Dankbaar voor het feit dat de angststoornis die jarenlang mijn leven heeft gedicteerd en maakte dat ik ben gaan verdoven met wiet, alcohol, de halve smartshop, de RC-thuisapotheek en vooral met allerhande benzo's, niet meer leidend is. Ik stond altijd al voor groepen mensen, dat is mijn vak. Maar altijd met angst, altijd met achterdeurtjes open, met (doem)scenario's in mijn hoofd en een stel pillen in mijn zak. Altijd met het idee dat die mate van angst gewoonweg bij het leven hoorde, maar anderen gewoon veel dapperder waren dan ik. Dat het idioot was dat ik zoveel angst ervoer. Geen idee hebbende dat er zoiets als
anxiety disorder bestond. Ik hield het verborgen, zelfs voor mijn partner. Heb het veel te lang alleen gedragen.
Inmiddels sta ik voor groepen
zonder zelfmedicatie. Voor 10 man, 20 man, 500 man, 1000,
who cares. Ik leid trainingen, ik speel, ik vertel. Soms weet ik het ook niet hoor, soms ben ik nerveus, dan sta ik zwetend en met een rode kop iets uit te leggen, of voelt het ineens alsof ik opstijg uit mijn lichaam. Maar het houdt me niet meer tegen. Ik ken het, derealisatie, en weet dat het weer overgaat. De angst voor de angst is weg. Ik realiseerde me dit zojuist weer even toen ik mijn
morning pages schreef.
Het kan me soms verdrietig maken dat ik al die jaren heb geploeterd in eenzaamheid. Maar de tijd kan ik niet terugdraaien, dus laat ik nu genieten van wat ik heb bereikt. Het leven is oneindig veel makkelijker geworden en godskolere wat ben ik daar dankbaar voor!
