, XTC, MDMA, 3MMC, Kratom, Cocaine, Lachgas, Amfetamine, GHB, THC en alcohol.
Gister moest het gebeuren, de break-through (BT). De heilige graal in de wonderlijke wereld van dimethyltryptamine, oftewel DMT. Eerdere pogingen (4) waren al indrukwekkend geweest met sterke visuals, geometrische patronen en een gevoel van ‘afgeschoten’ worden door een soort digitale versie van het universum, maar ik ervoer in geen van die gevallen een BT. Gister is het gelukt. De 1e poging was het mooiste en vreemdste wat ik ooit (tot toen) had meegemaakt. Als je me daarna had gevraagd of het intenser zou kunnen dan was ik daar niet helemaal zeker van geweest. Ik dacht dat ik een BT had ervaren, twijfelde wel een beetje. Ik ging na een uurtje nog een keer met de gedachte dat het heftig en ongelooflijk was, maar dat het ‘all things considered’, mee viel. Tipje van de sluier, dat deed het niet.
Voor ik verder ga, in essentie is een DMT trip niet in woorden te bevatten. Taal speelt in de hele ervaring geen rol zoals we dat in het dagelijkse leven ervaren. Omdat ik het een en ander toch in woorden probeer uit te leggen kan ik me niet onttrekken aan, wat ik zelf beschouw, enige zweverige praat. Niks mis mee, maar normaliter niet mijn stijl. Echter, in het omschrijven van wat ik gister heb meegemaakt kom ik woorden te kort en ontkom ik niet aan bloemrijk taalgebruik om de unieke ervaring maar enigszins te kunnen vangen.
Ik begin met een beschrijving van wat ik me kan herinneren van de 3 significante trips die ik tot nu toe had. De eerste een paar maanden geleden, de 2e en 3e gisteren. Ik zal zo min mogelijk interpretatie geven, maar slechts omschrijven wat ik meemaakte. Hierna zal ik proberen om enige betekenis te geven aan het geheel, daarbij is het verstandig je te realiseren dat dit slechts een visie is. Het is onmogelijk om vanuit deze realiteit de betekenis van ervaringen in een andere realiteit uit te leggen, daar zit een soort zelfsturing in, een keuze over wat je eruit wenst mee te nemen. Dat is al het geval met je ervaringen in de dagelijkse wereld, laat staan met die uit Wonderland.
Trip 1
Begin 2019, ik was thuis met mijn goede vriend C, iemand die ik diep vertrouw en naast vele andere dingen, mijn liefde deelt voor entheogene avonturen. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is dat je deze reis aflegt met goed gezelschap, in de vorm van 1 of 2 echte vrienden die tijdens jouw trip nuchter naast je zitten. C. had het al eens eerder gedaan, ik alleen 1 keer eerder die avond met hem, op wat visuals na gebeurde er toen niet veel. De 2e keer was anders.
Na de 3e inhalatie van de dikke witte rook zakte ik rustig achterover op mijn bank, ik had mijn ogen nog open en zag elke lichtstraal als een schakering van prachtige kleuren (tot zover is er nog back up vanuit de natuurkunde
De kamer werd kleiner en op een gegeven moment wist ik niet meer of ik m’n ogen open of dicht had. Dicht, ze waren definately dicht, maar hoe kon het dan toch dat ik kon zien? Voor ik daarover kon denken schoot ik door een oneindige zwarte leegte die ontzettend ‘dense’ aanvoelde. Zien, horen en voelen werden 1 en herinneringen aan mijn normale wereld waren weg (als in niet relevant). Het voelde alsof ik afstand aflegde, zonder dat ik me overigens bewust was van m’n lichaam als zodanig. Ineens werd ik me bewust van een symbool wat witter dan wit oplichtte in de verte. Het kwam dichterbij of ik kwam dichterbij, daar wil even vanaf zijn, maar ik herkende het als het ohm teken Ω Ik ken dit symbool uit de natuurkunde als uitdrukking van elektrische weerstand. Later leerde ik dat het ohm teken vele betekenissen kent, maar daar was ik toen nog niet van op de hoogte.
Het ohm teken werd een soort planeet die bestond uit een oneindige hoeveelheid ohm tekens. Hoe dichterbij ik/het kwam hoe meer detail ik kon zien in elk teken. Het was alsof er informatie in lag opgeslagen, maar ik kwam niet dicht genoeg in de buurt. Alles vormde in elkaar, splitste zich op en kwam weer samen. Ik herinnerde me na de trip dat er niet veel kleur was, er was vooral veel diepzwart en intens wit en een sensatie van iets wat ik alleen maar kon omschrijven als een wiskundige of digitale onderlaag van alles.
Zoals gezegd nam ik waar in een symbiose van horen, zien en voelen. Elke beschrijving in woorden heeft de zwakte dat het voor de lezer een beeld creëert vanuit 1 van die aspecten. Het is vanuit de realiteit niet voor te stellen wat het betekend om het hele orkest van zintuiglijke prikkels te laten samensmelten tot 1 geheel, het is mij althans nuchter nog nooit gelukt. De herinneringen aan de trip vervaagde snel, ik heb er toen niet over geschreven. Het was pas gister in trip nr. 2 (de 1e trip van gister) dat ik me realiseerde dat ik op een voor mij bekende plek was en ineens kwam alles terug. Voetnoot hierbij is dat ik niet zeker weet of ik me gister in die trip herinnerde wat ik had ervaren in de trip die net beschreven heb, of dat het onderdeel was van de trip zelf. In ieder geval kwam ik gister op een plek waarvan ik voelde dat ik er al geweest was, maar tot dan vergeten was.
Trip 2
Deze keer was ik samen met D. We hebben 25 jaar vriendschap samen, dus wederom een goede reispartner. De setting was zoals de keren daarvoor weer bij mij thuis, het gereedschap deze keer anders. Eerdere pogingen zijn we met verschillende pijpjes aan de gang geweest (glas, hout, directe en indirecte verbranding). Het roken van de DMT bleek een behoorlijke uitdaging, zowel in effect (proberen BT te bereiken) als in comfort (verbrande DMT is geen prettige sensatie, en dat druk ik nog bescheiden uit). Ditmaal stond de ‘Vulcano Vaporizer’ klaar.
Een eerdere poging (ook samen met D.) was een week hiervoor niet goed gelukt, wat voornamelijk te wijten was aan het verkeerde gereedschap. Huiswerk gedaan, internet afgespeurd. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.
De set was goed, lekker thuis, muziekje aan en de gordijnen dicht (aan de slag met aluminiumfolie, precisie weegschaal, dubieus poeder en vaporizers doet ongetwijfeld enige wenkbrauwen fronsen in de buurt, dus better safe than sorry De setting was ook fijn, ik had goed geslapen, lekker gewerkt en had bovendien de voorgaande week gebruikt om wat gedachten op een rijtje te zetten en na te denken over wat ik uit de trip wilde halen. Daarover, we kennen allemaal wel het gevoel van discrepantie tussen wat we willen doen of wie we willen zijn enerzijds en wat we wat we eigenlijk doen anderzijds. Hoe we onszelf, met dat interne conflict, zien en hoe je denkt dat anderen je zien. Mijn vragen hebben voor mij betekenis, zoals jouw vragen dat voor jou hebben, ik zal er dus nu verder niet te diep op ingaan, maar samengevat ging ik op reis met de vraag ‘wie ben ik?’.
D. beet de spits af. DMT wordt voordat het verdampt eerst vloeibaar, om te voorkomen dat het toverpoeder weg zou smelten voordat het samen met ons op zou stijgen hebben we eerst wat restjes wiet verhit in de vaporizer (DMT alleen is heftig genoeg, niet nodig om het te mixen met andere geestverruimende middelen). 40mg DMT poeder uitgestrooid over de verkruimelde, geneutraliseerde wiet. D. zette zich over de zenuwen heen (die hebben we allemaal, elke keer weer) en nam de 3 diepe inhalaties.
Vrijwel onmiddellijk zakte hij met z’n ogen dicht in de kussens van de bank. Voor mij als tripsitter zag het eruit alsof hij heel rustig lag te slapen. Ik kon aan z’n gezicht zien dat hij het warm had (flushed), hij ademende rustig en zag er ontspannen uit. Hij was ongeveer 6 minuten weg en had daarna nog een paar minuten nodig om rustig bij te komen. Hij kwam terug uit wat bekend staat als ‘the waiting room’. Sterke geometrische visuals met intense kleuren. Hij was er een beetje beduusd van en voor vandaag wel klaar. Het omschreef het niet als eng of negatief, had überhaupt moeite zich te herinneren wat er precies gebeurd was, maar kon zich naast de visuals iets herinneren als frames/ plaatjes van de dagelijkse verantwoordelijkheden die hij heeft.
Ik was aan de beurt. Vorige keren was ik zenuwachtig tot aan het punt dat ik ronduit angstig was. Doordat ik me mentaal goed had voorbereid en set/setting goed waren ging ik erin zonder angst, wel met zenuwen, maar ook met nieuwsgierigheid wat er op me te wachten lag.
Ook ik met 40 mg. Ik hield de eerste teug een seconde of 10 in, de effecten werden al flink merkbaar. Tijdens de 2e inhaal zag ik de kamer veranderen in een soort pixels, kleuren waren overal en ondanks dat ik m’n ogen nog open had, was ik al hard onderweg naar een andere plek. De laatste inhalatie ging op karakter, heb deze niet lang in kunnen houden. Ogen dicht en ZAPPP!
Er was geen ‘reis’ zoals de bij de 1e trip, ik was gewoon in 1 keer ergens anders. Het eerste wat ik me realiseerde is dat ik er eerder ben geweest. Ik was helder, er was geen chaos maar wel extreem veel te zien. Ik was in een soort school, kristalhelder licht viel op de witte vloeren en muren. Ik keek naar boven en zag een soort wolk van kleuren en zwarte stipjes. Vanaf hier wordt het een uitdaging om met woorden de ervaring eer aan te doen, maar ik zal het proberen.
Ik was daar, het was echter dan echt. De wolken van kleur en stipjes leken te leven, niet alleen door het constante gekrioel en de onmogelijke patronen en vormen die er waren te zien, maar ik kon het voelen tot in het diepst van m’n zijn. Als ik keek naar een van de stipjes kon ik het ineens veel beter zien, het waren een soort zwarte oogjes waar een ongelooflijke energie uitkwam. Alles draaide en bewoog in en uit elkaar op volstrekt onmogelijke manieren. Er lag oneindig veel informatie/ data in elk zwart stipje, welke nu weer deden denken aan het ohm teken uit de vorige trip, maar er niet perse zo uitzagen (volgen we het nog?). Weer voelde ik iets digitaals, Ik heb geen beter woord dan ‘voelen’, hoewel voelen niet accuraat beschrijft wat het was.
De kleuren waren zo bizar, ik heb ze nooit eerder gezien maar als ik er naar kijk voel ik me zo thuis. Ineens hoor ik de (klassieke) muziek die ik heb opgezet, en ik herinner me vluchtig dat ik op bezoek ben. Dat het geeft me een fijn gevoel want de ervaring is behoorlijk intens. Meteen zak ik weer dieper in de trip.
Ik moet lachen (niet te zien voor de tripsitter), want ik was dit helemaal vergeten uit m’n eerste trip. Ik was hier al geweest, ik wist wat er ging gebeuren. Ik had nog wel een besef van tijd, hoewel ik totaal niet aan dacht aan een wereld buiten diegene waar ik was, hoorde ik de muziek weer. Prachtige klanken zweepte het sensationele spektakel op wat zich voor mij, door mij en in mij voltrok. Ik was me niet bewust van m’n lichaam, maar ineens wel van m’n hoofd. Ik leek op m’n rug te liggen, maar er was niet echt een boven of onder en ineens, alsof ik deels mezelf beschouwde en deels door m’n eigen ogen keek (dat kon gewoon soepel tegelijk) zag ik/voelde ik handen aan en in m’n hoofd. Het waren geen machine elfen (link terrance), maar (pardon my French) aliens. Aliens was letterlijk het woord wat ik dacht toen. Ik leek onder een glasplaat te liggen en kon ze niet zien. Ik stelde me voor hoe ze eruit zouden zien, maar kwam niet verder dan volstrekt buitenaards en onbegrijpelijk voor mij.
Ik zag hun vingers, lang, plat, donker, breed maar niet materieel, niet fysiek. De vingers, meerdere handen tegelijk, drongen voorzichtig mijn hoofd in. Het deed geen pijn, ze zweefden als het ware door m’n hoofd heen. Ze haalden er dingen uit, stopten erin of ze onderzochten alleen. Ik wist het niet. Ik werd een beetje ongemakkelijk, ik wilde liever die prachtige kleuren weer zien. Ik realiseerde me dat ik een bewustzijn had, een ‘ik’ die iets wilde. Ik herinnerde me een tekst die ik gelezen heb over trippen op DMT en jezelf overgeven. Ik probeerde het, ik vocht niet tegen de aliens, maar het bleef toch een raar gevoel al dat gegraai in je hoofd wat je zelf ervaart maar ook van dichtbij ziet gebeuren.
Af en toe waren er de kleuren weer, de levende wolken waarin ik nu kon zien dat deze bestonden uit ontelbaar veel elf achtige wezentjes. Ze waren nieuwsgierig en communiceerde druk met elkaar, maar niet echt met mij. Ik besefte dat de aliens me geen kwaad deden, misschien vertelde de elfjes me dat wel, ik wist het niet. Ik hoorde de muziek weer, en deed langzaam m’n ogen open. De kamer was een supernova van kleur, de lucht trilde en was vloeibaar zilver. Ik wilde weer terug en sloot m’n ogen. Ik was nog even terug, maar meer en meer weer in de kamer. Ik voelde tranen over m’n wangen rollen, zo onder de indruk van de schoonheid die ik zojuist zag en voelde.
Ik was weer terug. 7 minuten weggeweest, dat verbaasde me niet zo, ik had ondanks de intensiteit van de ervaring nog wel een soort tijdsbesef gehad. Ik moest lachen, hard. Ik was totaal ontspannen en nam even op wat ik vertelde. Mijn vriend maakte een foto van me waarop ik, by far, de meest hippie kop heb die ik ooit heb gehad Totaal ontspannen, zo blij als een kind. Ik stuur een voice message naar vrienden en sluit deze af met de oprechtste ‘WAUWWW’ die ik ooit heb uitgesproken.
Ik wilde absoluut weer.
Trip 3
D. hoefde niet nog eens, dus na een uurtje wachten prepareerde ik het hele circus nog een keertje. Deze keer met een dappere 50mg DMT. Ik nam me voor dieper in te halen en langer vast te houden. Ik had er alle vertrouwen in, ik realiseerde me weliswaar dat ik nog wel dieper zou kunnen, maar hoe anders kon het zijn? Boy, did i think wrong..
Al aan het einde van de eerste teug kwamen de effecten keihard op. De hele kamer ging weer tekeer op de gebruikelijke supernova manier, ik moest m’n best doen de 2e haal te nemen. Ook deze hield ik lang in, alles leek in stukjes te spatten. Ik weet niet hoe ik de laatste inhalatie heb gedaan, maar met de ogen inmiddels dicht lukte het me om ‘m binnen te houden. En.. ZAPPP!
Ik had absoluut geen idee wie ik was. Er was niets, helemaal niets. Het enige wat ik ervoer was puur wit licht en absolute, totale vrede. Kristalhelder en echter dan echter dan echt. Ik dacht niet, ik was er alleen.
Dit moment is extreem lastig om nu aan terug te denken, ik kan niet hard genoeg benadrukken dat woorden een magere beschrijving zijn van hoe dit was. Een poging: er was geen tijd, het was nooit en oneindig tegelijk. Ik leefde ontelbaar veel levens, beelden flitste voorbij met een onnavolgbare snelheid en ineens bekroop me een angstig gevoel. Was ik nou aan het trippen of was dit echt? Ik wist het niet meer. Het gevoel wat ik had was zo intens complex. Alle gevoelens die ik had en andere raasde door me heen. Ik was me niet bewust van een lichaam of iets dergelijks, ik was daar gewoon. Ik werd bang dat het nooit meer voorbij zou gaan, ik wist niet waar ik nou was en wie ik was, ik zakte dieper en dieper en was volstrekt in war.
De sfeer werd grimmiger, er waren veel donkere kleuren, vormen draaide in en uit elkaar op rare manieren en ik realiseerde me ineens dat dit een helse ervaring zou kunnen worden. Hels op een manier waar je je geen voorstelling bij kunt maken. Ik voelde m’n gezicht (ik denk dat het toen was) grimassen maken. Dit ging mis, Fuck..
Het ging niet mis, ik kon me ontspannen, gelukkig. En ineens waren daar de wolken weer, nu zag ik spiraalvormige gaten die openklapte als een waaier, met prachtige kleuren. Ik kan me hele stukken niet meer herinneren, maar het is me bijgebleven dat er wezens waren. Niet op de manier van een stel gezellig rondhobbelende kabouters, maar spontaan ontstaande piepende leuke wezentjes met een soort lange toetersnuitjes. Ze waren overal en nergens, leken soms samen 1 grotere variant te worden. Er hing een lekker positief sfeertje met al die snuiters.
Daar waren de aliens weer. Althans, ik kon niet zien of het nou weer die aliens van de vorige trip waren of eigenlijk een wezen wat een variatie was op de toeter elfjes. Het enige wat ik kon zien is dat ze niet zo groot waren, en met een groep van een stuk of 10. Ze begonnen met te pesten, te jennen en al snel waren ze all over me. Ze sloegen en trapten me, maar niet hard. Ik kon dit geheel weer zowel vanuit de 1e als de 3e persoon zien en ervaren. Het was niet heel fijn, ik voelde me, ik kan het niet anders omschrijven, gebruikt door ze. Als iets waar ze iets mee wonnen, heel raar. Ik kreeg er gelukkig wel iets voor terug…
Steeds vaker lieten ze me iets zien. De 4-dimensionale lucht leek open te scheuren waarna de spiraalvormige waaier weer openging en er ik in kon kijken. Wat ik daar zag is, sorry om het weer te noemen, met geen pen te beschrijven. Simpelweg niet mee te nemen naar deze wereld, volstrekt onmogelijk. Noem het een oneindige hoeveelheid energie, kleur en materie met een oneindige dichtheid. Noem het een wormhole of een andere dimensie. Ik wist het toen niet en nu zeker niet. Ik wist op dat moment wel dat ik er meer van wilde zien. Ik werd ernaartoe getrokken en een extreme hoeveelheid informatie kwam bij me binnen waar ik absoluut niks van snapte. Veel te veel, maar het voelde heerlijk. Het was zo mooi, zo eeuwig.
Dan waren daar ineens die vervelende wezentjes weer, er werd onderzoek in m’n hele lichaam gedaan, er was weer glas boven me. Weer een ongemakkelijk gevoel. Daar trok de lucht weer open en wooosshhhh, terug in de oneindige driehoek.
Dit ging maar door, ik snap totaal niet wat ik zie maar het is fantastisch. Mijn tripsitter D. registreert een prachtige glimlach op m’n gezicht terwijl ik nog weg ben. Ik heb de glimlach gevoeld, ergens.
Ik wilde verder het gat in. Af en toe kwam ik diep en gebeurde alles tegelijk, maar dan verwijderde het weer. Zo ging dat een hele tijd door, totdat ik me besefte dat ik hier langer wilde blijven, toen was het voorbij. Nog even waren daar de aliens met hun handen door m’n lijf, waarna ik mijn ogen opende.
Ik had nog steeds ontzettend sterke visuals. De kamer implodeerde langzaam naar een wat stabielere doch kleurrijke constructie. Ik ben even helemaal stil. Zo ongelooflijk overweldigd door wat ik net heb meegemaakt. Fucking insane. Hoe dan? Ik ben ook blij om weer terug te zijn, er zaten naast de intense schoonheid en gevoel van liefde ook echt een paar doodenge momenten in, met eeuwigheid, oneindigheid en loops.
Ik begin te vertellen aan D.. Ik kan geen woorden vinden, ik ben zo ongelooflijk flabbergasted. Dat dit kan! Hyper real en zo totaal onbegrijpelijk. Ik ben diep, diep, diep onder de indruk.
Nu, een dag later, ben ik dat nog steeds. Dit was heftig. Dit was met afstand de meest bijzondere ervaring uit mijn hele leven. Voorlopig hoef ik nog even niet nog een keer, maar ik ga zeker nog eens terug naar de ‘Wormholes in Wonderland’.
Wat betekent het?
Ik was overtuigd atheïst, ik ben nu absoluut een agnost. Het feit dat ik iets ervaar in een trip is voor mij geen bewijs dat het ook feitelijk zo is, maar de ervaring was zo intens en zo echt dat er toch wel ruimte is voor enig voorbehoud met betrekking tot snoeihard atheïsme.
Er is geen manier om iets te bewijzen in deze situatie, een persoon maakt alleen zelf zijn eigen reis mee. Het is geen experiment want met gelijke condities herhaald kan worden voor een peer-review. In feite is het ook niet relevant of het echt is, het staat hoe dan ook buiten je controle. Wat belangrijk is, is wat je doet met de ervaring. Tip: ga niet op een kratje in de stad vertellen over je alien-encounters.
Beter gebruik je het als manier om een completer mens te worden, gelukkiger en liever voor anderen. Ik werd vanochtend wakker met een fantastisch gevoel. Vrij opvallend, want zwaar onder de indruk van de DMT trips zijn D. en ik flink gaan bieren om ‘de scherpe randjes’ er even af te halen. We waren echt een beetje shaky na de trips. Enfin, dat resulteerde natuurlijk in een stevige kater. Beste die ik ooit gehad heb. Top kater, top dag en m’n gemoed niet stuk te krijgen. D. en ik hebben er maar een schrikkeldagje ingeplakt om de kosmische klok weer even gelijk te zetten met die van de normale wereld. ’s Middags een vuurtje aan in de tuin en heerlijk zitten nagenieten en praten.
Je kunt van zo’n ongelooflijke ervaring dingen meenemen die je ten goede veranderen, ongeacht of wat je meemaakte in enige relatie staat tot wat voor andere dimensie of wat dan ook. Je hoeft niet te geloven wat je ziet om ervan te leren. Mensen baseren hun gedrag constant op aannames, wensdenken en impulsen. We zijn (bijna) allemaal prima op de hoogte van feit dat er geen hogere machten in het spel zijn bij winst of verlies in spel of liefde, maar toch zijn we (bijna) allemaal weleens schuldig aan irrationeel gedrag of gedachten in een ijdele poging de toekomst te beïnvloeden. We doen dingen die we lekker vinden, waarvan we weten dat ze niet goed voor ons zijn. Allemaal irrationeel, maar intrinsiek menselijk gedrag op basis van het waarderen van een ervaring.
Van ervaring leer je. Dit was een ervaring, dit was mijn ervaring, niet meer en niet minder. Ik bekijk de wereld vandaag met andere ogen, alles lijkt nieuw. Ik geniet er gewoon maar even van. Wat een avontuur.. Ik ben zo blij en zo dankbaar dat ik leef.
HAL
(Ik moedig een ieder aan zichzelf en de wereld te ontdekken, dat kan met entheogene middelen maar ook op andere manieren. Als je zwaar onverwerkt leed met je meedraagt of genetische aanleg hebt voor mentale problemen laat drugs dan alsjeblieft liggen.)
Over de schrijver:
Nickname: HAL
35 jaar/183cm/80kg. Vader van 2 prachtige kinderen, surfer, ondernemer. Sceptisch, nieuwsgierig, geïnteresseerd in Astrofysica, Kunstmatige Intelligentie, Wiskunde, Logica, Natuurkunde, Evolutiebiologie, Neurobiologie en Geschiedenis.
Levensmotto: Je bent hier, statistisch gezien is dat onbegrijpelijk dus maak er wat moois van, geluksvogel.
Eerdere ervaring (meestal met mate, soms mateloos, maar het liefst met maten)
In willekeurige volgorde: DMT, LSD, Ketamine, 2CB, 4FMP, XTC, MDMA, 3MMC, Kratom, Cocaine, Lachgas, Amfetamine, GHB, THC en alcohol.
Gister moest het gebeuren, de break-through (BT). De heilige graal in de wonderlijke wereld van dimethyltryptamine, oftewel DMT. Eerdere pogingen (4) waren al indrukwekkend geweest met sterke visuals, geometrische patronen en een gevoel van ‘afgeschoten’ worden door een soort digitale versie van het universum, maar ik ervoer in geen van die gevallen een BT. Gister is het gelukt. De 1e poging was het mooiste en vreemdste wat ik ooit (tot toen) had meegemaakt. Als je me daarna had gevraagd of het intenser zou kunnen dan was ik daar niet helemaal zeker van geweest. Ik dacht dat ik een BT had ervaren, twijfelde wel een beetje. Ik ging na een uurtje nog een keer met de gedachte dat het heftig en ongelooflijk was, maar dat het ‘all things considered’, mee viel. Tipje van de sluier, dat deed het niet.
Voor ik verder ga, in essentie is een DMT trip niet in woorden te bevatten. Taal speelt in de hele ervaring geen rol zoals we dat in het dagelijkse leven ervaren. Omdat ik het een en ander toch in woorden probeer uit te leggen kan ik me niet onttrekken aan, wat ik zelf beschouw, enige zweverige praat. Niks mis mee, maar normaliter niet mijn stijl. Echter, in het omschrijven van wat ik gister heb meegemaakt kom ik woorden te kort en ontkom ik niet aan bloemrijk taalgebruik om de unieke ervaring maar enigszins te kunnen vangen.
Ik begin met een beschrijving van wat ik me kan herinneren van de 3 significante trips die ik tot nu toe had. De eerste een paar maanden geleden, de 2e en 3e gisteren. Ik zal zo min mogelijk interpretatie geven, maar slechts omschrijven wat ik meemaakte. Hierna zal ik proberen om enige betekenis te geven aan het geheel, daarbij is het verstandig je te realiseren dat dit slechts een visie is. Het is onmogelijk om vanuit deze realiteit de betekenis van ervaringen in een andere realiteit uit te leggen, daar zit een soort zelfsturing in, een keuze over wat je eruit wenst mee te nemen. Dat is al het geval met je ervaringen in de dagelijkse wereld, laat staan met die uit Wonderland.
Trip 1
Begin 2019, ik was thuis met mijn goede vriend C, iemand die ik diep vertrouw en naast vele andere dingen, mijn liefde deelt voor entheogene avonturen. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe belangrijk het is dat je deze reis aflegt met goed gezelschap, in de vorm van 1 of 2 echte vrienden die tijdens jouw trip nuchter naast je zitten. C. had het al eens eerder gedaan, ik alleen 1 keer eerder die avond met hem, op wat visuals na gebeurde er toen niet veel. De 2e keer was anders.
Na de 3e inhalatie van de dikke witte rook zakte ik rustig achterover op mijn bank, ik had mijn ogen nog open en zag elke lichtstraal als een schakering van prachtige kleuren (tot zover is er nog back up vanuit de natuurkunde
De kamer werd kleiner en op een gegeven moment wist ik niet meer of ik m’n ogen open of dicht had. Dicht, ze waren definately dicht, maar hoe kon het dan toch dat ik kon zien? Voor ik daarover kon denken schoot ik door een oneindige zwarte leegte die ontzettend ‘dense’ aanvoelde. Zien, horen en voelen werden 1 en herinneringen aan mijn normale wereld waren weg (als in niet relevant). Het voelde alsof ik afstand aflegde, zonder dat ik me overigens bewust was van m’n lichaam als zodanig. Ineens werd ik me bewust van een symbool wat witter dan wit oplichtte in de verte. Het kwam dichterbij of ik kwam dichterbij, daar wil even vanaf zijn, maar ik herkende het als het ohm teken Ω Ik ken dit symbool uit de natuurkunde als uitdrukking van elektrische weerstand. Later leerde ik dat het ohm teken vele betekenissen kent, maar daar was ik toen nog niet van op de hoogte.Het ohm teken werd een soort planeet die bestond uit een oneindige hoeveelheid ohm tekens. Hoe dichterbij ik/het kwam hoe meer detail ik kon zien in elk teken. Het was alsof er informatie in lag opgeslagen, maar ik kwam niet dicht genoeg in de buurt. Alles vormde in elkaar, splitste zich op en kwam weer samen. Ik herinnerde me na de trip dat er niet veel kleur was, er was vooral veel diepzwart en intens wit en een sensatie van iets wat ik alleen maar kon omschrijven als een wiskundige of digitale onderlaag van alles.
Zoals gezegd nam ik waar in een symbiose van horen, zien en voelen. Elke beschrijving in woorden heeft de zwakte dat het voor de lezer een beeld creëert vanuit 1 van die aspecten. Het is vanuit de realiteit niet voor te stellen wat het betekend om het hele orkest van zintuiglijke prikkels te laten samensmelten tot 1 geheel, het is mij althans nuchter nog nooit gelukt. De herinneringen aan de trip vervaagde snel, ik heb er toen niet over geschreven. Het was pas gister in trip nr. 2 (de 1e trip van gister) dat ik me realiseerde dat ik op een voor mij bekende plek was en ineens kwam alles terug. Voetnoot hierbij is dat ik niet zeker weet of ik me gister in die trip herinnerde wat ik had ervaren in de trip die net beschreven heb, of dat het onderdeel was van de trip zelf. In ieder geval kwam ik gister op een plek waarvan ik voelde dat ik er al geweest was, maar tot dan vergeten was.
Trip 2
Deze keer was ik samen met D. We hebben 25 jaar vriendschap samen, dus wederom een goede reispartner. De setting was zoals de keren daarvoor weer bij mij thuis, het gereedschap deze keer anders. Eerdere pogingen zijn we met verschillende pijpjes aan de gang geweest (glas, hout, directe en indirecte verbranding). Het roken van de DMT bleek een behoorlijke uitdaging, zowel in effect (proberen BT te bereiken) als in comfort (verbrande DMT is geen prettige sensatie, en dat druk ik nog bescheiden uit). Ditmaal stond de ‘Vulcano Vaporizer’ klaar.
Een eerdere poging (ook samen met D.) was een week hiervoor niet goed gelukt, wat voornamelijk te wijten was aan het verkeerde gereedschap. Huiswerk gedaan, internet afgespeurd. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.
De set was goed, lekker thuis, muziekje aan en de gordijnen dicht (aan de slag met aluminiumfolie, precisie weegschaal, dubieus poeder en vaporizers doet ongetwijfeld enige wenkbrauwen fronsen in de buurt, dus better safe than sorry
De setting was ook fijn, ik had goed geslapen, lekker gewerkt en had bovendien de voorgaande week gebruikt om wat gedachten op een rijtje te zetten en na te denken over wat ik uit de trip wilde halen. Daarover, we kennen allemaal wel het gevoel van discrepantie tussen wat we willen doen of wie we willen zijn enerzijds en wat we wat we eigenlijk doen anderzijds. Hoe we onszelf, met dat interne conflict, zien en hoe je denkt dat anderen je zien. Mijn vragen hebben voor mij betekenis, zoals jouw vragen dat voor jou hebben, ik zal er dus nu verder niet te diep op ingaan, maar samengevat ging ik op reis met de vraag ‘wie ben ik?’.D. beet de spits af. DMT wordt voordat het verdampt eerst vloeibaar, om te voorkomen dat het toverpoeder weg zou smelten voordat het samen met ons op zou stijgen hebben we eerst wat restjes wiet verhit in de vaporizer (DMT alleen is heftig genoeg, niet nodig om het te mixen met andere geestverruimende middelen). 40mg DMT poeder uitgestrooid over de verkruimelde, geneutraliseerde wiet. D. zette zich over de zenuwen heen (die hebben we allemaal, elke keer weer) en nam de 3 diepe inhalaties.
Vrijwel onmiddellijk zakte hij met z’n ogen dicht in de kussens van de bank. Voor mij als tripsitter zag het eruit alsof hij heel rustig lag te slapen. Ik kon aan z’n gezicht zien dat hij het warm had (flushed), hij ademende rustig en zag er ontspannen uit. Hij was ongeveer 6 minuten weg en had daarna nog een paar minuten nodig om rustig bij te komen. Hij kwam terug uit wat bekend staat als ‘the waiting room’. Sterke geometrische visuals met intense kleuren. Hij was er een beetje beduusd van en voor vandaag wel klaar. Het omschreef het niet als eng of negatief, had überhaupt moeite zich te herinneren wat er precies gebeurd was, maar kon zich naast de visuals iets herinneren als frames/ plaatjes van de dagelijkse verantwoordelijkheden die hij heeft.
Ik was aan de beurt. Vorige keren was ik zenuwachtig tot aan het punt dat ik ronduit angstig was. Doordat ik me mentaal goed had voorbereid en set/setting goed waren ging ik erin zonder angst, wel met zenuwen, maar ook met nieuwsgierigheid wat er op me te wachten lag.
Ook ik met 40 mg. Ik hield de eerste teug een seconde of 10 in, de effecten werden al flink merkbaar. Tijdens de 2e inhaal zag ik de kamer veranderen in een soort pixels, kleuren waren overal en ondanks dat ik m’n ogen nog open had, was ik al hard onderweg naar een andere plek. De laatste inhalatie ging op karakter, heb deze niet lang in kunnen houden. Ogen dicht en ZAPPP!
Er was geen ‘reis’ zoals de bij de 1e trip, ik was gewoon in 1 keer ergens anders. Het eerste wat ik me realiseerde is dat ik er eerder ben geweest. Ik was helder, er was geen chaos maar wel extreem veel te zien. Ik was in een soort school, kristalhelder licht viel op de witte vloeren en muren. Ik keek naar boven en zag een soort wolk van kleuren en zwarte stipjes. Vanaf hier wordt het een uitdaging om met woorden de ervaring eer aan te doen, maar ik zal het proberen.
Ik was daar, het was echter dan echt. De wolken van kleur en stipjes leken te leven, niet alleen door het constante gekrioel en de onmogelijke patronen en vormen die er waren te zien, maar ik kon het voelen tot in het diepst van m’n zijn. Als ik keek naar een van de stipjes kon ik het ineens veel beter zien, het waren een soort zwarte oogjes waar een ongelooflijke energie uitkwam. Alles draaide en bewoog in en uit elkaar op volstrekt onmogelijke manieren. Er lag oneindig veel informatie/ data in elk zwart stipje, welke nu weer deden denken aan het ohm teken uit de vorige trip, maar er niet perse zo uitzagen (volgen we het nog?). Weer voelde ik iets digitaals, Ik heb geen beter woord dan ‘voelen’, hoewel voelen niet accuraat beschrijft wat het was.
De kleuren waren zo bizar, ik heb ze nooit eerder gezien maar als ik er naar kijk voel ik me zo thuis. Ineens hoor ik de (klassieke) muziek die ik heb opgezet, en ik herinner me vluchtig dat ik op bezoek ben. Dat het geeft me een fijn gevoel want de ervaring is behoorlijk intens. Meteen zak ik weer dieper in de trip.
Ik moet lachen (niet te zien voor de tripsitter), want ik was dit helemaal vergeten uit m’n eerste trip. Ik was hier al geweest, ik wist wat er ging gebeuren. Ik had nog wel een besef van tijd, hoewel ik totaal niet aan dacht aan een wereld buiten diegene waar ik was, hoorde ik de muziek weer. Prachtige klanken zweepte het sensationele spektakel op wat zich voor mij, door mij en in mij voltrok. Ik was me niet bewust van m’n lichaam, maar ineens wel van m’n hoofd. Ik leek op m’n rug te liggen, maar er was niet echt een boven of onder en ineens, alsof ik deels mezelf beschouwde en deels door m’n eigen ogen keek (dat kon gewoon soepel tegelijk) zag ik/voelde ik handen aan en in m’n hoofd. Het waren geen machine elfen (link terrance), maar (pardon my French) aliens. Aliens was letterlijk het woord wat ik dacht toen. Ik leek onder een glasplaat te liggen en kon ze niet zien. Ik stelde me voor hoe ze eruit zouden zien, maar kwam niet verder dan volstrekt buitenaards en onbegrijpelijk voor mij.
Ik zag hun vingers, lang, plat, donker, breed maar niet materieel, niet fysiek. De vingers, meerdere handen tegelijk, drongen voorzichtig mijn hoofd in. Het deed geen pijn, ze zweefden als het ware door m’n hoofd heen. Ze haalden er dingen uit, stopten erin of ze onderzochten alleen. Ik wist het niet. Ik werd een beetje ongemakkelijk, ik wilde liever die prachtige kleuren weer zien. Ik realiseerde me dat ik een bewustzijn had, een ‘ik’ die iets wilde. Ik herinnerde me een tekst die ik gelezen heb over trippen op DMT en jezelf overgeven. Ik probeerde het, ik vocht niet tegen de aliens, maar het bleef toch een raar gevoel al dat gegraai in je hoofd wat je zelf ervaart maar ook van dichtbij ziet gebeuren.
Af en toe waren er de kleuren weer, de levende wolken waarin ik nu kon zien dat deze bestonden uit ontelbaar veel elf achtige wezentjes. Ze waren nieuwsgierig en communiceerde druk met elkaar, maar niet echt met mij. Ik besefte dat de aliens me geen kwaad deden, misschien vertelde de elfjes me dat wel, ik wist het niet. Ik hoorde de muziek weer, en deed langzaam m’n ogen open. De kamer was een supernova van kleur, de lucht trilde en was vloeibaar zilver. Ik wilde weer terug en sloot m’n ogen. Ik was nog even terug, maar meer en meer weer in de kamer. Ik voelde tranen over m’n wangen rollen, zo onder de indruk van de schoonheid die ik zojuist zag en voelde.
Ik was weer terug. 7 minuten weggeweest, dat verbaasde me niet zo, ik had ondanks de intensiteit van de ervaring nog wel een soort tijdsbesef gehad. Ik moest lachen, hard. Ik was totaal ontspannen en nam even op wat ik vertelde. Mijn vriend maakte een foto van me waarop ik, by far, de meest hippie kop heb die ik ooit heb gehad
Totaal ontspannen, zo blij als een kind. Ik stuur een voice message naar vrienden en sluit deze af met de oprechtste ‘WAUWWW’ die ik ooit heb uitgesproken.Ik wilde absoluut weer.
Trip 3
D. hoefde niet nog eens, dus na een uurtje wachten prepareerde ik het hele circus nog een keertje. Deze keer met een dappere 50mg DMT. Ik nam me voor dieper in te halen en langer vast te houden. Ik had er alle vertrouwen in, ik realiseerde me weliswaar dat ik nog wel dieper zou kunnen, maar hoe anders kon het zijn? Boy, did i think wrong..
Al aan het einde van de eerste teug kwamen de effecten keihard op. De hele kamer ging weer tekeer op de gebruikelijke supernova manier, ik moest m’n best doen de 2e haal te nemen. Ook deze hield ik lang in, alles leek in stukjes te spatten. Ik weet niet hoe ik de laatste inhalatie heb gedaan, maar met de ogen inmiddels dicht lukte het me om ‘m binnen te houden. En.. ZAPPP!
Ik had absoluut geen idee wie ik was. Er was niets, helemaal niets. Het enige wat ik ervoer was puur wit licht en absolute, totale vrede. Kristalhelder en echter dan echter dan echt. Ik dacht niet, ik was er alleen.
Dit moment is extreem lastig om nu aan terug te denken, ik kan niet hard genoeg benadrukken dat woorden een magere beschrijving zijn van hoe dit was. Een poging: er was geen tijd, het was nooit en oneindig tegelijk. Ik leefde ontelbaar veel levens, beelden flitste voorbij met een onnavolgbare snelheid en ineens bekroop me een angstig gevoel. Was ik nou aan het trippen of was dit echt? Ik wist het niet meer. Het gevoel wat ik had was zo intens complex. Alle gevoelens die ik had en andere raasde door me heen. Ik was me niet bewust van een lichaam of iets dergelijks, ik was daar gewoon. Ik werd bang dat het nooit meer voorbij zou gaan, ik wist niet waar ik nou was en wie ik was, ik zakte dieper en dieper en was volstrekt in war.
De sfeer werd grimmiger, er waren veel donkere kleuren, vormen draaide in en uit elkaar op rare manieren en ik realiseerde me ineens dat dit een helse ervaring zou kunnen worden. Hels op een manier waar je je geen voorstelling bij kunt maken. Ik voelde m’n gezicht (ik denk dat het toen was) grimassen maken. Dit ging mis, Fuck..
Het ging niet mis, ik kon me ontspannen, gelukkig. En ineens waren daar de wolken weer, nu zag ik spiraalvormige gaten die openklapte als een waaier, met prachtige kleuren. Ik kan me hele stukken niet meer herinneren, maar het is me bijgebleven dat er wezens waren. Niet op de manier van een stel gezellig rondhobbelende kabouters, maar spontaan ontstaande piepende leuke wezentjes met een soort lange toetersnuitjes. Ze waren overal en nergens, leken soms samen 1 grotere variant te worden. Er hing een lekker positief sfeertje met al die snuiters.
Daar waren de aliens weer. Althans, ik kon niet zien of het nou weer die aliens van de vorige trip waren of eigenlijk een wezen wat een variatie was op de toeter elfjes. Het enige wat ik kon zien is dat ze niet zo groot waren, en met een groep van een stuk of 10. Ze begonnen met te pesten, te jennen en al snel waren ze all over me. Ze sloegen en trapten me, maar niet hard. Ik kon dit geheel weer zowel vanuit de 1e als de 3e persoon zien en ervaren. Het was niet heel fijn, ik voelde me, ik kan het niet anders omschrijven, gebruikt door ze. Als iets waar ze iets mee wonnen, heel raar. Ik kreeg er gelukkig wel iets voor terug…
Steeds vaker lieten ze me iets zien. De 4-dimensionale lucht leek open te scheuren waarna de spiraalvormige waaier weer openging en er ik in kon kijken. Wat ik daar zag is, sorry om het weer te noemen, met geen pen te beschrijven. Simpelweg niet mee te nemen naar deze wereld, volstrekt onmogelijk. Noem het een oneindige hoeveelheid energie, kleur en materie met een oneindige dichtheid. Noem het een wormhole of een andere dimensie. Ik wist het toen niet en nu zeker niet. Ik wist op dat moment wel dat ik er meer van wilde zien. Ik werd ernaartoe getrokken en een extreme hoeveelheid informatie kwam bij me binnen waar ik absoluut niks van snapte. Veel te veel, maar het voelde heerlijk. Het was zo mooi, zo eeuwig.
Dan waren daar ineens die vervelende wezentjes weer, er werd onderzoek in m’n hele lichaam gedaan, er was weer glas boven me. Weer een ongemakkelijk gevoel. Daar trok de lucht weer open en wooosshhhh, terug in de oneindige driehoek.
Dit ging maar door, ik snap totaal niet wat ik zie maar het is fantastisch. Mijn tripsitter D. registreert een prachtige glimlach op m’n gezicht terwijl ik nog weg ben. Ik heb de glimlach gevoeld, ergens.
Ik wilde verder het gat in. Af en toe kwam ik diep en gebeurde alles tegelijk, maar dan verwijderde het weer. Zo ging dat een hele tijd door, totdat ik me besefte dat ik hier langer wilde blijven, toen was het voorbij. Nog even waren daar de aliens met hun handen door m’n lijf, waarna ik mijn ogen opende.
Ik had nog steeds ontzettend sterke visuals. De kamer implodeerde langzaam naar een wat stabielere doch kleurrijke constructie. Ik ben even helemaal stil. Zo ongelooflijk overweldigd door wat ik net heb meegemaakt. Fucking insane. Hoe dan? Ik ben ook blij om weer terug te zijn, er zaten naast de intense schoonheid en gevoel van liefde ook echt een paar doodenge momenten in, met eeuwigheid, oneindigheid en loops.
Ik begin te vertellen aan D.. Ik kan geen woorden vinden, ik ben zo ongelooflijk flabbergasted. Dat dit kan! Hyper real en zo totaal onbegrijpelijk. Ik ben diep, diep, diep onder de indruk.
Nu, een dag later, ben ik dat nog steeds. Dit was heftig. Dit was met afstand de meest bijzondere ervaring uit mijn hele leven. Voorlopig hoef ik nog even niet nog een keer, maar ik ga zeker nog eens terug naar de ‘Wormholes in Wonderland’.
Wat betekent het?
Ik was overtuigd atheïst, ik ben nu absoluut een agnost. Het feit dat ik iets ervaar in een trip is voor mij geen bewijs dat het ook feitelijk zo is, maar de ervaring was zo intens en zo echt dat er toch wel ruimte is voor enig voorbehoud met betrekking tot snoeihard atheïsme.
Er is geen manier om iets te bewijzen in deze situatie, een persoon maakt alleen zelf zijn eigen reis mee. Het is geen experiment want met gelijke condities herhaald kan worden voor een peer-review. In feite is het ook niet relevant of het echt is, het staat hoe dan ook buiten je controle. Wat belangrijk is, is wat je doet met de ervaring. Tip: ga niet op een kratje in de stad vertellen over je alien-encounters.
Beter gebruik je het als manier om een completer mens te worden, gelukkiger en liever voor anderen. Ik werd vanochtend wakker met een fantastisch gevoel. Vrij opvallend, want zwaar onder de indruk van de DMT trips zijn D. en ik flink gaan bieren om ‘de scherpe randjes’ er even af te halen. We waren echt een beetje shaky na de trips. Enfin, dat resulteerde natuurlijk in een stevige kater. Beste die ik ooit gehad heb. Top kater, top dag en m’n gemoed niet stuk te krijgen. D. en ik hebben er maar een schrikkeldagje ingeplakt om de kosmische klok weer even gelijk te zetten met die van de normale wereld. ’s Middags een vuurtje aan in de tuin en heerlijk zitten nagenieten en praten.
Je kunt van zo’n ongelooflijke ervaring dingen meenemen die je ten goede veranderen, ongeacht of wat je meemaakte in enige relatie staat tot wat voor andere dimensie of wat dan ook. Je hoeft niet te geloven wat je ziet om ervan te leren. Mensen baseren hun gedrag constant op aannames, wensdenken en impulsen. We zijn (bijna) allemaal prima op de hoogte van feit dat er geen hogere machten in het spel zijn bij winst of verlies in spel of liefde, maar toch zijn we (bijna) allemaal weleens schuldig aan irrationeel gedrag of gedachten in een ijdele poging de toekomst te beïnvloeden. We doen dingen die we lekker vinden, waarvan we weten dat ze niet goed voor ons zijn. Allemaal irrationeel, maar intrinsiek menselijk gedrag op basis van het waarderen van een ervaring.
Van ervaring leer je. Dit was een ervaring, dit was mijn ervaring, niet meer en niet minder. Ik bekijk de wereld vandaag met andere ogen, alles lijkt nieuw. Ik geniet er gewoon maar even van. Wat een avontuur.. Ik ben zo blij en zo dankbaar dat ik leef.
HAL
(Ik moedig een ieder aan zichzelf en de wereld te ontdekken, dat kan met entheogene middelen maar ook op andere manieren. Als je zwaar onverwerkt leed met je meedraagt of genetische aanleg hebt voor mentale problemen laat drugs dan alsjeblieft liggen.)
Laatst bewerkt:
