Wie: Snuffelaar
Wat: 2C-B – 20mg hcl oraal
Wanneer: 10 mei op een zondagavond
Waar: Thuis
Ervaring: Paddos, LSD, Salvia, 25-e-nboh, DOC, DOM, NN-DMT, 5-MeO-DMT, 5-MeO-MiPT, 4-HO-MET etc.
Tropic Thunder staat al lang in mijn top drie favoriete comedies. Aangezien het een parodie is op Platoon, besloten we vanavond de originele film te kijken, zodat ik eindelijk ook het bronmateriaal kende. TV aan, @Climbatize naast me, met een lekkere Tripel D’Anvers op tafel.
Maar voor de film begon sloegen m’n innerlijke psychonaut en m’n impulsiviteit de handen in elkaar, want in onze kluis lag een nieuwe batch 2C-B geduldig te wachten. Voorzichtig woog ik 20mg af, propte het in een bommetje en liet het door m’n keel naar z’n bestemming glijden. Stopwatch aan. Het was zondag, dus dit werd een rustige avond met eventueel wat visuele eye candy. Dat was het plan althans.
Twee uur lang niks. Vreemd, leek me.
Aangezien het al bijna middernacht was, besloot ik dan ook maar een tripel te drinken. Het zou toch niets kunnen dempen als er niets te dempen viel, dacht ik heel naïef. En dan, in de laatste twintig minuten voor het einde van de film, begon mijn netvlies me zachtjes signalen te geven. Geen visuals. Geen gedraai. Geen zwevende maag. Gewoon een gevoel achter mijn ogen alsof iemand de dimknop van de realiteit een millimeter naar beneden had gedraaid. Ik voelde en zag nog niets concreets, maar m’n netvlies wist het al. Het wist het al…
De credits rolden van het scherm en de kamer vulde zich langzaam met lichtjes in kleuren die er niet hoorden te zijn. Zo intens was het nog niet, dus besloot ik om snel nog een bezoekje aan het toilet te brengen. Om de tijd door te brengen keek ik wat naar de deur voor me. Meerdere oranje laagjes, gevuld met fractals, bevonden zich tussen mijn ogen en de deur, die nog steeds op dezelfde plek stond. Nothing out of the ordinary.
Bekende patronen dansten heerlijk pulserend langs mijn benen op de betegelde vloer. Langzaam maar zeker smolten ze samen met de witte, flikkerende patronen op het behang. Ik merkte dat het mijn aandacht volledig had geabsorbeerd. Ik trok de kraan van de wasbak open en liet wat orange jasmin zeep over mijn handen glijden. Zo zacht maar oh zo plakkerig tegelijkertijd.
De jasmijngeur, de patronen, alles tegelijk, deed mijn karretje van de achtbaan naar beneden donderen, zonder dat iemand had gevraagd of ik klaar was.
Dat vond ik niet bepaald lief van de zeep.
Oef.
Ik begaf me naar de slaapkamer en gooide me op het bed. De zeep, de geur, de patronen; ze hadden iets in gang gezet wat geen stopknop meer had. Alles tegelijk, te hard, te snel.
Dit werd er niet beter op.
M’n hoofd werd steeds chaotischer, tot op het punt dat ik een pilletje clonazepam uit het stripje op mijn nachtkastje nam. Ik brak het in twee en liet de halfjes per ongeluk uit m’n hand vallen. Ze lagen daar stil en keken me teleurgesteld en vol oordeel aan. Ga je echt je trip nu al stopzetten? Jij verdient ons niet.
Ze hadden een punt.
Ik kon wat diepe ademhalingen door mijn longen duwen en een vleugje rust verscheen opnieuw in m’n hoofd. Dit is m’n safe space, hier kan er niets misgaan, het staat gewoon op trampoline-modus. Vandaag mag dat. De slaapkamer heeft al zo weinig plezier, deze keer gun ik het haar wel. Tenzij ze een voyeur is, maar dat is valsspelen. Opnieuw bewonderde ik de muren die samen met de gordijnen enthousiast aan het springen waren.
Ik keek uitdagend terug naar de clonazepam. Als jullie vinden dat m’n trip door moet gaan… dan… dan… verdubbelen we de inzet. Uit de lade van mijn nachtkastje haalde ik twee patronen lachgas en de bijhorende ‘slagroom’ bus.
Ik draaide er voorzichtig eentje in en liet het gas er zachtjes inlopen. Ik sloeg een zacht vliesdekentje rond m’n schouders, haalde een paar keer rustig diep adem en zette de fles aan mijn lippen. Mijn longen werden ijzig opgevuld met een komend gevoel van euforie.
Terwijl ik m’n adem zo lang mogelijk probeerde in te houden, liet ik een tweede patroon loslopen in de fles. Dit was makkelijker gezegd dan gedaan. Elke cel in mijn lichaam stond van kop tot teen te vibreren als een losgeslagen drilboor. Maar nu kon ik niet opgeven. Ik blies alles terug uit en hapte naar adem. Daarna inhaleerde ik de tweede portie lachgas. De hele kamer begon te draaien, dus besloot ik om mijn ogen te sluiten.
M’n lichaam verdween en bevond zich nu in hyperspace. De hele achtergrond was pikzwart. Een spiraal van groene en oranje blokjes draaide in een rot tempo in het rond. Meer en meer blokjes vulden het veld terwijl de spiraal trager begon te draaien. Het leek op het Rad van Fortuin; kromgetrokken en met hetzelfde aantal pixels als de allereerste Mario Bros game op de Nintendo Entertainment System.
Tussen de spiraalarmen door zag ik @Climbatize vrolijk naar me lachen met een bril vol fonkelende sterren. Het zwart en groen losten op in goude pixels die door de ruimte rondom haar gezicht vloeiden. Terwijl ik van het circus genoot, landde het besef dat dit niet echt was, zachtjes op m’n schouders. Grote, blije bubbels vloeiden door mijn lichaam. Heftig, maar gelukkig, heel gelukkig.
Er was een klein moment van zelfreflectie over hoe ik momenteel in het leven stond. Moe… Dat was het eerste dat naar boven kwam. Uitgeput door onmacht en het wachten op vooruitgang. Toch kwam er al snel wat rationeler gefluister in m’n oor. Psst… we zitten bijna op een keerpunt, dat weet je. Het feit dat @Climbatize op jouw Rad van Fortuin stond, weerspiegelde dat je desondanks het belangrijkste al bij je had. Ik knikte. Dat klopt. Bedankt voor het fluisteren, dacht ik, maar het gefluister was al verdwenen.
Eenmaal terug in de slaapkamer hoorde ik @Climbatize op het toilet zitten. Ze vroeg wat ik aan het doen was, dus ging ik even bij haar zitten. Onze eerste date sinds de film van daarnet. Charmant, ik weet het. Ik vertelde wat er gebeurd was. Ze lachte en zei dat een breakthrough gelukkig niet altijd negatief hoefde te zijn. Zelf wilde ze ook een patroon. Ze deed haar airpods in, zette muziek op en inhaleerde diep. Het leek alsof ze meteen helemaal in de muziek verdween.
Daarna liet ze me nog één patroon doen. Wel met de waarschuwing dat ik het best rustig aan hield, want als ik er te veel zou doen, gingen ze op mijn nieuwe werk straks zeggen: “ja, die nieuwe is precies toch een beetje een gekkie, komt door het lachgas”. En dat kon ik me niet permitteren.
Die laatste patroon trapte geen nieuwe deur meer open, maar duwde alles wat er al was nog eens dieper naar binnen. Mijn hele lichaam werd overspoeld door sterke vibraties die door de kamer heen straalden. Deze keer was ik niet bang. Deze keer hield de euforie me kalm.
Ik bewoog mijn vingers voor m’n gezicht en tracers bleven achter elke beweging hangen, alsof ze niet goed wisten wanneer ze stoppen mochten. M’n huid voelde elk stofje, m’n oren stonden te open, m’n ogen te wijd. Alles was sensueel op een manier die bijna orgasmisch aanvoelde, maar het zat niet in mijn lichaam. Het zat in m’n zintuigen die zonder toestemming de volumeknop hadden gevonden. Met ADHD erbij werd het al helemaal stuurloos. LSD geeft me tenminste een richting die ik kan volgen, al klopt de kaart niet altijd. 2C-B gaf me elke richting tegelijk en geen kaart.
Totaal onverwacht hoorde ik het geluid van sleutels die vastberaden de voordeur openden. Volle piek, en m’n plusdochter kwam thuis. Ik sprong naar de slaapkamerdeur en deed ze gehaast dicht. Mijn benen voelden aan alsof ze van iemand anders waren, maar ze deden braaf wat ik vroeg. Ik kon niet faken dat ik nuchter was en dat hoefde ook niet, zolang de deur maar dicht bleef. De clonazepam die eerder zo oordelend naar me had liggen kijken ging alsnog naar binnen. Lichtjes para op het bed, m’n handen op m’n knieën, de gordijnen nog vrolijk aan het dansen.
@Climbatize ging even naar haar toe. Het werd stil. Dan stemmen, zacht, gedempt door de deur. Er volgde gelach en dan twee scheetjes, één van elk, die als fel gekleurde luchtbellen met tracers langs me voorbijdreven. Ik hoorde ze ook alsof ze door een grot vlogen. Het gelach werkte aanstekelijk. De angst die vijf minuten geleden nog de hele kamer vulde verdween zonder afscheid te nemen. Twee scheetjes en een gesloten deur, meer had het niet nodig. Zo beïnvloedbaar is dit spul; alles maal honderd, in welke richting dan ook.
Ik ging in bed liggen. Airpods in, acidcore op 100%. Even was ik letterlijk nergens. Niet in hyperspace, maar simpelweg even niet aanwezig. Toen ik terugkwam wist ik niet hoe lang ik weg was geweest. De bass kneep m’n maag zo hard dicht dat ik m’n ogen niet meer open kon houden. Wat er daarna kwam zag ik niet vóór me maar achter m’n oogleden.
Het leek op het parcours Rainbow Road uit Mariokart, maar dan door een ocarina-achtig object gevlochten. Elke baan had z’n eigen kleur en muziek element. Bij iedere kick pompte er een blauwe strook door een ovaal, metaalachtig gat naar binnen en gleed via een ander gat aan de onderkant weer naar buiten. Een groene strook stotterde mee met de hihats van links naar rechts, door weer andere gaten. Schreeuwende acid noten lekten erdoorheen. Ik heb dit proberen te tekenen, met de nadruk op proberen.
De benzo’s van daarnet hadden weinig zin. Het plafond werd langzaam rustiger, de vormen trokken zich terug naar waar ze vandaan kwamen, maar in het donker begon iets anders pas echt op gang te komen. M’n gedachten verloren hun radioverbinding en vielen uiteen in halve theorieën over parallel lopende universums, simulaties en alternatieve dimensies die op dat moment even logisch als dreigend voelden. Ik geloofde het niet, behalve dan dat ik het toch ook wel geloofde, en precies daarin zat het enge.
In het moment klonk het als een sleutel tot alles. Toen het ochtend werd, was het vooral een bewijs dat m’n hoofd nog uren aan het zoeken was naar betekenis in een kamer die allang gewoon weer een slaapkamer was.
Het was geen rustige zondag geworden.
Maar ergens tussen de zeep en scheetjes was het toch precies wel genoeg.
Meer dan genoeg.
Wat: 2C-B – 20mg hcl oraal
Wanneer: 10 mei op een zondagavond
Waar: Thuis
Ervaring: Paddos, LSD, Salvia, 25-e-nboh, DOC, DOM, NN-DMT, 5-MeO-DMT, 5-MeO-MiPT, 4-HO-MET etc.
Tropic Thunder staat al lang in mijn top drie favoriete comedies. Aangezien het een parodie is op Platoon, besloten we vanavond de originele film te kijken, zodat ik eindelijk ook het bronmateriaal kende. TV aan, @Climbatize naast me, met een lekkere Tripel D’Anvers op tafel.
Maar voor de film begon sloegen m’n innerlijke psychonaut en m’n impulsiviteit de handen in elkaar, want in onze kluis lag een nieuwe batch 2C-B geduldig te wachten. Voorzichtig woog ik 20mg af, propte het in een bommetje en liet het door m’n keel naar z’n bestemming glijden. Stopwatch aan. Het was zondag, dus dit werd een rustige avond met eventueel wat visuele eye candy. Dat was het plan althans.
Twee uur lang niks. Vreemd, leek me.
Aangezien het al bijna middernacht was, besloot ik dan ook maar een tripel te drinken. Het zou toch niets kunnen dempen als er niets te dempen viel, dacht ik heel naïef. En dan, in de laatste twintig minuten voor het einde van de film, begon mijn netvlies me zachtjes signalen te geven. Geen visuals. Geen gedraai. Geen zwevende maag. Gewoon een gevoel achter mijn ogen alsof iemand de dimknop van de realiteit een millimeter naar beneden had gedraaid. Ik voelde en zag nog niets concreets, maar m’n netvlies wist het al. Het wist het al…
De credits rolden van het scherm en de kamer vulde zich langzaam met lichtjes in kleuren die er niet hoorden te zijn. Zo intens was het nog niet, dus besloot ik om snel nog een bezoekje aan het toilet te brengen. Om de tijd door te brengen keek ik wat naar de deur voor me. Meerdere oranje laagjes, gevuld met fractals, bevonden zich tussen mijn ogen en de deur, die nog steeds op dezelfde plek stond. Nothing out of the ordinary.
Bekende patronen dansten heerlijk pulserend langs mijn benen op de betegelde vloer. Langzaam maar zeker smolten ze samen met de witte, flikkerende patronen op het behang. Ik merkte dat het mijn aandacht volledig had geabsorbeerd. Ik trok de kraan van de wasbak open en liet wat orange jasmin zeep over mijn handen glijden. Zo zacht maar oh zo plakkerig tegelijkertijd.
De jasmijngeur, de patronen, alles tegelijk, deed mijn karretje van de achtbaan naar beneden donderen, zonder dat iemand had gevraagd of ik klaar was.
Dat vond ik niet bepaald lief van de zeep.
Oef.
Ik begaf me naar de slaapkamer en gooide me op het bed. De zeep, de geur, de patronen; ze hadden iets in gang gezet wat geen stopknop meer had. Alles tegelijk, te hard, te snel.
Dit werd er niet beter op.
M’n hoofd werd steeds chaotischer, tot op het punt dat ik een pilletje clonazepam uit het stripje op mijn nachtkastje nam. Ik brak het in twee en liet de halfjes per ongeluk uit m’n hand vallen. Ze lagen daar stil en keken me teleurgesteld en vol oordeel aan. Ga je echt je trip nu al stopzetten? Jij verdient ons niet.
Ze hadden een punt.
Ik kon wat diepe ademhalingen door mijn longen duwen en een vleugje rust verscheen opnieuw in m’n hoofd. Dit is m’n safe space, hier kan er niets misgaan, het staat gewoon op trampoline-modus. Vandaag mag dat. De slaapkamer heeft al zo weinig plezier, deze keer gun ik het haar wel. Tenzij ze een voyeur is, maar dat is valsspelen. Opnieuw bewonderde ik de muren die samen met de gordijnen enthousiast aan het springen waren.
Ik keek uitdagend terug naar de clonazepam. Als jullie vinden dat m’n trip door moet gaan… dan… dan… verdubbelen we de inzet. Uit de lade van mijn nachtkastje haalde ik twee patronen lachgas en de bijhorende ‘slagroom’ bus.
Ik draaide er voorzichtig eentje in en liet het gas er zachtjes inlopen. Ik sloeg een zacht vliesdekentje rond m’n schouders, haalde een paar keer rustig diep adem en zette de fles aan mijn lippen. Mijn longen werden ijzig opgevuld met een komend gevoel van euforie.
Terwijl ik m’n adem zo lang mogelijk probeerde in te houden, liet ik een tweede patroon loslopen in de fles. Dit was makkelijker gezegd dan gedaan. Elke cel in mijn lichaam stond van kop tot teen te vibreren als een losgeslagen drilboor. Maar nu kon ik niet opgeven. Ik blies alles terug uit en hapte naar adem. Daarna inhaleerde ik de tweede portie lachgas. De hele kamer begon te draaien, dus besloot ik om mijn ogen te sluiten.
M’n lichaam verdween en bevond zich nu in hyperspace. De hele achtergrond was pikzwart. Een spiraal van groene en oranje blokjes draaide in een rot tempo in het rond. Meer en meer blokjes vulden het veld terwijl de spiraal trager begon te draaien. Het leek op het Rad van Fortuin; kromgetrokken en met hetzelfde aantal pixels als de allereerste Mario Bros game op de Nintendo Entertainment System.
Tussen de spiraalarmen door zag ik @Climbatize vrolijk naar me lachen met een bril vol fonkelende sterren. Het zwart en groen losten op in goude pixels die door de ruimte rondom haar gezicht vloeiden. Terwijl ik van het circus genoot, landde het besef dat dit niet echt was, zachtjes op m’n schouders. Grote, blije bubbels vloeiden door mijn lichaam. Heftig, maar gelukkig, heel gelukkig.
Er was een klein moment van zelfreflectie over hoe ik momenteel in het leven stond. Moe… Dat was het eerste dat naar boven kwam. Uitgeput door onmacht en het wachten op vooruitgang. Toch kwam er al snel wat rationeler gefluister in m’n oor. Psst… we zitten bijna op een keerpunt, dat weet je. Het feit dat @Climbatize op jouw Rad van Fortuin stond, weerspiegelde dat je desondanks het belangrijkste al bij je had. Ik knikte. Dat klopt. Bedankt voor het fluisteren, dacht ik, maar het gefluister was al verdwenen.
Eenmaal terug in de slaapkamer hoorde ik @Climbatize op het toilet zitten. Ze vroeg wat ik aan het doen was, dus ging ik even bij haar zitten. Onze eerste date sinds de film van daarnet. Charmant, ik weet het. Ik vertelde wat er gebeurd was. Ze lachte en zei dat een breakthrough gelukkig niet altijd negatief hoefde te zijn. Zelf wilde ze ook een patroon. Ze deed haar airpods in, zette muziek op en inhaleerde diep. Het leek alsof ze meteen helemaal in de muziek verdween.
Daarna liet ze me nog één patroon doen. Wel met de waarschuwing dat ik het best rustig aan hield, want als ik er te veel zou doen, gingen ze op mijn nieuwe werk straks zeggen: “ja, die nieuwe is precies toch een beetje een gekkie, komt door het lachgas”. En dat kon ik me niet permitteren.
Die laatste patroon trapte geen nieuwe deur meer open, maar duwde alles wat er al was nog eens dieper naar binnen. Mijn hele lichaam werd overspoeld door sterke vibraties die door de kamer heen straalden. Deze keer was ik niet bang. Deze keer hield de euforie me kalm.
Ik bewoog mijn vingers voor m’n gezicht en tracers bleven achter elke beweging hangen, alsof ze niet goed wisten wanneer ze stoppen mochten. M’n huid voelde elk stofje, m’n oren stonden te open, m’n ogen te wijd. Alles was sensueel op een manier die bijna orgasmisch aanvoelde, maar het zat niet in mijn lichaam. Het zat in m’n zintuigen die zonder toestemming de volumeknop hadden gevonden. Met ADHD erbij werd het al helemaal stuurloos. LSD geeft me tenminste een richting die ik kan volgen, al klopt de kaart niet altijd. 2C-B gaf me elke richting tegelijk en geen kaart.
Totaal onverwacht hoorde ik het geluid van sleutels die vastberaden de voordeur openden. Volle piek, en m’n plusdochter kwam thuis. Ik sprong naar de slaapkamerdeur en deed ze gehaast dicht. Mijn benen voelden aan alsof ze van iemand anders waren, maar ze deden braaf wat ik vroeg. Ik kon niet faken dat ik nuchter was en dat hoefde ook niet, zolang de deur maar dicht bleef. De clonazepam die eerder zo oordelend naar me had liggen kijken ging alsnog naar binnen. Lichtjes para op het bed, m’n handen op m’n knieën, de gordijnen nog vrolijk aan het dansen.
@Climbatize ging even naar haar toe. Het werd stil. Dan stemmen, zacht, gedempt door de deur. Er volgde gelach en dan twee scheetjes, één van elk, die als fel gekleurde luchtbellen met tracers langs me voorbijdreven. Ik hoorde ze ook alsof ze door een grot vlogen. Het gelach werkte aanstekelijk. De angst die vijf minuten geleden nog de hele kamer vulde verdween zonder afscheid te nemen. Twee scheetjes en een gesloten deur, meer had het niet nodig. Zo beïnvloedbaar is dit spul; alles maal honderd, in welke richting dan ook.
Ik ging in bed liggen. Airpods in, acidcore op 100%. Even was ik letterlijk nergens. Niet in hyperspace, maar simpelweg even niet aanwezig. Toen ik terugkwam wist ik niet hoe lang ik weg was geweest. De bass kneep m’n maag zo hard dicht dat ik m’n ogen niet meer open kon houden. Wat er daarna kwam zag ik niet vóór me maar achter m’n oogleden.
Het leek op het parcours Rainbow Road uit Mariokart, maar dan door een ocarina-achtig object gevlochten. Elke baan had z’n eigen kleur en muziek element. Bij iedere kick pompte er een blauwe strook door een ovaal, metaalachtig gat naar binnen en gleed via een ander gat aan de onderkant weer naar buiten. Een groene strook stotterde mee met de hihats van links naar rechts, door weer andere gaten. Schreeuwende acid noten lekten erdoorheen. Ik heb dit proberen te tekenen, met de nadruk op proberen.
De benzo’s van daarnet hadden weinig zin. Het plafond werd langzaam rustiger, de vormen trokken zich terug naar waar ze vandaan kwamen, maar in het donker begon iets anders pas echt op gang te komen. M’n gedachten verloren hun radioverbinding en vielen uiteen in halve theorieën over parallel lopende universums, simulaties en alternatieve dimensies die op dat moment even logisch als dreigend voelden. Ik geloofde het niet, behalve dan dat ik het toch ook wel geloofde, en precies daarin zat het enge.
In het moment klonk het als een sleutel tot alles. Toen het ochtend werd, was het vooral een bewijs dat m’n hoofd nog uren aan het zoeken was naar betekenis in een kamer die allang gewoon weer een slaapkamer was.
Het was geen rustige zondag geworden.
Maar ergens tussen de zeep en scheetjes was het toch precies wel genoeg.
Meer dan genoeg.
Laatst bewerkt:
