Datum: 18 januari 2025
Locatie: Huisje op een vakantiepark in een bos
Bij het inpakken voor mijn weekje vakantie op een bungalowpark had ik een paar zegels LSD in mijn toilettas gestopt in het kader van 'als het op een moment goed voelt, dan kan het'. Geen must, wel een optie.
Een groot deel van de week had ik gezelschap en ik was anderhalve dag kwijt aan een ongepland ziekenhuisbezoek aan de andere kant van het land, dus de week vloog voorbij. En toen was daar de zaterdag, Lekker rustig in mijn eentje wakker geworden, de hondjes uitgelaten, wat ontbeten. En toen begon het te kriebelen. Aan de ene kant leende de dag zich er prima voor, aan de andere kant twijfelde ik ook of deze aanhoudende roerige periode zich leende voor een trip op een ontzettend grijze dag. De meeste psychedelica trips vallen me zonder deze omstandigheden al wel zwaar zeg maar. Maargoed, ik zit ook niet elke week in een vakantiehuisje in het bos en als het zwaar wordt overleven we dat ook wel weer. Ik til dit keer wat minder zwaar aan mijn verantwoordelijkheid en besluit er gewoon voor te gaan.
Met 100ug LSD onder mijn tong maak ik nog wat te eten voor mezelf omdat ik weet dat eten in een trip zeer moeizaam gaat. Daarna zit ik een tijdje wat te rommelen op de laptop. Afgezien van het mij bekende strakke gevoel rond mijn maag gebeurt er weinig (ik twijfel of ik hier nog wat heb bijgenomen, dat ga ik later nakijken). Tijd voor een wandeling met de honden. Het is rustig in het bos, dus godzijdank kunnen ze los. Het strakke gevoel rond mijn maag is intens en ik voel me warm en zweterig. Ik weet dat het koud is, maar dat het vriest besef ik me pas als ik een raar uitziende tak aanraak en erachter kom dat er ijs op zit. ik steek het spoor over, de spoorlijn van de stoomtrein. Heel ver kan ik niet kijken, want het is mistig. Het lijken beelden uit een andere tijd.
Ik heb ervoor gekozen om geen koptelefoon mee te nemen en ik wandel dus zonder muziek. Ik hoor vooral het ritme van mijn eigen stappen, het gekraak van mijn jas, mijn ademhaling. Had ik wel muziek mee moeten nemen? Ik loop en ik loop en ik loop. Afgezien van de eerder genoemde sensaties gebeurt er nog steeds weinig en ik raak wat teleurgesteld.
Ik passeer bordjes die waarschuwen voor militair oefenterrein, een stuk verderop kom ik op een pad met aan de linkerkant een hek met daarachter een uitgestrekt terrein met bunkers. Aan de rechterkant staat her en der een stacaravan, de een met een hele hoop zooi eromheen, de ander netjes en gezellig gemaakt. Nergens zie ik licht of mensen. Het is volledig uitgestorven. Plotseling zie ik bij één van de bunkers een paar auto's staan. Oude auto's. Weer bekruipt me het gevoel dat ik rond wandel in een andere tijd.
Wanneer ik verder loop wordt er wederom gewaarschuwd voor militair oefenterrein, maar vervolgens loop ik op een golfterrein. Ik passeer een enorme poort, maar aan weerszijden ontbreekt het hek. Een enorme dichte poort waar je gewoon een rondje omheen kunt lopen, da's gek. in de verte zie ik golfkarretjes rijden, maar ik heb heel weinig zin om mensen tegen te komen dus ik duik weer een bospad in. Ik sta af en toe stil bij aangevroren spinnenwebben en nadat ik wederom het spoor ben overgestoken zie ik steeds meer engelenhaar. Ik merk dat ik wat minder op meerdere dingen tegelijk kan letten, dus dat het een complete verrassing is waar de honden zijn als ik me even heb gefocust op het maken van een foto. Gelukkig blijven ze heel goed in mijn buurt. Ik hoor een paar keer stemmen van fietsers die ik niet kan plaatsen, merk dat ik daar wat van in de war raak. Ik app met een paar DF vrienden en ik sta veel te lang stil als een van hen deze foto stuurt:
ER IS IETS MIS MET DE TIJD!!!
Na uren en uren en uren lopen weet ik het écht zeker: meer dan de bodyload en een klein beetje verwondering gaat het vandaag niet worden. Aangezien het bospad waar ik loop bezaaid is met boomwortels sta ik even stil om een paar appjes te beantwoorden. En dan begint het scherm van mijn telefoon te pulseren. Als ik opkijk doet ook de omgeving mee. Heh, gaan we dan toch? Maar hoe? Er is al een halve dag voorbij! Gelukkig ben ik niet zo heel ver meer van het huisje, dus ik zet er een stevige pas in.
Eenmaal 'thuis' zet ik de muziek aan. De honden kijken me verbijsterd aan als ik zingend en dansend door de kamer ga. Visueel valt het spektakel mee, maar ik voel me ontzettend vrolijk en energiek. Stilzitten is geen optie, terwijl ik daar na die lange wandeling best even behoefte aan heb. Ik ben nog steeds zweterig, maar ik heb het ook chemisch koud. Dus ik neem mijn speaker mee naar de badkamer en ik zet de douche aan. De patronen op de ruwe tegels op de wanden zijn fascinerend en ik sta er uren naar te kijken. Ook met de beslagen douchedeur vermaak ik me een hele tijd, onderwijl luidkeels meezingend. Ik besef me dat mijn ouders in principe elk moment binnen kunnen komen en ik zie voor me wat ze dan aan zullen treffen: de badkamerdeur staat wijd open, mijn kleren heb ik onderweg van de huiskamer naar de badkamer uitgetrokken en liggen overal, ik ben duidelijk onder invloed en de badkamer overstroomt want het doucheputje loopt slecht door.
Ik kan er alleen maar om lachen. Wat een intens verschil met mijn trip een jaar geleden, waarin ik ontzettend slecht ging, ik volledig verslagen in bad zat en ik er niet meer uit kon komen, maar ik mijn moeder niet durfde te bellen omdat ik drugs had gebruikt en me te minderwaardig voelde. Dat is niet meer. Als mijn ouders nu binnen komen hoeven ze dat niet leuk te vinden, maar ze hebben het er maar mee te doen. Het is mijn keuze en ik voel me gelukkig. Een paar keer opnieuw zet ik dit nummer aan:
Ik was mijn haar. Steeds opnieuw. Het is heerlijk. Ik zeep mezelf in, spoel me af. Zet de douche uit, maar zodra ik me heb afgedroogd en half heb aangekleed heb ik spijt. Alles weer uit (nog meer kleren door het huis) en stap opnieuw onder de douche. En dit keer blijf ik staan totdat ik echt helemaal verzadigd ben van het gevoel van het warme water op mijn lijf. Ik kan niet altijd milieubewust zijn! Opnieuw droog ik me af en kleed ik me aan. Ik ruim hier en daar wat op en plof op de bank.
Eigenlijk begin ik wel een beetje klaar te zijn met dingen. Muziek is me te druk, ik wil een paar mensen beantwoorden maar mijn hersens werken nog niet goed genoeg, ik heb nog veel onrust in mijn lijf maar ik ben ook moe. Dit is voor het eerst dat ik me voor kan stellen dat mensen LSD te lang vinden duren. Ik pak mijn bikini en badhanddoek en wandel naar het zwembad, daar ben ik de hele week nog niet geweest. Mijn audiovisuele waarneming is nog steeds verstoord, dus het omkleden en de geluiden om me heen zijn al een avontuur op zich. Als ik vervolgens het zwembad verder in loop blijkt dit niet meer te zijn dan twee ontzettend kleine baden waar letterlijk niets te beleven is. Een soort van acht persoons badkuip. Ik bungel even met mijn benen in het water, kijk wat om me heen en besluit dan weer te gaan. Nadat ik mijn spullen in een kleedhokje heb gezet moet ik nog even plassen en vervolgens kan ik het kleedhokje niet meer terugvinden. HOE DAN, er zijn er maar acht! Stiekem kan ik nog steeds wel lachen om de manier waarop mijn halve hersencel functioneert.
Wandelend over het park kom ik hordes rokende mensen tegen (serieus, in welk jaartal ben ik nou?!). Ik chat wat met een ontzettend serieuze 16jarige uit de Pectus community en lach intern over hoe serieus hij zijn leven neemt terwijl ik, dubbel zo oud, trippend in een bos loop. Terug in het huisje wederom onrustig. Ik heb geen meer om alleen te zijn. En dus boek ik een tafel in het restaurant en neem ik mezelf mee uiteten. Ook iets wat ik eerder zéker niet gedaan zou hebben in de staart van een trip.
Terwijl ik wat om me heen zit te kijken spreek ik met een vriend af dat hij spelletjes komt doen. Ik vind geen goed moment om heb te vertellen wat ik vandaag heb gedaan, dus ik voel me wat ongemakkelijk als hij arriveert.
Van het spel dat hij uitlegt snap ik letterlijk niets en ik denk niet dat ik me ooit zo dom heb gevoeld als op dat moment, maar ik denk ook niet dat ik ooit zo weinig heb gegeven om dat gevoel. Als we rond half een naar bed gaan heb ik nog flink de tijd om de dag te overdenken, want slapen zit er nog even niet in.
Mijn conclusie is dat mijn perceptie van tijd al heel snel verdwenen was. Dan nog duurde het wel lang voordat ik echt wat ging merken, maar als mijn tijdsbesef zou kloppend zou zijn geweest zaten er 42 uren in deze dag en bevond ik me in 1992. Het bewijs dat mijn dagvullende wandeling in werkelijkheid plaatsvond in 2025 en nog geen twee uur duurde:
Hoewel het een vrij kleurloze trip was, ook qua visuals, heb ik vooral genoten en me zelfverzekerd, waardig en gegrond gevoeld. En dat is een enorm fijne bevestiging van de groei van het afgelopen jaar. Ik heb absoluut geen spijt van deze tijdreis!
Wel zat het stimulerende van de LSD me in deze trip zo dwars dat ik een volgende keer misschien truffels zou overwegen.
Locatie: Huisje op een vakantiepark in een bos
Bij het inpakken voor mijn weekje vakantie op een bungalowpark had ik een paar zegels LSD in mijn toilettas gestopt in het kader van 'als het op een moment goed voelt, dan kan het'. Geen must, wel een optie.
Een groot deel van de week had ik gezelschap en ik was anderhalve dag kwijt aan een ongepland ziekenhuisbezoek aan de andere kant van het land, dus de week vloog voorbij. En toen was daar de zaterdag, Lekker rustig in mijn eentje wakker geworden, de hondjes uitgelaten, wat ontbeten. En toen begon het te kriebelen. Aan de ene kant leende de dag zich er prima voor, aan de andere kant twijfelde ik ook of deze aanhoudende roerige periode zich leende voor een trip op een ontzettend grijze dag. De meeste psychedelica trips vallen me zonder deze omstandigheden al wel zwaar zeg maar. Maargoed, ik zit ook niet elke week in een vakantiehuisje in het bos en als het zwaar wordt overleven we dat ook wel weer. Ik til dit keer wat minder zwaar aan mijn verantwoordelijkheid en besluit er gewoon voor te gaan.
Met 100ug LSD onder mijn tong maak ik nog wat te eten voor mezelf omdat ik weet dat eten in een trip zeer moeizaam gaat. Daarna zit ik een tijdje wat te rommelen op de laptop. Afgezien van het mij bekende strakke gevoel rond mijn maag gebeurt er weinig (ik twijfel of ik hier nog wat heb bijgenomen, dat ga ik later nakijken). Tijd voor een wandeling met de honden. Het is rustig in het bos, dus godzijdank kunnen ze los. Het strakke gevoel rond mijn maag is intens en ik voel me warm en zweterig. Ik weet dat het koud is, maar dat het vriest besef ik me pas als ik een raar uitziende tak aanraak en erachter kom dat er ijs op zit. ik steek het spoor over, de spoorlijn van de stoomtrein. Heel ver kan ik niet kijken, want het is mistig. Het lijken beelden uit een andere tijd.
