Wie? – Ik alleen, vrouw, 30 jaar, 1.80m, ~67kg.
Wat? – Alice in Wonderland LSD 220 ug (volgens internet, werkelijke hoeveelheid onbekend), 3/4 zegel, dus +/- 165 ug.
Waar? – Thuis (appartement, ~85m2), afgesproken met SanneBanne om deze trip 'samen' te doen via Facebook Messenger.
Ervaring? – Psilocybine (paddo's en truffels), MDMA (XTC en kristallen), verder hier en daar wat uitprobeerseltjes maar niet de moeite waard om hier te noemen.
Wanneer? – 07/07/17
Stemming? – Prima, nieuwsgierig naar deze drug, toch wel de 'moeder van de psychedelica' als je 't mij vraagt!
Verwachting? – Ondanks er veel over gelezen te hebben wist ik niet zo goed wat ik verwachtte, omdat ik nooit eerder LSD had gebruikt. Ik was vooral erg benieuwd naar de verschillen tussen een LSD-trip en een psilocybine-trip.
Informatie vooraf: het heeft even geduurd voor ik me mentaal klaar voelde om aan dit report te beginnen. De LSD-ervaring heeft veel indruk op me gemaakt. En gek genoeg kan ik zelf niet zo goed plaatsen waarom dit nu precies zo indrukwekkend was. Ik heb namelijk totaal geen diepgaande trip gehad (dat zal uit dit report ook wel gaan blijken). Er is absoluut geen sprake geweest van diepere inzichten of gedachten, die ik van mijn truffelervaringen wel ken. Daar ben ik naar mijn idee niet eens aan toegekomen. Ik was vooral bezig met overleven, mijn hoofd boven water houden, want het was vooral visueel en auditief HEEL ERG INTENS. En niet perse op een mooie of leuke manier. Vandaar ook de titel van dit report. 'Zintuiglijke oorlog' komt nog het best in de buurt bij wat ik heb beleefd.
Ik was alleen in mijn appartement, maar zo heeft het dit keer totaal niet gevoeld. Deze trip heb ik samen beleefd met SanneBanne. We waren in dezelfde wereld, we hebben dezelfde chaos beleefd, ook al konden we elkaar misschien niet altijd even goed emotioneel bereiken omdat we allebei werden meegesleurd in de LSD-tornado, ik had steeds het gevoel dat ze ergens bij me in de buurt was. Of we elkaars trip positief hebben beïnvloed… dát denk ik niet, er zijn momenten geweest dat we elkaar misschien onbewust nog verder de diepte van de chaos hebben gesleurd. Maar toch doet dat niet af aan het feit dat ik deze trip nóóit alleen had willen doorstaan. Ook heeft het 'samen' trippen voor een totaal nieuwe ervaring gezorgd: telepathie. Ik ben een nuchter mensch en geloof eigenlijk helemaal niet dat telepathie bestaat. Om het dan toch zo sterk te ervaren was een erg interessante belevenis. Vandaar dat dit stukje ook toegevoegd is aan de titel van dit report.
Over de dosering: die was wel wat te royaal voor een eerste kennismaking. Ik dacht dat ik het wel kon hebben na mijn 15 gram truffeltrips, en gezien het feit dat ik over het algemeen liever wat te heftig trip dan te licht. Ik had achteraf gezien de waarschuwingen van de mods van dit forum ('onderschat het niet') wel wat serieuzer mogen nemen, want ondanks dat ik toen héél hard heb geroepen dat ik het zeker niet zou onderschatten heb ik dat uiteindelijk volgens mij indirect toch gedaan door die 3/4e zegel naar binnen te werken. De zegels werden verkocht als zijnde 220 mics p/s, ik weet dat de werkelijke waarde vaak een stuk lager ligt, maar gezien de ervaring die ik gehad heb van driekwart zegel denk ik wel dat het ook echt behoorlijk sterke zegels zijn geweest. Dit spul is niet voor mietjes, dat is me wel duidelijk geworden. De volgende keer (want ook al dacht ik in eerste instantie ‘dit doe ik niet meer’, ik heb al besloten dat er een herkansing zal komen, sterker nog, de nieuwe zegeltjes zijn al besteld) zal ik zéker een meer bescheiden dosering nemen. Als ik de enthousiaste verhalen hoor/lees van andere mensen die LSD gedaan hebben, dan was het in mijn geval denk ik niet wat het zou kunnen zijn.
T+0:00 (20.40 uur) – Klussen met LSD
Dat knippen van de zegel was nog best wel een priegelwerkje! Mijn fijne motoriek werd aardig op de proef gesteld. Raar idee dat zo'n minuscuul flutzegeltje zo'n groots effect gaat veroorzaken, dacht ik nog, zo moeilijk voor te stellen op de een of andere manier. Wel een erg makkelijke manier om een drug binnen te werken! Vooral vergeleken met truffels. Ik zette een jaren 80 dance mixje op opgesteld door Sanne, vrolijke muziek! (Dus daar kan het niet aan gelegen hebben…) Op exact dezelfde tijd legden we de zegel onder onze tong, ik vond het een héél klein beetje bitter smaken, misschien de inkt?
T+0:20 (21.00 uur) – T+0:40 (21.20 uur) – Opkomst?
Sanne stuurde dat ze 'm lichtjes voelde aankomen. Ik meende ook even wat te voelen, klamme handjes, maar kan net zo goed placebo zijn geweest. Had ik tijdens eerdere trips ook vaker, zo'n twijfelmoment/overbruggingsperiode, voel ik nu wel of niet iets? Ja, toch wel, nee, toch niet, ja, wel, nee, ja. Tien minuten later stuurde Sanne dat ze de bodyload voelde opkomen en dat haar zicht begon te wiebelen, bij mij ging het trager en was het nog niet echt merkbaar. Ik had gehoord dat de opkomst van LSD best snel zou zijn, maar vond het nog meevallen, het ging niet sneller dan truffels. Ik zat intussen wel echt te klungelen met die zegel, hij was zacht geworden en ging alle kanten op. Had ook honger gekregen inmiddels, had fruitjes klaargelegd, maar fruit vermengd met stukjes verlepte zegel leek me niet echt een succes. Rond 21.20 uur kreeg ik het een beetje koud ondanks het feit dat het driemiljoen graden was in mijn woonkamer, dit ken ik van truffels en is vaak wel een teken van het begin van de trip. Ben onder een dekentje gaan liggen. Ik begon rond deze tijd ook wel echt subtiel wat te voelen: een combi van een beetje koud, beetje bodyload, beetje honger, en beetje scherper zicht. En héél lichte visuals als ik naar m'n gordijnen keek. De lijntjes kronkelden een beetje. Ik vond de opkomst al met al subtieler dan die van psilo. Geen misselijkheid, heerlijk!
T+0:50 (21.30 uur) – Holy shit
De visuals en bodyload namen toe. In snel tempo! Rond 21.35 uur stuurde ik mijn eerste 'Holy shit' naar Sanne (er zouden er nog velen gaan volgen, zou later blijken), het werd al vrij snel behoorlijk intens. Het beeld van mijn telefoon zag er niet meer normaal uit en ik zag overal in mijn kamer felle visuals verschijnen. Meteen dacht ik: dit is iets heel anders dan psilocybine. Ik snap nu ook waarom mensen zo lastig kunnen beschrijven wát dan precies het verschil is, want het zijn beide tripmiddelen maar het gevoel van LSD is gewoon anders. Wakkerder, helderder. Maar ook feller. Op dit moment werden onze gesprekken ook minder logisch, Sanne was een beetje aan het panieken over het gevoel van de zegel in haar keel (zie haar report), ik had op dit moment nog niet door hoe serieus dat was, dus toen zij vroeg 'Hoelang zegel al?' reageerde ik lekker empathisch (ahum) met 'Hoelang is een Chinees', waarop zij antwoordde '2 meter denk ik'… Het was op dit moment een uur geleden dat we de zegel gelegd hadden, zij heeft hem hierna eruit gehaald omdat ze – haar letterlijke woorden – dacht dat de zegel haar ging vermoorden, en ik heb hem even later doorgeslikt, nomnomnom. De achtergrond van het Facebook Messenger gesprek nam intussen alle kleuren van de regenboog aan.
T+1:05 (21.45 uur) – Visuals
Visuals, visuals, visuals! Met stijgende verbazing keek ik mijn kamer rond, die eigenlijk mijn kamer niet meer was. Nu schijn ik sowieso wel iemand te zijn die vooral visueel tript, eigenlijk bij alle trips die ik gehad heb in mijn leven ZAG ik vooral veel dingen, meer dan dat ik dingen hoorde of voelde. Mindfuck heb ik over het algemeen ook amper tot niet. Rond deze tijd stuurde ik ook al de tweede 'Holy' naar Sanne want de visuals waren nog steeds aan het toenemen! Het waren een soort neon-achtige fel witte rasters om voorwerpen heen, in mijn kamer maar ook buiten zag ik de contouren van ramen van huizen felwit oplichten en naar voren komen. Ze waren zo fel dat het pijn aan mijn ogen deed. Ook begon ik felblauw/witte figuren op mijn gordijnen te zien. Langzaam maar zeker werd mijn héle kamer overgenomen door visuals. Rond 21.52 uur stuurde ik weer een 'Holy shit', mijn brein dacht niet heel veel verder dan die uitspraak op dat moment. Ik had inmiddels wel door dat dit een heftig tripje ging worden. De visuals hadden een intensiteit die ik niet kende van truffels, ze waren veel feller, kunstmatiger, opdringeriger, schreeuweriger. Verblindend. Niet echt mooi. Eigenlijk waren ze gewoon lelijk. Maar op de één of andere manier paste de muziek die op stond wel goed bij ze.
Dit komt er echt heel erg bij in de buurt (plaatje met dank aan SanneBanne, ik heb het figuur gegoogled en zij heeft de kleuren aangepast aan mijn trip):
Die neon-randen waren dus behalve in de visuals zelf ook te zien als randen rond voorwerpen binnen en buiten.
T+1:20 (22.00 uur) – Heftigheid
Op dit moment stuurde Sanne 'Zal paracetamol helpen tegen de bodyload?'. Ik zei dat ik het niet zou uitproberen. Waarop zij stuurde: 'Nee? Omggggg pffffff'. Het ging dus niet zo lekker daar, maar ik kon er niet zo goed op reageren omdat mijn eigen trip in een soort stroomversnelling zat. Ik stuurde alleen wat random kreten, dingen zoals 'Woehieeeee', en 'Holy moly'. Sanne vroeg of het goed ging en ik antwoordde 'Ja hoor heel goed,' hoewel ik niet zo zeker was of ik de toenemende intensiteit wel zo prettig vond. Het werd steeds moeilijker om na te denken en om enig gevoel van mentale controle te behouden. Het was wel duidelijk dat dit aan de andere kant van het scherm ook zo was aangezien Sanne op een bepaald moment zei ‘Ik moet loslaten, even kijken of ik dat durf, als ik het niet overleef, ik hou van iedereen, moet jij maar effe doorgeven dan’, je zou zeggen dat hier een empathische reactie gewenst was, maar ik reageerde alleen maar met ‘Sodeju’, lekker asociaal weer, haha. Ik werd compleet overweldigd door visuals en de chaos begon toe te nemen, we waren hier echt allebei bezig de heftigheid te trotseren en er was weinig emotionele verbinding.
T+1:50 (22.30 uur) – Eén grote visual
Rond 22.30 uur stuurde ik ‘Wtf echt, één grote visual gewoon.’ Tien minuten later: ‘Ik heb hier echt geen woorden voor.’ Ik zag niets meer dan die blauw/witte neon visuals die overal waren, mijn kamer was verdwenen, ik zag zelfs geen contouren van meubels of muren meer. Ze hadden mijn hele gezichtsveld overgenomen, en er kwamen nu ook andere ‘dimensies’ van intensiteit bij: geluid en een gevoel van snelle beweging. De visuals begonnen metaalachtige harde geluiden te maken. De muziek zwol aan en werd oorverdovend heftig. Met daar dus dan die harde metaalgeluiden bovenuit. Daarbij had ik het gevoel dat ik opgeslokt werd en dat alles begon rond te draaien. In werkelijkheid lag ik gewoon op de bank maar ik voelde mezelf in het rond geslingerd worden, en het nam alleen maar toe. Op dit moment dacht ik: oké, ik heb deze shit onderschat.
T+2:20 (23.00 uur) – Extreme chaos, complete hysterie, draaikolk, bloed en vampieren
Ik werd steeds heftiger in het rond geslingerd, het begon te voelen als één grote wervelwind-achtige draaikolk (zo zag het er ook uit in mijn hoofd, ik zag constant alles voor me wat ik voelde) die steeds sneller draaide. Het ging sneller en harder dan alle achtbanen en kermisattracties die ik in mijn leven heb getrotseerd. Ik zat tot aan mijn kin in deze draaikolk en probeerde mijn hoofd boven water te houden. Er vloog ook allerlei puin mee in de draaikolk, stukken steen, stukken leven, stukken muziek.
Dit deel van de trip heeft het grootste deel van mijn LSD-ervaring en de herinnering eraan bepaald: EEN EN AL DRUKTE. Ik kreeg geen milliseconde rust, de muziek en metaalgeluiden gingen letterlijk ‘TAKKETAKTAKTAKTAKKETAKTAKTAKKETAKTAK’, ze sneden door mijn hoofd en pijnigden mijn oren, en alles draaide en was fel, en aarrggggh. Het was zo heftig en hysterisch dat ik het idee had dat ik niet meer kon ademen. Ik was ook niet meer goed in staat om me te uiten op Facebook, heb hier en daar een ‘whahahaha’ en ‘wauw’ en ‘dit is niet meer bij te houden’ uitgekraamd.
Sanne begon op dit moment ook dingen te zeggen die ik steeds minder begreep en die voor mij totaal willekeurig leken op dat moment (wat achteraf niet zo bleek te zijn, want ze bleek een vorm van synesthesie te ervaren waarbij ze constant woorden kon proeven), zoals ‘ik proef bloed’, ‘misschien toch een vampier’, ‘leuk is hetzelfde als drop, leuk smaakt als drop, het woord leuk, de gedachte leuk, smaakt allemaal naar drop’. Ik begon alle dingen die zij zei te zien, bloed, vampieren en drop, ze waren met mij in de draaikolk. Dit was verder niet beangstigend ofzo, alswel extreem verwarrend. Ik had zelfs geen tijd voor de emotie angst. Ik werd gewoon cónstant lastig gevallen door de harde geluiden, al die voorwerpen die in het rond draaiden en de hysterie van de draaikolk.
T+2:35 (23.15 uur) – Oorlog
Op dit moment werd me steeds meer duidelijk dat Sanne écht niet goed ging. Ze zei dat ze nooit meer LSD zou doen en stelde de vraag waarom ze geen XTC had gedaan, want dat was veel meer haar ding. Als ik nu ons Facebook-gesprek van dit moment teruglees is dat ook één trein van hectiek. Sanne had inmiddels een vriend gevraagd om in zijn koelkast te zoeken naar antipsychotica, ze vroeg of tramadol zou helpen tegen de trip, en zei ook dat ze XTC wilde pakken. Ze typte achter elke zin ‘hahahaha’ of ‘lol’ maar ik voelde dat het niet goed ging, en ik voelde me extreem machteloos. Ik kon niet helpen. Zelfs niet echt reageren. Ik kwam niet verder dan af en toe even te laten weten dat ik er nog was, maar enkel met loze kreten als ‘wauw’ en ‘whaha’ en ‘lol’ en ‘woeeehoeeee’ en ‘nondeju’. Ik moest moeite doen om niet te verzuipen in de hysterie. Ik wilde niet dat Sanne zich slecht voelde, maar ik werd opgeslokt door de LSD-tornado en die was onverbiddelijk. Er was een visuele en auditieve oorlog gaande rondom mij. De mate waarin ik rondgeslingerd werd, was zo heftig dat ik de hele tijd onrustig rechtop op de bank ging zitten, om vervolgens tegen mezelf te zeggen ‘nee, ga liggen, blijf liggen’. Ik begon op dit punt ineens te begrijpen waarom mensen gek kunnen worden onder invloed van drugs. Ik ken de trucs: controle loslaten, acceptatie etc., maar al accepteerde ik de situatie, er was geen moment stilte of ontspanning. Vooral die TAKTAKTAKTAKTAKTAKTAK-geluiden in combi met de draaikolkbewegingen maakten me gestoord. Dit ging zo maar door en door. Fel, druk, hysterisch en lelijk. Een veldslag. Een allesverpletterende wervelwind. Dat was de piek van deze LSD-trip. Niet wat ik ervan verwacht had op basis van alle enthousiaste verhalen…
Wat? – Alice in Wonderland LSD 220 ug (volgens internet, werkelijke hoeveelheid onbekend), 3/4 zegel, dus +/- 165 ug.
Waar? – Thuis (appartement, ~85m2), afgesproken met SanneBanne om deze trip 'samen' te doen via Facebook Messenger.
Ervaring? – Psilocybine (paddo's en truffels), MDMA (XTC en kristallen), verder hier en daar wat uitprobeerseltjes maar niet de moeite waard om hier te noemen.
Wanneer? – 07/07/17
Stemming? – Prima, nieuwsgierig naar deze drug, toch wel de 'moeder van de psychedelica' als je 't mij vraagt!
Verwachting? – Ondanks er veel over gelezen te hebben wist ik niet zo goed wat ik verwachtte, omdat ik nooit eerder LSD had gebruikt. Ik was vooral erg benieuwd naar de verschillen tussen een LSD-trip en een psilocybine-trip.
Informatie vooraf: het heeft even geduurd voor ik me mentaal klaar voelde om aan dit report te beginnen. De LSD-ervaring heeft veel indruk op me gemaakt. En gek genoeg kan ik zelf niet zo goed plaatsen waarom dit nu precies zo indrukwekkend was. Ik heb namelijk totaal geen diepgaande trip gehad (dat zal uit dit report ook wel gaan blijken). Er is absoluut geen sprake geweest van diepere inzichten of gedachten, die ik van mijn truffelervaringen wel ken. Daar ben ik naar mijn idee niet eens aan toegekomen. Ik was vooral bezig met overleven, mijn hoofd boven water houden, want het was vooral visueel en auditief HEEL ERG INTENS. En niet perse op een mooie of leuke manier. Vandaar ook de titel van dit report. 'Zintuiglijke oorlog' komt nog het best in de buurt bij wat ik heb beleefd.
Ik was alleen in mijn appartement, maar zo heeft het dit keer totaal niet gevoeld. Deze trip heb ik samen beleefd met SanneBanne. We waren in dezelfde wereld, we hebben dezelfde chaos beleefd, ook al konden we elkaar misschien niet altijd even goed emotioneel bereiken omdat we allebei werden meegesleurd in de LSD-tornado, ik had steeds het gevoel dat ze ergens bij me in de buurt was. Of we elkaars trip positief hebben beïnvloed… dát denk ik niet, er zijn momenten geweest dat we elkaar misschien onbewust nog verder de diepte van de chaos hebben gesleurd. Maar toch doet dat niet af aan het feit dat ik deze trip nóóit alleen had willen doorstaan. Ook heeft het 'samen' trippen voor een totaal nieuwe ervaring gezorgd: telepathie. Ik ben een nuchter mensch en geloof eigenlijk helemaal niet dat telepathie bestaat. Om het dan toch zo sterk te ervaren was een erg interessante belevenis. Vandaar dat dit stukje ook toegevoegd is aan de titel van dit report.
Over de dosering: die was wel wat te royaal voor een eerste kennismaking. Ik dacht dat ik het wel kon hebben na mijn 15 gram truffeltrips, en gezien het feit dat ik over het algemeen liever wat te heftig trip dan te licht. Ik had achteraf gezien de waarschuwingen van de mods van dit forum ('onderschat het niet') wel wat serieuzer mogen nemen, want ondanks dat ik toen héél hard heb geroepen dat ik het zeker niet zou onderschatten heb ik dat uiteindelijk volgens mij indirect toch gedaan door die 3/4e zegel naar binnen te werken. De zegels werden verkocht als zijnde 220 mics p/s, ik weet dat de werkelijke waarde vaak een stuk lager ligt, maar gezien de ervaring die ik gehad heb van driekwart zegel denk ik wel dat het ook echt behoorlijk sterke zegels zijn geweest. Dit spul is niet voor mietjes, dat is me wel duidelijk geworden. De volgende keer (want ook al dacht ik in eerste instantie ‘dit doe ik niet meer’, ik heb al besloten dat er een herkansing zal komen, sterker nog, de nieuwe zegeltjes zijn al besteld) zal ik zéker een meer bescheiden dosering nemen. Als ik de enthousiaste verhalen hoor/lees van andere mensen die LSD gedaan hebben, dan was het in mijn geval denk ik niet wat het zou kunnen zijn.
T+0:00 (20.40 uur) – Klussen met LSD
Dat knippen van de zegel was nog best wel een priegelwerkje! Mijn fijne motoriek werd aardig op de proef gesteld. Raar idee dat zo'n minuscuul flutzegeltje zo'n groots effect gaat veroorzaken, dacht ik nog, zo moeilijk voor te stellen op de een of andere manier. Wel een erg makkelijke manier om een drug binnen te werken! Vooral vergeleken met truffels. Ik zette een jaren 80 dance mixje op opgesteld door Sanne, vrolijke muziek! (Dus daar kan het niet aan gelegen hebben…) Op exact dezelfde tijd legden we de zegel onder onze tong, ik vond het een héél klein beetje bitter smaken, misschien de inkt?
T+0:20 (21.00 uur) – T+0:40 (21.20 uur) – Opkomst?
Sanne stuurde dat ze 'm lichtjes voelde aankomen. Ik meende ook even wat te voelen, klamme handjes, maar kan net zo goed placebo zijn geweest. Had ik tijdens eerdere trips ook vaker, zo'n twijfelmoment/overbruggingsperiode, voel ik nu wel of niet iets? Ja, toch wel, nee, toch niet, ja, wel, nee, ja. Tien minuten later stuurde Sanne dat ze de bodyload voelde opkomen en dat haar zicht begon te wiebelen, bij mij ging het trager en was het nog niet echt merkbaar. Ik had gehoord dat de opkomst van LSD best snel zou zijn, maar vond het nog meevallen, het ging niet sneller dan truffels. Ik zat intussen wel echt te klungelen met die zegel, hij was zacht geworden en ging alle kanten op. Had ook honger gekregen inmiddels, had fruitjes klaargelegd, maar fruit vermengd met stukjes verlepte zegel leek me niet echt een succes. Rond 21.20 uur kreeg ik het een beetje koud ondanks het feit dat het driemiljoen graden was in mijn woonkamer, dit ken ik van truffels en is vaak wel een teken van het begin van de trip. Ben onder een dekentje gaan liggen. Ik begon rond deze tijd ook wel echt subtiel wat te voelen: een combi van een beetje koud, beetje bodyload, beetje honger, en beetje scherper zicht. En héél lichte visuals als ik naar m'n gordijnen keek. De lijntjes kronkelden een beetje. Ik vond de opkomst al met al subtieler dan die van psilo. Geen misselijkheid, heerlijk!
T+0:50 (21.30 uur) – Holy shit
De visuals en bodyload namen toe. In snel tempo! Rond 21.35 uur stuurde ik mijn eerste 'Holy shit' naar Sanne (er zouden er nog velen gaan volgen, zou later blijken), het werd al vrij snel behoorlijk intens. Het beeld van mijn telefoon zag er niet meer normaal uit en ik zag overal in mijn kamer felle visuals verschijnen. Meteen dacht ik: dit is iets heel anders dan psilocybine. Ik snap nu ook waarom mensen zo lastig kunnen beschrijven wát dan precies het verschil is, want het zijn beide tripmiddelen maar het gevoel van LSD is gewoon anders. Wakkerder, helderder. Maar ook feller. Op dit moment werden onze gesprekken ook minder logisch, Sanne was een beetje aan het panieken over het gevoel van de zegel in haar keel (zie haar report), ik had op dit moment nog niet door hoe serieus dat was, dus toen zij vroeg 'Hoelang zegel al?' reageerde ik lekker empathisch (ahum) met 'Hoelang is een Chinees', waarop zij antwoordde '2 meter denk ik'… Het was op dit moment een uur geleden dat we de zegel gelegd hadden, zij heeft hem hierna eruit gehaald omdat ze – haar letterlijke woorden – dacht dat de zegel haar ging vermoorden, en ik heb hem even later doorgeslikt, nomnomnom. De achtergrond van het Facebook Messenger gesprek nam intussen alle kleuren van de regenboog aan.
T+1:05 (21.45 uur) – Visuals
Visuals, visuals, visuals! Met stijgende verbazing keek ik mijn kamer rond, die eigenlijk mijn kamer niet meer was. Nu schijn ik sowieso wel iemand te zijn die vooral visueel tript, eigenlijk bij alle trips die ik gehad heb in mijn leven ZAG ik vooral veel dingen, meer dan dat ik dingen hoorde of voelde. Mindfuck heb ik over het algemeen ook amper tot niet. Rond deze tijd stuurde ik ook al de tweede 'Holy' naar Sanne want de visuals waren nog steeds aan het toenemen! Het waren een soort neon-achtige fel witte rasters om voorwerpen heen, in mijn kamer maar ook buiten zag ik de contouren van ramen van huizen felwit oplichten en naar voren komen. Ze waren zo fel dat het pijn aan mijn ogen deed. Ook begon ik felblauw/witte figuren op mijn gordijnen te zien. Langzaam maar zeker werd mijn héle kamer overgenomen door visuals. Rond 21.52 uur stuurde ik weer een 'Holy shit', mijn brein dacht niet heel veel verder dan die uitspraak op dat moment. Ik had inmiddels wel door dat dit een heftig tripje ging worden. De visuals hadden een intensiteit die ik niet kende van truffels, ze waren veel feller, kunstmatiger, opdringeriger, schreeuweriger. Verblindend. Niet echt mooi. Eigenlijk waren ze gewoon lelijk. Maar op de één of andere manier paste de muziek die op stond wel goed bij ze.
Dit komt er echt heel erg bij in de buurt (plaatje met dank aan SanneBanne, ik heb het figuur gegoogled en zij heeft de kleuren aangepast aan mijn trip):
Die neon-randen waren dus behalve in de visuals zelf ook te zien als randen rond voorwerpen binnen en buiten.
T+1:20 (22.00 uur) – Heftigheid
Op dit moment stuurde Sanne 'Zal paracetamol helpen tegen de bodyload?'. Ik zei dat ik het niet zou uitproberen. Waarop zij stuurde: 'Nee? Omggggg pffffff'. Het ging dus niet zo lekker daar, maar ik kon er niet zo goed op reageren omdat mijn eigen trip in een soort stroomversnelling zat. Ik stuurde alleen wat random kreten, dingen zoals 'Woehieeeee', en 'Holy moly'. Sanne vroeg of het goed ging en ik antwoordde 'Ja hoor heel goed,' hoewel ik niet zo zeker was of ik de toenemende intensiteit wel zo prettig vond. Het werd steeds moeilijker om na te denken en om enig gevoel van mentale controle te behouden. Het was wel duidelijk dat dit aan de andere kant van het scherm ook zo was aangezien Sanne op een bepaald moment zei ‘Ik moet loslaten, even kijken of ik dat durf, als ik het niet overleef, ik hou van iedereen, moet jij maar effe doorgeven dan’, je zou zeggen dat hier een empathische reactie gewenst was, maar ik reageerde alleen maar met ‘Sodeju’, lekker asociaal weer, haha. Ik werd compleet overweldigd door visuals en de chaos begon toe te nemen, we waren hier echt allebei bezig de heftigheid te trotseren en er was weinig emotionele verbinding.
T+1:50 (22.30 uur) – Eén grote visual
Rond 22.30 uur stuurde ik ‘Wtf echt, één grote visual gewoon.’ Tien minuten later: ‘Ik heb hier echt geen woorden voor.’ Ik zag niets meer dan die blauw/witte neon visuals die overal waren, mijn kamer was verdwenen, ik zag zelfs geen contouren van meubels of muren meer. Ze hadden mijn hele gezichtsveld overgenomen, en er kwamen nu ook andere ‘dimensies’ van intensiteit bij: geluid en een gevoel van snelle beweging. De visuals begonnen metaalachtige harde geluiden te maken. De muziek zwol aan en werd oorverdovend heftig. Met daar dus dan die harde metaalgeluiden bovenuit. Daarbij had ik het gevoel dat ik opgeslokt werd en dat alles begon rond te draaien. In werkelijkheid lag ik gewoon op de bank maar ik voelde mezelf in het rond geslingerd worden, en het nam alleen maar toe. Op dit moment dacht ik: oké, ik heb deze shit onderschat.
T+2:20 (23.00 uur) – Extreme chaos, complete hysterie, draaikolk, bloed en vampieren
Ik werd steeds heftiger in het rond geslingerd, het begon te voelen als één grote wervelwind-achtige draaikolk (zo zag het er ook uit in mijn hoofd, ik zag constant alles voor me wat ik voelde) die steeds sneller draaide. Het ging sneller en harder dan alle achtbanen en kermisattracties die ik in mijn leven heb getrotseerd. Ik zat tot aan mijn kin in deze draaikolk en probeerde mijn hoofd boven water te houden. Er vloog ook allerlei puin mee in de draaikolk, stukken steen, stukken leven, stukken muziek.
Dit deel van de trip heeft het grootste deel van mijn LSD-ervaring en de herinnering eraan bepaald: EEN EN AL DRUKTE. Ik kreeg geen milliseconde rust, de muziek en metaalgeluiden gingen letterlijk ‘TAKKETAKTAKTAKTAKKETAKTAKTAKKETAKTAK’, ze sneden door mijn hoofd en pijnigden mijn oren, en alles draaide en was fel, en aarrggggh. Het was zo heftig en hysterisch dat ik het idee had dat ik niet meer kon ademen. Ik was ook niet meer goed in staat om me te uiten op Facebook, heb hier en daar een ‘whahahaha’ en ‘wauw’ en ‘dit is niet meer bij te houden’ uitgekraamd.
Sanne begon op dit moment ook dingen te zeggen die ik steeds minder begreep en die voor mij totaal willekeurig leken op dat moment (wat achteraf niet zo bleek te zijn, want ze bleek een vorm van synesthesie te ervaren waarbij ze constant woorden kon proeven), zoals ‘ik proef bloed’, ‘misschien toch een vampier’, ‘leuk is hetzelfde als drop, leuk smaakt als drop, het woord leuk, de gedachte leuk, smaakt allemaal naar drop’. Ik begon alle dingen die zij zei te zien, bloed, vampieren en drop, ze waren met mij in de draaikolk. Dit was verder niet beangstigend ofzo, alswel extreem verwarrend. Ik had zelfs geen tijd voor de emotie angst. Ik werd gewoon cónstant lastig gevallen door de harde geluiden, al die voorwerpen die in het rond draaiden en de hysterie van de draaikolk.
T+2:35 (23.15 uur) – Oorlog
Op dit moment werd me steeds meer duidelijk dat Sanne écht niet goed ging. Ze zei dat ze nooit meer LSD zou doen en stelde de vraag waarom ze geen XTC had gedaan, want dat was veel meer haar ding. Als ik nu ons Facebook-gesprek van dit moment teruglees is dat ook één trein van hectiek. Sanne had inmiddels een vriend gevraagd om in zijn koelkast te zoeken naar antipsychotica, ze vroeg of tramadol zou helpen tegen de trip, en zei ook dat ze XTC wilde pakken. Ze typte achter elke zin ‘hahahaha’ of ‘lol’ maar ik voelde dat het niet goed ging, en ik voelde me extreem machteloos. Ik kon niet helpen. Zelfs niet echt reageren. Ik kwam niet verder dan af en toe even te laten weten dat ik er nog was, maar enkel met loze kreten als ‘wauw’ en ‘whaha’ en ‘lol’ en ‘woeeehoeeee’ en ‘nondeju’. Ik moest moeite doen om niet te verzuipen in de hysterie. Ik wilde niet dat Sanne zich slecht voelde, maar ik werd opgeslokt door de LSD-tornado en die was onverbiddelijk. Er was een visuele en auditieve oorlog gaande rondom mij. De mate waarin ik rondgeslingerd werd, was zo heftig dat ik de hele tijd onrustig rechtop op de bank ging zitten, om vervolgens tegen mezelf te zeggen ‘nee, ga liggen, blijf liggen’. Ik begon op dit punt ineens te begrijpen waarom mensen gek kunnen worden onder invloed van drugs. Ik ken de trucs: controle loslaten, acceptatie etc., maar al accepteerde ik de situatie, er was geen moment stilte of ontspanning. Vooral die TAKTAKTAKTAKTAKTAKTAK-geluiden in combi met de draaikolkbewegingen maakten me gestoord. Dit ging zo maar door en door. Fel, druk, hysterisch en lelijk. Een veldslag. Een allesverpletterende wervelwind. Dat was de piek van deze LSD-trip. Niet wat ik ervan verwacht had op basis van alle enthousiaste verhalen…
Laatst bewerkt:
