w00t
Experimenterende gebruiker
Na een bingesessie van behoorlijk wat drugslabs en tales from the trip ben ik weer eens op dit forum beland. Het is heel leuk om jullie ervaringen met drugs te lezen, dus ik heb uiteindelijk besloten om een account aan te maken en wat te vertellen over mijn eigen trip. Het was de eerste keer ooit dat ik 2cb heb gehad, en ik kijk er nog met veel plezier op terug.
Het eerste avontuur
Het was eind vorig jaar dat ik voor het eerst psychedelische drugs heb geprobeerd. Een week van tevoren werd ik door een van mn beste vrienden geappt of ik zin had om een avond aan de 2cb te gaan. We hebben het er al eens eerder over gehad, en toen heb ik genoemd dat ik er wel voor openstond. Zodoende, de afspraak was gemaakt. Ik ging er volledig blanco in zonder verwachtingen, mn vrienden hadden het al wel vaker gedaan. Mijn vrienden zal ik voor de makkelijkheid nu maar T en M noemen.
Fast forward naar de dag waar het om gaat. We begonnen bij mij op mijn studentenkamertje van 17 vierkante meter. Natuurlijk wel van alle gemakken voorzien, zoals meerdere plekken waar je chill kan zitten en een koelkast (die koelkast is misschien nog wel het beste van alles). Speciaal voor deze gelegenheid had ik ook een app gedownload waar je te gekke fractals op kan maken. Voor we aan de 2cb begonnen besloten we nog een potje mario party te spelen. Na een beetje gespeeld te hebben besloten we de eerste pil te nemen. Na ongeveer een halfuur begon ik de effecten al wel te voelen en alle kleuren op het tvscherm waren anders. Mario begon steeds meer op een oompa loompa te lijken, en dan heb ik het over de mannetjes van de film uit 1971. Ik begon steeds harder te lachen en zag T
heel gefixeerd kijken naar mijn ledlampjes die van kleur wisselden. Ik raakte daardoor geïnteresseerd en heb hier ook naar staan staren. Nooit geweten dat een led-strip zo mooi kon zijn, maar het leek wel alsof ik het noorderlicht gevonden had. We zijn nu inmiddels al een tijdje verder en besluiten een tweede pil bij te nemen en op avontuur te gaan. Ik woon tegenover een uitgestrekt park, en dit leek ons de ideale locatie om het avontuur te beginnen.
Het fijne was dat dit park helemaal leeg was. Er was echt niemand, behalve wij die lekker aan het gaan waren, en dat was het mooiste wat er was. We liepen eigenlijk steeds langs het verlichte pad in een rechte lijn, tot we een kat tegenkwamen. En ja, deze kat was er echt tenzij we alle drie op één of andere manier geestelijk verbonden waren. Wij hadden gelijk het gevoel dat dit niet toeval kon zijn, en dat deze kat ons naar onze quest zou leiden. Na de kat voor mn gevoel wel een halfuur geaaid te hebben besloten we deze te volgen en we kwamen bij een basketbalveld uit. Het bijzondere aan dat basketbalveld was dat het door het asfalt leek alsof de ruimte onder mijn voeten lag, overal zag ik prachtige sterren. Onze nieuwe vriend Trippy, zoals we zeer toepasselijk de kat genoemd hadden was inmiddels weg. Een beetje verdrietig door dit nieuws besloten we onze weg te vervolgen. Na een stuk gelopen te hebben verscheen Trippy daar opeens weer, uit het niets! We weten nog steeds niet hoe het kan dat die kat ons terug heeft gevonden, maar misschien leek de afstand ook veel groter dan we uiteindelijk hebben afgelegd. Trippy verdween weer en we besloten maar naar het huis van T te lopen. Onderweg leek het fietspad te leven, het borrelde op een manier die ik niet kan uitleggen. Verbaasd over wat ik zag probeerde ik de anderen erbij te betrekken, die geloof ik niet hetzelfde effect hadden op het fietspad maar beide iets vets zagen. We kwamen langs een fietstunnel waar alle stenen bewogen en van kleur veranderden, en later zag ik huizen waar de ramen aan het dansen waren en van grootte veranderden.
Eindelijk aangekomen bij T. We beseffen ons dat we er al een heel avontuur met Trippy op hebben zitten en gaan gewoon even lekker zitten. Het gevoel van de trip is nu niet super intens meer, tenminste dat dacht ik. Toen ik net zat kon ik zelf fractals maken op het witte plafond. Complexe vormen verschenen daar, en net als in de fractal app die ik had gedownload kon ik het aanpassen. T en M zaten ook lang en breed naar het plafond te staren, en we hadden alle 3 de tijd van ons leven. Er was op dat moment even niets mooiers dan dat plafond. Op een gegeven moment begon het plafond in te zakken, alsof het een tentdoek was met een grote plas water aan de bovenkant. Het was niet iets waar ik van in paniek raakte, maar ik snapte er geen kut van. Hoe kon er nou water in het plafond zitten? ''Euhh T, zal ik de stop eruit trekken?'' zei ik, waarop T antwoordde: ''Bro wat?''. Ik begon uit te leggen wat ik zag en op een gegeven moment leek hij het ook te zien. Er zat inderdaad water in het plafond, maar we kwamen tot de conclusie als we de stop (in dit geval de rookmelder) er uit zouden trekken dan zou al het water naar beneden komen en dat is niet echt fijn. We besloten toen nog even een jointje te roken, en dit hielp wel om meer tot rust te komen.
Een beetje bijgekomen van het plafond wat inmiddels niet meer bol stond besloten we nog een laatste stop bij M te maken, die toevallig op een steenworp afstand van T woont. M had nog klei in huis, dus zijn we maar lekker gaan kleien. Ik maakte gekke hoofden op elkaar gestapeld, T maakte weer een asbak in de vorm van een blad en M maakte een gek gezicht. Terwijl we aan het kleien waren ademde de klei, alsof er leven in zat. M had een Philips warmtelamp die erop stond te schijnen, waardoor het leek alsof het blad van T in de fik stond. Het was een erg raar gevoel om die asbak aan te kunnen raken zonder mijn vingers te branden. Zo, het kleien zat erop en we konden lekker chillen op de bank. Alle drie hadden we na een kwartier tot een halfuur wel het gevoel dat de trip ten einde leek te komen, en we besloten nog een jointje te roken. Ik voelde me weer geland op aarde, maar we hebben in de tussentijd meerdere keren af moeten vragen of we nog aan het trippen waren, want als je je weer ergens op focusde zag je weer gekke patroontjes enzo. Na die joint kreeg ik nog wel een bepaalde kick waardoor ik de muren nog zag bewegen, maar dit duurde niet erg lang meer. Uiteindelijk is T weer naar huis gegaan en ben ik bij M gaan slapen. De volgende ochtend hebben we nog een lekker ontbijtje gehad met zn drieën en nagepraat over de mooie avond. 10/10 would do again.
P.s.: Ik heb geen idee meer hoe hoog de dosering was in de pillen, maar weet wel dat ik er 3 van op had.
Het eerste avontuur
Het was eind vorig jaar dat ik voor het eerst psychedelische drugs heb geprobeerd. Een week van tevoren werd ik door een van mn beste vrienden geappt of ik zin had om een avond aan de 2cb te gaan. We hebben het er al eens eerder over gehad, en toen heb ik genoemd dat ik er wel voor openstond. Zodoende, de afspraak was gemaakt. Ik ging er volledig blanco in zonder verwachtingen, mn vrienden hadden het al wel vaker gedaan. Mijn vrienden zal ik voor de makkelijkheid nu maar T en M noemen.
Fast forward naar de dag waar het om gaat. We begonnen bij mij op mijn studentenkamertje van 17 vierkante meter. Natuurlijk wel van alle gemakken voorzien, zoals meerdere plekken waar je chill kan zitten en een koelkast (die koelkast is misschien nog wel het beste van alles). Speciaal voor deze gelegenheid had ik ook een app gedownload waar je te gekke fractals op kan maken. Voor we aan de 2cb begonnen besloten we nog een potje mario party te spelen. Na een beetje gespeeld te hebben besloten we de eerste pil te nemen. Na ongeveer een halfuur begon ik de effecten al wel te voelen en alle kleuren op het tvscherm waren anders. Mario begon steeds meer op een oompa loompa te lijken, en dan heb ik het over de mannetjes van de film uit 1971. Ik begon steeds harder te lachen en zag T
heel gefixeerd kijken naar mijn ledlampjes die van kleur wisselden. Ik raakte daardoor geïnteresseerd en heb hier ook naar staan staren. Nooit geweten dat een led-strip zo mooi kon zijn, maar het leek wel alsof ik het noorderlicht gevonden had. We zijn nu inmiddels al een tijdje verder en besluiten een tweede pil bij te nemen en op avontuur te gaan. Ik woon tegenover een uitgestrekt park, en dit leek ons de ideale locatie om het avontuur te beginnen.
Het fijne was dat dit park helemaal leeg was. Er was echt niemand, behalve wij die lekker aan het gaan waren, en dat was het mooiste wat er was. We liepen eigenlijk steeds langs het verlichte pad in een rechte lijn, tot we een kat tegenkwamen. En ja, deze kat was er echt tenzij we alle drie op één of andere manier geestelijk verbonden waren. Wij hadden gelijk het gevoel dat dit niet toeval kon zijn, en dat deze kat ons naar onze quest zou leiden. Na de kat voor mn gevoel wel een halfuur geaaid te hebben besloten we deze te volgen en we kwamen bij een basketbalveld uit. Het bijzondere aan dat basketbalveld was dat het door het asfalt leek alsof de ruimte onder mijn voeten lag, overal zag ik prachtige sterren. Onze nieuwe vriend Trippy, zoals we zeer toepasselijk de kat genoemd hadden was inmiddels weg. Een beetje verdrietig door dit nieuws besloten we onze weg te vervolgen. Na een stuk gelopen te hebben verscheen Trippy daar opeens weer, uit het niets! We weten nog steeds niet hoe het kan dat die kat ons terug heeft gevonden, maar misschien leek de afstand ook veel groter dan we uiteindelijk hebben afgelegd. Trippy verdween weer en we besloten maar naar het huis van T te lopen. Onderweg leek het fietspad te leven, het borrelde op een manier die ik niet kan uitleggen. Verbaasd over wat ik zag probeerde ik de anderen erbij te betrekken, die geloof ik niet hetzelfde effect hadden op het fietspad maar beide iets vets zagen. We kwamen langs een fietstunnel waar alle stenen bewogen en van kleur veranderden, en later zag ik huizen waar de ramen aan het dansen waren en van grootte veranderden.
Eindelijk aangekomen bij T. We beseffen ons dat we er al een heel avontuur met Trippy op hebben zitten en gaan gewoon even lekker zitten. Het gevoel van de trip is nu niet super intens meer, tenminste dat dacht ik. Toen ik net zat kon ik zelf fractals maken op het witte plafond. Complexe vormen verschenen daar, en net als in de fractal app die ik had gedownload kon ik het aanpassen. T en M zaten ook lang en breed naar het plafond te staren, en we hadden alle 3 de tijd van ons leven. Er was op dat moment even niets mooiers dan dat plafond. Op een gegeven moment begon het plafond in te zakken, alsof het een tentdoek was met een grote plas water aan de bovenkant. Het was niet iets waar ik van in paniek raakte, maar ik snapte er geen kut van. Hoe kon er nou water in het plafond zitten? ''Euhh T, zal ik de stop eruit trekken?'' zei ik, waarop T antwoordde: ''Bro wat?''. Ik begon uit te leggen wat ik zag en op een gegeven moment leek hij het ook te zien. Er zat inderdaad water in het plafond, maar we kwamen tot de conclusie als we de stop (in dit geval de rookmelder) er uit zouden trekken dan zou al het water naar beneden komen en dat is niet echt fijn. We besloten toen nog even een jointje te roken, en dit hielp wel om meer tot rust te komen.
Een beetje bijgekomen van het plafond wat inmiddels niet meer bol stond besloten we nog een laatste stop bij M te maken, die toevallig op een steenworp afstand van T woont. M had nog klei in huis, dus zijn we maar lekker gaan kleien. Ik maakte gekke hoofden op elkaar gestapeld, T maakte weer een asbak in de vorm van een blad en M maakte een gek gezicht. Terwijl we aan het kleien waren ademde de klei, alsof er leven in zat. M had een Philips warmtelamp die erop stond te schijnen, waardoor het leek alsof het blad van T in de fik stond. Het was een erg raar gevoel om die asbak aan te kunnen raken zonder mijn vingers te branden. Zo, het kleien zat erop en we konden lekker chillen op de bank. Alle drie hadden we na een kwartier tot een halfuur wel het gevoel dat de trip ten einde leek te komen, en we besloten nog een jointje te roken. Ik voelde me weer geland op aarde, maar we hebben in de tussentijd meerdere keren af moeten vragen of we nog aan het trippen waren, want als je je weer ergens op focusde zag je weer gekke patroontjes enzo. Na die joint kreeg ik nog wel een bepaalde kick waardoor ik de muren nog zag bewegen, maar dit duurde niet erg lang meer. Uiteindelijk is T weer naar huis gegaan en ben ik bij M gaan slapen. De volgende ochtend hebben we nog een lekker ontbijtje gehad met zn drieën en nagepraat over de mooie avond. 10/10 would do again.
P.s.: Ik heb geen idee meer hoe hoog de dosering was in de pillen, maar weet wel dat ik er 3 van op had.
Laatst bewerkt:
