Wie? - Ik alleen, vrouw, 29 jaar, 1.80m, ~67kg
Wat? - ~ 12 à 13 gram Atlantis truffels
Waar? - Thuis (appartement, ~85m2)
Wanneer? - 02/07/2016
Eerst even dit over mezelf: ik heb relatief weinig ervaring met psychedelica. Zo'n krappe 10 jaar geleden heb ik eenmalig Mexicaanse paddo's gegeten en daarna nog een keer truffels (soort weet ik niet meer), beide keren met studiegenoten. Dit waren vrij heftige ervaringen, zeker omdat ik daarvoor überhaupt nog nooit een drug gebruikt had. Toen ik later in mijn studietijd MDMA ontdekte heb ik lang niet meer aan psychedelica gedacht, ook omdat de mensen met wie ik wel eens gebruikte daar schrik voor hadden. Alleen trippen kwam niet in me op, ik wist niet beter of dat was onverstandig. Toch is de interesse voor psychedelica het afgelopen jaar langzaam teruggekomen, temeer omdat ik altijd verschrikkelijke katers kreeg van MDMA (denk aan drie dagen duizeligheid, misselijkheid, migraine, en een dagenlange lichte nare/creepy vervormde perceptie van de realiteit, soms ook beangstigende auditieve hallucinaties 's nachts). Ik was op zoek naar iets anders, maar ik had (heb) geen vrienden die deze interesse delen. Daarom meldde ik me aan op dit forum en door hier met forumleden te praten en veel te lezen kwam ik erachter dat alleen trippen een optie is, en dat ik het wel eens wilde proberen.
En voila, dit was dan mijn eerste keer trippen in m'n eentje, en het was echt een heel bijzondere ervaring. Intens, erg visueel, maar wel handelbaar, en al met al heel positief. Wel last gehad van een heftige body-high, ik ben eigenlijk gedurende de hele trip tegen misselijk aan geweest. Dat was het enige echte minpuntje.
Dit is tevens mijn eerste trip report hier dus commentaar is welkom! Ik weet niet of de tijden exact kloppen, het zijn ruwe schattingen. Het blijkt ook echt onmogelijk te zijn om een trip waarin je 1000 dingen gedacht hebt te omschrijven, het wordt toch altijd een veel oppervlakkiger geheel dan wat het werkelijk was, maar ja...
T+0:00 (~ 20.00 uur 's avonds)
Iets later dan gepland begin ik met het eten van de truffels. Ik was namelijk fanatiek bezig met het schoonmaken van mijn huis, boodschappen doen, dat soort dingen, en wilde echt helemaal klaar met alles zijn voordat ik zou beginnen. Rustige en veilige omgeving? Check. Nuchtere maag? Check. Een goede gemoedstoestand? Check. Ik leg alles klaar voor de trip (fruit, muziek, drinken, kaarsjes aan), pak m'n 'drugsweegschaaltje' erbij en weeg ~10 gram af. Daarna zie ik echter dat er nog best veel over is, het gevoel bekruipt mij dat dit zonde is, dus weeg ik nog ~2 gram erbij af. Uiteindelijk heb ik waarschijnlijk iets meer dan 12 gram binnen gehad, omdat de totale hoeveelheid meer dan 15 gram was en het restant 2 gram was. Anyway, maakt verder ook niet uit, ik ga liever voor de full experience en maak me geen zorgen. Ik neem de truffels in met cup-a-soup tomaat zoals hier op het forum door iemand aangeraden. Alsnog vind ik ze vies, maar door de soep is het wel te doen. Tegen m'n moeder zeg ik op whatsapp dat ik naar de kroeg ga en waarschijnlijk niet op m'n telefoon kijk (ze wil zich nog wel eens zorgen maken als ik urenlang niet online kom... zucht, moeders). M'n ouders weten dat ik zo nu en dan drugs gebruik, maar ik vertel ze liever niet concreet wanneer. Ik zet m'n telefoon uit en ga onder een dekentje op de bank liggen.
T+0:25
Ik word licht misselijk en krijg een ongemakkelijk gevoel. Om de tijd te doden lees ik een tijdschrift.
T+0:35
Ik kan me niet concentreren op het tijdschrift en leg het weg, ik begin me nu wel duidelijk 'anders' te voelen. Een beetje zoals aan het begin van een MDMA-space. Droge mond. Koud. Ik drink thee met verse gember tegen de misselijkheid (thanks voor de tip Trinity).
T+0:40 - Golven
Nee, ik verbeeld het me niet. De omgeving begint licht te golven. Ik zie bewegingen in de lamp, en het licht van diezelfde lamp lijkt ineens een rode gloed te verspreiden.
T+0:50 - T+? - Dansende huizen
Het gaat nu plotseling heel snel. Alles begint te veranderen. Als ik door het raam naar buiten kijk, zie ik dat het huis aan de overkant begint te bewegen. Er staan een soort lange grassprieten op het dak van dat huis die me nooit eerder zijn opgevallen, en die beginnen nu te dansen... op het ritme van mijn muziek. Hoe vet!
Hierna vind ik het moeilijk om een tijdsindicatie te geven, omdat mijn tijdsbesef binnen enkele minuten keihard achteruit gaat. Ik voel de tijd letterlijk vertragen. Ik kijk nog een paar keer op de klok, maar steeds zijn er slechts één of twee minuten voorbij terwijl ik in de tussentijd alweer 100 dingen heb gezien en meegemaakt. Ik kan me herinneren dat ik tijdens m'n vorige psilocybine-ervaringen die verstoring van tijdsbesef een beetje creepy vond, nu stoort het me niet, ik vind alles prima, kom maar op met die paddo.
In de tussentijd ontstaat voor mijn ogen een heel schouwspel van kleuren. De bakstenen van het huis aan de overkant krijgen extreem veel diepte en een rode/groene waas, alsof ik naar een 3D-foto kijk zonder de 3D-bril op te hebben, maar dan wél met het driedimensionale effect (snappen jullie het nog?). Met het huis dáár weer naast gebeurt ook iets bijzonders: op de muren ontstaan patronen, mandala-achtige figuren in allerlei kleuren, die alle kanten op bewegen. Een beetje vergelijkbaar met de patronen op gebouwen tijdens Glow, die jaarlijkse lichtshow in Eindhoven. Ik ga er eens goed voor liggen om dit circus in vol ornaat te aanschouwen, en constateer dat het een goed idee was om de gordijnen gedeeltelijk open te laten, want het is awesome. Mijn gordijnen zelf kronkelen ook alle kanten op. Overal waar ik kijk, in elke hoek, gebeurt wat. En ik lijk het allemaal zelf te kunnen beïnvloeden, door er gewoon maar mijn blik op te focussen. Het is alsof ik dirigent ben van mijn eigen kleuren- en vormenorkest. Ik verbaas me erover dat het allemaal zo visueel is, dit had ik niet verwacht. Het is zo bijzonder dat ik niet kan stoppen met lachen, een big smile zit op mijn gezicht vastgeplakt.
Ik moet veel hard en lang gapen, het gapen gaat echt maar door. Ook veel zuchten. Dat is af en toe even nodig om de visuele heftigheid aan te kunnen. De intensiteit van de trip neemt toe. Ik voel de werkelijkheid steeds verder wegglijden in een soort draaikolk van kleuren. Warme kleuren. Ik herinner me met name oranje. Oranje-achtige fractals, die naar binnen bewegen en mij een soort van opslokken. Op een gegeven moment kan ik niet meer bedenken wat de realiteit is, ik weet wel nog dát er een realiteit is, zonder truffels, maar ik kan er niet meer opkomen hoe die eruit ziet.
Tijdens dit deel van de trip heb ik heel erg veel gelachen, echt de slappe lach, maar tegelijkertijd ook een paar keer gehuild (dit deed ik ook tijdens m'n vorige paddo-trips, grappig dat het nu weer gebeurde). Zonder verdere negatieve emotie trouwens, ik was niet verdrietig, integendeel. Ik heb ook een paar keer verwonderd iets hardop gemompeld. Dingen zoals 'Wow, dit is echt zo gek,' en 'Dit is echt vakantie van je hoofd in je eigen huis.'
T+2:00 - Alles tegelijkertijd
Ik kijk voor het eerst weer op de klok, het is ongeveer 22.00 uur. Raar genoeg gaat de tijd nu ineens weer snel, ik verwachtte het niet zo laat, al moet ik eerst lang nadenken om te begrijpen wat 'tien uur' ook alweer inhoudt. Ik zit diep in de trip. Wat ik me van dit deel van de trip herinner is vooral het overweldigende fysieke gevoel. Waar het eerst vooral visueel was, voel ik nu ineens van alles. De body-high is extreem op dit moment. Het doet denken aan een orgasme omdat het een soort van golvende sensatie is, mijn lichaam schokt ook op en neer, maar tegelijkertijd is het ook misselijkheid. Het overheersende gevoel is dat het steeds 'op het randje' is. Daarmee bedoel ik dat ik niet kan besluiten wat ik precies voel. Het is alsof ik op een kruispunt sta (dit zie ik ook echt voor me), met naar drie kanten wegen met bordjes, 'Orgasme', 'Misselijk', de derde ben ik vergeten. Het kan alle kanten op, maar zodra ik in het midden blijf staan, voel ik alles tegelijkertijd. Dit is niet perse prettig.
Op dit punt heb ik ook hele chaotische gedachten. Ik denk elke seconde wel 5 dingen tegelijkertijd, het is niet bij te houden. Ik stel mezelf hardop de vraag hoe ik hier óóit een trip report over ga schrijven, hoe dit gevoel ooit in woorden te vatten zou zijn. Het is zo intens en anders dan de gewone werkelijkheid dat dit niet in taal te vatten is.
Ik doe voor de grap een paar 'reality checks' en stel mezelf een aantal vragen. Wie ben ik? Wat doe ik voor werk? Hoe heet mijn baas? Van welke ploeg heeft België gisteren verloren? (Ik zag vrijdagavond met enkele collega's België verliezen van Wales in het EK, vandaar. ) Ik kan alles met wat nadenken perfect beantwoorden. Het vreemde is dat je feitenkennis niet aangetast wordt. Je weet alles nog van de realiteit. Alleen het kost je heel veel moeite om te begrijpen hoe die realiteit ook alweer voelde. De feiten zijn er nog, maar de echte ervaring van de werkelijkheid mist.
De muziek die opstaat herhaalt zich constant. Ik weet niet of dit aan de muziek ligt of aan de trip, maar na een tijdje wordt dit vervelend omdat het de misselijkheid in stand lijkt te houden. Ik voel me op dit punt nog niet in staat om op te staan en andere muziek op te zetten.
~T:2.15 - Reusachtige afstanden
Ik pak een aardbei van tafel en ik kom tot het besef dat mijn gevoel voor afstanden volledig verstoord is. De salontafel lijkt gigantisch ver weg, en mijn arm extreem lang.
Als ik opsta om wat minder heftige muziek aan te zetten (ik had behoefte aan iets kalmers), lijkt het alsof ik veel langer ben en hoger boven de grond ben dan normaal. Ik ben een reus!
Lopen kost hierdoor moeite, ik snap er niets meer van en alles golft. Ik moet ook ernstig veel moeite doen om te laptop te begrijpen en te bedienen.
Ik constateer dat psilocybine, zoals eerder op het forum al was gemeld, inderdaad niet pijnstillend werkt. Ik heb een paar dagen geleden een flinke val gemaakt met m'n fiets waaraan ik een aantal pijnlijke schaafwonden heb overgehouden, en op verschillende momenten in de trip word ik me irritant bewust van deze pijn.
~T:2.30 - Gezelligheid
Dit is een beetje een wazig moment van de trip waar ik niet zoveel concrete herinneringen aan heb. Wel herinner ik me dat ik hier gewoon een beetje lig te chillen, denken en mijmeren op de muziek, het heftige fysieke gevoel is grotendeels weg. Het licht in de kamer is warm geel met een oranje gloed. Ik denk aan drugsforum.nl, en met name aan wat Mindfulness schreef over het mediteren in een trip. Opeens snap ik precies waarom je in deze toestand goed zou kunnen mediteren. Je bent heel erg 'in het moment', er is geen verleden en toekomst. Het is alleen jij, en het nu. Dit besef komt nog een paar keer opnieuw terug in de trip.
Een warm, gezellig gevoel overspoelt me. Ja, dat is misschien hoe ik dit deel van de trip het best zou kunnen omschrijven, gezelligheid.
~T:2.30 - Goddelijke kat
Op een bepaald moment gebeurt er nog iets bijzonders, mijn kat staat op van de leuning van de bank waarop ze lag te slapen en komt naar me toe. Op een gegeven moment staat ze een soort van boven me, op de rugleuning, en kijkt van bovenaf op me neer. Ze lijkt heel erg groot. Ze kijkt me aan en de tijd lijkt een soort van stil te staan, ze beweegt niet en blijft me maar indringend aanstaren. (Achteraf denk ik dat het mijn verstoorde tijdsperceptie was maar het leek alsof ze echt wel 5 minuten als versteend naar me bleef kijken). Op dat moment weet ik gewoon dat ze door heeft dat ik niet m'n normale zelf ben. Tegelijkertijd zie ik ieder detail van haar vacht. Pixelachtig en tweedimensionaal, met scherpe omlijningen, een beetje als die functie op de camera van een telefoon waarmee je een foto een comic- of een schilderij-uitstraling kan geven. Ik vind haar onbeschrijfelijk mooi, ze heeft bijna een koninklijke of zelfs goddelijke uitstraling op de manier waarop ze daar boven me staat en naar me kijkt (vrij grappig, want ze is gewoon een huis-tuin-en-keuken katje dat ik uit het asiel heb geplukt).
Even later volgt weer een 'gezellig' moment, de kat komt op schoot en terwijl ik haar aai eet ik wat fruit snoepjes. Ik voel me heel warm en besef dat ik niets meer nodig heb dan dit. De trip neemt af, ik voel me weer een stuk meer bij de werkelijkheid.
T+3:00 - Langzaam terug naar de realiteit
Ik ga even naar de wc en besef dat de trip echt minder wordt, al heb ik nog wel huge pupillen. Dit vind ik niet erg. In tegenstelling tot bij MDMA, waar ik altijd vrijwel direct een soort heimweegevoel heb naar het hoogtepunt van de ervaring wanneer het uitwerkt, heb ik er nu geen moeite mee. Ik heb een super trip gehad, maar ik verwelkom de realiteit ook wel weer graag.
T+3.00 - T+4.00 - Luiheid
De na-space zou ik vooral omschrijven als lui. Ik lig, met de kat spinnend naast me, in allerlei houdingen op de bank onder mijn dekentje (soms zelfs de bank omhelzend), moe, zwaar, maar toch ook zeker genietend, soms met m'n ogen dicht, half in slaaptoestand, en soms ook weer even met ogen open, ik denk na over van alles en nog wat. Afwisselend voel ik me soms wel weer even misselijk. De muziek die opstaat is meditatie-muziek en dit is perfect voor deze fase.
T+4.00 - T+5.30 - Behaaglijkheid
Deze fase, het uitwerken, duurt best lang. Behaaglijkheid is het codewoord, met soms een golf van misselijkheid op de achtergrond, maar het is te doen. Op een gegeven moment kom ik tot de conclusie dat dit deel van de trip te vergelijken is met het lekkere gevoel wat je hebt als je wakker wordt voor je wekker en beseft dat je nog 2 uur kunt slapen. Alleen hoef ik nu helemaal niet op te staan!
Het enige minpuntje van dit deel, naast de misselijkheid, is dat ik me een beetje druk ga maken of ik niet 'te lang niets meer van me heb laten horen via whatsapp', en of mensen zich niet dingen gaan afvragen. Een beetje paranoia. Ik maak me vooral druk over mijn moeder. Ik had gezegd dat ik naar de kroeg zou gaan, is het dan niet heel raar als ik van 20.00 uur tot 1.00 uur 's nachts totáál niet online ben geweest? Tegelijkertijd kan ik dit ook wel weer goed wegrationaliseren. Nee, dat is niet raar. En ze moet er maar mee leven dat ik niet altijd bereikbaar ben. Nu wil ik gewoon van de nawerking van de space genieten.
T+5.30 - Trip is voorbij
Het duurt tot zeker 1.30 uur voordat ik me weer helemaal nuchter voel. Ik ga rechtop zitten en zet mijn telefoon aan. Naar mijn moeder stuur ik 'Ik ben heel thuisgekomen'. Ik doelde op haar opmerking 'Niet te laat en niet te zat, want dan val je straks weer met je fiets', maar er schuilt voor mij ook een zekere symboliek in: ik ben zonder kleerscheuren uit deze solotrip gekomen en heb geen moment gedacht aan 'bad gaan' of het gevoel gehad dat ik het niet meer aankon ofzo. Yes!
Ik voel me wel erg brak, zwaar hoofd. Mijn haar zit alle kanten op, ik ben bleek en mijn pupillen zijn nog enigszins vergroot. Ik chat nog even over luchtige zaken met een vriendin, ruim vervolgens alles netjes op, en ga in bed liggen. Ik slaap vrij snel, en goed. Als ik de volgende dag wakker wordt voel ik me prima, geen kater. Echt niet te vergelijken met MDMA waarbij ik slecht slaap en me de volgende dag een wrak voel. :')
Samenvatting: missie geslaagd! Het was vooral een heel visuele en fysieke trip, wel heel intens maar niet heel erg filosofisch, het mentale gevoel dat vooral overheerste was warm/gezellig/behaaglijk, passend bij de kleur oranje die vaak voorbij kwam. Ideaal voor een eerste solotrip.
De volgende keer misschien toch wat meer eten overdag (uiteraard niet de 4 uren voor de trip, maar daarvoor), omdat ik het fysieke ietwat onaangename gevoel soms toch wel heftig vond. Een paar keer had ik echt het idee dat als het veel verder zou gaan dat ik zou gaan overgeven, niet alleen in het begin maar ook in latere fases van de trip.
Net als bij mijn vorige paddotrips (en MDMA over het algemeen ook) voelde ik trouwens totaal geen behoefte om fysiek actief te zijn. Ik heb steeds op één plek gelegen en niet rondgelopen, omdat de golvende sensatie te intens was. Ik ben blijkbaar gewoon liever lui tijdens trips, wie weet weerspiegelt het mijn persoonlijkheid
Voor herhaling vatbaar! (Alleen de komende tijd nog even niet...)
Wat? - ~ 12 à 13 gram Atlantis truffels
Waar? - Thuis (appartement, ~85m2)
Wanneer? - 02/07/2016
Eerst even dit over mezelf: ik heb relatief weinig ervaring met psychedelica. Zo'n krappe 10 jaar geleden heb ik eenmalig Mexicaanse paddo's gegeten en daarna nog een keer truffels (soort weet ik niet meer), beide keren met studiegenoten. Dit waren vrij heftige ervaringen, zeker omdat ik daarvoor überhaupt nog nooit een drug gebruikt had. Toen ik later in mijn studietijd MDMA ontdekte heb ik lang niet meer aan psychedelica gedacht, ook omdat de mensen met wie ik wel eens gebruikte daar schrik voor hadden. Alleen trippen kwam niet in me op, ik wist niet beter of dat was onverstandig. Toch is de interesse voor psychedelica het afgelopen jaar langzaam teruggekomen, temeer omdat ik altijd verschrikkelijke katers kreeg van MDMA (denk aan drie dagen duizeligheid, misselijkheid, migraine, en een dagenlange lichte nare/creepy vervormde perceptie van de realiteit, soms ook beangstigende auditieve hallucinaties 's nachts). Ik was op zoek naar iets anders, maar ik had (heb) geen vrienden die deze interesse delen. Daarom meldde ik me aan op dit forum en door hier met forumleden te praten en veel te lezen kwam ik erachter dat alleen trippen een optie is, en dat ik het wel eens wilde proberen.
En voila, dit was dan mijn eerste keer trippen in m'n eentje, en het was echt een heel bijzondere ervaring. Intens, erg visueel, maar wel handelbaar, en al met al heel positief. Wel last gehad van een heftige body-high, ik ben eigenlijk gedurende de hele trip tegen misselijk aan geweest. Dat was het enige echte minpuntje.
Dit is tevens mijn eerste trip report hier dus commentaar is welkom! Ik weet niet of de tijden exact kloppen, het zijn ruwe schattingen. Het blijkt ook echt onmogelijk te zijn om een trip waarin je 1000 dingen gedacht hebt te omschrijven, het wordt toch altijd een veel oppervlakkiger geheel dan wat het werkelijk was, maar ja...
T+0:00 (~ 20.00 uur 's avonds)
Iets later dan gepland begin ik met het eten van de truffels. Ik was namelijk fanatiek bezig met het schoonmaken van mijn huis, boodschappen doen, dat soort dingen, en wilde echt helemaal klaar met alles zijn voordat ik zou beginnen. Rustige en veilige omgeving? Check. Nuchtere maag? Check. Een goede gemoedstoestand? Check. Ik leg alles klaar voor de trip (fruit, muziek, drinken, kaarsjes aan), pak m'n 'drugsweegschaaltje' erbij en weeg ~10 gram af. Daarna zie ik echter dat er nog best veel over is, het gevoel bekruipt mij dat dit zonde is, dus weeg ik nog ~2 gram erbij af. Uiteindelijk heb ik waarschijnlijk iets meer dan 12 gram binnen gehad, omdat de totale hoeveelheid meer dan 15 gram was en het restant 2 gram was. Anyway, maakt verder ook niet uit, ik ga liever voor de full experience en maak me geen zorgen. Ik neem de truffels in met cup-a-soup tomaat zoals hier op het forum door iemand aangeraden. Alsnog vind ik ze vies, maar door de soep is het wel te doen. Tegen m'n moeder zeg ik op whatsapp dat ik naar de kroeg ga en waarschijnlijk niet op m'n telefoon kijk (ze wil zich nog wel eens zorgen maken als ik urenlang niet online kom... zucht, moeders). M'n ouders weten dat ik zo nu en dan drugs gebruik, maar ik vertel ze liever niet concreet wanneer. Ik zet m'n telefoon uit en ga onder een dekentje op de bank liggen.
T+0:25
Ik word licht misselijk en krijg een ongemakkelijk gevoel. Om de tijd te doden lees ik een tijdschrift.
T+0:35
Ik kan me niet concentreren op het tijdschrift en leg het weg, ik begin me nu wel duidelijk 'anders' te voelen. Een beetje zoals aan het begin van een MDMA-space. Droge mond. Koud. Ik drink thee met verse gember tegen de misselijkheid (thanks voor de tip Trinity).
T+0:40 - Golven
Nee, ik verbeeld het me niet. De omgeving begint licht te golven. Ik zie bewegingen in de lamp, en het licht van diezelfde lamp lijkt ineens een rode gloed te verspreiden.
T+0:50 - T+? - Dansende huizen
Het gaat nu plotseling heel snel. Alles begint te veranderen. Als ik door het raam naar buiten kijk, zie ik dat het huis aan de overkant begint te bewegen. Er staan een soort lange grassprieten op het dak van dat huis die me nooit eerder zijn opgevallen, en die beginnen nu te dansen... op het ritme van mijn muziek. Hoe vet!
Hierna vind ik het moeilijk om een tijdsindicatie te geven, omdat mijn tijdsbesef binnen enkele minuten keihard achteruit gaat. Ik voel de tijd letterlijk vertragen. Ik kijk nog een paar keer op de klok, maar steeds zijn er slechts één of twee minuten voorbij terwijl ik in de tussentijd alweer 100 dingen heb gezien en meegemaakt. Ik kan me herinneren dat ik tijdens m'n vorige psilocybine-ervaringen die verstoring van tijdsbesef een beetje creepy vond, nu stoort het me niet, ik vind alles prima, kom maar op met die paddo.
In de tussentijd ontstaat voor mijn ogen een heel schouwspel van kleuren. De bakstenen van het huis aan de overkant krijgen extreem veel diepte en een rode/groene waas, alsof ik naar een 3D-foto kijk zonder de 3D-bril op te hebben, maar dan wél met het driedimensionale effect (snappen jullie het nog?). Met het huis dáár weer naast gebeurt ook iets bijzonders: op de muren ontstaan patronen, mandala-achtige figuren in allerlei kleuren, die alle kanten op bewegen. Een beetje vergelijkbaar met de patronen op gebouwen tijdens Glow, die jaarlijkse lichtshow in Eindhoven. Ik ga er eens goed voor liggen om dit circus in vol ornaat te aanschouwen, en constateer dat het een goed idee was om de gordijnen gedeeltelijk open te laten, want het is awesome.
Mijn gordijnen zelf kronkelen ook alle kanten op. Overal waar ik kijk, in elke hoek, gebeurt wat. En ik lijk het allemaal zelf te kunnen beïnvloeden, door er gewoon maar mijn blik op te focussen. Het is alsof ik dirigent ben van mijn eigen kleuren- en vormenorkest. Ik verbaas me erover dat het allemaal zo visueel is, dit had ik niet verwacht. Het is zo bijzonder dat ik niet kan stoppen met lachen, een big smile zit op mijn gezicht vastgeplakt.Ik moet veel hard en lang gapen, het gapen gaat echt maar door. Ook veel zuchten. Dat is af en toe even nodig om de visuele heftigheid aan te kunnen. De intensiteit van de trip neemt toe. Ik voel de werkelijkheid steeds verder wegglijden in een soort draaikolk van kleuren. Warme kleuren. Ik herinner me met name oranje. Oranje-achtige fractals, die naar binnen bewegen en mij een soort van opslokken. Op een gegeven moment kan ik niet meer bedenken wat de realiteit is, ik weet wel nog dát er een realiteit is, zonder truffels, maar ik kan er niet meer opkomen hoe die eruit ziet.
Tijdens dit deel van de trip heb ik heel erg veel gelachen, echt de slappe lach, maar tegelijkertijd ook een paar keer gehuild (dit deed ik ook tijdens m'n vorige paddo-trips, grappig dat het nu weer gebeurde). Zonder verdere negatieve emotie trouwens, ik was niet verdrietig, integendeel. Ik heb ook een paar keer verwonderd iets hardop gemompeld. Dingen zoals 'Wow, dit is echt zo gek,' en 'Dit is echt vakantie van je hoofd in je eigen huis.'
T+2:00 - Alles tegelijkertijd
Ik kijk voor het eerst weer op de klok, het is ongeveer 22.00 uur. Raar genoeg gaat de tijd nu ineens weer snel, ik verwachtte het niet zo laat, al moet ik eerst lang nadenken om te begrijpen wat 'tien uur' ook alweer inhoudt. Ik zit diep in de trip. Wat ik me van dit deel van de trip herinner is vooral het overweldigende fysieke gevoel. Waar het eerst vooral visueel was, voel ik nu ineens van alles. De body-high is extreem op dit moment. Het doet denken aan een orgasme omdat het een soort van golvende sensatie is, mijn lichaam schokt ook op en neer, maar tegelijkertijd is het ook misselijkheid.
Het overheersende gevoel is dat het steeds 'op het randje' is. Daarmee bedoel ik dat ik niet kan besluiten wat ik precies voel. Het is alsof ik op een kruispunt sta (dit zie ik ook echt voor me), met naar drie kanten wegen met bordjes, 'Orgasme', 'Misselijk', de derde ben ik vergeten. Het kan alle kanten op, maar zodra ik in het midden blijf staan, voel ik alles tegelijkertijd. Dit is niet perse prettig.Op dit punt heb ik ook hele chaotische gedachten. Ik denk elke seconde wel 5 dingen tegelijkertijd, het is niet bij te houden. Ik stel mezelf hardop de vraag hoe ik hier óóit een trip report over ga schrijven, hoe dit gevoel ooit in woorden te vatten zou zijn. Het is zo intens en anders dan de gewone werkelijkheid dat dit niet in taal te vatten is.
Ik doe voor de grap een paar 'reality checks' en stel mezelf een aantal vragen. Wie ben ik? Wat doe ik voor werk? Hoe heet mijn baas? Van welke ploeg heeft België gisteren verloren? (Ik zag vrijdagavond met enkele collega's België verliezen van Wales in het EK, vandaar.
) Ik kan alles met wat nadenken perfect beantwoorden. Het vreemde is dat je feitenkennis niet aangetast wordt. Je weet alles nog van de realiteit. Alleen het kost je heel veel moeite om te begrijpen hoe die realiteit ook alweer voelde. De feiten zijn er nog, maar de echte ervaring van de werkelijkheid mist.De muziek die opstaat herhaalt zich constant. Ik weet niet of dit aan de muziek ligt of aan de trip, maar na een tijdje wordt dit vervelend omdat het de misselijkheid in stand lijkt te houden. Ik voel me op dit punt nog niet in staat om op te staan en andere muziek op te zetten.
~T:2.15 - Reusachtige afstanden
Ik pak een aardbei van tafel en ik kom tot het besef dat mijn gevoel voor afstanden volledig verstoord is. De salontafel lijkt gigantisch ver weg, en mijn arm extreem lang.
Als ik opsta om wat minder heftige muziek aan te zetten (ik had behoefte aan iets kalmers), lijkt het alsof ik veel langer ben en hoger boven de grond ben dan normaal. Ik ben een reus!
Lopen kost hierdoor moeite, ik snap er niets meer van en alles golft. Ik moet ook ernstig veel moeite doen om te laptop te begrijpen en te bedienen.Ik constateer dat psilocybine, zoals eerder op het forum al was gemeld, inderdaad niet pijnstillend werkt. Ik heb een paar dagen geleden een flinke val gemaakt met m'n fiets waaraan ik een aantal pijnlijke schaafwonden heb overgehouden, en op verschillende momenten in de trip word ik me irritant bewust van deze pijn.
~T:2.30 - Gezelligheid
Dit is een beetje een wazig moment van de trip waar ik niet zoveel concrete herinneringen aan heb. Wel herinner ik me dat ik hier gewoon een beetje lig te chillen, denken en mijmeren op de muziek, het heftige fysieke gevoel is grotendeels weg. Het licht in de kamer is warm geel met een oranje gloed. Ik denk aan drugsforum.nl, en met name aan wat Mindfulness schreef over het mediteren in een trip. Opeens snap ik precies waarom je in deze toestand goed zou kunnen mediteren. Je bent heel erg 'in het moment', er is geen verleden en toekomst. Het is alleen jij, en het nu. Dit besef komt nog een paar keer opnieuw terug in de trip.
Een warm, gezellig gevoel overspoelt me. Ja, dat is misschien hoe ik dit deel van de trip het best zou kunnen omschrijven, gezelligheid.
~T:2.30 - Goddelijke kat
Op een bepaald moment gebeurt er nog iets bijzonders, mijn kat staat op van de leuning van de bank waarop ze lag te slapen en komt naar me toe. Op een gegeven moment staat ze een soort van boven me, op de rugleuning, en kijkt van bovenaf op me neer. Ze lijkt heel erg groot. Ze kijkt me aan en de tijd lijkt een soort van stil te staan, ze beweegt niet en blijft me maar indringend aanstaren. (Achteraf denk ik dat het mijn verstoorde tijdsperceptie was maar het leek alsof ze echt wel 5 minuten als versteend naar me bleef kijken). Op dat moment weet ik gewoon dat ze door heeft dat ik niet m'n normale zelf ben. Tegelijkertijd zie ik ieder detail van haar vacht. Pixelachtig en tweedimensionaal, met scherpe omlijningen, een beetje als die functie op de camera van een telefoon waarmee je een foto een comic- of een schilderij-uitstraling kan geven. Ik vind haar onbeschrijfelijk mooi, ze heeft bijna een koninklijke of zelfs goddelijke uitstraling op de manier waarop ze daar boven me staat en naar me kijkt (vrij grappig, want ze is gewoon een huis-tuin-en-keuken katje dat ik uit het asiel heb geplukt).
Even later volgt weer een 'gezellig' moment, de kat komt op schoot en terwijl ik haar aai eet ik wat fruit snoepjes. Ik voel me heel warm en besef dat ik niets meer nodig heb dan dit. De trip neemt af, ik voel me weer een stuk meer bij de werkelijkheid.
T+3:00 - Langzaam terug naar de realiteit
Ik ga even naar de wc en besef dat de trip echt minder wordt, al heb ik nog wel huge pupillen. Dit vind ik niet erg. In tegenstelling tot bij MDMA, waar ik altijd vrijwel direct een soort heimweegevoel heb naar het hoogtepunt van de ervaring wanneer het uitwerkt, heb ik er nu geen moeite mee. Ik heb een super trip gehad, maar ik verwelkom de realiteit ook wel weer graag.
T+3.00 - T+4.00 - Luiheid
De na-space zou ik vooral omschrijven als lui. Ik lig, met de kat spinnend naast me, in allerlei houdingen op de bank onder mijn dekentje (soms zelfs de bank omhelzend), moe, zwaar, maar toch ook zeker genietend, soms met m'n ogen dicht, half in slaaptoestand, en soms ook weer even met ogen open, ik denk na over van alles en nog wat. Afwisselend voel ik me soms wel weer even misselijk. De muziek die opstaat is meditatie-muziek en dit is perfect voor deze fase.
T+4.00 - T+5.30 - Behaaglijkheid
Deze fase, het uitwerken, duurt best lang. Behaaglijkheid is het codewoord, met soms een golf van misselijkheid op de achtergrond, maar het is te doen. Op een gegeven moment kom ik tot de conclusie dat dit deel van de trip te vergelijken is met het lekkere gevoel wat je hebt als je wakker wordt voor je wekker en beseft dat je nog 2 uur kunt slapen. Alleen hoef ik nu helemaal niet op te staan!
Het enige minpuntje van dit deel, naast de misselijkheid, is dat ik me een beetje druk ga maken of ik niet 'te lang niets meer van me heb laten horen via whatsapp', en of mensen zich niet dingen gaan afvragen. Een beetje paranoia. Ik maak me vooral druk over mijn moeder. Ik had gezegd dat ik naar de kroeg zou gaan, is het dan niet heel raar als ik van 20.00 uur tot 1.00 uur 's nachts totáál niet online ben geweest? Tegelijkertijd kan ik dit ook wel weer goed wegrationaliseren. Nee, dat is niet raar. En ze moet er maar mee leven dat ik niet altijd bereikbaar ben. Nu wil ik gewoon van de nawerking van de space genieten.
T+5.30 - Trip is voorbij
Het duurt tot zeker 1.30 uur voordat ik me weer helemaal nuchter voel. Ik ga rechtop zitten en zet mijn telefoon aan. Naar mijn moeder stuur ik 'Ik ben heel thuisgekomen'. Ik doelde op haar opmerking 'Niet te laat en niet te zat, want dan val je straks weer met je fiets', maar er schuilt voor mij ook een zekere symboliek in: ik ben zonder kleerscheuren uit deze solotrip gekomen en heb geen moment gedacht aan 'bad gaan' of het gevoel gehad dat ik het niet meer aankon ofzo. Yes!
Ik voel me wel erg brak, zwaar hoofd. Mijn haar zit alle kanten op, ik ben bleek en mijn pupillen zijn nog enigszins vergroot. Ik chat nog even over luchtige zaken met een vriendin, ruim vervolgens alles netjes op, en ga in bed liggen. Ik slaap vrij snel, en goed. Als ik de volgende dag wakker wordt voel ik me prima, geen kater. Echt niet te vergelijken met MDMA waarbij ik slecht slaap en me de volgende dag een wrak voel. :')
Samenvatting: missie geslaagd! Het was vooral een heel visuele en fysieke trip, wel heel intens maar niet heel erg filosofisch, het mentale gevoel dat vooral overheerste was warm/gezellig/behaaglijk, passend bij de kleur oranje die vaak voorbij kwam. Ideaal voor een eerste solotrip.
De volgende keer misschien toch wat meer eten overdag (uiteraard niet de 4 uren voor de trip, maar daarvoor), omdat ik het fysieke ietwat onaangename gevoel soms toch wel heftig vond. Een paar keer had ik echt het idee dat als het veel verder zou gaan dat ik zou gaan overgeven, niet alleen in het begin maar ook in latere fases van de trip.
Net als bij mijn vorige paddotrips (en MDMA over het algemeen ook) voelde ik trouwens totaal geen behoefte om fysiek actief te zijn. Ik heb steeds op één plek gelegen en niet rondgelopen, omdat de golvende sensatie te intens was. Ik ben blijkbaar gewoon liever lui tijdens trips, wie weet weerspiegelt het mijn persoonlijkheid
Voor herhaling vatbaar! (Alleen de komende tijd nog even niet...)
