Le Duc
Belezen gebruiker
Bij deze een uitgebreide pre-kersttrip op LSD, 24 december 2021.
Leestijd 25 minuten
Leestijd 25 minuten
T:-0:30 Vriendin X en ik gaan LSD doen vandaag. We wandelen een rondje en spreken met geen woord over LSD. Een rondje dorp om even niet te denken. De zon schijnt fel en we zijn daar heel vrolijk over. Ik wil Vriendin X niet nerveus maken en Vriendin X wil niet nerveuzer worden. Het gaat haar eerste trip worden. Ik heb er zin in, ik voel me sterk en kalm.
T: 0:00 Aan de keukentafel knip ik de zegels in de door mij bedachte hoeveelheden. Vriendin X wil dat ik eerst inneem. Zonder aarzeling frommel ik de zegel, 130µg, en losse stukjes onder mijn tong. Vriendin X volgt met 80µg
T: 0:15 We besteden de tijd tot inkicken met rommelen, we maken het fruit klaar, halen brood uit de vriezer, instaleren chillplekken in de kamer, leggen verfspullen klaar en we gaan ‘regenwormen’ spelen. Al halverwege kan ik niet meer de punten tellen en in de lucht zie ik alleen maar witte wolken die oranje-achtig kleuren en kringelig over elkaar heen vallen.
T: 0:30 Stug spelen we nog wel het spel af. Vriendin X besluit dat we in de tuin moeten liggen en gaat, in mijn optiek, rennend tekeer. Ik kom niet verder dan de tafel waar ik al zat: ik leg mijn hoofd op tafel, mijn handen voelen droog en zwaar aan. Mijn oogleden zijn van beton, dus ik sluit mijn ogen. Ik weet van de vorige keren: ik ben definitief vertrokken. Mijn lichaam kan met geen mogelijkheid meer bewegen.
Vriendin X heeft de zithoek gecreëerd en ze brengt me tot daar. Ik lig voor pampus. Heel even kijk ik op en in haar slippers zie ik duizenden diamanten, die me doen denken aan Japan. Mooie Japanse vrouwen in traditionele klederdracht dansen in hun waaierjurken en ik blijf lang in Azië reizen.
T: 1:00 Vriendin X regelt de muziek bij de zithoek, maar het duurt even voordat ze de juiste vibe te pakken heeft. Ze probeert wat nummers waarin gezongen wordt, maar dat is verschrikkelijk. De muziek moet me meenemen, niet afleiden. Het lukt haar, en ik duik weer in de krochten van mijn geest.
Vriendin X ligt met haar mond open met een gelukzalige glimlach op de kussens, terwijl ik vecht met ijsberen, word geweigerd in Siberië door een eskimo terwijl ik een pinguïnpak draag en ik haal mijn watertrappeldiploma als peuter.
Buiten begint het te waaien, er vallen bladeren op mijn hoofd en soms voel ik een druppel. De houten dromenvanger klingelt stevig. Bijzonder vreemd dat er zo veel prikkels zijn, deels natuurlijk, deels opgewekt.
Ik kan de spieren in mijn nek niet meer bewegen, dus mijn hoofd zakt op mijn schouder. Ik ben even bang dat ik nog rechtop leef, maar dat de hele wereld plots een kwartslag gedraaid is.
T: 1:30 Schilderen – dit moet ik doen. Ik vraag of Vriendin X mee wil en die is zo verstandig mee te gaan. We doen de deur naar de keuken open en Vriendin X flipt zowat van plezier. De rode frisdrankjeslamp staat aan, op bizarre wijze speelt mijn telefoon in de keuken exact de juiste muziek af en Vriendin X gaat direct zitten op de stoel. Met een uitroep uit de verte hoor ik dat Vriendin X het concept ‘schilderen aan de LSD’ heeft ontdekt.
Ik lig gestrekt op mijn rug op de grond en ik begrijp niet hoe zij al helemaal een kwast heeft kunnen pakken, in de verf heeft kunnen dopen, haar spieren de opdracht heeft gegeven te bewegen en het dan om te zetten in verf op papier.
Niet al te veel later lukt het mij om ook een kwast te pakken en ik ga als een dolle. Ik schilder minstens tien bladen vol in alle mogelijke hoeken met alle kleuren verf die ik op de kwasten weet te krijgen. Vriendin X komt erachter dat ze het veel mooier vindt om mij te zien schilderen. Ze kijkt gebiologeerd naar de verfdruppels op de kwast, de haren die de verf verspreiden en dan de miljoenen kleuren die veranderend opdrogen in het papier. Niks wat ik doe is verkeerd, alles klopt precies.
Vriendin X kan niet stoppen met ‘dit is zo vet’ zeggen. Ik begrijp niet hoe zij al kan praten, maar ik deel wel haar enthousiasme. Het enige wat ik kan bedenken is dat ik met haar communiceer via de kwast, dus ik probeer zo mooi mogelijk te schilderen. Dat lukt feilloos.
T: 2:00 Ik wil weer naar buiten, naar de zitplek, en Vriendin X zit daar al. Dit is een ideaal moment voor snoep en fruit, ik wil haar graag delen in deze magie. De tuinvloer leek de hele tijd nat en alle zandkorrels leken erin te bewegen als bacteriën in een petrischaal. Daarom liep ik zo snel als ik kon op mijn tenen naar de keuken. Hier neem ik mijn eerste spekje en de structuur in mijn mond was zoals vaker onbeschrijflijk formidabel. Dit MOET ik delen met Vriendin X. Snel gris ik nog een bak fruit mee en ik trippel naar haar. Ik weet niet of ze al fruit op had voordat ze haar ‘eerstespekjeservaring’ had. Ze gaat extreem lekker op het spekjes, of eigenlijk slechts op een halve, want daarna gaat ze nog harder op het vasthouden van de andere helft van het spekje. Er is nog nooit harder en langer van één spekje genoten dan dat van haar.
T: 3:00 Ik heb mijn ogen nauwelijks open gehad. Ik kan dat simpelweg niet. Het is insane hoe diep ik in mijn hoofd zit, hoe alle kleuren draaien, versmelten met geuren, geluiden en gevoel. Vriendin X zegt telkens hoe vet het is en dat ze dit niet kan uitleggen. Ik ga het niet eens proberen uit te leggen. Ik weet al dat het volstrekt onmogelijk is. Het is een goed idee geweest om naar de woonkamer te gaan. Het is er donkerder en de muziek zit in één ruimte en kan nergens heen.
Al was dat nog een heidens karwei. Ik moest opeens mijn laptop aandoen en aansluiten op de tv. Ik probeer rustig knopje voor knopje in te drukken, maar het ging langzaam. Ik ben een mannetje in een tunnel die telkens van de afstandsbediening naar de tv moet lopen om daar de juiste schakelaars om te zetten. Het mannetje loopt zich het schompes. Op het laatst is het mannetje heel moe van het heen en weer lopen, maar hij wil nog één keer lopen. Precies dan krijgt ie het lampje van de tv aan en zo kan ik de laptop aansluiten.
De ruimte vult zich met muziek en met de stroboscopische kenmerkende lichtflitsen. We kreunen onmiddellijk van genot en van het succes. Vriendin X gaat wederom extreem goed op haar open eyed visuals, waar ik nog steeds mijn ogen niet open krijg.
Ik zie mijn leven in zeven fases voorbijkomen, als een menora -een kandelaar waarvan de kaars in het midden het langste is. Ik voel de fases die ik gehad had in mijn leven en ik weet zeker dat ik nu in de grootste fase, de middelste kaars, leef. Zoveel kracht en zekerheid voel ik, gepaard gaande met alle liefde van de mensen om me heen, van Vriendin X, mijn ouders, mijn vrienden en alle onbekenden die ik op mijn recente levenspad heb ontmoet en nog ga ontmoeten. Het voelt alsof ik het leven nu beet moet pakken, en dat ik dat met beide handen doe. Ik ben in mijn kracht en handel ernaar, op de goeie plek op het goede moment.
T: 3:30 Vriendin X komt nog steeds niet verder dan ‘het is zo vet’ zeggen en ik vind dat af en toe irritant. Dan heeft ze het concept praten al uitgevonden, en dan besluit ze alleen maar hetzelfde zeggen. Daar kan ik met mijn hoofd niet bij. Ik wil weer terug naar mijn diepere trip, maar ik voel haar onrust, niet alleen door telkens haar uitroepen en geluidjes die ze maakt, maar ook doordat ze telkens haar voeten wiebelt. Het lukt me er iets van te zeggen, maar ik baal er meteen van. Wie ben ik om iets van haar trip te vinden? Misschien is zij in haar hoofd nu zulke spannende of enge dingen aan het beleven, en dan ga ik me druk maken om iets simpels als een wiebelende voet?
Wel ben ik vrij zeker dat ze minder diep in haar hoofd zit dan ik. Hierdoor probeer ik zelf ook wat actiever te worden, om meer op hetzelfde level te komen. Daarom ga ik thee zetten in de keuken. Op de weg er naartoe zie ik dat de was en de zithoek zeiknat is, het heeft buiten geplensd. Dat vind ik even erg stom, maar ik weet ook dat het leed al geschiet is. Ik zie wel een voordeel, nu kan ik wel de hele tijd met blote voeten over het pad heen hupsen. Als een soort debiel konijntje op speed stuiter ik de tuin een paar keer op en neer.
In de keuken maak ik thee en schilder ik weer. Vriendin X is er ook bijgekomen en die heeft haar eerste heldere moment: ‘ik ga pizza maken’. Ik kan nog steeds niet praten, maar voel dat dit een heel dom plan is: het is buiten nog licht, dus de trip is nog in volle gang. Vriendin X kan wel heel goed uitleggen wat ze aan het doen is, ze laat alle knoppen van de oven zien en ze is overtuigd van hoe ze werken. Dat klinkt zelfverzekerd, dus misschien ligt het wel aan mij dat ik het concept pizza nog niet kan toelaten.
Een minuut later ziet Vriendin X ook in dat het een veel te vroeg plan is voor pizza. We gaan weer even schilderen. Ik hang over een stoel en Vriendin X kijkt hoe ik schilder. Het ene schilderij volgt het andere op, ik ga maar door en alles voelt extreem goed. Ik schilder niet met een plan om iets te maken, maar gewoon waar mijn hoofd me brengt of vooral ook tot waar mijn fysieke grenzen liggen. Soms kan mijn hand een bepaalde beweging niet maken, of alleen nog maar eentje. Dat bepaalt wat de uitkomst wordt en dat is zo logisch, dat het automatisch een goeie tekening is.
We willen weer naar de chillkamer, maar ik kan nog steeds niet goed kijken en ik denk dat ik in een filmische hel zit. De vloer is lava en er is maar één strook waarop ik kan lopen. Ik vraag Vriendin X of ze mij hier overheen kan leiden, want zij kan immers wel het gevaar inschatten, zij kan al kijken. Veel te snel loopt ze over het pad door de tuin, terwijl ik kruislings voetje voor voetje probeer niet in de lava te stappen. De wandeling duurt enorm lang, maar ik haal veilig de chillkamer.
T: 4: 00 Vriendin X is weer onrustig, maar komt op het briljante idee om de muziek te wijzigen. We gaan van harde psytrance naar 8D calming music. Hier vinden we elkaar veel beter op. Rustig liggen we op, naast, onder, boven in de kamer.
Het lukt me om naar de tv te kijken en ik ga op in de kleuren. Nu heeft Vriendin X juist haar ogen dicht en ze zegt hoe bijzonder ze het vindt dat al het geluid van alle kanten komt. Ik maak een verrekijker van mijn hand en glijd in de tunnel die ik op de tv zie. Door mijn hand te bewegen ga ik van avontuur in avontuur, terwijl de tunnel op tv niet eens beweegt, maar wel in mijn hoofd. Ik achtervolg een stel schurken, ik strand met een vliegtuig op een tropisch eiland en ik zie door de tunnel de aarde keurig doordraaien zonder er zelf op te zitten.
Het voelt wel goed om misbaar te zijn, terwijl ik me nog geliefder voel dat er mensen bestaan in mijn omgeving die ervoor kiezen om mij een stuk onmisbaarder te ervaren. Kekke gedachte plots.
Opeens schrikken Vriendin X en ik wakker: een helder moment: ‘De open haard stond toch niet aan net?’, terwijl de vlammen plotseling vol opflakkeren. Vol verbazing over dit wonder bedenken we dat ik uren terug de open haard heb aangemaakt en we weten zeker dat het weer is uitgedoofd, want die poging faalde jammerlijk. Zelfs nu nuchter is het me een raadsel hoe de haard opeens aanvloog, maar het moment is magisch en perfect. Links het ‘openhaardwonder’, rechts ernaast de tunneltv, eronder een kat die sowieso spacede op alle kleuren, want de kat zat met volle focus naar het flitsende laptopscherm te kijken met de oren in de luidspreker. Naast me hangt Vriendin X met open mond die zowat letterlijk klaarkomt van al het geluid in de ruimte.
