WeirdoW
Belezen gebruiker
Dit is mijn ‘trippie anderhalf’, zoals ik dat in mijn notitieblok (die ik bij me hou de hele trip) heb genoteerd. De titel leent zich aan het feit dat ik “trek had in anderhalf zegel”, meer reden had ik niet nodig blijkbaar. En meer reden hoef je soms ook niet te hebben. Dit gezegd hebbende zorgde ik voor een goede set en setting: huis netjes opgeruimd, kleren opgevouwen, was opgehangen, mezelf netjes aangekleed, muziek en films uitgezocht, goed gegeten en wat snacks klaar gezet. Dit verhaal wat ik nu ga schrijven is gebaseerd op reeds eerder genoemde notitieblok (misschien een tripdagboek?). En oh ja, deze is geheel geschreven onder de invloed van A-Pihp, zoals gemeld in mijn verslaving verhaal, EDIT: nu ik dit terug lees, is het onderhand half 8 in de morgen. Ik denk dat ik er zo’n 3u over heb gedaan dan wel niet langer, so, uhm, enjoy 
)
So here goes...
Het bed 20:30u +/-
Toen de 1e zegel ging werken, dit was ongeveer rond 20:30u/21:00u, (ja ik hou er van om het in de nacht te doen), vond ik het aanzienlijk grappig dat het eerste wat ik merkte, was het dimmen van het licht en het daarna meteen weer feller werd, een soort pulserend licht. Dit fenomeen verschilde zelfs per gebied waar ik keek. Dit voelde vertrouwd, op mijn gemak, en ik was opgewonden op wat nog komen ging. Want ‘ervaring’ had ik al, en voelde me geneigd daaraan toe te voegen. Afijn, toen de eerste zachte visualisaties kwamen zoals zonet vermeld, dacht ik eerst dat het me verstandig leek even op bed te gaan liggen om toch even wat rust te pakken voor de komende nacht. Mijn bed voelde ontspannen en ik sloot even mijn oogjes.
Wat leek op een seconde mijn ogen dicht te hebben, bleek langer dan gedacht. Ik schrok zachtjes wakker en probeerde te beseffen waar ik ook alweer was, toen keek ik omhoog naar mijn groene tiffany lamp, en die ‘bloedde’ blauw bloed. Mijn eerste reactie was dat ik in de lach schoot, met de gedachte van “HEERLIJK dat dit met je brein kan gebeuren”. Opgewonden omdat de LSD naar mijn gevoel goed aan het vallen was, ging ik op de rand van mijn bed zitten. Ik keek naar mijn vloer en zag dat het weelderige patroon aanwezig op mijn laminaat ondertussen zijn eigen leven al was begonnen. Het patroon was veranderd in water en stroomde van me weg, en tegelijkertijd naar me toe. Ik kan me de gedachte hierbij nog herinneren, waarin ik me niet kon inhouden om lachend tegen mezelf te zeggen: “Het stroomt, leeft, reageert, maar het maakt helaas niet zichzelf schoon, zo zie je maar weer dat dit ECHT hallucinaties zijn”.
Het avontuurtje 21:00u +/-
Zo, dat andere kleine avontuurtje achter me gelaten, besluit ik om even lekker op het echte avontuur af te gaan. Met de volgende zin in mijn notities verraad ik mijn onbestaande maar toch o zo werkelijke betrokkenheid met een ieder die dit zelf meemaakt of zelf gaat meemaken, want mijn letterlijke woorden waren als volgt: “Ik ga nu even lekker rond in m’n woning lopen, en ik hou jullie op de hoogte”. Ik spreek over mezelf, dus vergeef me mijn egocentrische uitspraak, al zeg ik het zelf: dat vond ik best wel schattig.
Het eerste wat ik deed toen ik beneden aankwam was mezelf in de spiegel bekijken (en denk er om, al het licht was nog uit en het was nacht), en misschien denk je bij jezelf 'waarom doe je dat?' Nou, dat zal ik je even haarfijn uitleggen. !Spoiler alert! In mijn allereerste LSD trip, was ik 16 ofzo, had ik het geweldige idee om juist een badtrip te triggeren door zoveel mogelijk enge dingen te fabriceren, en boy oh boy wat ik toen allemaal in de spiegel zag... Maar die trip komt ook nog wel op dit forum, ik wilde eerst deze met jullie delen.
Afijn, terug naar de spiegel. Tot mijn spijt wat ik ook deed, het enige wat ik 'voor elkaar' kon krijgen was dat ik er oud en verlaten uitzag, daarna leek ik op een 480p half-afgevreten zombie en daarna een soort schim wat zijn best deed om op één of andere demoon te lijken, zo jammer dit. Maar goed, niet getreurd, dit was nog maar het eerste uur.
Het begin 21:45u
Het begon met flinke veranderingen in mijn visie, dit gaf mij op een of andere mysterieuze manier, het geweldige idee om er nog een zegel bij te pakken. En je weet wat je met dat soort goede ideeën moet doen, toch? Meteen uitvoeren. Dus dat deed ik, met plezier zelfs, maar dat hoor je later nog wel. Dus, we gaan verder met het begin van onze tocht, uitgerust met een extra zegel onder onze tong van dit prachtige niet-wetende-wat-er-komen-gaat avontuur. En ik voel me GOED. Het volgende is rechtstreeks uit mijn tripdagboek gequote, want ik vond het gewoon te grappig, het verhaal vervolgt met, en ik quote: “Terwijl ik dit typ (op mijn iPhone) lopen er allemaal beestjes op mijn vingers, en ik vind het helemaal prima. De hele kamer pulseert met ambiance. Licht vervult ipv licht vervuilt voor een keer. Ik ga straks ook even naar zolder om naar de sterren te kijken”. Ik vond dit wel een grappige anekdote wat duidelijk laat zien dat mijn ADHD met mijn hak op de tak ook zeer aanwezig is in mijn trip, and I Love it.
Toen werd weer mijn aandacht gevestigd op het mooie pulseren van het licht. Aangezien ik op 2,5 zegels heerlijk aan het gaan was, dacht ik dat het de zegels waren die daar uiteraard de bron van waren. Toen ik het nader ging inspecteren, bleek mijn LED-strip, die bevestigd is aan mijn piano, een modus te hebben van Ambiance (als ik het goed heb is dat de naam voor als het licht pulseert van de ene kleur licht naar de andere kleur licht, maar voel je vrij mij te corrigeren). Dit ontdekt hebbende werd mijn nieuwsgierigheid op de proef gesteld: “Wat nou als ik de kleur verander naar een soort van enge kleur, zoals rood, gecombineerd met de totale donkerte ben ik benieuwd wat dat teweeg brengt”. And so I did.
Dit op zich, tot mijn herhaalde teleurstelling, viel weer vies tegen; alles wat donker was of enige soort van schaduw bevatte of gewoon simpelweg zwart van kleur was begon te groeien als dat het planten waren van het extreem snel groeiende soort die om, en ik quote: “desbetreffende heen groeiden”. (dit zijn volgens mij de enige paar combinatie woorden in dit hele verslag die ik niet meer helemaal kon plaatsen in hun context).
De achtertuin
Op een gegeven moment zoals velen zullen herkennen, was ik verveeld van het huis. Mijn plan was om de achtertuin eens te bekijken; benieuwd wat die mij bij te brengen had in deze gelukzalige trip. Ik quote wederom graag de woorden rechtstreeks uit mijn tripdagboek: “[het] was intens en ontzettend mooi!”, zelf had ik het niet beter kunnen zeggen. De wind was als een oude vriend die ik al jaren niet had gezien of geknuffeld, zo werd ik verwelkomd door die heerlijke bries die om me heen zwierde alsof we aan het dansen waren. Het leek net of hij zachte lieve woorden fluisterden in mijn oren, want ik kalmeerde en kwam helemaal tot rust. De bomen deden ook mee aan deze nachtelijke wals en dansten in de wind terwijl hun takken eindeloos groeiden en de bladeren werden gevuld met glas en lood met de fluoriserende kleuren van groen, paars, blauw en geel. Toen werd mijn blik afgewend naar de huizen die er normaal maar kil bijstonden, maar nu fonkelden ze in het licht die ze zelf leken te produceren.
Het leek wel een voorstelling van een orkest speciaal voor mij gearrangeerd. Ik voelde me heel speciaal en vereerd dat ik deelgenoot mocht zijn van dit natuurlijk spektakel.
Weer even naar binnen
Zo, even uitrusten na die vele impulsen van net. Even een plekje aan tafel zoeken en even relaxen. Mijn blik dwaalt een beetje rond mijn woonkamer, en ik blijf gefixeerd op het rode LED licht van mijn piano. Waarom weet ik niet. INEENS! in mijn ooghoek rechts! Rood flikkerend licht, TOEN! in mijn linkerooghoek! Rood flikkerend licht! Het leken wel zoeklichten!!
“ach dacht ik, misschien staat hier wel ergens een politie auto” en ik ga weer trots maar rustig verder met mijn leventje te leiden in de wereld die IK, ja IK hier, in dit huis, heb gecreëerd.
DE PIEK 22:22 (en alle suffe, malle en koddige dingen die het met zich meebracht.)
Nou zet je lichtelijk schrap voor lichte chaos, want de manier waarop ik de komende segmenten heb getypt in mijn tripdagboek, gaan van de hak op de tak op de vogel die op de tak zat. Ik ga proberen er iets moois van te maken:
Het begint letterlijk met, en ik maak geen grap, en ik quote: “Ik ga schijt hebben en wat bestellen bij FLINK (de boodschappen bezorger). Oh God, het is gelukt. Terwijl ik hier me helemaal kapot hard zit te trippen. Shit, juist nu begint [alles] hard te gaan..“ (Ja die emoji’s stonden er ook bij, schattig hé). Toen deed ik iets wat eigenlijk niet zo aangeraden is, ik slikte een 4F-MPH en een Benzo (ik weet niet meer of dat een halve of een hele was). Met als gedachte, en ik quote: “hopelijk gaat [het] dan goed met de bezorger”. Ik vertaal dit even naar nuchtere WeirdoW taal: “Hopelijk gaat het SOCIALISEREN goed met de bezorger." Want laten we eerlijk zijn, als je al zover bent dat donkerte om iets “desbetreffends” heen groeit, en er een soort van flora-orkest je toezingt in je achtertuin, dan kunnen we gerust concluderen dat de bezorger van FLINK ook niet zo snel herkend zal worden als de mens die hij is.
[De onmoeting met de bezorger mist helaas uit het verslag om een of andere reden, plus ik heb geen klacht gehad van een missende bezorger of iets dergelijks, dus we gaan er gewoon van uit, dat het goed gegaan is.]
Het volgende ga ik zoveel mogelijk quoten uit mijn tripdagboek, omdat het veel gelijkenissen heeft op voorafgaande ervaringen. Plus het lijkt me ook leuk om de ruwe gedachten en visualisaties tijdens de trip te delen met jullie zoals ik ze in het moment heb beleefd, dus ga met mee in de wondere wereld van WeirdoW’s brein onder invloed van 2.5 zegels op zijn piek. Fasten you seatbelt, hear we go
“Vooral het naar buiten turen vanuit m’n logeerkamer, is nog zo gaaf. bomen lijken in bewegende zwierende beelden met veel paas en blauw licht, het lijkt alsof alles versiert is met verlichting, het ziet er zo gezellig uit. Strak ga ik echt nog even naar buiten."
“Soms heb ik het gevoel dat de laatste zegel de regie wilt overnemen. Alsof hij vindt dat hij de sterkste is en dat hij even wilt laten zien hoe het is. Hij wilt het duister en donker maken. Weet hij veel dat ik dat JUIST leuk vind, sukkel "
“Het grappige vind ik dat zelfs helemaal in het donker, de duisternis het wilt overnemen, maar kan het dan toch niet om daar heel veel regenboog kleurtjes aan toe te voegen in zijn basis waar het groeit. Zo schattig."
“Het grappige is als ik dit typ, doordat ik het licht van mijn [telefoon]scherm naar me toe heb, lijkt het net of er meerdere personen met me meekijken. Rechts van me een soort Slenderman, en links ligt iemand gewoon op apengapen. Op dit punt natuurlijk (als impulsiviteit) meer besteld!* Woehoe” (*Kleine voetnoot, ik had dus meer LSD besteld, terwijl in een LSD trip, en het is nog goed gegaan ook...)
“Hahahahaha en het is zo lachwekkend hoeveel mensen met me mee kijken als ik iets schrijf (op mijn Iphone). Nu zijn het 3 clowns zonder uitdrukking. Maar ze zijn kapot schattig.”
(en dan volkomen uit het niets) "Ik ga even een momentje in de achtertuin genieten."
Dit was wederom weer een zeer aangename ervaring, de wind was gaan liggen, tot zover zelfs dat ik er bijna van overtuigd was dat ik het weer kon beïnvloeden. De bomen groeiden als vanouds met hun oneindig kronkelende takken met kleurrijke paarse bloesem. Maar het moment dat ik dit wilde noteren in mijn tripdagboek, lazen er weer personen mee, maar dit keer waren het de poppen van Ib (kent iemand dat spel?). En wat was mijn reactie, ik quote: “Ghihi, maar ze zijn schattig”.
Ondertussen ben ik weer naar binnen gegaan, ik denk voor het eerst in deze avond om lekker de tv aan te zetten. Ook dit wilde ik noteren in mijn tripdagboek, en toen kwam er iets duisters in mij naar boven. Want voor de zoveelste keer, lazen er poppen mee, en het waren er meer dan de vorige keer. Waarop mijn reactie was, en ik quote: “…Maar ze (de poppen) snappen NIET dat IK met hun zit, maar dat het hun probleem NU is dat ze met MIJ zitten“ (als ik dit soort dingen schrijf in een LSD trip, denk ik serieus nog weleens dat de badtrip bang is voor mij, dan andersom)
Voelend aan de verandering van het toneel om me heen, kan ik concluderen dat de piek weer langzaam aan het afnemen is. Dit komt eigenlijk wel op tijd en ik omarm het gevoel. Mijn blik dwalend door de woning spot nog enkele overblijfselen van de duistere kant die niet de overhand heeft weten te krijgen. “I’ll get you next time Gadget." De donkere hoeken van de kamer beginnen als Neon te worden met een soort elektra door hun heen geweven. Als ik dit noteer zijn er nog steeds poppetjes die met me meelezen, maar ik denk dat hun onderhand ook wel weten dat hun tijd er bijna op zit. Dit allemaal begint zich uit te monden in een herkenbare rust.
De afbouw 00:30
Wanneer ik mezelf en mn brein voel bedaren, is het nu eindelijk even tijd om te gaan chillen. Want van zo’n avontuur wordt je behoorlijk moe. ik plof neer op mijn favoriete plekje op de bank met wat kussens en een dekentje en ik voel me wegzakken in een bed van donsveertjes. Daarna zet ik John Mayer - Slow Dancing in a Burning Room op, die al snel na afloop gevolgd wordt door zijn Vultures. Het is nog steeds lekker donker maar kan al wel weer een heel hoop ‘normale’ dingen differentiëren. Voor een kort momentje in dit idyllisch rustgevend tafereeltje, schiet er een ondeugende gedachte voorbij “mmmmm ik vraag me af hoe ik reageer op 5 zegels…” …. gelukkig stond ik er niet al te lang bij stil ...
Weer een geslaagde trip.