Ik heb ervoor gekozen om geen koptelefoon mee te nemen en ik wandel dus zonder muziek. Ik hoor vooral het ritme van mijn eigen stappen, het gekraak van mijn jas, mijn ademhaling. Had ik wel muziek mee moeten nemen? Ik loop en ik loop en ik loop. Afgezien van de eerder genoemde sensaties gebeurt er nog steeds weinig en ik raak wat teleurgesteld.
Ik passeer bordjes die waarschuwen voor militair oefenterrein, een stuk verderop kom ik op een pad met aan de linkerkant een hek met daarachter een uitgestrekt terrein met bunkers. Aan de rechterkant staat her en der een stacaravan, de een met een hele hoop zooi eromheen, de ander netjes en gezellig gemaakt. Nergens zie ik licht of mensen. Het is volledig uitgestorven. Plotseling zie ik bij één van de bunkers een paar auto's staan. Oude auto's. Weer bekruipt me het gevoel dat ik rond wandel in een andere tijd.
Wanneer ik verder loop wordt er wederom gewaarschuwd voor militair oefenterrein, maar vervolgens loop ik op een golfterrein. Ik passeer een enorme poort, maar aan weerszijden ontbreekt het hek. Een enorme dichte poort waar je gewoon een rondje omheen kunt lopen, da's gek. in de verte zie ik golfkarretjes rijden, maar ik heb heel weinig zin om mensen tegen te komen dus ik duik weer een bospad in. Ik sta af en toe stil bij aangevroren spinnenwebben en nadat ik wederom het spoor ben overgestoken zie ik steeds meer engelenhaar. Ik merk dat ik wat minder op meerdere dingen tegelijk kan letten, dus dat het een complete verrassing is waar de honden zijn als ik me even heb gefocust op het maken van een foto. Gelukkig blijven ze heel goed in mijn buurt. Ik hoor een paar keer stemmen van fietsers die ik niet kan plaatsen, merk dat ik daar wat van in de war raak. Ik app met een paar DF vrienden en ik sta veel te lang stil als een van hen deze foto stuurt:
ER IS IETS MIS MET DE TIJD!!!
Na uren en uren en uren lopen weet ik het écht zeker: meer dan de bodyload en een klein beetje verwondering gaat het vandaag niet worden. Aangezien het bospad waar ik loop bezaaid is met boomwortels sta ik even stil om een paar appjes te beantwoorden. En dan begint het scherm van mijn telefoon te pulseren. Als ik opkijk doet ook de omgeving mee. Heh, gaan we dan toch? Maar hoe? Er is al een halve dag voorbij! Gelukkig ben ik niet zo heel ver meer van het huisje, dus ik zet er een stevige pas in.
Eenmaal 'thuis' zet ik de muziek aan. De honden kijken me verbijsterd aan als ik zingend en dansend door de kamer ga. Visueel valt het spektakel mee, maar ik voel me ontzettend vrolijk en energiek. Stilzitten is geen optie, terwijl ik daar na die lange wandeling best even behoefte aan heb. Ik ben nog steeds zweterig, maar ik heb het ook chemisch koud. Dus ik neem mijn speaker mee naar de badkamer en ik zet de douche aan. De patronen op de ruwe tegels op de wanden zijn fascinerend en ik sta er uren naar te kijken. Ook met de beslagen douchedeur vermaak ik me een hele tijd, onderwijl luidkeels meezingend. Ik besef me dat mijn ouders in principe elk moment binnen kunnen komen en ik zie voor me wat ze dan aan zullen treffen: de badkamerdeur staat wijd open, mijn kleren heb ik onderweg van de huiskamer naar de badkamer uitgetrokken en liggen overal, ik ben duidelijk onder invloed en de badkamer overstroomt want het doucheputje loopt slecht door.
Ik kan er alleen maar om lachen. Wat een intens verschil met mijn trip een jaar geleden, waarin ik ontzettend slecht ging, ik volledig verslagen in bad zat en ik er niet meer uit kon komen, maar ik mijn moeder niet durfde te bellen omdat ik drugs had gebruikt en me te minderwaardig voelde. Dat is niet meer. Als mijn ouders nu binnen komen hoeven ze dat niet leuk te vinden, maar ze hebben het er maar mee te doen. Het is mijn keuze en ik voel me gelukkig. Een paar keer opnieuw zet ik dit nummer aan:
Ik was mijn haar. Steeds opnieuw. Het is heerlijk. Ik zeep mezelf in, spoel me af. Zet de douche uit, maar zodra ik me heb afgedroogd en half heb aangekleed heb ik spijt. Alles weer uit (nog meer kleren door het huis) en stap opnieuw onder de douche. En dit keer blijf ik staan totdat ik echt helemaal verzadigd ben van het gevoel van het warme water op mijn lijf. Ik kan niet altijd milieubewust zijn! Opnieuw droog ik me af en kleed ik me aan. Ik ruim hier en daar wat op en plof op de bank.
Eigenlijk begin ik wel een beetje klaar te zijn met dingen. Muziek is me te druk, ik wil een paar mensen beantwoorden maar mijn hersens werken nog niet goed genoeg, ik heb nog veel onrust in mijn lijf maar ik ben ook moe. Dit is voor het eerst dat ik me voor kan stellen dat mensen LSD te lang vinden duren. Ik pak mijn bikini en badhanddoek en wandel naar het zwembad, daar ben ik de hele week nog niet geweest. Mijn audiovisuele waarneming is nog steeds verstoord, dus het omkleden en de geluiden om me heen zijn al een avontuur op zich. Als ik vervolgens het zwembad verder in loop blijkt dit niet meer te zijn dan twee ontzettend kleine baden waar letterlijk niets te beleven is. Een soort van acht persoons badkuip. Ik bungel even met mijn benen in het water, kijk wat om me heen en besluit dan weer te gaan. Nadat ik mijn spullen in een kleedhokje heb gezet moet ik nog even plassen en vervolgens kan ik het kleedhokje niet meer terugvinden. HOE DAN, er zijn er maar acht! Stiekem kan ik nog steeds wel lachen om de manier waarop mijn halve hersencel functioneert.
Wandelend over het park kom ik hordes rokende mensen tegen (serieus, in welk jaartal ben ik nou?!). Ik chat wat met een ontzettend serieuze 16jarige uit de Pectus community en lach intern over hoe serieus hij zijn leven neemt terwijl ik, dubbel zo oud, trippend in een bos loop. Terug in het huisje wederom onrustig. Ik heb geen meer om alleen te zijn. En dus boek ik een tafel in het restaurant en neem ik mezelf mee uiteten. Ook iets wat ik eerder zéker niet gedaan zou hebben in de staart van een trip.
Terwijl ik wat om me heen zit te kijken spreek ik met een vriend af dat hij spelletjes komt doen. Ik vind geen goed moment om heb te vertellen wat ik vandaag heb gedaan, dus ik voel me wat ongemakkelijk als hij arriveert.
Van het spel dat hij uitlegt snap ik letterlijk niets en ik denk niet dat ik me ooit zo dom heb gevoeld als op dat moment, maar ik denk ook niet dat ik ooit zo weinig heb gegeven om dat gevoel. Als we rond half een naar bed gaan heb ik nog flink de tijd om de dag te overdenken, want slapen zit er nog even niet in.
Mijn conclusie is dat mijn perceptie van tijd al heel snel verdwenen was. Dan nog duurde het wel lang voordat ik echt wat ging merken, maar als mijn tijdsbesef zou kloppend zou zijn geweest zaten er 42 uren in deze dag en bevond ik me in 1992. Het bewijs dat mijn dagvullende wandeling in werkelijkheid plaatsvond in 2025 en nog geen twee uur duurde:
Hoewel het een vrij kleurloze trip was, ook qua visuals, heb ik vooral genoten en me zelfverzekerd, waardig en gegrond gevoeld. En dat is een enorm fijne bevestiging van de groei van het afgelopen jaar. Ik heb absoluut geen spijt van deze tijdreis!
Wel zat het stimulerende van de LSD me in deze trip zo dwars dat ik een volgende keer misschien truffels zou overwegen.
Laatst bewerkt:
