iktriptenogalhard
Newbie
Ik ben nieuw op dit forum, dus hallo! 
Nice dat een forum zoals dit bestaat. Ik denk dat het belangrijk is elkaar goed te informeren over drugs. Hierbij dus ook mijn tripreport van afgelopen week. Hij is een beetje lang geworden, maar ik kon niet anders na deze vreemde ervaring.
Wie: Ik (man, begin twintig) samen met beste vriend (man, begin twintig)
Wat: 12 gram mexicana truffels, 0,5 gram hash in chocomel
Waar: Thuis, bos
Na zo'n twee decennia met klamme handjes geleefd te hebben, was ik er klaar mee. Ik leid aan permanente angst die de kwaliteit van mijn leven doet verminderen. Ik ben een optimistische persoon en kan genieten van mooie en leuke momenten in mijn leven en relatie, maar altijd blijft die donkere wolk als een plaaggeest om mij heen hangen die mij teistert met nare gedachten. Gedachten die mij bang, boos, onzeker en depressief maken. Ik wilde weer zorgeloos door het leven gaan, althans, op het niveau van zorgeloosheid van 'normale' mensen zitten.
Op een dag las ik over een wondermiddel dat je in het diepe gooit en je een spiegel voorhoudt. Een stofje dat voorkomt in meer dan tweehonderd soorten paddenstoelen en schimmels, genaamd psilocybine. Ik las het ene succesverhaal na het andere en hoorde dat het meerdere angststoornissen de kop in kan drukken. Soms tijdelijk, soms permanent, afhankelijk van je intentie en de integratie. Ik las een tal van onderzoeken en luisterde podcasts waarin mensen werden geïnterviewd waar ik mij in mindere en meerdere maten kon herkennen. Het boek van Michael Pollan gaf mij het laatste zetje. Dit zou mijn eerste psychedelische ervaring worden.
Mijn beste vriend is een echte psychonaut. Hij had al vaker geproefd van die magische schimmel. Ik besloot hem uit te nodigen en te vragen samen met mij truffels te gebruiken, slechts voor therapeutische doeleinden. Ik nam echter nog twee weken voorbereidingstijd zodat ik mij volledig kon storten op tripreports en succesverhalen, maar ook de keerzijde van truffels en wat te doen tijdens een 'bad trip'. Ik heb mij laten vertellen dat bad trips eigenlijk helemaal niet bestaan. Moeilijke trips zijn immers niet per se slecht, maar juist heel leerzaam. Hoe pittig die ook kunnen zijn.
Begin deze week kwam dan toch eindelijk mijn beste vriend. Ik kon die nacht moeilijk slapen en werd al om 6 uur wakker. Mijn verwachtingen waren hoog. Vanaf die dag zou ik niet meer de oude zijn, maar een totaal nieuw persoon zonder angst. Dacht ik. Ik had alles klaargezet en was tot in de puntjes voorbereid. We zouden gaan trippen in mijn appartement. Barf bucket, check. Dekentje, check. Bevroren fruit, check. Muziek, check. Ingrediënten en benodigdheden om de truffelthee te zetten, check. Het appartement zag er inmiddels uit als een soort meditatieruimte.
Ik ben altijd al een lastige eter geweest en ik kon mij moeilijk voorstellen dat ik - met de gevoelige maag die ik heb - die zure nootachtige truffels naar binnen zou krijgen. In thee-vorm met wat gember zou het toch goed moeten komen. Mijn beste vriend (ik noem hem voortaan M.) arriveerde. Hij wist hoe nerveus ik was en ik voelde mij schuldig over de voorgaande avonden dat ik hem lastigviel met mijn neurotische gedrag en hem voor de zoveelste keer vertelde hoe spannend ik het wel niet vond. Maar dat moest ik loslaten. Hij was in een goede stemming, ik ook. Dit was niet het moment om te piekeren. We hadden in totaal 30 gram Mexicana truffels gekocht. Wij namen beide rond de 12 gram.
Na zo'n twintig minuten begonnen de truffels licht te werken. We werden wat euforischer. Ik voelde mij op dat moment sinds tijden weer eens zorgeloos. Ik liet een traantje van geluk. De kleuren werden ook helderder en ik merkte dat ik mij iets lichter in gewicht voelde. De sfeer was goed. Na een uurtje hadden we niet het gevoel dat de effecten nog veel sterker zouden worden, dus we besloten naar een bos dichtbij te fietsen. Dit was een fijne ervaring, maar absoluut niet overweldigend. Ik geniet - ook nuchter - al heel erg van de natuur. Ik word bij wijze van spreken al high als ik door het bos loop.
We besloten terug naar huis te fietsen na een tijdje gewandeld te hebben. We hadden allebei meer verwacht van de trip. Overigens was ik toch dankbaar dat ik door een kiertje de tripwereld mocht bewonderen. We dachten: deze trip is voorbij, we gaan lekker chillen en een leuke avond hebben. Toen we thuiskwamen hadden we allebei toch nog niet genoeg getript voor ons gevoel. Ketamine, is dat een optie? Ik had dat nog nooit gedaan. Maar helaas kenden we geen betrouwbare dealer. LSA-zaden? Nooit gedaan, is een optie, maar dan is er wel sprake van kruistolerantie. Dus toch niet. Wietchocomel? Dat is een goede! Meer dan 0,5 gram Silver Haze hash per persoon, what could possibly go wrong? Ik had al een tijdje geen wiet meer gebruikt (ik was al wel zeer ervaren net als M., ook met edibles) omdat wiet mijn klachten erger maakt en ik er paniekerig van word. Met M. voelde ik mij altijd wel op mijn gemak, dus ik dacht: waarom ook niet? Dat is ook de oorspronkelijk reden dat ik hém vroeg voor een truffeltrip. Ik kan op M. rekenen en ik vertrouw hem volledig. Hij is een fijn persoon die zegt wat ik denk.
Ongeveer 8 uur na inname van de truffelthee op een lege maag, begon de wiet te werken. We keken First Dates en begonnen het allebei een stuk minder prettig te vinden televisie te kijken. We kregen een naar gevoel van één van de deelnemers. Hij had een slechte 'vibe' over zich heen. M. zei tegen mij tijdens een lachkick: je hebt er veel te veel hash in gedaan. Ik realiseerde mij dat ook en zei dat het mij speet en het niet mijn bedoeling was. Hij nam het mij niet kwalijk en kon er wel om lachen.
Uiteindelijk zei ik tegen M. terwijl ik op bed lag en hij naast mij op een luchtbed: "Hé M., ik geloof dat ik iets te hard ga. Ik voel me niet zo fijn. Ga jij ook zo hard?" M. zei ook te merken dat het allemaal net iets te veel was.
Vanaf hier worden de herinneringen vaag, maar gebeurde er ook iets vreemds. Ik opende mijn ogen na even gemediteerd te hebben. Ik zei tegen M.: "M., Ik zie visuals..." M. was verbaasd en ging zelf ook eens goed kijken. Verrek, de muur pulseerde. De visuals werden heftiger en heftiger, ik begon het allemaal opeens een stuk minder leuk te vinden. Ik kan mij slecht voorhalen wat voor OEV's ik precies had, maar ik herinner mij dat voorwerpen geaccentueerd werden met hele dikke witte lijnen (niet de type lijnen waar men het over het algemeen over heeft op dit forum). Ik kon nauwelijks meer zien. Ik werd onrustig. Ik weet nog goed dat ik gefrustreerd raakte en herhaaldelijk zei: "Ik haat dit. Dit is niets voor mij, ik haat dit". M. zei:"Laat het over je heen komen, dit gaat voorbij". Ik kon het simpelweg niet accepteren dat ik nog vele uren aan dit gevoel vast zou zitten. Ik ken de effecten van wiet goed net als mijn maatje, maar we wisten allebei toch honderd procent zeker dat we geconfronteerd werden met een zeer heftige truffeltrip. Ik had een gevoel van binnen dat ik nooit eerder had gevoeld en niet van het bestaan afwist. Het was een unheimisch en onbeschrijfelijk gevoel. Ik had meditatiemuziek opgezet, maar ik ergerde mij hier na een tijdje alleen maar aan (te veel prikkels), dus al gauw nam ik weer genoegen met de stilte. Ook voelde ik af en toe intense kou die zich afwisselde met een gevoel van warmte die voor mij ook onbekend was. Alsof ik in brand stond. Ook begon het gezicht van M. helemaal te vervormen en te lijken op de beelden die te zien zijn op Paaseiland.
Een effect dat ik niet prettig vond en weleens ervoer door wiet, was het snelle kloppen van mijn hart. Ook begon ik opeens van alles te horen. Ik hoorde een klok tikken die tikte op het tempo van mijn hartslag. Het ging steeds sneller en sneller. Uiteindelijk voelde het alsof mijn hart zo'n 300 slagen per minuut maakte (uiteraard niet waar). Ik was doodsbang. Ik kreeg het gevoel alsof ik ernstig trilde en een insult kreeg. Dit moet een illusie zijn geweest.
Vanaf dit moment begon ik ook CEV's te zien. Soms leek het alsof ik in een kijkdoos zat. 2D plaatjes, maar toch vanuit een driedimensionaal perspectief. Ik had het gevoel alsof ik in een donkere ruimte naar een film zat te kijken die x100 werd afgespeeld met allemaal onverklaarbare abstracte vormen en beelden. Op bepaalde momenten voelde de abstracte vormen 'authentiek' en vertrouwd aan, heel vreemd. Ergens tijdens de trip zag ik kleine 3D kubussen die samen twee grotere vlakken creëerden. De kubussen waren niet ingekleurd, maar de lijnen die de kubussen vormden hadden een paarse neon-achtige kleur. De achtergrond was zwart. De vlakken draaiden heftig om elkaar heen. Ook begon ik allemaal kleine bewegende vlakjes te zien, ieder met een eigen kleur die samen de vorm van meerdere slakkenhuizen creëerden. De bewegingen waren minuscuul maar vormde samen een soort Eschertekening. Het leek alsof ik een oud Davilex spel speelde met een schermresolutie van 200x200. Ik doe mijn best alles in chronologische volgorde te beschrijven, maar dit lijkt zowat onmogelijk.
Uiteindelijk waren M. en ik even 'bij kennis'. We werden gewekt door een auto die buiten reedt en heel hard muziek aan had staan. Die bassen waren echt verschrikkelijk en ik voelde ze door mijn hele lichaam. M. vond dit ook niet bepaald prettig. Ergens tijdens de trip vroeg M. om de barf bucket. Hij moest niet overgeven, maar de handeling van het geven van de emmer triggerde iets bij mij, waardoor ik naar het toilet rende en zelf moest overgeven. Ik voelde me even heel erg goed nadat ik gekotst had. Eenmaal teruggekomen van het toilet, ging ik weer liggen. Ik kwam weer in diezelfde gedachtenpatronen terecht en was weer doodsbang. Ook de kamer waarin ik mij bevond was niet meer hetzelfde. Het was alsof ik alle losse voorwerpen niet meer als één geheel kon zien. Alles leek rond, alsof ik in een mooie leemkleurige afgestucte grot lag (de ruimte is van oorsprong vooral blauw). Ook begon ik in voorwerpen gezichten te zien. Ik raakte in paniek en nam de zogenaamde tripstopper (vitamine C). Dit werkte uiteraard... helemaal niet.
Daarna gebeurde er iets heel opmerkelijks, iets dat ik mij juist heel goed kan herinneren. Ik zag een web in mijn kamer. Er liepen verbindingen tussen de planten, mij en andere spullen die ik in de kamer had staan. Overal draden. Het leken een soort touwen, met de textuur van een fel witte lightsaber uit Star Wars (ik ben geen fan en heb misschien tien jaar terug een halve film gezien). Alles leek verbonden. Het was een heel vreemde ervaring. Mijn gevoel naar deze herinnering is neutraal. Als ik mijn ogen sloot gedurende de trip, zag ik vaak televisieruis. Deze ruis zat ook geregeld over de CEV's heen. Eén moment had ik het gevoel dat ik door de ruimte zweefde en de sterren zag, maar wel in een slechte resolutie met die ruis eroverheen. De innerlijke trips waren absoluut geen haarscherpe beelden.
De trip was ook zeker auditief. Het voelde soms alsof ik naar beneden viel door een koker met allemaal kleuren en een soort synthesizer hoorde die van hoog naar laag ging naar mate ik verder naar beneden viel. Ik hoorde ergens tijdens de trip een onbekende man heel hard huilen en schreeuwen. Ik was het zelf niet. Ook hoorde ik een man met een zeer diepe stem en echo zeggen (ik weet niet meer of dit aan het eind of het begin was): het is goed dat je er bent. Daarna hoorde ik een andere stem zeggen: je bent zo'n mooie jongen, je ziet er zo goed uit. Je bent knap. Dit waren mooie momenten, al was ik alsnog heel erg bang. Aan het einde van de trip waren er wat meer gemene stemmen die aan het jennen waren. Deze stemmen deden mij denken aan de nare gedachten die ik in het dagelijks leven ervaar. Het leken wel pestkoppen, maar ik negeerde ze. Ik moest ook denken aan een aantal personen waar ik bang voor ben geweest in mijn leven. Ik besefte dat de lichamen van deze mensen slechts hulzen waren die in elkaar stortten. Ze stelden niets voor, ze waren ook niet meer of minder dan ik. Het waren gewoon poppetjes die boos keken.
Tijdens de trip kwamen er ook een paar zorgen voorbij. In het echte leven kon ik mij hier heel druk om maken, maar tijdens de trip leken die zorgen mij niets te doen en kon ik er neutraal naar kijken. Alsof de gedachten en zorgen in mijn hoofd niets betekenden en slechts 'lege' gedachten waren. Ook zag ik een paar keer mijn lieve partner voorbij komen. Hij lachte en ik zag zijn mooie eerlijke ogen. Ik kreeg de boodschap door dat ik ook eerlijk moest zijn en transparanter. Uiteindelijk zag ik zijn hoofd op de paardjes die je ook ziet op een draaimolen. Dat was behoorlijk maf, maar wel grappig. Na een tijdje ben ik zeker weten in slaap gevallen en schrok ik om een uur of 23:30 wakker, net als M. M. vertelde hoe hij niet meer goed kon praten en hoe zijn lichaam verlamd was. Hij zei dat dit wel één van zijn heftigste trips was.
Dit report zijn slechts flarden van de trip in a-chronologische volgorde. Ik weet ook zeker dat ik een groot deel van de trip vergeten ben. Ik vond deze trip denk ik wel één van de engste ervaringen in mijn leven. Het was écht écht écht eng. Ik dacht op sommige momenten dat ik het niet zou overleven. Wel was het leerzaam en zijn er dingen naar boven gekomen die ik eigenlijk niet had verwacht. Ik had mij heel goed voorbereid en wilde mij op een bepaalde onderwerp focussen, maar je kan je niet op alles voorbereiden. De psilocybine bepaalt lekker zelf wat je nodig hebt. En dat deze trip alsnog zou plaatsvinden na space choco, had ik ook absoluut niet verwacht. Hoe ik mij nu voel? Ik voel momenteel even niets. Ik maak mij ook geen zorgen. Ik ben nog volop bezig met het verwerken van de trip en aan het bedenken hoe ik deze ervaring ga toepassen in het dagelijks leven.