Some director’s cuts die niet genoemd zijn (ook weer rechtstreeks gequote, helemaal aan het eind van het tripdagboek:
1. Pulserende effecten op objecten
2. Smeltende duisternis die mijn instrumenten opeten
3. Planten die des te meer groeiden! dat is tenminste positief
(4.) Terwijl ik dit lees, zag ik een bloedmooie vrouw rechts naast me zitten. Had ik maar niet naar rechts gekeken, want ze was niet echt. LSD is soms een pestkop
5. Dingen vloeiden, bloeiden, ontstonden, en gingen weer dood.
Hartelijk dank voor het lezen!
En wees vooral niet bang
) So here goes...
Het bed 20:30u +/-
Toen de 1e zegel ging werken, dit was ongeveer rond 20:30u/21:00u, (ja ik hou er van om het in de nacht te doen), vond ik het aanzienlijk grappig dat het eerste wat ik merkte, was het dimmen van het licht en het daarna meteen weer feller werd, een soort pulserend licht. Dit fenomeen verschilde zelfs per gebied waar ik keek. Dit voelde vertrouwd, op mijn gemak, en ik was opgewonden op wat nog komen ging. Want ‘ervaring’ had ik al, en voelde me geneigd daaraan toe te voegen. Afijn, toen de eerste zachte visualisaties kwamen zoals zonet vermeld, dacht ik eerst dat het me verstandig leek even op bed te gaan liggen om toch even wat rust te pakken voor de komende nacht. Mijn bed voelde ontspannen en ik sloot even mijn oogjes.
Wat leek op een seconde mijn ogen dicht te hebben, bleek langer dan gedacht. Ik schrok zachtjes wakker en probeerde te beseffen waar ik ook alweer was, toen keek ik omhoog naar mijn groene tiffany lamp, en die ‘bloedde’ blauw bloed. Mijn eerste reactie was dat ik in de lach schoot, met de gedachte van “HEERLIJK dat dit met je brein kan gebeuren”. Opgewonden omdat de LSD naar mijn gevoel goed aan het vallen was, ging ik op de rand van mijn bed zitten. Ik keek naar mijn vloer en zag dat het weelderige patroon aanwezig op mijn laminaat ondertussen zijn eigen leven al was begonnen. Het patroon was veranderd in water en stroomde van me weg, en tegelijkertijd naar me toe. Ik kan me de gedachte hierbij nog herinneren, waarin ik me niet kon inhouden om lachend tegen mezelf te zeggen: “Het stroomt, leeft, reageert, maar het maakt helaas niet zichzelf schoon, zo zie je maar weer dat dit ECHT hallucinaties zijn”.
Het avontuurtje 21:00u +/-
Zo, dat andere kleine avontuurtje achter me gelaten, besluit ik om even lekker op het echte avontuur af te gaan. Met de volgende zin in mijn notities verraad ik mijn onbestaande maar toch o zo werkelijke betrokkenheid met een ieder die dit zelf meemaakt of zelf gaat meemaken, want mijn letterlijke woorden waren als volgt: “Ik ga nu even lekker rond in m’n woning lopen, en ik hou jullie op de hoogte”. Ik spreek over mezelf, dus vergeef me mijn egocentrische uitspraak, al zeg ik het zelf: dat vond ik best wel schattig.
Het eerste wat ik deed toen ik beneden aankwam was mezelf in de spiegel bekijken (en denk er om, al het licht was nog uit en het was nacht), en misschien denk je bij jezelf 'waarom doe je dat?' Nou, dat zal ik je even haarfijn uitleggen. !Spoiler alert! In mijn allereerste LSD trip, was ik 16 ofzo, had ik het geweldige idee om juist een badtrip te triggeren door zoveel mogelijk enge dingen te fabriceren, en boy oh boy wat ik toen allemaal in de spiegel zag... Maar die trip komt ook nog wel op dit forum, ik wilde eerst deze met jullie delen.
Afijn, terug naar de spiegel. Tot mijn spijt wat ik ook deed, het enige wat ik 'voor elkaar' kon krijgen was dat ik er oud en verlaten uitzag, daarna leek ik op een 480p half-afgevreten zombie en daarna een soort schim wat zijn best deed om op één of andere demoon te lijken, zo jammer dit. Maar goed, niet getreurd, dit was nog maar het eerste uur.
Het begin 21:45u
Het begon met flinke veranderingen in mijn visie, dit gaf mij op een of andere mysterieuze manier, het geweldige idee om er nog een zegel bij te pakken. En je weet wat je met dat soort goede ideeën moet doen, toch? Meteen uitvoeren. Dus dat deed ik, met plezier zelfs, maar dat hoor je later nog wel. Dus, we gaan verder met het begin van onze tocht, uitgerust met een extra zegel onder onze tong van dit prachtige niet-wetende-wat-er-komen-gaat avontuur. En ik voel me GOED. Het volgende is rechtstreeks uit mijn tripdagboek gequote, want ik vond het gewoon te grappig, het verhaal vervolgt met, en ik quote: “Terwijl ik dit typ (op mijn iPhone) lopen er allemaal beestjes op mijn vingers, en ik vind het helemaal prima. De hele kamer pulseert met ambiance. Licht vervult ipv licht vervuilt voor een keer. Ik ga straks ook even naar zolder om naar de sterren te kijken”. Ik vond dit wel een grappige anekdote wat duidelijk laat zien dat mijn ADHD met mijn hak op de tak ook zeer aanwezig is in mijn trip, and I Love it.
Toen werd weer mijn aandacht gevestigd op het mooie pulseren van het licht. Aangezien ik op 2,5 zegels heerlijk aan het gaan was, dacht ik dat het de zegels waren die daar uiteraard de bron van waren. Toen ik het nader ging inspecteren, bleek mijn LED-strip, die bevestigd is aan mijn piano, een modus te hebben van Ambiance (als ik het goed heb is dat de naam voor als het licht pulseert van de ene kleur licht naar de andere kleur licht, maar voel je vrij mij te corrigeren). Dit ontdekt hebbende werd mijn nieuwsgierigheid op de proef gesteld: “Wat nou als ik de kleur verander naar een soort van enge kleur, zoals rood, gecombineerd met de totale donkerte ben ik benieuwd wat dat teweeg brengt”. And so I did.
Dit op zich, tot mijn herhaalde teleurstelling, viel weer vies tegen; alles wat donker was of enige soort van schaduw bevatte of gewoon simpelweg zwart van kleur was begon te groeien als dat het planten waren van het extreem snel groeiende soort die om, en ik quote: “desbetreffende heen groeiden”. (dit zijn volgens mij de enige paar combinatie woorden in dit hele verslag die ik niet meer helemaal kon plaatsen in hun context).
De achtertuin
Op een gegeven moment zoals velen zullen herkennen, was ik verveeld van het huis. Mijn plan was om de achtertuin eens te bekijken; benieuwd wat die mij bij te brengen had in deze gelukzalige trip. Ik quote wederom graag de woorden rechtstreeks uit mijn tripdagboek: “[het] was intens en ontzettend mooi!”, zelf had ik het niet beter kunnen zeggen.
De wind was als een oude vriend die ik al jaren niet had gezien of geknuffeld, zo werd ik verwelkomd door die heerlijke bries die om me heen zwierde alsof we aan het dansen waren. Het leek net of hij zachte lieve woorden fluisterden in mijn oren, want ik kalmeerde en kwam helemaal tot rust. De bomen deden ook mee aan deze nachtelijke wals en dansten in de wind terwijl hun takken eindeloos groeiden en de bladeren werden gevuld met glas en lood met de fluoriserende kleuren van groen, paars, blauw en geel. Toen werd mijn blik afgewend naar de huizen die er normaal maar kil bijstonden, maar nu fonkelden ze in het licht die ze zelf leken te produceren.Het leek wel een voorstelling van een orkest speciaal voor mij gearrangeerd. Ik voelde me heel speciaal en vereerd dat ik deelgenoot mocht zijn van dit natuurlijk spektakel.
Weer even naar binnen
Zo, even uitrusten na die vele impulsen van net. Even een plekje aan tafel zoeken en even relaxen. Mijn blik dwaalt een beetje rond mijn woonkamer, en ik blijf gefixeerd op het rode LED licht van mijn piano. Waarom weet ik niet. INEENS! in mijn ooghoek rechts! Rood flikkerend licht, TOEN! in mijn linkerooghoek! Rood flikkerend licht! Het leken wel zoeklichten!!
“ach dacht ik, misschien staat hier wel ergens een politie auto” en ik ga weer trots maar rustig verder met mijn leventje te leiden in de wereld die IK, ja IK hier, in dit huis, heb gecreëerd.
DE PIEK 22:22 (en alle suffe, malle en koddige dingen die het met zich meebracht.)
Nou zet je lichtelijk schrap voor lichte chaos, want de manier waarop ik de komende segmenten heb getypt in mijn tripdagboek, gaan van de hak op de tak op de vogel die op de tak zat. Ik ga proberen er iets moois van te maken:
Het begint letterlijk met, en ik maak geen grap, en ik quote: “Ik ga schijt hebben en wat bestellen bij FLINK (de boodschappen bezorger). Oh God, het is gelukt. Terwijl ik hier me helemaal kapot hard zit te trippen. Shit, juist nu begint [alles] hard te gaan..
“ (Ja die emoji’s stonden er ook bij, schattig hé). Toen deed ik iets wat eigenlijk niet zo aangeraden is, ik slikte een 4F-MPH en een Benzo (ik weet niet meer of dat een halve of een hele was). Met als gedachte, en ik quote: “hopelijk gaat [het] dan goed met de bezorger”. Ik vertaal dit even naar nuchtere WeirdoW taal: “Hopelijk gaat het SOCIALISEREN goed met de bezorger." Want laten we eerlijk zijn, als je al zover bent dat donkerte om iets “desbetreffends” heen groeit, en er een soort van flora-orkest je toezingt in je achtertuin, dan kunnen we gerust concluderen dat de bezorger van FLINK ook niet zo snel herkend zal worden als de mens die hij is. [De onmoeting met de bezorger mist helaas uit het verslag om een of andere reden, plus ik heb geen klacht gehad van een missende bezorger of iets dergelijks, dus we gaan er gewoon van uit, dat het goed gegaan is.]
Het volgende ga ik zoveel mogelijk quoten uit mijn tripdagboek, omdat het veel gelijkenissen heeft op voorafgaande ervaringen. Plus het lijkt me ook leuk om de ruwe gedachten en visualisaties tijdens de trip te delen met jullie zoals ik ze in het moment heb beleefd, dus ga met mee in de wondere wereld van WeirdoW’s brein onder invloed van 2.5 zegels op zijn piek. Fasten you seatbelt, hear we go
“Vooral het naar buiten turen vanuit m’n logeerkamer, is nog zo gaaf. bomen lijken in bewegende zwierende beelden met veel paas en blauw licht, het lijkt alsof alles versiert is met verlichting, het ziet er zo gezellig uit. Strak ga ik echt nog even naar buiten."
“Soms heb ik het gevoel dat de laatste zegel de regie wilt overnemen. Alsof hij vindt dat hij de sterkste is en dat hij even wilt laten zien hoe het is. Hij wilt het duister en donker maken. Weet hij veel dat ik dat JUIST leuk vind, sukkel "
“Het grappige vind ik dat zelfs helemaal in het donker, de duisternis het wilt overnemen, maar kan het dan toch niet om daar heel veel regenboog kleurtjes aan toe te voegen in zijn basis waar het groeit. Zo schattig."
“Het grappige is als ik dit typ, doordat ik het licht van mijn [telefoon]scherm naar me toe heb, lijkt het net of er meerdere personen met me meekijken. Rechts van me een soort Slenderman, en links ligt iemand gewoon op apengapen. Op dit punt natuurlijk (als impulsiviteit) meer besteld!* Woehoe” (*Kleine voetnoot, ik had dus meer LSD besteld, terwijl in een LSD trip, en het is nog goed gegaan ook...)
“Hahahahaha en het is zo lachwekkend hoeveel mensen met me mee kijken als ik iets schrijf (op mijn Iphone). Nu zijn het 3 clowns zonder uitdrukking. Maar ze zijn kapot schattig.”
(en dan volkomen uit het niets) "Ik ga even een momentje in de achtertuin genieten."
Dit was wederom weer een zeer aangename ervaring, de wind was gaan liggen, tot zover zelfs dat ik er bijna van overtuigd was dat ik het weer kon beïnvloeden. De bomen groeiden als vanouds met hun oneindig kronkelende takken met kleurrijke paarse bloesem. Maar het moment dat ik dit wilde noteren in mijn tripdagboek, lazen er weer personen mee, maar dit keer waren het de poppen van Ib (kent iemand dat spel?). En wat was mijn reactie, ik quote: “Ghihi, maar ze zijn schattig”.
Ondertussen ben ik weer naar binnen gegaan, ik denk voor het eerst in deze avond om lekker de tv aan te zetten. Ook dit wilde ik noteren in mijn tripdagboek, en toen kwam er iets duisters in mij naar boven. Want voor de zoveelste keer, lazen er poppen mee, en het waren er meer dan de vorige keer. Waarop mijn reactie was, en ik quote: “…Maar ze (de poppen) snappen NIET dat IK met hun zit, maar dat het hun probleem NU is dat ze met MIJ zitten
“ (als ik dit soort dingen schrijf in een LSD trip, denk ik serieus nog weleens dat de badtrip bang is voor mij, dan andersom) Voelend aan de verandering van het toneel om me heen, kan ik concluderen dat de piek weer langzaam aan het afnemen is. Dit komt eigenlijk wel op tijd en ik omarm het gevoel. Mijn blik dwalend door de woning spot nog enkele overblijfselen van de duistere kant die niet de overhand heeft weten te krijgen. “I’ll get you next time Gadget." De donkere hoeken van de kamer beginnen als Neon te worden met een soort elektra door hun heen geweven. Als ik dit noteer zijn er nog steeds poppetjes die met me meelezen, maar ik denk dat hun onderhand ook wel weten dat hun tijd er bijna op zit. Dit allemaal begint zich uit te monden in een herkenbare rust.
De afbouw 00:30
Wanneer ik mezelf en mn brein voel bedaren, is het nu eindelijk even tijd om te gaan chillen. Want van zo’n avontuur wordt je behoorlijk moe. ik plof neer op mijn favoriete plekje op de bank met wat kussens en een dekentje en ik voel me wegzakken in een bed van donsveertjes. Daarna zet ik John Mayer - Slow Dancing in a Burning Room op, die al snel na afloop gevolgd wordt door zijn Vultures. Het is nog steeds lekker donker maar kan al wel weer een heel hoop ‘normale’ dingen differentiëren. Voor een kort momentje in dit idyllisch rustgevend tafereeltje, schiet er een ondeugende gedachte voorbij “mmmmm ik vraag me af hoe ik reageer op 5 zegels…” …. gelukkig stond ik er niet al te lang bij stil ...
Weer een geslaagde trip.
Some director’s cuts die niet genoemd zijn (ook weer rechtstreeks gequote, helemaal aan het eind van het tripdagboek:
1. Pulserende effecten op objecten
2. Smeltende duisternis die mijn instrumenten opeten
3. Planten die des te meer groeiden! dat is tenminste positief
(4.) Terwijl ik dit lees, zag ik een bloedmooie vrouw rechts naast me zitten. Had ik maar niet naar rechts gekeken, want ze was niet echt. LSD is soms een pestkop
5. Dingen vloeiden, bloeiden, ontstonden, en gingen weer dood.
Hartelijk dank voor het lezen!
En wees vooral niet bang
