Even voorstellen.

[Green]

Hey allemaal,
Ik ben nieuw hier dus ik dacht, laat ik mezelf of mijn "vriend verslaving" eens voorstellen.
Ik ben ongeveer 16jaar als ik begin met mijn ontdekkingstocht in de drugswereld. Trips,xtc,coke... het meeste passeerde mijn pad veeeeelvuldig... was leuk om in de weekends op uit te gaan. Dat deed ik dan ook elk weekend en zondagavond was het gedaan,terug de "normale" wereld in.
Tot op een dag (wanneer weet ik niet meer) ik een lijntje speed aangeboden kreeg... wat was dat!!!!! Dat wil ik morgen weer en graag overmorgen ook als het kan? Kon, want de man die mij dat lijntje aanbood had "toevallig" wel nog wat liggen en ipv zondag op bed al afkicken de maandag op te wachten,dacht ik dat een extra dagje wel nog kon. Zo geschiede... die dag werden er 2, vervolgens een week, yep,een maand... we zijn dan ineens 16jaar verder. Heel wat avonturen later ben ik een grote junk,dat realiseer ik mij goed en daar heb ik mij bij neergelegd.
Tot op een dag, mijn lichaam de grote hoeveelheden speed niet meer aan kon en besloot ermee te stoppen... verdere detailles ga ik jullie besparen. Eens terug in de wereld der levende laat ik mij opnemen en besluit te stoppen... en dat lukt! Ik leer mijn vrouw kennen, ik word verslaafd aan sporten (jaren ben ik bekeken als drugsjunk en nu ben ik een sportverslaafde... Wat wel iedereen goed en normaal vind blijkbaar ) 7 jaren gaan voorbij, clean! Het enige waar ik soms nog aan denk is dat ik het toch behoorlijk voor elkaar gekregen heb om na 16jaar dagelijks bergen speed op te snuiven toch 150km aant fietsen ben en straks de marathon loop. Maar eens verslaafd, altijd verslaafd... 4maand geleden besluiten mijn vrouw en ik uit elkaar te gaan (althans...mijn vrouw beslist,ik zeg ok das goed) direct komt bij mijn gehele familie die op de hoogte was van mijn drugsverslaving (vrienden van toen heb ik niet meer) de angst... hij zal toch niet weer... zelf ik denk,opletten!! Aanvankelijk gaat alles goed... Maar geleidelijk aan krijg ik het lastiger. Ik meld mij ziek op mijn werk en jaaa... na 1maand beslissen ze mij niet te houden,dus ook werk kwijt... en ja een eerste biertje na ongeveer 5jaar niks van alcohol meer gedronken te hebben, is weer geproefd. Ook weer eens een sigaretje gerookt na 3jaar gestopt te zijn en het vervolg laat zich raden... 2weken geleden een "vriend" van vroeger tegengekomen. Toch eens de vraag gesteld... en hoe is het met jou verder,hoe gaat het nog in de speed wereld... en voor ik het wist liep ik met bijna uitpuilende kikkerogen en knarstandent door de stad... dat was beetje in t'kort mijn levensverhaal, mijn verleden.
Dan het nu en de toekomst... hou ik korter hoor
Ik snuif nu weer 16dagen aan een stuk en besef als geen ander wat er aan het gebeuren is en wat ik er moet aan doen! Het uitvoeren word wat anders maar ik ben van plan te stoppen en weer te gaan werken.
Ik ben zelf heel Benieuwd hoe het zal verlopen.
Zo dat was het, het was leuk hier aan "gelijkgestemde" die niet zullen veroordelen mijn verhaal te kunnen doen.

 

[StimsalaBanne]

Heftige "samenvatting" van je verleden.

Tot op een dag, mijn lichaam de grote hoeveelheden speed niet meer aan kon en besloot ermee te stoppen... verdere detailles ga ik jullie besparen.

Hier ben ik juist benieuwd naar. Wat gebeurde er? (Indien je het niet wilt delen, geen probleem natuurlijk)

Ik snap dat als je na zo lange tijd clean zijn toch weer begint, dat je motivatie ongeveer 0 zal zijn om opnieuw te stoppen. Zoals ik het lees (ziekmelden, baan kwijt, alcohol, roken tot uiteindelijk speed) was je er bijna al zo van overtuigt dat je zou falen, dat de teleurstelling van het eerste dat je faalde als een soort bevestiging zag..? Soort dominostenen reactie.

Misschien helpt het om die 7 jaar clean er tegenover te houden. Hoe gezond je je eventueel voelde bijvoorbeeld. Heel veel sterkte, en hulp zoeken is geen zwakte. Ook niet als je dat die 7 jaar wel zonder gedaan hebt.

 

[8️⃣6️⃣]

Heftig verhaal, je bent duidelijk een echte alles-of niets-er

En met dat laatste in het achterhoofd lijkt het dan toch beter om voor niets te gaan.

Anyway, succes!

 

[Green]