Nice dat een forum zoals dit bestaat. Ik denk dat het belangrijk is elkaar goed te informeren over drugs. Hierbij dus ook mijn tripreport van afgelopen week. Hij is een beetje lang geworden, maar ik kon niet anders na deze vreemde ervaring.Wie: Ik (man, begin twintig) samen met beste vriend (man, begin twintig)
Wat: 12 gram mexicana truffels, 0,5 gram hash in chocomel
Waar: Thuis, bos
Na zo'n twee decennia met klamme handjes geleefd te hebben, was ik er klaar mee. Ik leid aan permanente angst die de kwaliteit van mijn leven doet verminderen. Ik ben een optimistische persoon en kan genieten van mooie en leuke momenten in mijn leven en relatie, maar altijd blijft die donkere wolk als een plaaggeest om mij heen hangen die mij teistert met nare gedachten. Gedachten die mij bang, boos, onzeker en depressief maken. Ik wilde weer zorgeloos door het leven gaan, althans, op het niveau van zorgeloosheid van 'normale' mensen zitten.
Op een dag las ik over een wondermiddel dat je in het diepe gooit en je een spiegel voorhoudt. Een stofje dat voorkomt in meer dan tweehonderd soorten paddenstoelen en schimmels, genaamd psilocybine. Ik las het ene succesverhaal na het andere en hoorde dat het meerdere angststoornissen de kop in kan drukken. Soms tijdelijk, soms permanent, afhankelijk van je intentie en de integratie. Ik las een tal van onderzoeken en luisterde podcasts waarin mensen werden geïnterviewd waar ik mij in mindere en meerdere maten kon herkennen. Het boek van Michael Pollan gaf mij het laatste zetje. Dit zou mijn eerste psychedelische ervaring worden.
Mijn beste vriend is een echte psychonaut. Hij had al vaker geproefd van die magische schimmel. Ik besloot hem uit te nodigen en te vragen samen met mij truffels te gebruiken, slechts voor therapeutische doeleinden. Ik nam echter nog twee weken voorbereidingstijd zodat ik mij volledig kon storten op tripreports en succesverhalen, maar ook de keerzijde van truffels en wat te doen tijdens een 'bad trip'. Ik heb mij laten vertellen dat bad trips eigenlijk helemaal niet bestaan. Moeilijke trips zijn immers niet per se slecht, maar juist heel leerzaam. Hoe pittig die ook kunnen zijn.
Begin deze week kwam dan toch eindelijk mijn beste vriend. Ik kon die nacht moeilijk slapen en werd al om 6 uur wakker. Mijn verwachtingen waren hoog. Vanaf die dag zou ik niet meer de oude zijn, maar een totaal nieuw persoon zonder angst. Dacht ik. Ik had alles klaargezet en was tot in de puntjes voorbereid. We zouden gaan trippen in mijn appartement. Barf bucket, check. Dekentje, check. Bevroren fruit, check. Muziek, check. Ingrediënten en benodigdheden om de truffelthee te zetten, check. Het appartement zag er inmiddels uit als een soort meditatieruimte.
Ik ben altijd al een lastige eter geweest en ik kon mij moeilijk voorstellen dat ik - met de gevoelige maag die ik heb - die zure nootachtige truffels naar binnen zou krijgen. In thee-vorm met wat gember zou het toch goed moeten komen. Mijn beste vriend (ik noem hem voortaan M.) arriveerde. Hij wist hoe nerveus ik was en ik voelde mij schuldig over de voorgaande avonden dat ik hem lastigviel met mijn neurotische gedrag en hem voor de zoveelste keer vertelde hoe spannend ik het wel niet vond. Maar dat moest ik loslaten. Hij was in een goede stemming, ik ook. Dit was niet het moment om te piekeren. We hadden in totaal 30 gram Mexicana truffels gekocht. Wij namen beide rond de 12 gram.
Na zo'n twintig minuten begonnen de truffels licht te werken. We werden wat euforischer. Ik voelde mij op dat moment sinds tijden weer eens zorgeloos. Ik liet een traantje van geluk. De kleuren werden ook helderder en ik merkte dat ik mij iets lichter in gewicht voelde. De sfeer was goed. Na een uurtje hadden we niet het gevoel dat de effecten nog veel sterker zouden worden, dus we besloten naar een bos dichtbij te fietsen. Dit was een fijne ervaring, maar absoluut niet overweldigend. Ik geniet - ook nuchter - al heel erg van de natuur. Ik word bij wijze van spreken al high als ik door het bos loop.
We besloten terug naar huis te fietsen na een tijdje gewandeld te hebben. We hadden allebei meer verwacht van de trip. Overigens was ik toch dankbaar dat ik door een kiertje de tripwereld mocht bewonderen. We dachten: deze trip is voorbij, we gaan lekker chillen en een leuke avond hebben. Toen we thuiskwamen hadden we allebei toch nog niet genoeg getript voor ons gevoel. Ketamine, is dat een optie? Ik had dat nog nooit gedaan. Maar helaas kenden we geen betrouwbare dealer. LSA-zaden? Nooit gedaan, is een optie, maar dan is er wel sprake van kruistolerantie. Dus toch niet. Wietchocomel? Dat is een goede! Meer dan 0,5 gram Silver Haze hash per persoon, what could possibly go wrong? Ik had al een tijdje geen wiet meer gebruikt (ik was al wel zeer ervaren net als M., ook met edibles) omdat wiet mijn klachten erger maakt en ik er paniekerig van word. Met M. voelde ik mij altijd wel op mijn gemak, dus ik dacht: waarom ook niet? Dat is ook de oorspronkelijk reden dat ik hém vroeg voor een truffeltrip. Ik kan op M. rekenen en ik vertrouw hem volledig. Hij is een fijn persoon die zegt wat ik denk.
Ongeveer 8 uur na inname van de truffelthee op een lege maag, begon de wiet te werken. We keken First Dates en begonnen het allebei een stuk minder prettig te vinden televisie te kijken. We kregen een naar gevoel van één van de deelnemers. Hij had een slechte 'vibe' over zich heen. M. zei tegen mij tijdens een lachkick: je hebt er veel te veel hash in gedaan. Ik realiseerde mij dat ook en zei dat het mij speet en het niet mijn bedoeling was. Hij nam het mij niet kwalijk en kon er wel om lachen.
Uiteindelijk zei ik tegen M. terwijl ik op bed lag en hij naast mij op een luchtbed: "Hé M., ik geloof dat ik iets te hard ga. Ik voel me niet zo fijn. Ga jij ook zo hard?" M. zei ook te merken dat het allemaal net iets te veel was.
Vanaf hier worden de herinneringen vaag, maar gebeurde er ook iets vreemds. Ik opende mijn ogen na even gemediteerd te hebben. Ik zei tegen M.: "M., Ik zie visuals..." M. was verbaasd en ging zelf ook eens goed kijken. Verrek, de muur pulseerde. De visuals werden heftiger en heftiger, ik begon het allemaal opeens een stuk minder leuk te vinden. Ik kan mij slecht voorhalen wat voor OEV's ik precies had, maar ik herinner mij dat voorwerpen geaccentueerd werden met hele dikke witte lijnen (niet de type lijnen waar men het over het algemeen over heeft op dit forum). Ik kon nauwelijks meer zien. Ik werd onrustig. Ik weet nog goed dat ik gefrustreerd raakte en herhaaldelijk zei: "Ik haat dit. Dit is niets voor mij, ik haat dit". M. zei:"Laat het over je heen komen, dit gaat voorbij". Ik kon het simpelweg niet accepteren dat ik nog vele uren aan dit gevoel vast zou zitten. Ik ken de effecten van wiet goed net als mijn maatje, maar we wisten allebei toch honderd procent zeker dat we geconfronteerd werden met een zeer heftige truffeltrip. Ik had een gevoel van binnen dat ik nooit eerder had gevoeld en niet van het bestaan afwist. Het was een unheimisch en onbeschrijfelijk gevoel. Ik had meditatiemuziek opgezet, maar ik ergerde mij hier na een tijdje alleen maar aan (te veel prikkels), dus al gauw nam ik weer genoegen met de stilte. Ook voelde ik af en toe intense kou die zich afwisselde met een gevoel van warmte die voor mij ook onbekend was. Alsof ik in brand stond. Ook begon het gezicht van M. helemaal te vervormen en te lijken op de beelden die te zien zijn op Paaseiland.
Een effect dat ik niet prettig vond en weleens ervoer door wiet, was het snelle kloppen van mijn hart. Ook begon ik opeens van alles te horen. Ik hoorde een klok tikken die tikte op het tempo van mijn hartslag. Het ging steeds sneller en sneller. Uiteindelijk voelde het alsof mijn hart zo'n 300 slagen per minuut maakte (uiteraard niet waar). Ik was doodsbang. Ik kreeg het gevoel alsof ik ernstig trilde en een insult kreeg. Dit moet een illusie zijn geweest.
Vanaf dit moment begon ik ook CEV's te zien. Soms leek het alsof ik in een kijkdoos zat. 2D plaatjes, maar toch vanuit een driedimensionaal perspectief. Ik had het gevoel alsof ik in een donkere ruimte naar een film zat te kijken die x100 werd afgespeeld met allemaal onverklaarbare abstracte vormen en beelden. Op bepaalde momenten voelde de abstracte vormen 'authentiek' en vertrouwd aan, heel vreemd. Ergens tijdens de trip zag ik kleine 3D kubussen die samen twee grotere vlakken creëerden. De kubussen waren niet ingekleurd, maar de lijnen die de kubussen vormden hadden een paarse neon-achtige kleur. De achtergrond was zwart. De vlakken draaiden heftig om elkaar heen. Ook begon ik allemaal kleine bewegende vlakjes te zien, ieder met een eigen kleur die samen de vorm van meerdere slakkenhuizen creëerden. De bewegingen waren minuscuul maar vormde samen een soort Eschertekening. Het leek alsof ik een oud Davilex spel speelde met een schermresolutie van 200x200. Ik doe mijn best alles in chronologische volgorde te beschrijven, maar dit lijkt zowat onmogelijk.
Uiteindelijk waren M. en ik even 'bij kennis'. We werden gewekt door een auto die buiten reedt en heel hard muziek aan had staan. Die bassen waren echt verschrikkelijk en ik voelde ze door mijn hele lichaam. M. vond dit ook niet bepaald prettig. Ergens tijdens de trip vroeg M. om de barf bucket. Hij moest niet overgeven, maar de handeling van het geven van de emmer triggerde iets bij mij, waardoor ik naar het toilet rende en zelf moest overgeven. Ik voelde me even heel erg goed nadat ik gekotst had. Eenmaal teruggekomen van het toilet, ging ik weer liggen. Ik kwam weer in diezelfde gedachtenpatronen terecht en was weer doodsbang. Ook de kamer waarin ik mij bevond was niet meer hetzelfde. Het was alsof ik alle losse voorwerpen niet meer als één geheel kon zien. Alles leek rond, alsof ik in een mooie leemkleurige afgestucte grot lag (de ruimte is van oorsprong vooral blauw). Ook begon ik in voorwerpen gezichten te zien. Ik raakte in paniek en nam de zogenaamde tripstopper (vitamine C). Dit werkte uiteraard... helemaal niet.
Daarna gebeurde er iets heel opmerkelijks, iets dat ik mij juist heel goed kan herinneren. Ik zag een web in mijn kamer. Er liepen verbindingen tussen de planten, mij en andere spullen die ik in de kamer had staan. Overal draden. Het leken een soort touwen, met de textuur van een fel witte lightsaber uit Star Wars (ik ben geen fan en heb misschien tien jaar terug een halve film gezien). Alles leek verbonden. Het was een heel vreemde ervaring. Mijn gevoel naar deze herinnering is neutraal. Als ik mijn ogen sloot gedurende de trip, zag ik vaak televisieruis. Deze ruis zat ook geregeld over de CEV's heen. Eén moment had ik het gevoel dat ik door de ruimte zweefde en de sterren zag, maar wel in een slechte resolutie met die ruis eroverheen. De innerlijke trips waren absoluut geen haarscherpe beelden.
De trip was ook zeker auditief. Het voelde soms alsof ik naar beneden viel door een koker met allemaal kleuren en een soort synthesizer hoorde die van hoog naar laag ging naar mate ik verder naar beneden viel. Ik hoorde ergens tijdens de trip een onbekende man heel hard huilen en schreeuwen. Ik was het zelf niet. Ook hoorde ik een man met een zeer diepe stem en echo zeggen (ik weet niet meer of dit aan het eind of het begin was): het is goed dat je er bent. Daarna hoorde ik een andere stem zeggen: je bent zo'n mooie jongen, je ziet er zo goed uit. Je bent knap. Dit waren mooie momenten, al was ik alsnog heel erg bang. Aan het einde van de trip waren er wat meer gemene stemmen die aan het jennen waren. Deze stemmen deden mij denken aan de nare gedachten die ik in het dagelijks leven ervaar. Het leken wel pestkoppen, maar ik negeerde ze. Ik moest ook denken aan een aantal personen waar ik bang voor ben geweest in mijn leven. Ik besefte dat de lichamen van deze mensen slechts hulzen waren die in elkaar stortten. Ze stelden niets voor, ze waren ook niet meer of minder dan ik. Het waren gewoon poppetjes die boos keken.
Tijdens de trip kwamen er ook een paar zorgen voorbij. In het echte leven kon ik mij hier heel druk om maken, maar tijdens de trip leken die zorgen mij niets te doen en kon ik er neutraal naar kijken. Alsof de gedachten en zorgen in mijn hoofd niets betekenden en slechts 'lege' gedachten waren. Ook zag ik een paar keer mijn lieve partner voorbij komen. Hij lachte en ik zag zijn mooie eerlijke ogen. Ik kreeg de boodschap door dat ik ook eerlijk moest zijn en transparanter. Uiteindelijk zag ik zijn hoofd op de paardjes die je ook ziet op een draaimolen. Dat was behoorlijk maf, maar wel grappig. Na een tijdje ben ik zeker weten in slaap gevallen en schrok ik om een uur of 23:30 wakker, net als M. M. vertelde hoe hij niet meer goed kon praten en hoe zijn lichaam verlamd was. Hij zei dat dit wel één van zijn heftigste trips was.
Dit report zijn slechts flarden van de trip in a-chronologische volgorde. Ik weet ook zeker dat ik een groot deel van de trip vergeten ben. Ik vond deze trip denk ik wel één van de engste ervaringen in mijn leven. Het was écht écht écht eng. Ik dacht op sommige momenten dat ik het niet zou overleven. Wel was het leerzaam en zijn er dingen naar boven gekomen die ik eigenlijk niet had verwacht. Ik had mij heel goed voorbereid en wilde mij op een bepaalde onderwerp focussen, maar je kan je niet op alles voorbereiden. De psilocybine bepaalt lekker zelf wat je nodig hebt. En dat deze trip alsnog zou plaatsvinden na space choco, had ik ook absoluut niet verwacht. Hoe ik mij nu voel? Ik voel momenteel even niets. Ik maak mij ook geen zorgen. Ik ben nog volop bezig met het verwerken van de trip en aan het bedenken hoe ik deze ervaring ga toepassen in het dagelijks leven.
Laatst bewerkt:
