Whoohoo!
Tripreport Van Het Jaar!
Eerlijk gezegd had ik dat niet verwacht, er waren zoveel mooie tripreports dit jaar! Dat dan uitgerekend mijn report deze mooie prijs in de wacht heeft gesleept is een hele eer.
Ik wil iedereen bedanken voor het stemmen, en natuurlijk
@StimsalaBanne voor het organiseren van deze verkiezing.
Ik maak meteen van de gelegenheid gebruik om nog maar eens in te gaan op hetgeen
@Avīci hier terecht aankaart. En ik ga daarin natuurlijk weer eens veel te lang van stof zijn.
Het is inderdaad niet bepaald een voorbeeldfunctie geweest voor verantwoord gebruik van psychedelica. Voor mezelf is het in ieder geval leerzaam geweest, en mogelijk zien ook anderen zich door mijn verhaal gewaarschuwd. Denk als (redelijk) ervaren tripper niet te makkelijk dat je je tijdens een trip niet gek laat maken. Ook al is een bepaalde dosering al 10 keer prima verlopen, de 11e keer kan dezelfde dosering ineens vele malen sterker uitvallen. Wat er nu precies voor gezorgd heeft dat het deze keer zoveel heftiger uitviel zal altijd een raadsel blijven.
Ik ben wel iemand die bewust op zoek is naar zijn eigen grenzen. Dat kun je misschien als eufemisme voor onverantwoord drugsgebruik zien. Daar zal ik dan niet tegenin gaan, ieder heeft daar zijn of haar eigen kijk op. Maar zulke ervaringen zie ik wel als enorm waardevol. Natuurlijk niet tegen elke prijs, en natuurlijk was deze ervaring in Antwerpen de grens van het wenselijke ruimschoots gepasseerd. Het is lang goed gegaan, tot ik een keer flink struikelde.
Toch heeft juist deze ervaring een enorme impact op mij gehad in positieve zin. Ten eerste een enorm gevoel van dankbaarheid dat ik vandaag de dag nog altijd ervaar om het feit dat ik dit heb mogen meemaken. Het is een gebeurtenis geweest die zo groots en zo bizar was dat ik het nooit heb kunnen dromen en er nooit van heb durven dromen.
Op dit moment zit ik in een enorme kutsituatie. Een heleboel zaken die ik had opgebouwd zie ik als een kaartenhuis in elkaar vallen. Psychisch zit ik enorm in de knoop. Ik herken mezelf niet meer, heb nergens meer energie voor, en ik ben de laatste weken ook echt bang geweest mezelf iets ernstigs aan te doen. Mijn werk ben ik kwijt, de opleiding waar ik pasgeleden mee ben begonnen kan ik opgeven, financiële problemen houden me dagelijks bezig, ik heb niet eens meer de energie om naar werk te zoeken en zou een baan op dit moment mentaal niet eens aankunnen. De ervaring in Antwerpen helpt me de problemen waar ik nu in zit enigszins te relativeren. Ik kan nog zoveel kwijtraken in mijn leven, deze ervaring neemt niemand mij af. Het heeft me in ieder geval geleerd meer waardering te hebben voor wat mij overkomt. Zeker in deze tijd is het makkelijk in een verongelijkte houding te vallen waarin ik mijn huidige situatie en de wereld om mij heen vervloek om de ellende waar ik nu inzit terwijl ik dat toch niet verdiend heb en ik altijd het beste met iedereen voorheb.
Het heeft me ook geholpen beter te zien wat waardevol is in mijn leven. Spullen verrijken mijn leven niet. In eerste instantie ben ik blij met iets nieuws, daarna staat het in de weg en levert het eerder ongemak op. Maar bovenal leidt het af van de waardevolle zaken in het leven. Teveel tijd verspilde ik met veel teveel werken en het trachten mijn eigenwaarde op te krikken door in mijn vrije tijd bezig te zijn met zoveel mogelijk dingen die achteraf toch eigenlijk helemaal niet zo belangrijk waren. Mijn eigenwaarde mat ik af aan hoe productief ik was en aan hoeveel uren per week ik 'nuttig' bezig was. Ik hield veel te weinig tijd over om met vrienden door te brengen, om nieuwe ervaringen op te doen, om dingen te doen die mij en de wereld echt iets opleveren. Teveel herinner ik me de afgelopen jaren tegen mensen te hebben gezegd: "Sorry, geen tijd, andere keer misschien". Terwijl ik in Antwerpen op de spoed lag herinner ik me ineens, als kreeg ik een helder moment, tegen de verpleegster te hebben gezegd: "Ah, vandaar dat ik nergens tijd voor heb!" Achteraf kan ik niet goed meer onder woorden brengen waardoor ik deze ingeving ineens zo helder binnenkreeg. Maar het is blijven hangen als iets abstracts, als een ervaring die opborrelt op de momenten waarop ik dat nodig heb.
Zo was deze trip doorspekt van abstracte metaforen die mij op specifieke momenten ineens weer te binnen kunnen schieten. Zo bijvoorbeeld ook het inzicht dat bezit maar bar weinig waarde vertegenwoordigt. Het moment in de trip waarop ik besefte dat mijn spullen waardeloos waren en ik zodoende mijn telefoon, portemonnee en schoenen van me af wierp - achteraf niet heel handig - is zo'n voorbeeld. Nadat ik mijn spullen had weggegooid ervaarde ik dat mijn lichaam volledig gehavend was. Mijn huid brokkelde af, mijn bloed vloeide, mijn botten braken als luciferhoutjes. Mijn spieren leverden geen kracht meer, en mijn lichaam was ook slechts een hulpmiddel dat op dat moment waardeloos was geworden. Ik gaf er toen ook niets meer om. Ik ervaarde het als een spirituele naaktheid en het werkte bevrijdend. Op het moment in mijn trip waarop ik mijn strijd bijna had voltooid, de puzzel bijna had opgelost, wist ik dat ik ook het allerlaatste restje van mijn lichaam moest opgeven om zo een volledige spirituele vrijheid te kunnen ervaren. Een heel klein spoortje twijfel weerhield me er toen van hier voor te kiezen. Ik heb toen gekozen voor leven boven dood, voor controle boven totaal controleverlies, voor vertrouwd boven onbekend. Inmiddels besef ik me dat ik de strijd niet opgaf toen ik op het ziekenhuisbed lag, maar al toen ik in de Waagnatie op een brancard lag.
Leven is vertrouwd, de dood is onbekend. Leven betekent het niet opgeven van een minimale vorm van controle. Op je lichaam moet je zuinig zijn, anders ga je dood. Maar andere zaken zijn een stuk minder essentieel. Hoeveel controle wil je hebben? Allemaal houden we ons bezig met zaken die er eigenlijk weinig toe doen - perfectionisme, zekerheid, werkethos, regelmaat, bezit, status - uit angst voor het onbekende, angst voor het verlies van controle, angst voor pijn, angst voor naaktheid. Niemand komt hier onder uit, allemaal maken we - naast goede - ook constant verkeerde keuzes. Controle opgeven is eng maar bevrijdend. Vrijheid en controle leveren een continue strijd met elkaar. In iedereen.
Ik gaf de strijd op een bepaald punt op, ja, ik wilde niet dood. Maar ik heb ervaren hoe het is om bijna alle controle op te geven. Bijna, nèt niet alle controle. En ik ervaarde hoe het is om bijna, nèt niet volledige spirituele vrijheid te voelen. Het werd me keihard ingewreven hoezeer deze twee grootheden een strijd met elkaar leveren, en dat om het één te bereiken, je een stukje van het ander moet opgeven.
Dat is denk ik de belangrijkste les die middels deze trip tot mij kwam. En dit is op dit moment - als ware deze trip profetisch - in de kwetsbare situatie waarin ik mij nu bevind onwaarschijnlijk waardevol. Problemen liggen hoog opgestapeld, maar ik voel dat ik er sterker uitkom. Spirituele groei gaat door, juist in moeilijke tijden.
Ben ik wel zo hard gestruikeld tijdens deze trip? De incidenten waarop ik niet zo trots ben zou ik graag terugdraaien, maar deze trip heeft me wel precies datgene geleerd wat ik nu hard nodig heb. Mijn respect voor psychedelica is hiermee gegroeid. Ik doseerde te hoog terwijl ik in mijn eentje naar een feest ging in een vreemde stad, ik was naïef en keek wel wat het mij bracht. Als een geduldig, vergevingsgezind en wijs leermeester heeft het mij veel meer geleerd dan ik van tevoren had kunnen bedenken.
Verdiend gewonnen.
