LucidLucy
Verslaafde in herstel
Ik ben een tijdje aan het schrijven geweest aan 3 verhalen:
Om wat meer context te lezen, zie de andere verhalen.
Ik wil met deze post mijn ervaring delen over wat er met mijn lichaam gebeurde toen ik a-P(i)HP ging injecteren. Ik denk dat mijn ervaring toepasbaar is op meerdere corrosieve RC’s. Te denken valt aan 3-mmc, 3-cmc, etc. Ik wil absoluut niemand aansporen om dit uit te proberen, laat dat voorop staan. Daarom laat ik zoveel mogelijk details weg over hoe je injecteert, injectieplaatsen, e.d. Ik probeer alleen te benoemen wat nodig is om aan te geven wat er met mijn lichaam gebeurde.
In mei 2021 zat ik weer volop in dagelijks gebruik van verschillende stims. Voornamelijk 3-MMC, a-PiHP, a-PHP en MDPHP. De pyrovalerones gebruikte ik vooral door ze te roken. Eerst uit een glazen pijpje, maar steeds vaker van de folie af.
Pyro’s zijn enorm makkelijk te verbranden als je ze iets te veel hitte geeft. De gewone damp van deze stoffen is al erg corrosief voor alles wat het tegenkomt. Maar de verbrande rook van pyro’s is nog erger en giftiger. Ik wisselde daarom ook van pijpjes naar folie om zo zuiver mogelijk te blijven vapen.
Als ik een paar dagen achtereen stevig aan het vapen was, kreeg ik last van mijn longen. Als het verbrandde rook was ging dit nog sneller. Er zaten dagen tussen dat ik naar lucht moest happen, als een vis op het droge. Dit kostte me enorm veel energie. Stoppen lukte niet, ik moest de middelen hebben. Naast vapen, gebruikte ik ze ook vaak rectaal. Maar ook dit wordt pijnlijk als je het heel vaak doet.
(Ik heb op Reddit een keer een report gelezen van iemand die na een lange bender op a-PHP bloed begon te hoesten. Na onderzoek in het ziekenhuis d.m.v. longfoto’s vroeg de arts of diegene COVID had gehad. Op de foto’s was namelijk littekenweefsel in de longen te zien. Ik kan natuurlijk niets zeggen over de betrouwbaarheid van dit verhaal, maar vind het wel noemenswaardig om een idee te geven wat (verbrande) pyro’s met je longen kunnen doen.)
Mijn ROA’s werkten dus niet fijn meer, maar ik kon niet zonder. Toen kwam ik op het idee om voor het eerst in mijn leven te gaan spuiten. Steriele spuitjes had ik al liggen voor het rectaal toedienen. En ik had naalden in mijn EHBO-kit om blaren steriel door te prikken. Een slimme keuze was het niet, maar ik ‘moest’ mijn middel kunnen voelen.
Ik ben toen in één maand heel hard achteruitgegaan. Van een ‘goed’ functionerende jongeman tot een wandelend wrak. Zowel mentaal als fysiek gleed ik enorm snel af. Ik had nauwelijks eetlust meer (terwijl ik op bv speed geen moeite had om te eten) en verloor daardoor vele kilo’s. Ik ging van lijkbleek naar grijs en verloor de kleur en glans in mijn ogen. Wat het mentaal met me deed kan je lezen in mijn rock-bottom verhaal.
Mijn aders zijn vrij lastig te vinden waardoor ik vaak mis prikte en aders sloopte. Ik zocht dus steeds nieuwe plekken om wél iets te kunnen raken. Ik zal niet specifiek noemen wat mijn goede plekken waren omdat ik niemand aan wil sporen om te injecteren. Laten we het erop houden dat ik uiteindelijk voornamelijk alleen nog mijn benen kon gebruiken.
Gezien benen vaak minder goed doorbloed zijn, kan je lichaam daar ook minder snel herstellen. En zoals ik al aangaf, zijn pyro’s erg corrosief. Mis prikken, spuitabcessen, ontstekingen, pijnlijke spieren en slechte wondgenezing waren aan de orde van de dag. Na een tijdje vielen er vanzelf gaten in mijn benen op oude injectieplekken. Voor de beeldvorming; in de spoiler zijn foto’s te zien van de spuitwonden een halfjaar geleden en nu.
Ik had veel van dit soort wondjes, maar heb de ergste 2 plaatsen eruit gepakt.
Vlak hierna ben ik naar de afkickkliniek gegaan, waardoor ik geen vervolgfoto’s heb van het genezingsproces. Maar dit ging met ups en downs. Soms leken de wonden te genezen en een week later waren ze ineens weer groter geworden.
Foto's een half jaar later staan in de reactie. Ik kon maar 8 foto's bijvoegen.
Deze wonden zijn ontstaan op plaatsen waar ik had geïnjecteerd. Dit leek dicht te gaan en genezen te zijn. Tot er enkele weken na het spuiten kleine wondjes ontstonden die steeds groter werden. De eerste foto’s die te zien zijn, zijn dus van injectieplaatsen die al weken oud waren. Die dicht waren gegaan en daarna vanzelf open gingen. Vandaar dat ik ook specifiek benoem dat de gaten in mijn benen vielen.
Na een tijdje ontstonden er op 2 injectieplaatsen naast elkaar necrose, dood weefsel. Te herkennen aan de zwarte kleur en dat het zacht en week wordt omdat het gaat rotten. Toen dit eenmaal gebeurde sloeg de schrik er bij mij pas in. Ik wist dat er een reële kans bestond, dat ik mijn been zou gaan verliezen als ik door ging met injecteren. Ik heb deze ROA toen pas tot een minimum beperkt. Mijn gebruik veranderde van high worden, naar genoeg om staande te blijven. Genoeg om de zucht te beperken. Ik ben toen ook weer meer andere middelen gaan gebruiken, puur om met de lusteloosheid en mijn slaaptekort om te kunnen gaan.
Wat het vervelende is aan deze wonden; en wat waarschijnlijk de necrose veroorzaakt heeft, is dat de doorbloeding in mijn benen slechter werd. Door gesloopte aders, kwam er simpelweg te weinig zuurstof in het weefsel.
Deze wonden bleven lang open. Ze groeiden heel langzaam dicht en gingen regelmatig ontsteken. Ik heb ze elke dag netjes verzorgd. Schoongehouden, verbonden, etc. Ook heb ik via de huisarts 2 keer een antibioticazalf gehad (fusidinezuur). Buiten die kuren om moest ik het af en toe uitspoelen met waterstofperoxide (een oude methode, I know) om het gele beslag uit de wonden te krijgen.
Het was pas in de kliniek toen een van de verpleegsters aankwam met een biologisch zalfje op basis van bijenwas en kruiden. Dit zalfje, MEBO ointment, deed wonderen voor de wondgenezing én om infecties buiten te houden. Hierna begon ik pas echte verbetering te zien. I.c.m. minder vaak douchen en verband verwisselen. Tijdens deze handelingen kwam er blijkbaar geregeld nieuw weefsel los, wat het genezingsproces tegenhield.
Een ander lichamelijk gevolg dat ik goed kon merken waren hartklachten. Ik kreeg steeds vaker last van een bonzend hart, ook als ik even niet/weinig gebruikt had. Als ik injecteerde had ik vaak het idee dat mijn hart soms slagen oversloeg. Ik heb dit nooit goed kunnen meten, dus het zou iets psychisch kunnen zijn.
Ook merkte ik steeds meer een constante vermoeidheid. Ik was snel buiten adem. Ik heb het hier met verschillende mensen over gehad en wijt het eraan dat mijn hart altijd in de sportstand stond. Een hartslag in rust van 120 was voor mij normaal geworden. M’n hart kreeg geen rust om te herstellen.
En last but not least, de vele keren dat ik net iets te veel spoot. Ik had zeker 1 á 2 keer per week een shot, waarvan ik dacht: dit is het dan, dit is te veel… stom stom stom!
Slechts één keer is hiervoor de ambulance gekomen. Toen was het écht kantje boord. Maar eigenlijk dagelijks dacht ik eraan dat vandaag m’n laatste dag kon zijn. En ik nam me ’s ochtends dan ook vaak voor om niet meer te injecteren. Maar aan het eind van de ochtend was dat voornemen vaak al van de baan. Ik had het niet meer in de hand.
Ik heb dan ook geregeld al m’n injectiemateriaal weggegooid. Om 2 dagen later weer nieuwe in huis te halen. Het was ook zo beschamend… zo’n gele naaldencontainer op m’n kamer. Als ik daar dan in keek en letterlijk honderden naalden zag liggen. Dat was altijd een erg confronterend moment.
Ik omschreef in de inleiding al dat ik voornamelijk de lichamelijke gevolgen zou beschrijven. Dit waren de voornaamste lichamelijke kwalen die me bij staan. Over de psychologische gevolgen valt nog veel meer te zeggen. Een deel daarvan valt in mijn andere topic te lezen.
- Mijn zoektocht naar herstel (en plezier in het leven)
- Mijn rock-bottom - α-P(i)HP verslaving
- Mijn ervaring met injecteren van pyro's (of andere corrosieve RC's)
Om wat meer context te lezen, zie de andere verhalen.
Ik wil met deze post mijn ervaring delen over wat er met mijn lichaam gebeurde toen ik a-P(i)HP ging injecteren. Ik denk dat mijn ervaring toepasbaar is op meerdere corrosieve RC’s. Te denken valt aan 3-mmc, 3-cmc, etc. Ik wil absoluut niemand aansporen om dit uit te proberen, laat dat voorop staan. Daarom laat ik zoveel mogelijk details weg over hoe je injecteert, injectieplaatsen, e.d. Ik probeer alleen te benoemen wat nodig is om aan te geven wat er met mijn lichaam gebeurde.
In mei 2021 zat ik weer volop in dagelijks gebruik van verschillende stims. Voornamelijk 3-MMC, a-PiHP, a-PHP en MDPHP. De pyrovalerones gebruikte ik vooral door ze te roken. Eerst uit een glazen pijpje, maar steeds vaker van de folie af.
Pyro’s zijn enorm makkelijk te verbranden als je ze iets te veel hitte geeft. De gewone damp van deze stoffen is al erg corrosief voor alles wat het tegenkomt. Maar de verbrande rook van pyro’s is nog erger en giftiger. Ik wisselde daarom ook van pijpjes naar folie om zo zuiver mogelijk te blijven vapen.
Als ik een paar dagen achtereen stevig aan het vapen was, kreeg ik last van mijn longen. Als het verbrandde rook was ging dit nog sneller. Er zaten dagen tussen dat ik naar lucht moest happen, als een vis op het droge. Dit kostte me enorm veel energie. Stoppen lukte niet, ik moest de middelen hebben. Naast vapen, gebruikte ik ze ook vaak rectaal. Maar ook dit wordt pijnlijk als je het heel vaak doet.
(Ik heb op Reddit een keer een report gelezen van iemand die na een lange bender op a-PHP bloed begon te hoesten. Na onderzoek in het ziekenhuis d.m.v. longfoto’s vroeg de arts of diegene COVID had gehad. Op de foto’s was namelijk littekenweefsel in de longen te zien. Ik kan natuurlijk niets zeggen over de betrouwbaarheid van dit verhaal, maar vind het wel noemenswaardig om een idee te geven wat (verbrande) pyro’s met je longen kunnen doen.)
Mijn ROA’s werkten dus niet fijn meer, maar ik kon niet zonder. Toen kwam ik op het idee om voor het eerst in mijn leven te gaan spuiten. Steriele spuitjes had ik al liggen voor het rectaal toedienen. En ik had naalden in mijn EHBO-kit om blaren steriel door te prikken. Een slimme keuze was het niet, maar ik ‘moest’ mijn middel kunnen voelen.
Ik ben toen in één maand heel hard achteruitgegaan. Van een ‘goed’ functionerende jongeman tot een wandelend wrak. Zowel mentaal als fysiek gleed ik enorm snel af. Ik had nauwelijks eetlust meer (terwijl ik op bv speed geen moeite had om te eten) en verloor daardoor vele kilo’s. Ik ging van lijkbleek naar grijs en verloor de kleur en glans in mijn ogen. Wat het mentaal met me deed kan je lezen in mijn rock-bottom verhaal.
Mijn aders zijn vrij lastig te vinden waardoor ik vaak mis prikte en aders sloopte. Ik zocht dus steeds nieuwe plekken om wél iets te kunnen raken. Ik zal niet specifiek noemen wat mijn goede plekken waren omdat ik niemand aan wil sporen om te injecteren. Laten we het erop houden dat ik uiteindelijk voornamelijk alleen nog mijn benen kon gebruiken.
Gezien benen vaak minder goed doorbloed zijn, kan je lichaam daar ook minder snel herstellen. En zoals ik al aangaf, zijn pyro’s erg corrosief. Mis prikken, spuitabcessen, ontstekingen, pijnlijke spieren en slechte wondgenezing waren aan de orde van de dag. Na een tijdje vielen er vanzelf gaten in mijn benen op oude injectieplekken. Voor de beeldvorming; in de spoiler zijn foto’s te zien van de spuitwonden een halfjaar geleden en nu.
Ik had veel van dit soort wondjes, maar heb de ergste 2 plaatsen eruit gepakt.
Plek 1 (bovenbeen - linker foto) en plek 2 (onderbeen – rechter foto)
Plek 1 en 2 – één dag na eerste foto’s
Plek 1 en 2 – drie dagen na eerste foto’s
De zalf was een vochtonttrekkende zalf om het dode weefsel minder week te krijgen. Ik heb geen foto zonder zalf.
Plek 1 en 2 – 7 dagen na eerste foto’s
Plek 1 en 2 – één dag na eerste foto’s
Plek 1 en 2 – drie dagen na eerste foto’s
De zalf was een vochtonttrekkende zalf om het dode weefsel minder week te krijgen. Ik heb geen foto zonder zalf.
Plek 1 en 2 – 7 dagen na eerste foto’s
Vlak hierna ben ik naar de afkickkliniek gegaan, waardoor ik geen vervolgfoto’s heb van het genezingsproces. Maar dit ging met ups en downs. Soms leken de wonden te genezen en een week later waren ze ineens weer groter geworden.
Foto's een half jaar later staan in de reactie. Ik kon maar 8 foto's bijvoegen.
Deze wonden zijn ontstaan op plaatsen waar ik had geïnjecteerd. Dit leek dicht te gaan en genezen te zijn. Tot er enkele weken na het spuiten kleine wondjes ontstonden die steeds groter werden. De eerste foto’s die te zien zijn, zijn dus van injectieplaatsen die al weken oud waren. Die dicht waren gegaan en daarna vanzelf open gingen. Vandaar dat ik ook specifiek benoem dat de gaten in mijn benen vielen.
Na een tijdje ontstonden er op 2 injectieplaatsen naast elkaar necrose, dood weefsel. Te herkennen aan de zwarte kleur en dat het zacht en week wordt omdat het gaat rotten. Toen dit eenmaal gebeurde sloeg de schrik er bij mij pas in. Ik wist dat er een reële kans bestond, dat ik mijn been zou gaan verliezen als ik door ging met injecteren. Ik heb deze ROA toen pas tot een minimum beperkt. Mijn gebruik veranderde van high worden, naar genoeg om staande te blijven. Genoeg om de zucht te beperken. Ik ben toen ook weer meer andere middelen gaan gebruiken, puur om met de lusteloosheid en mijn slaaptekort om te kunnen gaan.
Wat het vervelende is aan deze wonden; en wat waarschijnlijk de necrose veroorzaakt heeft, is dat de doorbloeding in mijn benen slechter werd. Door gesloopte aders, kwam er simpelweg te weinig zuurstof in het weefsel.
Deze wonden bleven lang open. Ze groeiden heel langzaam dicht en gingen regelmatig ontsteken. Ik heb ze elke dag netjes verzorgd. Schoongehouden, verbonden, etc. Ook heb ik via de huisarts 2 keer een antibioticazalf gehad (fusidinezuur). Buiten die kuren om moest ik het af en toe uitspoelen met waterstofperoxide (een oude methode, I know) om het gele beslag uit de wonden te krijgen.
Het was pas in de kliniek toen een van de verpleegsters aankwam met een biologisch zalfje op basis van bijenwas en kruiden. Dit zalfje, MEBO ointment, deed wonderen voor de wondgenezing én om infecties buiten te houden. Hierna begon ik pas echte verbetering te zien. I.c.m. minder vaak douchen en verband verwisselen. Tijdens deze handelingen kwam er blijkbaar geregeld nieuw weefsel los, wat het genezingsproces tegenhield.
Een ander lichamelijk gevolg dat ik goed kon merken waren hartklachten. Ik kreeg steeds vaker last van een bonzend hart, ook als ik even niet/weinig gebruikt had. Als ik injecteerde had ik vaak het idee dat mijn hart soms slagen oversloeg. Ik heb dit nooit goed kunnen meten, dus het zou iets psychisch kunnen zijn.
Ook merkte ik steeds meer een constante vermoeidheid. Ik was snel buiten adem. Ik heb het hier met verschillende mensen over gehad en wijt het eraan dat mijn hart altijd in de sportstand stond. Een hartslag in rust van 120 was voor mij normaal geworden. M’n hart kreeg geen rust om te herstellen.
En last but not least, de vele keren dat ik net iets te veel spoot. Ik had zeker 1 á 2 keer per week een shot, waarvan ik dacht: dit is het dan, dit is te veel… stom stom stom!
Slechts één keer is hiervoor de ambulance gekomen. Toen was het écht kantje boord. Maar eigenlijk dagelijks dacht ik eraan dat vandaag m’n laatste dag kon zijn. En ik nam me ’s ochtends dan ook vaak voor om niet meer te injecteren. Maar aan het eind van de ochtend was dat voornemen vaak al van de baan. Ik had het niet meer in de hand.
Ik heb dan ook geregeld al m’n injectiemateriaal weggegooid. Om 2 dagen later weer nieuwe in huis te halen. Het was ook zo beschamend… zo’n gele naaldencontainer op m’n kamer. Als ik daar dan in keek en letterlijk honderden naalden zag liggen. Dat was altijd een erg confronterend moment.
Ik omschreef in de inleiding al dat ik voornamelijk de lichamelijke gevolgen zou beschrijven. Dit waren de voornaamste lichamelijke kwalen die me bij staan. Over de psychologische gevolgen valt nog veel meer te zeggen. Een deel daarvan valt in mijn andere topic te lezen.
die vindt er echt niks raars van als je langs komt met een korstje dat vanuit het niets ontstaat.