Hey SanneBanne,
Ja dat mag je zeker vragen en ik wil het ook beantwoorden. Het was 5maart,5dagen voor mijn 30ste verjaardag toen mijn vriendin (later vrouw en nu... inderdaad de ex) anders dan andere dagen tijdens de middag van haar werk thuis komt eten. zij opend de deur en roepb"hoi" ik weet nog heel goed (dat is dan ongeveer het laatste) dat ik boven de was stond op te hangen net mijn laatste dikke lijn naar binnen getrokken en contact had met mijn dealer dat mijn 20gr klaar lag dus daar word de junkie blij van natuurlijk! Ik hoor mijn vrouw "hoi" roepen en roep vrolijk "hoi" terug. Ze gaat zitten en eet een stuk fruit tot ze van boven ineens een doffe knal hoort. Ze roept mijn naam (green,greeeeeen.... fkes een grapje er tussen) maar krijgt geen antwoord. Als ze niets vermoedent toch komt kijken ziet ze mij op de grond liggen. Ze kijkt,roept, voelt... maar krijgt geen reactie. Zij draaide mij toen op mijn rug en keek of ik ademde. Dat deed ik niet en ze voelde ook geen hartslag mijn lippen liepen paars aan mijn gezicht grijzig en het wit van mijn ogen zag blauw. Zij heeft toen super cool en snel gehandeld en,aangezien ik dit hier nu zit te schrijven, dus mijn leven gered. Al bellend is zij via de telefoon bijgestaan door een SEA die vertelde wat en hoe ze moest reanimeren. Tot het ambulance personeel met de mug erbij en jawel door onze politie vrienden achrervolgt ook aankwamen. De ambulance broeders namen het van haar over en knokte verder weer leven in mij te krijgen na 4maal die elektrische schokken toe te dienen (ik kan niet op de naam komen maar je weet wel... al clear... ) riepen ze een heel zwakke harrslag gezien te hebben. Dan beginnen ze alles in te pakken en rijden naar het ziekenhuis. Daar krijg mijn familie te horen dat ik te lang zonder harrslag en rondpompemt bloed geweest ben nl 15min. Ze zeggen dat de eerste nacht bepalend zal zijn. Met ijszakken over mijn gehele lichaam houden ze mijn lichaamstemperatuur op 32gtaden om vitale organen te proberen reddden. De dokters zeggen dan dat mijn overlevingskansen volgens hen op 10% ligt daarvan ,zeggen ze er nog bij, is 7% dat het een kastplantje word. Met die 3 andere procenten word dus al nier veel rekening gehouden. 3dagen later besluiten ze mij uit de kunstmatige coma te halen en te kijken wat de hersenschade is. Buiten een 3tal dagen geen woord gezegt te hebben en daarna nog eens 4dagen om de minuut dezelfde vraag herhaalt te hebben want ik was het antwoord al vergeten, ben ik er weer bovenop gekomen
De eerste weken sliep ik 16u per dag en onthouden ik niks maar verder niks aan de hand. Het is mij ook altijd bijgebleven dat als ik op 5maart neerval en 90% kans is dat ik dit niet overleef dat mijn familie mij precies op mijn 30ste verjaardag had mogen begraven.
Zo,dat was het. Was voor mij ook minder moeilijk te vertellen dan de vragen die je mij verderop in je antwoord stelt... over de motivatie en de dominostenen! Dat is een heel lastige maar ik wil proberen hem hier later toch te beantwoorden.
Doei...

 

[Green]

Hey acht.zes
Je zegt precies hoe het is, ik ben een alles of niets er. Vroeger als puber stond dat heel leuk en stoer op mijn cv.
Ondertussen weet ik dat het mijn ondergang geworden is of zal worden.
Groetjes

 

[Green]

Ik heb het er eigenlijk niet bijgesteld dat de uiteindelijke oorzaak van mijn vallen een hartstilstand was (dat was mss makkelijk uit het verhaal te halen) maar daar kwam nog de volgende zin bij... al dan niet veroorzaakt door het nierfalen!
Mijn nieren zijn allebei gestopt mee werken en hebben dus mij andere vitale organen,in mijn geval mijn hart, laten vergiftigen. Daar komt het op neer. Het is nooit zo bevestigd geweest of die nieren er iets mee te maken had en. Ik moest in elk geval de eerste weken liteeeeeers water drinken.
Het is bij mij met het plassen nooit meer goed gekomen. Vooral s'ochtends plas ik moeilijk maar het ergste is... Waar menig man naast mij in urinoirs zowat de stenen uit de pot stond te pissen kwam ik al druppelend ver achter
Sinds ik nu weer snuif... 18de opeenvolgende dag... zit ik (Vooral weer smorgens) bijna te huilen van de pijn op de wc als ik plas. Ooeeeee... dat doet pijn hoor!!

 

[Casaan]

Ik heb het er eigenlijk niet bijgesteld dat de uiteindelijke oorzaak van mijn vallen een hartstilstand was (dat was mss makkelijk uit het verhaal te halen) maar daar kwam nog de volgende zin bij... al dan niet veroorzaakt door het nierfalen!
Mijn nieren zijn allebei gestopt mee werken en hebben dus mij andere vitale organen,in mijn geval mijn hart, laten vergiftigen. Daar komt het op neer. Het is nooit zo bevestigd geweest of die nieren er iets mee te maken had en. Ik moest in elk geval de eerste weken liteeeeeers water drinken.
Het is bij mij met het plassen nooit meer goed gekomen. Vooral s'ochtends plas ik moeilijk maar het ergste is... Waar menig man naast mij in urinoirs zowat de stenen uit de pot stond te pissen kwam ik al druppelend ver achter
Sinds ik nu weer snuif... 18de opeenvolgende dag... zit ik (Vooral weer smorgens) bijna te huilen van de pijn op de wc als ik plas. Ooeeeee... dat doet pijn hoor!!

Stoppen met plassen dus. Kan je verder gaan met snuiven.

 

[ToetjesMonster]

Neem zo spoedig mogelijk contact op met de kliniek! Als het je een eerste keer is gelukt om te stoppen na 16jaar intensief gebruik, dan kun je dat nu zeker weer. Sterkte kerel ik snap je terugval ook wel.. er gebeurt iets kuts in je leven en het begint heel onschuldig weer met een eerste biertje. Maandje verder ben je weer volle bak in gebruik, jammer maar helaas wel de waarheid.

 

[Green]

Stoppen met plassen dus. Kan je verder gaan met snuiven.

Hey Casaan,
Als je het zo zegt... of mss beter, als ik het zo lees, dan klinkt het inderdaad absurd!

 

[Roze Olifant]

Kerel, ik snap dat het moeilijk is maar ga echt zo snel mogelijk weer professionele hulp zoeken. Je hebt een hartstilstand gehad. De kans om dat te overleven zonder blijvende schade is zoals je zelf al zegt enorm klein, het is jou gelukt, maar de kans dat het een tweede keer minder florisant afloopt is groot. En als je zo’n extreme gebruiker bent geweest dan zul je nooit gematigd gebruiker kunnen zijn. Daar lijk je je gelukkig goed bewust van.

Ook lijkt het me dat je of altijd al gevoelig was voor hartklachten, of dat je dit in ieder geval nu sowieso bent door de enorme klap die je systeem heeft gehad. Dan is opnieuw dagelijks aan de pep gaan niets anders dan keihard spelen met je leven.

Je bent misschien een ‘alles of nietser’ maar helaas is dit geen keuze wanneer het gaat om ernstig hersenletsel. Er zijn een hoop toestanden tussen dood en leven in waarin je geen maanden of jaren wil verkeren. Al helemaal niet voor de mensen om je heen, die om jou geven.

Zoek steun, je bent er nu nog op tijd bij, alles is nog mogelijk. Sterkte!

 

[Green]

Neem zo spoedig mogelijk contact op met de kliniek! Als het je een eerste keer is gelukt om te stoppen na 16jaar intensief gebruik, dan kun je dat nu zeker weer. Sterkte kerel ik snap je terugval ook wel.. er gebeurt iets kuts in je leven en het begint heel onschuldig weer met een eerste biertje. Maandje verder ben je weer volle bak in gebruik, jammer maar helaas wel de waarheid.

Hoi Koffieboon,
Bedankt voor de reactie.
Ik ben eigenlijk helemaal niet van plan om mij op mijn 41ste (volgende maand 42) nog te gaan aanmelden bij een kliniek. Anderzijds ben ik er ook wel zeker van dat ik op eigen houtje zou kunnen stoppen als ik wil.
Maar daar zit het hem... als ik wil! Ik vind de band die ik met speed heb zo raar,Ik kan het niet omschrijven.( misschien een leuke nieuwe topic,omschrijf de band die je voelt met je verslaving) Ik heb mij altijd afgevraagd of andere zwaar verslaafden dat ook hebben...dat kan bijna niet anders.Ik heb de weekend-gebruikers, die mij raar vonden omdat ik niet stopte op zondag, altijd raar gevonden... enneuh... waarom stop je juist? Maar hoe komt het dat ik dat heb... ben ik iets te jong te snel,te veel gaan gebruiken of is het gewoon mijn lot, moest het zo??
Ik heb in elk geval 6dagen geleden aan mijzelf verplicht dat ik zondag ga beslissen wat de bedoeling is. Ga ik (na 21dagen onafgebroken gebruik) alle speed weggooien,mijn ijskast vullen voor een week en een week slapen en afkicken,dan opnieuw de "normale" wereld in,waar iedereen mij nog steeds ziet of kies ik er voor toch langer door te gaan op die manier, met alle gevolgen van dien. Ik weet het niet.
Ps... Is 1 of meerdere van jullie ook dagelijks speed snuiver of zijn jullie weekend/gelegenheids gebruikers?? Als er dagelijks gebruikers zijn die zich geroepen voelen hun gevoel die ze met en over hun verslaving hebben, te delen met mij... welkom.
Misschien haal ik uit jullie verhaal bepaalde punten die mij helpen mijn gevoel beter te kunnen omschrijven en begrijpen.

 

[8️⃣6️⃣]

@Green
Veruit de meesten hier zijn recreatieve speed gebruikers voor wie zelfs 1 keer per week te veel is. Dan zijn er nog een paar die elk weekend speed gebruiken en een enkeling die het meerdere keren per week pakt.

Dagelijkse speedgebruikers zie je hier ook wel eens langskomen maar die blijven eigenlijk nooit echt hangen op dit forum, als ik dat zo een beetje juist heb ingeschat.
edit;
Ik ken toch wel een paar dagelijkse gebruikers op dit forum die al lange tijd op het forum komen maar die ga ik niet noemen, die melden zich zelf maar als die daar behoefte aan hebben.

waarom stop je juist

Ik denk dat je je beter kan afvragen waarom je er continue mee doorgaat. Continue gebruiken brengt je in de problemen, terwijl occasional gebruik over het algemeen nauwelijks problemen oplevert.

 

[Green]

Kerel, ik snap dat het moeilijk is maar ga echt zo snel mogelijk weer professionele hulp zoeken. Je hebt een hartstilstand gehad. De kans om dat te overleven zonder blijvende schade is zoals je zelf al zegt enorm klein, het is jou gelukt, maar de kans dat het een tweede keer minder florisant afloopt is groot. En als je zo’n extreme gebruiker bent geweest dan zul je nooit gematigd gebruiker kunnen zijn. Daar lijk je je gelukkig goed bewust van.

Ook lijkt het me dat je of altijd al gevoelig was voor hartklachten, of dat je dit in ieder geval nu sowieso bent door de enorme klap die je systeem heeft gehad. Dan is opnieuw dagelijks aan de pep gaan spelen niets anders dan keihard spelen met je leven.

Je bent misschien een ‘alles of nietser’ maar helaas is dit geen keuze wanneer het gaat om ernstig hersenletsel. Er zijn een hoop toestanden tussen dood en leven in waarin je geen maanden of jaren wil verkeren. Al helemaal niet voor de mensen om je heen, die om jou geven.

Zoek steun, je bent er nu nog op tijd bij, alles is nog mogelijk. Sterkte!

Hoi Roze Olifant,
Ik heb voor mijn hartstilstand nooit klachten gehad en ik heb daarna meerdere test ondergaan ter opvolging en ook daaruit is gebleken dat mijn hart perfect inorde is. Dit is 100% zeker mijn lichaam geweest die letterlijk zei, dit kunnen we niet toelaten, dit gaan we niet langer pakken, er moet iets gebeuren en dan plof... uit! In de periode dat ik dan clean was leek ik mijn plezier gevonden te hebben in sporten. Ik ging hardlopen en daarna naar de triathlon,super sport is dat,heerlijk. In die periode heb ik meermaals inspanningstesten gedaan omdat ik toch tijdens de wedstrijden (net zoals in mijn drugs periode!) Tot het uiterste ging. Ter bevestiging voor mijzelf of alles wel goed ging met mijn hart. Altijd kreeg ik een perfecte uitslag. Helemaal niks aan de hand met mijn hart.
Ik realiseer mij inderdaad dat ik geen grenzen heb als het om speed gaat en dat ik nooit een gematigd gebruiker zal zijn. En ook dat het serieus kan misgaan bij zulk gebruik maar dat lijkt voor mij van ondergeschikt belang. Mijn vrouw is weg en ik kan niet stoppen met denken en de vreselijkste doemscenarios poppen constant in mijn hoofd. Zal ze dit.... zal ze dat.... wanneer... hoe... 24u per dag!! Ik schiet soms 3x per nacht wakker... denken,denken,denken... het lijkt of mijn gedachten mij aan het wegleiden zijn. Ergens anders proberen naar toe te trekken. Ik voel mij zwakker worden,vermageren (en ik was al geen dikke!) En in mijn hoofd komt voor het eerst weer sinds 7jaar het woordje speed naar boven. Ik vecht er dan wel nog tegen maar weet eigenlijk dan al dat het te laat is. Ik kan dit niet winnen. Snuiven,weer in mijn bekende,veilige wereld waar niks nog mijn hoofd in komt... en inderdaad, de verschrikkelijke gedachten die sinds mijn vrouw weg is gegaan nu 4maanden geleden, 24u per dag in mijn hoofd ronddwaalde zijn weg! Mijn medicijn werkt, het medicijn waar iedereen tegen is,bang voor is... werkt!! Ga naar de dokter en vraag anti-depressies word mij aanbevolen... Ik denk, NOOIT!! Ik heb inderdaad mijn familie die ik ondertussen al 3weken ontwijk op alle mogelijke manieren en ik heb mijn atletiekclub, waar de een na de ander vraagt waar ik ben en wat er is... omdat niemand mij zo mag zien. Ik tril,ik ga mijn gewicht niet vertellen maar er zijn de afgelopen 3 weken 4kg afgegaan op mijn al ranke marathonlichaam en ik heb niet meer de normale huidskleur, mijn gezicht ziet eigenlijk grijs. Maar mijn gedachten zijn weg. Ik zweef tussen 2 werelden en ik weet niet in welke ik precies thuis hoor. We zien wel...

 

[8️⃣6️⃣]

@Green
Sta jezelf nou eens gewoon toe dat je je klote voelt omdat je vrouw je heeft verlaten. Dat is een normaal proces en je komt er wel weer bovenop.

Je moet niet weglopen voor je gevoelens en al helemaal niet als die negatief zijn want anders kan je het nooit verwerken.

 

[ToetjesMonster]

Neem nou aub contact op met de kliniek, ik maak me echt zorgen om jouw situatie. Je zult ongetwijfeld veel mensen uit jouw omgeving die om je geven pijn gaan doen als jij de pijp uit gaat door je speedgebruik. Je wilt daarnaast toch niet herinnerd worden als die persoon die overleden is aan drugsgebruik. Dat is gewoon geen manier om te sterven.

Zoek aub hulp man, er zijn mensen die om je geven en die wil je dit niet aan doen..

 

[StimsalaBanne]

Ik ben een dagelijks speedgebruiker sinds een jaar, daarvoor weekend gebruiker. De vraag "waarom zou ik stoppen na het weekend" had ik ook toen ik begon met dagelijks gebruiken. Waarom zou ik mezelf dat ontnemen, ik voel me eindelijk goed sinds 30 jaar. Nou, inmiddels weet ik het antwoord; omdat je er langer van kunt genieten als je het bij soms kunt houden. Ik zit nog steeds wel in het "sprookje" omdat ik (nog) geen negatieve (negatievere dan ik me standaard voelde voordat ik speed ging gebruiken) effecten ervaar. Dat dat niet zo blijft is een feit, ik heb vooral geluk met mijn tolerantie die bij mij vooral op de lichamelijke effecten zit, en niet op de geestelijke. Ik word dus vooral heel high nog steeds, maar lichamelijke nadelen zoals het bloeddrukverhogende heb ik niet meer. Wel gebruik ik meer speed per dosis uiteraard en dat heeft uiteraard invloed op mijn gezondheid, of ik dat nu (al) merk of niet. Ik ben van binnen niet anders dan anderen dus weet dat verstandelijk ook wel.
Ik ga geen sprookjes vertellen dus ik zal dan ook toegeven dat stoppen voor mij (nog) geen wens/plan is. Ik denk dat als ik lichamelijk zo'n klap zal krijgen zoals jij had, dat ik dan wel zou (willen) stoppen voor altijd. Ik zeg "denk ik", omdat ik denk dat jij dat ook verwacht had van jezelf, zoals iedere gebruiker allicht.
Daarom vroeg ik ook naar wat er gebeurd was. Ik probeer mezelf te dwingen er over na te blijven denken. Ik wil niet zo'n verslaafde zijn die de drugs de schuld geeft op het moment dat het te laat is.

Ik ben aan het minderen (dosis verlagen, minder vaak op een dag) en dat lukt redelijk maar uiteindelijk zal ik wel weer moeten gaan verhogen zodra mijn tolerantie "bij" is.

Aan mij heb je feitelijk niet zoveel, het enige echt rotte ding aan mijn verslaving vind ik het gevoel dat ik krijg als ik zie dat mijn speed bijna op is. Ik ben geschrokken hoe heftig dat werd toen ik een keer ongepland zonder zat voor 2 dagen. That scared the shit out of me maar desondanks is speed mijn grote vriendje nog steeds, my saviour, mijn wondermiddel en mijn oogkleppen...

Kap als je kan.

 

[Casaan]

Hey Casaan,
Als je het zo zegt... of mss beter, als ik het zo lees, dan klinkt het inderdaad absurd!

Kap als je kan

Hier wil ik dus even aandacht op vestigen meneer Groen.
Maar voor ik dat doe, wat een openhartig verslag Sannebanne, en wat een strijd die je nu aan het voeren bent.
Je schetst een intiem beeld van jouw verslaving en wat het met je heeft gedaan. Hoe je er nu tegen strijdt. Tegelijkertijd lees ik in de manier waarop je schrijft een soort van berusting? Heb je vrede met je gebruik en wil je op een nivo komen dat je lichaam aan kan?

@Green lees je mee? Hoeveel controle heb jij? Kan je al weer pissen?

 

[StimsalaBanne]

en wat een strijd die je nu aan het voeren bent.

Dit is teveel eer. Ik ben niet aan het strijden. Ik zit inderdaad juist in die berusting. Acceptatie. En denk dat ik daar blijf zitten zolang ik geen "straf" krijg. Wat wie ook zegt.

 

[Casaan]

Dit is teveel eer. Ik ben niet aan het strijden. Ik zit inderdaad juist in die berusting. Acceptatie. En denk dat ik daar blijf zitten zolang ik geen "straf" krijg. Wat wie ook zegt.

Gossie

Dus jij bent gestopt met plassen? Metaforisch gezien?

 

[StimsalaBanne]

Ik heb twee keer een enorme blaasontsteking gehad met speed aan het begin. Auw. Ik denk (en hoop) dat pijn bij het plassen zoals TS aangeeft een "straf" zal zijn die me laat stoppen.

 

[Rebell]

Hi Green,

Heftig verhaal dat als je alleen bent jezelf de vernielingen in wilt helpen.
Mensen hier roepen meteen 'kliniek kliniek kliniek' dat sfeertje hangt hier nou eenmaal.
Maar dit is duidelijk iets wat een kliniek niet kan oplossen maar alleen jijzelf.
Want al zal je dat doen en kom je weer terug blijf je in het zelfde gedragspatroon hangen.
Nu je net weer uit een relatie komt van 7 jaar is het makkelijker om weer een relatie aan te gaan met iemand anders.
Hoe langer je alleen blijft hoe moeilijker het word.
Beetje daten op Tinder of Blendr misschien een optie? Een beetje in de buurtkroegjes contact maken? Ik noem maar wat.
Alleen zijn blijkt dus niet jou ding te zijn.

Probeer iig je idee om de koelkast te vullen en niet meer te snuiven en probeer dus iemand te vinden die dus in jou ogen het leven dragelijker kan maken.

Succes!

 

[Roze Olifant]

Hi Green,

Heftig verhaal dat als je alleen bent jezelf de vernielingen in wilt helpen.
Mensen hier roepen meteen 'kliniek kliniek kliniek' dat sfeertje hangt hier nou eenmaal.
Maar dit is duidelijk iets wat een kliniek niet kan oplossen maar alleen jijzelf.
Want al zal je dat doen en kom je weer terug blijf je in het zelfde gedragspatroon hangen.
Nu je net weer uit een relatie komt van 7 jaar is het makkelijker om weer een relatie aan te gaan met iemand anders.
Hoe langer je alleen blijft hoe moeilijker het word.
Beetje daten op Tinder of Blendr misschien een optie? Een beetje in de buurtkroegjes contact maken? Ik noem maar wat.
Alleen zijn blijkt dus niet jou ding te zijn.

Probeer iig je idee om de koelkast te vullen en niet meer te snuiven en probeer dus iemand te vinden die dus in jou ogen het leven dragelijker kan maken.

Succes!

Lol overdrijven is ook weer een kunst Rebelleke, letterlijk één van bovenstaande personen heeft het over een kliniek. Professionele hulp hoeft nog niet meteen een kliniek te zijn.

En persoonlijk mis ik de logica ook even in ‘nu je net uit een relatie komt van 7 jaar is het makkelijker om weer een relatie aan te gaan met iemand anders.’ Makkelijker? Na zo’n lange tijd? Dat lijkt mij sterk.

Of TS de leegte wat wil opvullen met (online) daten is natuurlijk aan hem, maar vind het met de manier waarop je het brengt nogal een vreemd advies. ‘Besteed geen piek aan een kliniek. Gebruik minder, neem Tinder!’

 

[ToetjesMonster]

@SanneBanne Erg heftig om je verhaal te lezen.

@Rebell De beste man kan in deze situatie het best professionele hulp gebruiken, hoe je het wendt of keert. Hij gebruikt dagelijks speed, aan een stuk door. Wat wil je? Dat hij tussen zes plankjes eindigt? Ik weet niet of jij beseft wat zo'n speed habit met je doet, maar dat takelt je gewoon keihard af.

 

[Rebell]

En persoonlijk mis ik de logica ook even in ‘nu je net uit een relatie komt van 7 jaar is het makkelijker om weer een relatie aan te gaan met iemand anders.’ Makkelijker? Na zo’n lange tijd? Dat lijkt mij sterk.

Dat is echt zo! De gewenning om met iemand samen te zijn die energie draag je ook met je mee.
Ik ben vaak ook van relatie op relatie gegaan heel lang. Ik zie dat ook bij mensen om mij heen jaren lang geen relatie en ineen hebben ze er een en daarna blijven ze in die vibe daarna en gaan zij ook van relatie op relatie.

Ja hulp zoeken is niet voor iedereen weg gelegd.
Dat merk je ook duidelijk aan zijn verhaal.
Hij geeft het nog zelf aan!
Ik lees dat heel veel terug ook hierboven over klinieken en hulp zoeken.
Zie dat meer als laatste redmiddel of van die bepaalde personen die niks zelf kunnen en alles via instellingen moeten doen anders redden ze het niet.
Het is duidelijk dat TS iets aan zichzelf moet veranderen.
Afspreken via zo een app werkt wel! Ik vond het eerst ook maar niks, maar je ontmoet wel mensen zo die ook op zoek zijn daarnaast gaf ik ook meerdere voorbeelden.
Blijkbaar heeft hij iemand nodig dus de voorbeelden die ik noemde zijn zo gek nog niet!

 

[Rebell]

@SanneBanne niet verwacht zo als ik dingen van je las, succes!

 

[ToetjesMonster]

Het is duidelijk dat TS iets aan zichzelf moet veranderen.

Goh, dit is het grondbeginsel voordat je uberhaupt naar professionele hulp grijpt.

Waar een wil is, is een weg.

 

[Mindless]

Ik ben vaak ook van relatie op relatie gegaan heel lang. Ik zie dat ook bij mensen om mij heen jaren lang geen relatie en ineen hebben ze er een en daarna blijven ze in die vibe daarna en gaan zij ook van relatie op relatie.

Eigenlijk net als een (drugs)verslaving.

 

[Rebell]

Eigenlijk net als een (drugs)verslaving.

Liefde is de mooiste drugs op aarde..

 

[Rebell]

Goh, dit is het grondbeginsel voordat je uberhaupt naar professionele hulp grijpt.

Ben het daar totaal niet mee eens. Die kliniek praatjes en dat soort dingen helpen de meeste mensen totaal niet.

Komen we weer op dat punt dat ze je in een kliniek gaan vertellen dat je ziek bent en dat je er niks aan kunt doen dat je verslaafd bent.

Ik geloof dat je het zelf moet doen!
En hulp zoeken bij mensen die gespecialiseerd zijn zogenaamd maar zelf nooit iets hebben gebruikt ben ik geen fan van.

 

[Mindless]

Liefde is de mooiste drugs op aarde..

En de meest kwetsbare.

 

[Green]

Hoi iedereen,
Wat een emotie en reactie brengt mijn levensverhaal teweeg
Eerst en vooral wil ik jullie bedanken voor jullie reacties en mogelijke oplossingen. Ik ga proberen nog op elk van jullie reacties te reageren want allemaal raken ze mij.
Maar ik lees dus heel zeker met jullie mee.
Ps: voor de bezorgde over mijn plasprobleem kan ik nog het volgende meedelen... Ik ben van een in het ongecontroleerd "Ik druppel maar wat in het rond" overgegaan naar "ik druppel in een mooi en net recht lijntje naar beneden!
... lijntje...
Ja ik kan ook gewoon hard lachen om mijn eigen problemen

 

[Green]

Ik ben een dagelijks speedgebruiker sinds een jaar, daarvoor weekend gebruiker. De vraag "waarom zou ik stoppen na het weekend" had ik ook toen ik begon met dagelijks gebruiken. Waarom zou ik mezelf dat ontnemen, ik voel me eindelijk goed sinds 30 jaar. Nou, inmiddels weet ik het antwoord; omdat je er langer van kunt genieten als je het bij soms kunt houden. Ik zit nog steeds wel in het "sprookje" omdat ik (nog) geen negatieve (negatievere dan ik me standaard voelde voordat ik speed ging gebruiken) effecten ervaar. Dat dat niet zo blijft is een feit, ik heb vooral geluk met mijn tolerantie die bij mij vooral op de lichamelijke effecten zit, en niet op de geestelijke. Ik word dus vooral heel high nog steeds, maar lichamelijke nadelen zoals het bloeddrukverhogende heb ik niet meer. Wel gebruik ik meer speed per dosis uiteraard en dat heeft uiteraard invloed op mijn gezondheid, of ik dat nu (al) merk of niet. Ik ben van binnen niet anders dan anderen dus weet dat verstandelijk ook wel.
Ik ga geen sprookjes vertellen dus ik zal dan ook toegeven dat stoppen voor mij (nog) geen wens/plan is. Ik denk dat als ik lichamelijk zo'n klap zal krijgen zoals jij had, dat ik dan wel zou (willen) stoppen voor altijd. Ik zeg "denk ik", omdat ik denk dat jij dat ook verwacht had van jezelf, zoals iedere gebruiker allicht.
Daarom vroeg ik ook naar wat er gebeurd was. Ik probeer mezelf te dwingen er over na te blijven denken. Ik wil niet zo'n verslaafde zijn die de drugs de schuld geeft op het moment dat het te laat is.

Ik ben aan het minderen (dosis verlagen, minder vaak op een dag) en dat lukt redelijk maar uiteindelijk zal ik wel weer moeten gaan verhogen zodra mijn tolerantie "bij" is.

Aan mij heb je feitelijk niet zoveel, het enige echt rotte ding aan mijn verslaving vind ik het gevoel dat ik krijg als ik zie dat mijn speed bijna op is. Ik ben geschrokken hoe heftig dat werd toen ik een keer ongepland zonder zat voor 2 dagen. That scared the shit out of me maar desondanks is speed mijn grote vriendje nog steeds, my saviour, mijn wondermiddel en mijn oogkleppen...

Kap als je kan.

Hey SanneBanne,
Eerst wil ik je bedanken voor je open reactie,heel mooi!
Wat minder leuk zal zijn te horen voor jou is dat ik tijdens het lezen van je bericht alleen maar "Ja zat te knikken" Dat betekent dat ik vind dat jouw verhaal heeeeeel sterk op dat van mij lijkt... en geloof mij, dit wil je niet!
Mag ik uit de zin 'Ik voel mij eindelijk goed sinds 30jaar" opmaken dat dat ook je leeftijd is of ongeveer is (zou ook kunnen dat je je al 30jaar niet goed voelde voor je begon te gebruiken ) laat dat nu ook juist de leeftijd zijn waar ik mijn eerste serieuse waarschuwing kreeg. Wat jou karakter heel sterk maakt (ik ken je niet maar denk híer wel een sterk karakter te herkennen) is je eerlijkheid tegenover je zelf... niet ontkennen maar gewoon zeggen wie je bent. Dit lijkt normaal voor vele maar dat is het niet.
Weet je hoeveel mensen ik ken(de) die evenveel snoven als mij maar hun zelf voor logen en vonden dat ze helemaal geen probleem hadden??!! Ik vond dat altijd heel raar die manier van jezelf beliegen.

Ik heb ook altijd heel positief over speed gedacht en gedaan. Zoals jij beschrijft hij was mijn vriend... zelf nu ik weer hervallen ben... Ik zal weer veel vrienden verliezen maar heb er zeker ook weer 1tje bij! Da's enerzijds mijn probleem geweest maar anderzijds ook mijn redding!! Ik zag heel veel verslaafden om me heen die depri werden omdat ze verslaafd waren. Bij elk nieuw lijntje dat ze binnen werkte zag je ze weer iets depressiever worden... dat heb je natuurlijk niet in de hand. Het maakt je omgaan met je verslaving een stuk lastiger. Ik bleef het leuk vinden. Ook bij mij viel die tolerantie goed mee. Ja tuurlijk ga je steeds wel iets meer gebruiken maar het goede gevoel is bij mij altijd gebleven. Ik had wel bij het opstaan een eerste grote hoeveelheid nodig om levend te worden. Ik snoof binnen het eerste uur van wakker zijn 1 volledige gram op... dan kon ik beginnen denken om iets te gaan doen. Hou dat voor jezelf goed bij SanneBanne, schrijf het desnoods elke dag ergens op dat je het weet. Het is,vond ik, belangrijker te weten wat je nodig hebt om je dag te kunnen beginnen dan wat je daarna nog allemaal binnen trekt. Zeker omdat je zegt iets te minderen,wat heeel goed is, maar probeer ook vooral niet te vermeerderen van de dosis die je nodig hebt om "klaar" te zijn iets te kunnen gaan doen.

En dan wil ook ik je iets proberen meegeven (Ja,ik vind het altijd erger voor een ander dat die verslaafd is dan voor mezelf!) Denk ook maar heel goed na wat je van "het leven" in het algemeen wilt of verwacht want ook jij gaat dat niet ongestraft kunnen blijven doen. Je bent, denk ik, op een cruciale leeftijd gekomen.

 

[Roze Olifant]

Soms vind ik het jammer dat ik niet net als op Facebook met een hartje kan reageren in plaats van dat er komt te staan ‘je vindt dit leuk’. Ik hoop dat mensen wiens reactie ik like omdat ik het een ontroerende / eerlijke / behulpzame reactie vind, doorhebben dat het dus niet echt een kwestie van leuk vinden is. <3 Het is goed dat er openheid kan zijn. Ook over de wat heftigere kwesties waar velen zelfs op een drugsforum een ‘mening’/oordeel over hebben.

@Rebell, ik ga je later (nu teveel werk) nog even PB’en met een reactie op het professionele hulpverhaal en de manier waarop je tegen liefde als copingstrategie aankijkt, ik vind het opzich interessant om verschillende visies te lezen maar moet even nadenken over hoe ik de mijne ga formuleren. Vind het misschien wat te off-topic (en daardoor wat ongepast) om daar hier uitgebreid over te discussiëren. Tenzij TS daar geen probleem mee heeft natuurlijk; ben in dat geval ook wel benieuwd naar zijn eigen kijk hierop.

 

[Green]

Ben ik eigenlijk "TS" ? En zo ja, waar staat het voor?
Ik zie dat steeds verschijnen.

 

[Green]

Soms vind ik het jammer dat ik niet net als op Facebook met een hartje kan reageren in plaats van dat er komt te staan ‘je vindt dit leuk’. Ik hoop dat mensen wiens reactie ik like omdat ik het een ontroerende / eerlijke / behulpzame reactie vind, doorhebben dat het dus niet echt een kwestie van leuk vinden is. <3 Het is goed dat er openheid kan zijn. Ook over de wat heftigere kwesties waar velen zelfs op een drugsforum een ‘mening’/oordeel over hebben.

@Rebell, ik ga je later (nu teveel werk) nog even PB’en met een reactie op het professionele hulpverhaal en de manier waarop je tegen liefde als copingstrategie aankijkt, ik vind het opzich interessant om verschillende visies te lezen maar moet even nadenken over hoe ik de mijne ga formuleren. Vind het misschien wat te off-topic (en daardoor wat ongepast) om daar hier uitgebreid over te discussiëren. Tenzij TS daar geen probleem mee heeft natuurlijk; ben in dat geval ook wel benieuwd naar zijn eigen kijk hierop.

Hoi Roze Olifant,
Leuk te horen dat je ook openstaat voor eerlijkheid over de problemen die spelen bij iemand.
Als je met "TS" mij bedoelt dan wil ik zeggen dat ik het juist leuk zou vinden als je je mening over het bericht van Rebel hier zou plaatsen zodra je tijd hebt.

 

[Green]

@Green
Sta jezelf nou eens gewoon toe dat je je klote voelt omdat je vrouw je heeft verlaten. Dat is een normaal proces en je komt er wel weer bovenop.

Je moet niet weglopen voor je gevoelens en al helemaal niet als die negatief zijn want anders kan je het nooit verwerken.

Maar dat is juist het probleem bij mij.
Ik heb sterk het gevoel dat mijn manier van omgaan,denken en verwerken van iets als de breuk met mijn vrouw helemaal anders is dan bij de meeste andere mensen. Het is natuurlijk zo dat ik haar mis, dat ik de thuis situatie met mijn kinderen zie veranderen en dat dat voor (binna) iedereen hetzelfde zal zijn. Maar daar houd het bij mij niet op... Ik begin te denken over elk mogelijk slecht scenario dat er te gebeuren komt in de toekomst. Ik kan het begrijpen en uiteindelijk loslaten in de toekomst dat ze van me weg is. Maar ik kan er niet mee omgaan om steeds de spookverhalen die door mijn hoofd dwalen los te laten... Ik heb geen "controle" meer over wat ze allemaal gaat doen,daar ligt het probleem bij mij... Ik ben de controle kwijt. Een heel slechte karaktereigenschap van mij!!! Daardoor ben ik gaan meelezen op haar fb. U uiteindelijk kwaad gereageert op iets wat geleid heeft tot "Een blokkering" vervolgens ook via whattsapp gezien dat ze paar keer laat op whattsapp gekeken heeft... opnieuw reageren en ook daar geblokkeerd nu. Ik vind het moeilijk om haar te zien "plezier" maken met andere, dingen zien doen die ik wel graag gedaan zou hebben... zo snel na de breuk! Tuurlijk wens ik haar diep in mijn hart alles toe wat zij zou willen.
Maar ik had mss ook eens het idee gehad dat ze mij een klein beetje mist... zijn al die jaren samen dan zo vergeten? Ben ik zo vergeten?
En als je de voorbije 4maanden tot 3x wakker schiet snachts met die gedachte... soms denk ik wel eens... (ok,Dit heb ik nog nooit eerder hardop gezegd,nu word het raar... ) het lijkt wel of er nog iemand bij mij is, in mij huist. Die mij steeds wil waarschuwen voor dingen die er niet zijn. Niet een slechter of kwader iemand maar een heel bang iemand!! Iemand die door die gedachten in mij los te laten het controlerende in mij te voeden.

Ik weet niet precies hoe het komt,maar ik kan dat gevoel heel moeilijk uitleggen. Ook nu denk ik eigenlijk "Nee dat is het ook niet,ik wis het" maar ik laat het staan mss zien jullie er toch iets in.

Kort samengevat... Ik heb het verdriet zoals iedereen verdriet heeft bij een scheiding maar ik heb daarmaast nog andere gedachten die heel moeilijk uit te leggen zijn en die zijn de oorzaak van de ellende die ik nu meemaak.

 

[Roze Olifant]

Hoi Roze Olifant,
Leuk te horen dat je ook openstaat voor eerlijkheid over de problemen die spelen bij iemand.
Als je met "TS" mij bedoelt dan wil ik zeggen dat ik het juist leuk zou vinden als je je mening over het bericht van Rebel hier zou plaatsen zodra je tijd hebt.

Ja ik bedoelde jou! Sorry, kan je natuurlijk gewoon bij je naam noemen, beetje een lui en onpersoonlijk automatisme van me. Ik zal later hier reageren dan!

 

[Green]

Hi Green,

Heftig verhaal dat als je alleen bent jezelf de vernielingen in wilt helpen.
Mensen hier roepen meteen 'kliniek kliniek kliniek' dat sfeertje hangt hier nou eenmaal.
Maar dit is duidelijk iets wat een kliniek niet kan oplossen maar alleen jijzelf.
Want al zal je dat doen en kom je weer terug blijf je in het zelfde gedragspatroon hangen.
Nu je net weer uit een relatie komt van 7 jaar is het makkelijker om weer een relatie aan te gaan met iemand anders.
Hoe langer je alleen blijft hoe moeilijker het word.
Beetje daten op Tinder of Blendr misschien een optie? Een beetje in de buurtkroegjes contact maken? Ik noem maar wat.
Alleen zijn blijkt dus niet jou ding te zijn.

Probeer iig je idee om de koelkast te vullen en niet meer te snuiven en probeer dus iemand te vinden die dus in jou ogen het leven dragelijker kan maken.

Succes!

Hoi Rebell,
Bedankt voor je reactie.
Ik heb het nog gehoord dat ik een bepaalde zelfvernietiginsmechanisme in mij heb die bij mij bij tegenslagen in gang word gebracht. Dus er zal wel iets van aan zijn.

Wat die andere relatie betreft,dat heb ik ondanks dat ik er zelf helemaal geen zin in had, ook gedacht en dus ook geprobeerd. Ik heb mij toen ingeschreven bij tinder onder de gedachten kan mss wel leuk worden, mijn beste foto's uit mijn telefoon gehaald en weg... Ik kreeg heel wat reacties (Wat dan wel eventjes goed was voor mijn zelfvertrouwen... Ik heb het nog hehe) maar steeds dacht ik wat doe ik nu... Ik doe mij helemaal voor alsof ik een gelukkig perfecte man ben en dat ben ik juist niet. De berichtjes bleven binnenkomen en ja al zeg ik het zelf... de dates kon ik gewoon uitkiezen... ok dat doe ik dan maar eens... afgesproken met iemand en dan... de dag ervoor afgezegd. Ik heb daar helemaal geen zin in. Ik heb het mijzelf kwalijk genomen dat ik... 1)mij ingeschreven hard op tinder 2)de mooiste foto's uitgezocht had 3)gereageerd had op iemand 4)afgesproken had 5)afgezegd had met die iemand... daarnaast voelde ik mij heel schuldig naar mijn vrouw, hoe durfde ik het in mijn hoofd halen dat de doen dacht.

Kortom gedachtes en gevoelens die een loopje met mij nemen.

Voor andere mensen werkt het wel,dat zie ik in mijn omgeving. Vele gaan uit elkaar en vele hebben na een half jaar iemand anders.

Ik ben blij dat ik dat niet heb, het laat mij voelen dat de afgelopen 13j met mijn vrouw echt waren, het gevoel dat het wel iets betekend heeft.

Ik zeg niet dat ik nooit iemand anders zal ontmoeten maar ik laat dat gewoon zijn gang gaan,liefde kan je volgens mij niet sturen... dat komt gewoon, das het mooie.

 

[Green]

Ja ik bedoelde jou! Sorry, kan je natuurlijk gewoon bij je naam noemen, beetje een lui en onpersoonlijk automatisme van me. Ik zal later hier reageren dan!

Geeft niks hoor,ik lees het hierboven nog.
Wat is de betekenis van TS?

 

[Casaan]

Maar dat is juist het probleem bij mij.
Ik heb sterk het gevoel dat mijn manier van omgaan,denken en verwerken van iets als de breuk met mijn vrouw helemaal anders is dan bij de meeste andere mensen. Het is natuurlijk zo dat ik haar mis, dat ik de thuis situatie met mijn kinderen zie veranderen en dat dat voor (binna) iedereen hetzelfde zal zijn. Maar daar houd het bij mij niet op... Ik begin te denken over elk mogelijk slecht scenario dat er te gebeuren komt in de toekomst. Ik kan het begrijpen en uiteindelijk loslaten in de toekomst dat ze van me weg is. Maar ik kan er niet mee omgaan om steeds de spookverhalen die door mijn hoofd dwalen los te laten... Ik heb geen "controle" meer over wat ze allemaal gaat doen,daar ligt het probleem bij mij... Ik ben de controle kwijt. Een heel slechte karaktereigenschap van mij!!! Daardoor ben ik gaan meelezen op haar fb. U uiteindelijk kwaad gereageert op iets wat geleid heeft tot "Een blokkering" vervolgens ook via whattsapp gezien dat ze paar keer laat op whattsapp gekeken heeft... opnieuw reageren en ook daar geblokkeerd nu. Ik vind het moeilijk om haar te zien "plezier" maken met andere, dingen zien doen die ik wel graag gedaan zou hebben... zo snel na de breuk! Tuurlijk wens ik haar diep in mijn hart alles toe wat zij zou willen.
Maar ik had mss ook eens het idee gehad dat ze mij een klein beetje mist... zijn al die jaren samen dan zo vergeten? Ben ik zo vergeten?
En als je de voorbije 4maanden tot 3x wakker schiet snachts met die gedachte... soms denk ik wel eens... (ok,Dit heb ik nog nooit eerder hardop gezegd,nu word het raar... ) het lijkt wel of er nog iemand bij mij is, in mij huist. Die mij steeds wil waarschuwen voor dingen die er niet zijn. Niet een slechter of kwader iemand maar een heel bang iemand!! Iemand die door die gedachten in mij los te laten het controlerende in mij te voeden.

Ik weet niet precies hoe het komt,maar ik kan dat gevoel heel moeilijk uitleggen. Ook nu denk ik eigenlijk "Nee dat is het ook niet,ik wis het" maar ik laat het staan mss zien jullie er toch iets in.

Kort samengevat... Ik heb het verdriet zoals iedereen verdriet heeft bij een scheiding maar ik heb daarmaast nog andere gedachten die heel moeilijk uit te leggen zijn en die zijn de oorzaak van de ellende die ik nu meemaak.

Godverdomme Groen, je raakt me in mijn hart met dit verhaal en stevig ook.
In dit verhaal zijn 4 partijen die jij op dit moment in deze volgorde hebt staan:
Speed, je ex, je kinderen, jijzelf.

Wat gaat er mis in dat rijtje?

PS. TS betekent hier topic starter