Spacey Ostrich
Experimenterende gebruiker
Wie: Spacey Ostrich (man/24/74kg/185cm)
Wat: circa 20mg 2C-B
Waar: bij een vriend thuis
Hoi allemaal, dit is mij tweede tripreport. Het is een redelijk lang verhaal geworden, maar hopelijk kunnen jullie je er doorheen worstelen.
Voorbereiding op de trip
Ik heb al enige ervaring met psychedelica, maar heb altijd wel redelijk makkelijke trips gehad. Deze trips waren eigenlijk ook altijd op truffels. Nu was het plan om, ter ere van @Fenrir’s verjaardag, met hem en Moby Dick, een vriend van ons, LSD te nemen. Ik had LSD al lang op mijn lijstje staan, dus ik was blij dat het eindelijk stond te gebeuren, zeker omdat ik nog nooit echt getript had met Fenrir en Moby Dick. We zouden ook twee tripsitters hebben die allebei aan de 2C-B zouden gaan, Swagalicious Q en My Little Pony.
Een paar dagen voordat het zover zou zijn werd ik echter door Fenrir gebeld: Moby Dick zag het gezien zijn situatie niet zitten om LSD te nemen. Wel wilde hij 2C-B doen, omdat dit korter duurt en makkelijker zou zijn dan LSD. Dit was in eerste instantie een beetje een tegenvaller, maar ik had 2C-B alleen nog maar op 10mg geprobeerd, dus het zou sowieso een nieuwe ervaring worden. Ik had er toch wel erg veel zin in.
De dag zelf
Ik werd wakker rond 04:00 uur. Ik had keelpijn, mijn neus zat dicht en ik voelde me ronduit belabberd. Ik heb toch nog wat verder geslapen en ben uiteindelijk om een uur of tien opgestaan. Ik voelde me nog steeds niet helemaal lekker, maar het ging wel beter dan eerder die ochtend. Ik wist niet zeker of dat ik wel mee zou doen op dit moment.
Ik ben onder de douche gesprongen, heb een licht ontbijtje naar binnen gewerkt en wat paracetamol ingenomen. Ik begon me wat beter te voelen, vooral ook omdat ik dit mentaal heel erg graag wilde. Ik had het erg jammer gevonden als ik op het laatste moment toch moest afhaken. Ik was wel erg blij dat het plan dus gewijzigd was en dat we aan de 2C-B zouden gaan. LSD had ik die dag zeker niet genomen, 2C-B was nog een optie.
Rond 14:00 uur was ik bij Moby Dick thuis, waar we zouden gaan trippen. Fenrir was er toen al, Swagalicious Q en My Little Pony zouden iets later komen. We hebben een beetje gepraat en wat jointjes gedraaid om ons voor te bereiden en rond 15:15 uur hebben we allemaal onze dosis ingenomen. We zaten volgens mij allemaal rond de 20mg, dus we verwachtten wel enigszins op één lijn te zitten die dag.
Toen we onze dosissen in hadden genomen zijn we eigenlijk vrijwel direct naar buiten gegaan om tijdens het wachten even een rondje door de stad te lopen. Op een gegeven moment kwamen we bij een speeltuintje in een park waar we geschommeld en gegraven hebben. Ik begon op dit punt langzaam het gevoel te krijgen dat er iets anders was. Ik was duidelijk off-baseline, maar er was nog niets concreets aan de hand. We hebben ondertussen de hele tijd geblowd om lekker ontspannen de trip in te gaan. Alleen Fenrir deed dit niet, maar hij blowt eigenlijk nooit omdat hij het erg vies vind en niet lekker gaat op de effecten ervan. Toen we uit-geschommeld en -gegraven waren liepen we weer richting Moby Dick’s studio. Ik dacht onderweg, rond 16:00 uur, dat het allemaal wel mee viel en dat er weinig aan de hand was. Ik was benieuwd hoever dit nog ging klimmen.
Toen we thuis waren was het denk ik een uur geleden dat we onze dosissen ingenomen hadden. Fenrir en Moby Dick hadden een luchtbed opgeblazen en hier maakte ik dankbaar gebruik van. Toen ik eenmaal op dat luchtbed zat merkte ik plots dat het perzische tapijt van Moby Dick helemaal aan het bewegen was. Alles was aan het golven en wiebelen. Ik ging op mijn rug liggen en keek naar het plafond, waar vrijwel direct allerlei patronen op verschenen. Ik was een beetje overweldigd door de plotselinge visuele intensiteit van de trip. Ik heb op mijn truffeltrips nog nooit zoveel visuele pracht en praal mogen aanschouwen met mijn ogen open. Het werd al snel duidelijk dat ik vrijwel de enige was die al zo hard ging, want de rest zat allemaal rustig op de bank te praten. Wellicht dat dit ook te maken had met de pillen, aangezien ik mijn eigen pillen mee had genomen. Fenrir, Moby Dick en My Little Pony hebben toen een beetje bijgepakt, Swagalicious Q en ik vonden het echter wel prima zo.
Niet veel later voelde mijn maag heel naar. Ik had een gevoel van een enorme honger en erge misselijkheid. Ik wist dus even niet goed wat ik moest doen, door de intensiteit van de trip kon ik niet heel coherent denken. Toen ik overeind kwam merkte ik dat ik over ging geven, dus ik ben snel naar de wasbak gelopen en heb daarin overgegeven. De wasbak bewoog alle kanten op en ik zag er allemaal rare patronen in. Het was een heel raar beeld toen mijn braaksel dit patroon verstoorde en gelijk een nieuw patroon vormde. Ik vond dit toen vooral erg vervelend voor de anderen, ik wilde hen niet uit hun goede vibe halen, maar ik had het toilet zeker niet gered. Gelukkig was ik vrij snel klaar, waarna ik me ook een stuk beter voelde. De rest kon het gelukkig goed aan, bij hen was er nog niet heel veel aan de hand. Alleen Swagalicious Q zat niet lang daarna ook flink te spacen. Wij twee waren echt weg, terwijl de rest zich voornamelijk ontspannen en giechelig leek te voelen. Zij hebben toen ook video’s van Felix Colgrave aangezet, wat zeker de moeite waard was. Ik vond de kleurrijke, bizarre video’s wel interessant maar vaak ook te intens. Ik kon er maar even naar kijken voordat ik me weer op iets anders moest richten om nog een beetje normaal te blijven. Fenrir ging toen thee zetten voor iedereen, dit was echt fantastisch. Ik hoefde echter geen thee, maar gewoon heet water. De smaaksensatie van de thee zou mij waarschijnlijk te veel zijn geworden, zelfs het hete water vond ik al erg smaakvol en echt heerlijk. Ik heb tijdens de trip eigenlijk ook niets anders meer gedronken dan telkens warm water.
Ik was weer op mijn luchtbed gekropen, waar ik mijn best deed om alles een beetje bij te houden. Ik had nog steeds last van een vervelende bodyload, die waarschijnlijk niet werd bevorderd door het feit dat ik me al niet zo lekker voelde van tevoren. Ik had het ook erg koud, waardoor ik me eigenlijk niet comfortabel voelde. Dit in combinatie met de intense visuals en het feit dat ik nauwelijks nog na kon denken maakte dat deze eerste piek niet bijzonder fijn was, maar wel interessant. Ik heb me toen toch wel een keer afgevraagd wat ik mezelf nu weer had aangedaan.
Ik ben op een gegeven moment ook een deken gaan halen en Moby Dick zette de verwarming wat hoger. Toen kreeg ik het langzaam wat warmer en begon ik mee steeds fijner te voelen. Ik denk dat we toen ongeveer op twee uur sinds inname zaten, maar ik had echt geen enkel tijdsbesef en ik snapte tijd ook gewoon niet. Swagalicious Q is iets later ook nog over zijn nek gegaan, hij leek het wel wat zwaarder te hebben dan ik een tijdje daarvoor. Ik had echt medelijden met hem, hij zag er echt miserabel uit. Gelukkig ging het hierna ook al snel wat beter met hem.
Het volgende dat me echt bijstaat is het moment waarop eigenlijk iedereen tegelijk plots behoorlijk hard ging. Swagalicious Q en ik zaten al een tijdje op dit niveau, maar ook wij voelden direct aan dat er iets was veranderd. Het was, zoals Moby Dick het verwoordde, alsof de kamer een kwartslag was gedraaid. Alles was in een keer anders, op een positieve manier. Iedereen zat er lekker in en we waren gewoon aan het genieten van de muziek. Mijn bodyload was ook veel minder zwaar, ik kon voor het eerst echt beginnen met volledig genieten van de trip. Hiervoor had ik het ook zeker naar mijn zin, maar ik voelde me gewoon niet zo comfortabel. Ik zat nog steeds op het luchtbed, wat echt als mijn eigen eilandje voelde. Ik zat namelijk lager dan de rest en mijn hoofd zat vaak ook net achter de leuning van de bank waar ik vaak met mijn hoofd tegenaan leunde als ik niet op mijn rug naar het plafond aan het staren was. De gezichten van de mensen om mij heen waren ook erg interessant om te bekijken. Ze leken wel geschilderd of getekend en soms hadden ze vier ogen en meerdere neuzen. Dit effect bleef gedurende de hele trip aanwezig en was erg gaaf, ook al maakte dit het nog moeilijker om een gesprek met iemand te volgen. Omdat ik naast Swagalicious Q zat heb ik voornamelijk met hem gepraat, maar vaak kon ik het eigenlijk helemaal niet volgen
Daar kwam nog bij dat hij ook moeite had met een coherent verhaal vertellen, dus ik was denk ik niet de enige die hem moeilijk kon volgen
Op een gegeven moment lag ik met mijn hoofd tegen de bank aan te staren naar de trui van Swagalicious Q. Deze had allemaal paarse spetters erop, maar door de 2C-B zag ik dat deze spetters allemaal verbonden waren. Dit was ook heel anders dan de visuals die ik gehad heb tijdens mijn truffeltrips. Waar de truffelvisuals altijd in beweging zijn en erg organisch aandoen, was het patroon dat ik op nu op de trui zag vrij statisch. Ik kon uitgebreid de tijd nemen om het te bekijken. Ook als ik mijn ogen bewoog bleef het patroon zoals het was, dit vond ik heel bijzonder. Het is erg moeilijk te beschrijven wat ik zag, maar het lijkt denk ik nog het meest op een soort Azteekse kunst. Het was weinig figuratief, op enkele soort van drakenhoofden na. Ik was helemaal hierin opgegaan toen Moby Dick vanuit mijn ooghoek mijn aandacht trok. Ik keek volgens hem heel verbaasd en een beetje geschrokken, maar dit kwam vooral omdat ik plots weer terugkwam in deze wereld. Ik snapte in het begin niet goed wat ik zag en wat ik normaal denk als ik Moby Dick zie. Is er wel iets standaards dat ik denk als ik iemand zie? Zijn er standaard associaties die ik maak? Ik wist het echt niet meer, maar dat maakte juist wel dat het een erg grappig moment was.
Ik ben toen weer een tijdje gaan liggen terwijl we naar Carbon Based Lifeforms aan het luisteren waren. Ik deed mijn ogen dicht en liet me meevaren op de muziek. Ik was me na een tijdje niet meer bewust van mijn lichaam en zweefde gewoon mee op de rivier van de muziek. Na een tijdje dwaalden mijn gedachten af naar een vriend van mij die iets meer dan een jaar geleden zelfmoord heeft gepleegd. In het begin voelde dit een beetje naar en wilde ik dit niet, maar ik liet het toch over me heenkomen. Ik heb geen zin om hier in dit report diep op in te gaan, maar ik toen ik hier uit kwam had ik het wel eindelijk een plekje gegeven. Ik voelde me ook wat lichter hierna. De rest van de groep heeft hier volgens mij niets van gemerkt, wat ik op dat moment wel prettig vond.
Toen Fenrir een tijdje later weer thee ging zetten ben ik met hem van plek geruild. Hij ging op het luchtbed liggen en ik ging op de bank zitten. Dit voelde voor mij meteen heel anders, ik zat niet meer op mijn eilandje en de ergste piek leek ook wel over. Ik kon de gesprekken toen wat beter volgen, hoewel ik zelf nog niet veel kon zeggen. Ik kon gewoon niet bedenken hoe ik op simpele vragen of opmerkingen moest reageren en dan lachte ik maar een beetje. Ik vond het allemaal wel erg leuk, maar ik kon het mentaal nog steeds niet helemaal bijhouden.
We hebben toen ook andere muziek opgezet, de Japanse band Kikagaku Moyo, wat meteen voor een luchtigere en warmere sfeer zorgde. Ik kreeg het ook fysiek echt wat warmer van deze muziek. Ik was toen ook eindelijk genoeg op aarde om weer een paar hijsjes van de constant rondgaande jointjes te nemen. Dit voegde nog een warme buzz toe die ook telkens weer even de visuals intenser maakte. Zo heb ik de trip nog wel een hele tijd kunnen rekken, totdat we rond 19:30 allemaal een heel eind uitgetript waren. Alleen toen ik mijn vriendin probeerde te appen merkte ik dat dit nog wat lastig ging, het toetsenbord was nog aan het dansen en ik voelde een grote afstand tussen mijn vingers op het scherm en het daadwerkelijke toetsenbordje. Dit heb ik wel vaker meegemaakt als ik aan het trippen was, en het blijft een grappige ervaring voor mij. Net alsof ik dan pas echt doorheb dat ik eigenlijk gewoon met mijn vingers op een plat stukje glas aan drukken ben.
Swagalicious Q en My Little Pony moesten rond 21:00 uur weer met de trein naar huis, dus toen bleven Fenrir, Moby Dick en ik over. We hebben toen nog even nagepraat over de trip, we waren er allemaal erg tevreden over. Ik heb toen ook nog kort verteld over mijn introspectieve momentje, wat ook wel fijn was. Het was goed dat ik dit even kwijt kon en dat zij hier gewoon rustig naar luisterden. Het was geen diep gesprek, maar dat was ook niet nodig, ik voelde dat het zo goed was. Moby Dick en ik zijn toen nog eten gaan halen en Fenrir ging naar huis. Na het eten ging ik moe maar voldaan naar huis, waar ik mijn vriendin nog de oren van de kop heb geluld over mijn ervaring. Gelukkig had ze zich hier al op voorbereid en luisterde ze geduldig. Ik heb heerlijk geslapen, ondanks de toch wel stevige hoodfpijn die op kwam zetten toen ik thuis was. Toen ik ’s ochtends wakker werd om 09:00 uur voelde ik me uitgerust en tevreden.
Het was een intense, leuke en uiteindelijk ook een beetje een helende ervaring geweest. Ik denk ook dat het perfect is geweest dat we aan de 2C-B zijn gegaan in plaats van de LSD. We gaan ook vast nog wel een keer LSD doen, maar voorlopig hoef ik nog niet opnieuw te trippen.
Sorry voor het lange en warrige verhaal, maar voor mij voelde de trip ook als een erg lang en warrig verhaal. Ik weet zeker dat ik dingen ben vergeten, maar ik heb geprobeerd om het zo gedetailleerd mogelijk op te schrijven. Als jullie vragen of opmerkingen hebben dan hoor ik dat graag @Fenrir heeft vast nog wel dingen toe te voegen, misschien zelfs wel in een eigen report?
memorabele quotes (ook hier kan Fenrir waarschijnlijk wel dingen toevoegen, gezien ik maar kleine delen van de trip echt iets van de groep meekreeg) :
Swaggalicious Q, volgens mij vlak na het overgeven: bad gaan is bijpakken.
Fenrir na het zien van een filmpje waar een meisje een slok bongwater vergeleek met slechte koffie: Douwe Egberts: kanker.
Wat: circa 20mg 2C-B
Waar: bij een vriend thuis
Hoi allemaal, dit is mij tweede tripreport. Het is een redelijk lang verhaal geworden, maar hopelijk kunnen jullie je er doorheen worstelen.
Voorbereiding op de trip
Ik heb al enige ervaring met psychedelica, maar heb altijd wel redelijk makkelijke trips gehad. Deze trips waren eigenlijk ook altijd op truffels. Nu was het plan om, ter ere van @Fenrir’s verjaardag, met hem en Moby Dick, een vriend van ons, LSD te nemen. Ik had LSD al lang op mijn lijstje staan, dus ik was blij dat het eindelijk stond te gebeuren, zeker omdat ik nog nooit echt getript had met Fenrir en Moby Dick. We zouden ook twee tripsitters hebben die allebei aan de 2C-B zouden gaan, Swagalicious Q en My Little Pony.
Een paar dagen voordat het zover zou zijn werd ik echter door Fenrir gebeld: Moby Dick zag het gezien zijn situatie niet zitten om LSD te nemen. Wel wilde hij 2C-B doen, omdat dit korter duurt en makkelijker zou zijn dan LSD. Dit was in eerste instantie een beetje een tegenvaller, maar ik had 2C-B alleen nog maar op 10mg geprobeerd, dus het zou sowieso een nieuwe ervaring worden. Ik had er toch wel erg veel zin in.
De dag zelf
Ik werd wakker rond 04:00 uur. Ik had keelpijn, mijn neus zat dicht en ik voelde me ronduit belabberd. Ik heb toch nog wat verder geslapen en ben uiteindelijk om een uur of tien opgestaan. Ik voelde me nog steeds niet helemaal lekker, maar het ging wel beter dan eerder die ochtend. Ik wist niet zeker of dat ik wel mee zou doen op dit moment.
Ik ben onder de douche gesprongen, heb een licht ontbijtje naar binnen gewerkt en wat paracetamol ingenomen. Ik begon me wat beter te voelen, vooral ook omdat ik dit mentaal heel erg graag wilde. Ik had het erg jammer gevonden als ik op het laatste moment toch moest afhaken. Ik was wel erg blij dat het plan dus gewijzigd was en dat we aan de 2C-B zouden gaan. LSD had ik die dag zeker niet genomen, 2C-B was nog een optie.
Rond 14:00 uur was ik bij Moby Dick thuis, waar we zouden gaan trippen. Fenrir was er toen al, Swagalicious Q en My Little Pony zouden iets later komen. We hebben een beetje gepraat en wat jointjes gedraaid om ons voor te bereiden en rond 15:15 uur hebben we allemaal onze dosis ingenomen. We zaten volgens mij allemaal rond de 20mg, dus we verwachtten wel enigszins op één lijn te zitten die dag.
Toen we onze dosissen in hadden genomen zijn we eigenlijk vrijwel direct naar buiten gegaan om tijdens het wachten even een rondje door de stad te lopen. Op een gegeven moment kwamen we bij een speeltuintje in een park waar we geschommeld en gegraven hebben. Ik begon op dit punt langzaam het gevoel te krijgen dat er iets anders was. Ik was duidelijk off-baseline, maar er was nog niets concreets aan de hand. We hebben ondertussen de hele tijd geblowd om lekker ontspannen de trip in te gaan. Alleen Fenrir deed dit niet, maar hij blowt eigenlijk nooit omdat hij het erg vies vind en niet lekker gaat op de effecten ervan. Toen we uit-geschommeld en -gegraven waren liepen we weer richting Moby Dick’s studio. Ik dacht onderweg, rond 16:00 uur, dat het allemaal wel mee viel en dat er weinig aan de hand was. Ik was benieuwd hoever dit nog ging klimmen.
Toen we thuis waren was het denk ik een uur geleden dat we onze dosissen ingenomen hadden. Fenrir en Moby Dick hadden een luchtbed opgeblazen en hier maakte ik dankbaar gebruik van. Toen ik eenmaal op dat luchtbed zat merkte ik plots dat het perzische tapijt van Moby Dick helemaal aan het bewegen was. Alles was aan het golven en wiebelen. Ik ging op mijn rug liggen en keek naar het plafond, waar vrijwel direct allerlei patronen op verschenen. Ik was een beetje overweldigd door de plotselinge visuele intensiteit van de trip. Ik heb op mijn truffeltrips nog nooit zoveel visuele pracht en praal mogen aanschouwen met mijn ogen open. Het werd al snel duidelijk dat ik vrijwel de enige was die al zo hard ging, want de rest zat allemaal rustig op de bank te praten. Wellicht dat dit ook te maken had met de pillen, aangezien ik mijn eigen pillen mee had genomen. Fenrir, Moby Dick en My Little Pony hebben toen een beetje bijgepakt, Swagalicious Q en ik vonden het echter wel prima zo.
Niet veel later voelde mijn maag heel naar. Ik had een gevoel van een enorme honger en erge misselijkheid. Ik wist dus even niet goed wat ik moest doen, door de intensiteit van de trip kon ik niet heel coherent denken. Toen ik overeind kwam merkte ik dat ik over ging geven, dus ik ben snel naar de wasbak gelopen en heb daarin overgegeven. De wasbak bewoog alle kanten op en ik zag er allemaal rare patronen in. Het was een heel raar beeld toen mijn braaksel dit patroon verstoorde en gelijk een nieuw patroon vormde. Ik vond dit toen vooral erg vervelend voor de anderen, ik wilde hen niet uit hun goede vibe halen, maar ik had het toilet zeker niet gered. Gelukkig was ik vrij snel klaar, waarna ik me ook een stuk beter voelde. De rest kon het gelukkig goed aan, bij hen was er nog niet heel veel aan de hand. Alleen Swagalicious Q zat niet lang daarna ook flink te spacen. Wij twee waren echt weg, terwijl de rest zich voornamelijk ontspannen en giechelig leek te voelen. Zij hebben toen ook video’s van Felix Colgrave aangezet, wat zeker de moeite waard was. Ik vond de kleurrijke, bizarre video’s wel interessant maar vaak ook te intens. Ik kon er maar even naar kijken voordat ik me weer op iets anders moest richten om nog een beetje normaal te blijven. Fenrir ging toen thee zetten voor iedereen, dit was echt fantastisch. Ik hoefde echter geen thee, maar gewoon heet water. De smaaksensatie van de thee zou mij waarschijnlijk te veel zijn geworden, zelfs het hete water vond ik al erg smaakvol en echt heerlijk. Ik heb tijdens de trip eigenlijk ook niets anders meer gedronken dan telkens warm water.
Ik was weer op mijn luchtbed gekropen, waar ik mijn best deed om alles een beetje bij te houden. Ik had nog steeds last van een vervelende bodyload, die waarschijnlijk niet werd bevorderd door het feit dat ik me al niet zo lekker voelde van tevoren. Ik had het ook erg koud, waardoor ik me eigenlijk niet comfortabel voelde. Dit in combinatie met de intense visuals en het feit dat ik nauwelijks nog na kon denken maakte dat deze eerste piek niet bijzonder fijn was, maar wel interessant. Ik heb me toen toch wel een keer afgevraagd wat ik mezelf nu weer had aangedaan.
Ik ben op een gegeven moment ook een deken gaan halen en Moby Dick zette de verwarming wat hoger. Toen kreeg ik het langzaam wat warmer en begon ik mee steeds fijner te voelen. Ik denk dat we toen ongeveer op twee uur sinds inname zaten, maar ik had echt geen enkel tijdsbesef en ik snapte tijd ook gewoon niet. Swagalicious Q is iets later ook nog over zijn nek gegaan, hij leek het wel wat zwaarder te hebben dan ik een tijdje daarvoor. Ik had echt medelijden met hem, hij zag er echt miserabel uit. Gelukkig ging het hierna ook al snel wat beter met hem.
Het volgende dat me echt bijstaat is het moment waarop eigenlijk iedereen tegelijk plots behoorlijk hard ging. Swagalicious Q en ik zaten al een tijdje op dit niveau, maar ook wij voelden direct aan dat er iets was veranderd. Het was, zoals Moby Dick het verwoordde, alsof de kamer een kwartslag was gedraaid. Alles was in een keer anders, op een positieve manier. Iedereen zat er lekker in en we waren gewoon aan het genieten van de muziek. Mijn bodyload was ook veel minder zwaar, ik kon voor het eerst echt beginnen met volledig genieten van de trip. Hiervoor had ik het ook zeker naar mijn zin, maar ik voelde me gewoon niet zo comfortabel. Ik zat nog steeds op het luchtbed, wat echt als mijn eigen eilandje voelde. Ik zat namelijk lager dan de rest en mijn hoofd zat vaak ook net achter de leuning van de bank waar ik vaak met mijn hoofd tegenaan leunde als ik niet op mijn rug naar het plafond aan het staren was. De gezichten van de mensen om mij heen waren ook erg interessant om te bekijken. Ze leken wel geschilderd of getekend en soms hadden ze vier ogen en meerdere neuzen. Dit effect bleef gedurende de hele trip aanwezig en was erg gaaf, ook al maakte dit het nog moeilijker om een gesprek met iemand te volgen. Omdat ik naast Swagalicious Q zat heb ik voornamelijk met hem gepraat, maar vaak kon ik het eigenlijk helemaal niet volgen
Daar kwam nog bij dat hij ook moeite had met een coherent verhaal vertellen, dus ik was denk ik niet de enige die hem moeilijk kon volgen Op een gegeven moment lag ik met mijn hoofd tegen de bank aan te staren naar de trui van Swagalicious Q. Deze had allemaal paarse spetters erop, maar door de 2C-B zag ik dat deze spetters allemaal verbonden waren. Dit was ook heel anders dan de visuals die ik gehad heb tijdens mijn truffeltrips. Waar de truffelvisuals altijd in beweging zijn en erg organisch aandoen, was het patroon dat ik op nu op de trui zag vrij statisch. Ik kon uitgebreid de tijd nemen om het te bekijken. Ook als ik mijn ogen bewoog bleef het patroon zoals het was, dit vond ik heel bijzonder. Het is erg moeilijk te beschrijven wat ik zag, maar het lijkt denk ik nog het meest op een soort Azteekse kunst. Het was weinig figuratief, op enkele soort van drakenhoofden na. Ik was helemaal hierin opgegaan toen Moby Dick vanuit mijn ooghoek mijn aandacht trok. Ik keek volgens hem heel verbaasd en een beetje geschrokken, maar dit kwam vooral omdat ik plots weer terugkwam in deze wereld. Ik snapte in het begin niet goed wat ik zag en wat ik normaal denk als ik Moby Dick zie. Is er wel iets standaards dat ik denk als ik iemand zie? Zijn er standaard associaties die ik maak? Ik wist het echt niet meer, maar dat maakte juist wel dat het een erg grappig moment was.
Ik ben toen weer een tijdje gaan liggen terwijl we naar Carbon Based Lifeforms aan het luisteren waren. Ik deed mijn ogen dicht en liet me meevaren op de muziek. Ik was me na een tijdje niet meer bewust van mijn lichaam en zweefde gewoon mee op de rivier van de muziek. Na een tijdje dwaalden mijn gedachten af naar een vriend van mij die iets meer dan een jaar geleden zelfmoord heeft gepleegd. In het begin voelde dit een beetje naar en wilde ik dit niet, maar ik liet het toch over me heenkomen. Ik heb geen zin om hier in dit report diep op in te gaan, maar ik toen ik hier uit kwam had ik het wel eindelijk een plekje gegeven. Ik voelde me ook wat lichter hierna. De rest van de groep heeft hier volgens mij niets van gemerkt, wat ik op dat moment wel prettig vond.
Toen Fenrir een tijdje later weer thee ging zetten ben ik met hem van plek geruild. Hij ging op het luchtbed liggen en ik ging op de bank zitten. Dit voelde voor mij meteen heel anders, ik zat niet meer op mijn eilandje en de ergste piek leek ook wel over. Ik kon de gesprekken toen wat beter volgen, hoewel ik zelf nog niet veel kon zeggen. Ik kon gewoon niet bedenken hoe ik op simpele vragen of opmerkingen moest reageren en dan lachte ik maar een beetje. Ik vond het allemaal wel erg leuk, maar ik kon het mentaal nog steeds niet helemaal bijhouden.
We hebben toen ook andere muziek opgezet, de Japanse band Kikagaku Moyo, wat meteen voor een luchtigere en warmere sfeer zorgde. Ik kreeg het ook fysiek echt wat warmer van deze muziek. Ik was toen ook eindelijk genoeg op aarde om weer een paar hijsjes van de constant rondgaande jointjes te nemen. Dit voegde nog een warme buzz toe die ook telkens weer even de visuals intenser maakte. Zo heb ik de trip nog wel een hele tijd kunnen rekken, totdat we rond 19:30 allemaal een heel eind uitgetript waren. Alleen toen ik mijn vriendin probeerde te appen merkte ik dat dit nog wat lastig ging, het toetsenbord was nog aan het dansen en ik voelde een grote afstand tussen mijn vingers op het scherm en het daadwerkelijke toetsenbordje. Dit heb ik wel vaker meegemaakt als ik aan het trippen was, en het blijft een grappige ervaring voor mij. Net alsof ik dan pas echt doorheb dat ik eigenlijk gewoon met mijn vingers op een plat stukje glas aan drukken ben.
Swagalicious Q en My Little Pony moesten rond 21:00 uur weer met de trein naar huis, dus toen bleven Fenrir, Moby Dick en ik over. We hebben toen nog even nagepraat over de trip, we waren er allemaal erg tevreden over. Ik heb toen ook nog kort verteld over mijn introspectieve momentje, wat ook wel fijn was. Het was goed dat ik dit even kwijt kon en dat zij hier gewoon rustig naar luisterden. Het was geen diep gesprek, maar dat was ook niet nodig, ik voelde dat het zo goed was. Moby Dick en ik zijn toen nog eten gaan halen en Fenrir ging naar huis. Na het eten ging ik moe maar voldaan naar huis, waar ik mijn vriendin nog de oren van de kop heb geluld over mijn ervaring. Gelukkig had ze zich hier al op voorbereid en luisterde ze geduldig. Ik heb heerlijk geslapen, ondanks de toch wel stevige hoodfpijn die op kwam zetten toen ik thuis was. Toen ik ’s ochtends wakker werd om 09:00 uur voelde ik me uitgerust en tevreden.
Het was een intense, leuke en uiteindelijk ook een beetje een helende ervaring geweest. Ik denk ook dat het perfect is geweest dat we aan de 2C-B zijn gegaan in plaats van de LSD. We gaan ook vast nog wel een keer LSD doen, maar voorlopig hoef ik nog niet opnieuw te trippen.
Sorry voor het lange en warrige verhaal, maar voor mij voelde de trip ook als een erg lang en warrig verhaal. Ik weet zeker dat ik dingen ben vergeten, maar ik heb geprobeerd om het zo gedetailleerd mogelijk op te schrijven. Als jullie vragen of opmerkingen hebben dan hoor ik dat graag
@Fenrir heeft vast nog wel dingen toe te voegen, misschien zelfs wel in een eigen report? memorabele quotes (ook hier kan Fenrir waarschijnlijk wel dingen toevoegen, gezien ik maar kleine delen van de trip echt iets van de groep meekreeg) :
Swaggalicious Q, volgens mij vlak na het overgeven: bad gaan is bijpakken.
Fenrir na het zien van een filmpje waar een meisje een slok bongwater vergeleek met slechte koffie: Douwe Egberts: kanker.