Ik eet gehurkt een bak fruit die ik in mijn handen klem. Vriendin X opent haar ogen en begint onbedaarlijk te lachen. Ze zegt dat ik erbij zit als een knaagdier. Ik kijk haar alleen maar aan en ik weet dat ik heel fijn aan het eten ben en dat het bakje zo perfect in mijn hand ligt.
T: 6:00 Ik word echt snel helderder dan Vriendin X en ik wil niet de storende factor zijn. Ik ga naar de keuken om weer thee te zetten en ik lach me een breuk over alle schilderijen. Het zijn er tientallen. Ik pak ductape en hang ze in twee rijen aan een grote balk boven me. Vol verbazing maak ik er een filmpje van met mijn telefoon. Twee vrienden reageren direct op de video en het voelt fijn om even echte mensen dichtbij me te hebben, wat gek is, omdat Vriendin X gewoon een kamer verder ligt, maar die heeft echt haar rust nodig. Die zit in een ander universum.
Ik breng de thee naar de chillkamer, maar Vriendin X neemt geen slok. Ik sluit mijn ogen en plots voel ik dat ik een rondleiding krijg in mijn eigen lichaam. Overal zie ik kleine mannetjes heel hard werken in mijn spieren, pezen, bloed, hart, benen. Er draaien grote tandwielen, er is veel olie en vuur en de mannetjes krioelen door elkaar. Alles staat in verbinding met elkaar in mijn lichaam en het is duidelijk dat er soms keihard gewerkt moet worden en dat er soms iets verkeerds gaat. Meerdere keren zie ik mannetjes teruglopen van hun activiteit, omdat er iets mislukt. Toch geven ze niet op, ze zoeken telkens naar een andere manier om hun doel te bereiken. In plaats van dat de machinemannetjes chagrijnig zijn van het harde werk en van sommige teleurstellingen, heerst er een gezellige sfeer. ‘Als het niet zo lukt, dan proberen we het toch anders.’ Het voelt heerlijk dat mijn binnenste wordt bestuurd door die vrolijke, hardwerkende mannetjes vol goeie bedoelingen. Ik moet een paar keer hardop lachen, maar ik kan het nog niet vertellen aan Vriendin X, dus ik schrijf het woord ‘machinemannetjes’ op.
Ik denk aan reisfietsen. Ik zie mezelf in Pakistan met een lange baard, volledig gezandstraald. Ik duw mijn fiets een zandduin op, het waait hard. Mensen langs de kant moedigen me aan, bieden me thee aan. Ik voel liefde, maar ook de drang om verder de wereld te betreden.
T: 8:00 Langzaam kan ik steeds meer en ik wil weer verven. In de keuken ga ik aan de slag. Weer zet ik thee. Ik maak een stippelschilderij waar ik enorm tevreden mee ben. Deze moet en zal ik aan Vriendin X laten zien, neem ik me voor. Ik zet muziek op, maar er klinken voordeurbellen in. Hier raak ik van ontdaan en ik durf geen muziek meer op te zetten. Ik wil eigenlijk zo snel mogelijk naar Vriendin X terug, naar de veilige kamer.
Dan hoor ik zachtjes de deur opengaan en het is Vriendin X. Zo onverwacht, maar wel het beste wat kon gebeuren. De hele trip zijn we wat afstandelijk geweest, maar nu hebben we elkaars nabijheid nodig. We knuffelen fijn en beginnen momenten van de trip te bespreken. Dit zijn voor mijn bijzondere momenten, dat ik mezelf weer in kracht voel toenemen en weer capabel word. Het praten is een eerste vorm van verwerken. We kunnen ook steeds meer lachen om de momenten die gebeurd zijn die nu langzaam bovenkomen.
Het concept pizza maken verloopt deze keer stukken beter, terwijl we ondertussen weer schilderen. We zijn verbaasd over hoe sterk onze visuals nog zijn, de schilderijen aan de balk zien er nog steeds fenomenaal uit en alles wat we nu schilderen gaat nog alle kanten op. Wel beseffen we veel beter dat we nog aan het spacen zijn, maar dat het anders is, want ondertussen kunnen we praten.
Ik voel me wiebelig en ik dans een moderne dans van oven tot deur en terug, net zo lang tot de pizza klaar is. Dan staat de pizza dampend heet voor ons, we nemen een hap en we zwijgen plots: ik sluit mijn ogen en Vriendin X doet hetzelfde. Spacend doen we oneindig lang over drie pizza’s, ik vind het heerlijk om de tomatensaus met kaas van de bodem af te likken. De dikke, stroperige substantie veroorzaakt veel inwendig genot. Ik weet zeker dat Vriendin X dit ook voelt. Ondertussen barst ik in lachen uit en ik complimenteer Vriendin X met het verbreken van het LSD-record: de tijd tussen het eerste concept pizza maken tot het daadwerkelijk eten van pizza.
Ik heb voor het eerst een zwaar, warm hoofd. Nu weet ik zeker dat ik morgen een pittige hersteldag ga hebben. Ik maak een theedoek nat en leg deze als een Arabier om mijn hoofd.
Niet lang daarna heeft Vriendin X zin in nog meer eten. We openen de zak chocoladepepernoten en hetzelfde als met de pizza gebeurt. Weer veel te lang genieten we van een hap voer in onze monden. We grinniken veel, omdat we weten hoe lekker absurd dit is, zo’n tien uur na inname gaan we veel te hard op een chocoladepepernoot.
Plots staan we te zoenen. Mijn tong voelt dik, haar tong ook. Onze lippen lijken perfect, althans perfect voor elkaar. Wel weet ik zeker dat ik geen seks kan hebben, mentaal lijkt het me een superidee, fysiek ben ik volstrekt incapabel voor welke fysieke activiteit ook. Ergens baal ik hiervan, het lijkt me namelijk wel geweldig. Misschien moet ik er de volgende keer echt een doel van maken.
Het besluit om definitief naar de chillkamer te gaan wordt vertraagd doordat de lamp boven de schildertafel plots draait. De rode en witte gloed werpt spookachtige schijnsels over de schilderijen en weer vallen we weg, zwijgend en kijkend. Weer lachen we, zo komen we nooit in de andere kamer.
T: 10:00 Dit is één van de mooiste momenten van LSD voor mij: ik kan weer vrij helder denken, maar soms droom ik weg, terwijl ik Our Planet opzet. Ik weet zeker dat het programma gemaakt is voor psychonauten. De kleuren zijn zo scherp en de natuurbeelden komen daarom keihard binnen. We zien jagende wolven in Siberië, miljoenen babyflamingo’s en een paringsdans uitvoerende paradijsvogels. Vriendin X sluit haar ogen en droomt weer weg, ik heb lol voor tien met alle spannende dierenverhalen en de stem van David Attemborough.
T: 12:15 Zo zak ik steeds verder weg richting de nacht, richting de slaap. We gaan verliggen , knuffelen en Vriendin X wil nog muziek luisteren. Ik heb geen fysieke en mentale energie meer, ik wil slapen. Ik sluit mijn ogen en ik ben verbaasd over hoe rustig mijn visuals al zijn. Daar ben ik blij mee, want dat verhoogt de kans op een goede nacht. Met een paar tellen ben ik voor de zoveelste keer deze dag vertrokken naar een andere plek, maar dit keer is het een stuk natuurlijk.
T 18:00 Rond 8u word ik wakker. Ik lees rustig mijn telefoon en ontvang een boel ‘prettig kerstfeest’-appjes. Ik ga weer langzaam meedoen met de wereld. Vriendin X wordt ook wakker en vertelt dat ze pas om 4u in slaap viel. Haar trip duurde dus ontzettend lang, met vooral een heel lange cooling down en zonder al te diepe piek.
De rest van de dag liggen we op bed, kijken we series en eten we ongezonde troep. Veel meer zit er niet in. Trippen is hard werken, maar elke keer weer is het bijzonder en diep. Ik heb naast mijn fysieke avonturen soms ook een volledig mentale reis nodig, die ik met alle plezier maak zo op z´n tijd. LSD blijft mijn absolute favoriet.
<3
