The road to unf*ck my life

[Don Draper]

De afgelopen jaren heb ik er een potje van gemaakt en iedere keer dat ik plannen maak om er wat van te verbeteren om mijn oude leven weer terug te krijgen, valt in duigen. Mijn oude leven is er namelijk niet meer. De dingen die ik leuk vind zijn niet meer in handbereik. De mensen waar ik het mee deed zijn niet meer in mijn leven. Hierdoor blijf ik voornamelijk alleen over. Zonder echt geld op zak om wat te doen. Verder ben ik niet meer de persoon die ik was voordat de ellende begon in mijn leven.

Voor Maart 2020 had ik een leven waarbij ik in de horeca was, door heel Nederland reizend en soms werkend door het leven ging met chillings met vrienden. Ook was ik veel in de bioscoop te vinden. Roken in de horeca met een (alcoholvrije) biertje vond ik heel erg leuk. Helaas zijn de rookruimtes er niet meer en de horeca qua prijzen niet meer binnen handbereik om zo vaak te doen als ik deed. De vrienden die ik had waren gebruiksvrienden die de serieuze pad op zijn gegaan en druk bezig zijn met werken. De mensen die nog overbleven waren drugsmisbruikers die me niet als vriend behandelde maar om hun ellende mee te delen. Verder was ik in de afgelopen jaren best patje afgeraakt waardoor het definitief niet meer goed is gekomen. De mensen die me slecht hebben behandeld zijn ondertussen ook de deur uit. Bij een appje dat er weer wat was, schoot ik in de stress.

De afgelopen jaren was ik of flink ijsberend door het leven aan het gaan of passief op mijn bed gaan liggen. De activiteiten die ik deed nadat de corona weg was bleken niet meer te passen in mijn leven. Ik kan niet zo goed meer tegen prikkels. Ik observeer ook dat de meeste dingen die ik keek allemaal spannende en stimulerende dingen waren. Ook vroeger veel bezig geweest met nieuws en politiek. Het nieuws is de laatste tijd steeds gekker geworden, de alternatieve media waar ik een tijd mijn heil in zocht maakt me gek en de politiek is sinds Rutte en Trump een joke en eigenlijk ook niet meer goed voor mijn gesteldheid.

Dus het roer moet om!

Tot een paar dagen geleden zat ik blowend door het leven in bed met af en toe flinke ijsbeer drift om het passieve leven en energie weer eruit te halen. Verder heb ik een Call of Duty fixatie waarbij ik de afgelopen jaren zat te wachten tot ik qua prikkels weer een game kon spelen. Bepaalde weken in het jaar kon ik game marathons houden waarbij ik erna weer flink moest bijkomen en zelfs afkickverschijnselen kreeg. Het moet anders!

Als het goed is, zit ik nu in een periode waarbij ik mijn leven kan unf*cken. De wiet heb ik paar dagen geleden weggedaan. Tijdens de wiet trips kwamen er ideeën naar boven om dingen te doen in het leven. Ik deed er vervolgens niks mee vanwege de anxiety die ik had en een dag plannen kon niet omdat ik soms elke dag een angstaanval had. Sinds de wiet er niet meer is, is de stress en angst wat minder. Moet nog blijken hoe verder de afkick zal worden, maar dan moet ik nu wel aan de slag!

Bepaalde dingen en conclusies die ik heb getrokken die wat meer passen bij de 28 jarige ik die niet zo goed tegen prikkels kan:

• Plezier vanuit mijn AuDHD (autisme en ADHD) gedrag moet ik niet al te vaak forceren. Soms wil ik dolgraag wat doen en dan pak ik allerlei middelen om het toch te kunnen doen. Dat werkt in het begin wel okay maar op ten duur natuurlijk niet meer. Daar moet ik selectiever mee omgaan en vooral accepteren dat als er niks is, ik dan ook gewoon rust kan pakken. Lukt het toch niet, leren accepteren dat het me dag niet is. Er zullen mij nog vele jaren en dagen gegeven worden waarbij het de volgende keer wel lukt. Bij een 1 jaarlijkse of maandelijkse evenement zoals een finale van een sportwedstrijd of pay per view baalde ik als een stekker. Maar dit moet ik meer en meer accepteren. Het komt wel goed.
• Proberen vaker doelloos te reizen met het OV. Laatste tijd bedacht ik me vaker om bij het lokale vliegveld te vliegtuig spotten. Misschien een weekend trein abonnement nemen en dan in de trein naar de sporten kijken die ik kijk. Doelloos lopen door een stad of strand of bos met de koptelefoon op met de radio op of luisterboek of een streamingdienst op blindentolk.
• Gamen en vooral Call of Duty een minder groot onderdeel maken van mijn leven. Ik had veel verwacht van de huidige game generatie maar net als de vorige ben ik er na een tijdje klaar mee. Wat er vooral met deze game generatie is gebeurd is dat ik het sensorisch allemaal niet zo goed aankan met al die pracht en paal. Een potje FIFA spelen is een explosie aan animaties, onrealistische hoeveelheid goals en je komt er gestresster uit dan dat je begon als je online een spelletje hebt gespeeld. Ik probeer nu andere manieren te vinden om mijn statisfaction hieruit te krijgen. Beginnen met retro gamen bijvoorbeeld. Weer simpele spelletjes spelen zoals we dat deden op de basisschool op een site als spele.nl. Dat soort dingen.
• Minder in mijn hoofd hebben van "Wow, dit is leuk. Dit ga ik nu he-le-maal kapot spelen/bingen/doen." Ik kan dat gewoon niet. Na een tijdje ben ik er klaar mee. Soms lukt het me een dag en daarna weken niet meer en baal ik. Ik ga niet meer in de trends van al die abonnementen van alles en nog wat en gewoon los weer dingen kopen. Of huren. Ook niet meer een bioscoop abonnement en bijna elke dag in de bios zijn. Gewoon 1 kaartje kopen. Ouderwets een film huren. Een serie huren bij de bieb of de DVD ervan ergens scoren. Dat helpt voor de stress die bij mij soms al best hoog is. Scrollen door iets als Netflix vind ik best moeilijk.
• Gerichter de dag inplannen. Dus niet bij een sport dag de hele godganse dag alle sport in de wereld kijken maar gewoon elke week mijn favoriete voetbalclubje en Formule 1. Meer gratis sporten kijken die op TV zijn, eventueel opnemen zodat ik dat als achtergrond kan hebben bij het autistisch stimmen, sporten en ijsberen.
• Meer accepteren dat ik een autistische stimmer ben. Dus lekker voor de buis rustig iets kijken zit er heel soms in maar gebeurd niet vaak. Dus minder attachment hebben met wat ik consumeer en meer als achtergrond laten dienen. Hopelijk stress ik me er veel minder door dat ik niet het leven kan hebben wat ik wil, of zoals de meeste mensen hebben.
• Wandelingen met de wandelinstructeur weer oppakken. Eventueel ook weer wandelen met een groep. De anxiety die het me gaf door de geldstress die ik soms heb moet ik overheen stappen. Ik kan niet thuis blijven zitten en mijn leven aan me voorbij laten gaan.
• Een zoektocht starten naar wat er allemaal nog past in mijn leven. Ik ben jong maar niet meer de jongste. Ik moet wat meer dingen vinden die passen bij wat ik cognitief nog kan en liefst stress verminderend of legit leuk op een gezonde manier. Ik probeer meer puzzels via de computer te doen. Probeer goede vriendschappen op te bouwen via internet die niet op drugs of andere middelengebruik of liefde gefixeerd is. En misschien een club zoeken waarbij ik dingen kan doen wat nu bij me past. Ik zeg maar wat. Bordspellen spelen. Of fotograferen. Of wat dan ook.
• Ik ben een nacht mens maar moet weer zoals vroeger de rust van de nacht ook tot me nemen ipv met allerlei middelen een leuke nacht forceren. Of als het te saai is maar aan de benzo's en Risperdon zitten en slapen. Gewoon die saaiheid het er laten zijn. De overprikkeling de gang laten lopen. Ga ik het met middelen oplossen, is het een neerwaarts spiraal naar beneden. Het gebeurd zelden dat bij mezelf verdoven tot slaap dat het de volgende dag beter is. Een nacht het uitzitten en vervolgens er overheen gaan, doet mijn psyche veel beter.
• Een werk situatie zoeken die bij me past. Deze parkeer ik nog even omdat ik wil zien hoe het zal gaan met mijn anxiety de komende tijd maar lijkt me fijn om weer een verplichting te hebben en UWV tevreden te houden. Niks doen en de grote vakantie vieren past niet bij me en is een monstertje die in mijn lichaam tot aardige grootte kan komen. Lekker nietsen zit gewoon niet in mijn aard.
• Iets meer mijn creativiteit de loop laten geven. Helaas komt er niet veel uit bij mij. Zou graag een boek willen schrijven bijvoorbeeld of tekenen maar lukt me niet echt. Maar moet het wel vaker een kans geven. Ik mag best gerust tien jaar erover doen.
• Stoppen met kijken naar het prijskaartje van de boodschappen die ik doe. Ik stress me helemaal wild als ik weer geld heb besteed aan de nodige dingen. Dit is voor mij best moeilijk, ik heb nog steeds de vroegere prijzen in mijn hoofd. Maar die komen natuurlijk nooit meer terug. Dus ik moet het gewoon z'n loop laten.

Dit soort dingen heb ik allemaal nu in mijn hoofd. Wat vinden jullie ervan? Ik zou het graag van me willen afschrijven hoe het met me gaat om weer mijn leven op te pakken en te kijken naar wat ik allemaal kan doen en nog bij me past in mijn leven. Misschien hebben anderen er ook wat aan die kapot zijn gegaan en iets moeten opbouwen na een te passieve leven.

 

[OtherShore]

Mooi dat je het verlangen en de motivatie hebt om je leven te beteren, maar neem niet teveel hooi op je vork. Kleine stapjes werken vaak het best.

 

[_shikantaza]

De afgelopen jaren heb ik er een potje van gemaakt en iedere keer dat ik plannen maak om er wat van te verbeteren om mijn oude leven weer terug te krijgen, valt in duigen. Mijn oude leven is er namelijk niet meer. De dingen die ik leuk vind zijn niet meer in handbereik. De mensen waar ik het mee deed zijn niet meer in mijn leven. Hierdoor blijf ik voornamelijk alleen over. Zonder echt geld op zak om wat te doen. Verder ben ik niet meer de persoon die ik was voordat de ellende begon in mijn leven.

Voor Maart 2020 had ik een leven waarbij ik in de horeca was, door heel Nederland reizend en soms werkend door het leven ging met chillings met vrienden. Ook was ik veel in de bioscoop te vinden. Roken in de horeca met een (alcoholvrije) biertje vond ik heel erg leuk. Helaas zijn de rookruimtes er niet meer en de horeca qua prijzen niet meer binnen handbereik om zo vaak te doen als ik deed. De vrienden die ik had waren gebruiksvrienden die de serieuze pad op zijn gegaan en druk bezig zijn met werken. De mensen die nog overbleven waren drugsmisbruikers die me niet als vriend behandelde maar om hun ellende mee te delen. Verder was ik in de afgelopen jaren best patje afgeraakt waardoor het definitief niet meer goed is gekomen. De mensen die me slecht hebben behandeld zijn ondertussen ook de deur uit. Bij een appje dat er weer wat was, schoot ik in de stress.

De afgelopen jaren was ik of flink ijsberend door het leven aan het gaan of passief op mijn bed gaan liggen. De activiteiten die ik deed nadat de corona weg was bleken niet meer te passen in mijn leven. Ik kan niet zo goed meer tegen prikkels. Ik observeer ook dat de meeste dingen die ik keek allemaal spannende en stimulerende dingen waren. Ook vroeger veel bezig geweest met nieuws en politiek. Het nieuws is de laatste tijd steeds gekker geworden, de alternatieve media waar ik een tijd mijn heil in zocht maakt me gek en de politiek is sinds Rutte en Trump een joke en eigenlijk ook niet meer goed voor mijn gesteldheid.

Dus het roer moet om!

Tot een paar dagen geleden zat ik blowend door het leven in bed met af en toe flinke ijsbeer drift om het passieve leven en energie weer eruit te halen. Verder heb ik een Call of Duty fixatie waarbij ik de afgelopen jaren zat te wachten tot ik qua prikkels weer een game kon spelen. Bepaalde weken in het jaar kon ik game marathons houden waarbij ik erna weer flink moest bijkomen en zelfs afkickverschijnselen kreeg. Het moet anders!

Als het goed is, zit ik nu in een periode waarbij ik mijn leven kan unf*cken. De wiet heb ik paar dagen geleden weggedaan. Tijdens de wiet trips kwamen er ideeën naar boven om dingen te doen in het leven. Ik deed er vervolgens niks mee vanwege de anxiety die ik had en een dag plannen kon niet omdat ik soms elke dag een angstaanval had. Sinds de wiet er niet meer is, is de stress en angst wat minder. Moet nog blijken hoe verder de afkick zal worden, maar dan moet ik nu wel aan de slag!

Bepaalde dingen en conclusies die ik heb getrokken die wat meer passen bij de 28 jarige ik die niet zo goed tegen prikkels kan:

• Plezier vanuit mijn AuDHD (autisme en ADHD) gedrag moet ik niet al te vaak forceren. Soms wil ik dolgraag wat doen en dan pak ik allerlei middelen om het toch te kunnen doen. Dat werkt in het begin wel okay maar op ten duur natuurlijk niet meer. Daar moet ik selectiever mee omgaan en vooral accepteren dat als er niks is, ik dan ook gewoon rust kan pakken. Lukt het toch niet, leren accepteren dat het me dag niet is. Er zullen mij nog vele jaren en dagen gegeven worden waarbij het de volgende keer wel lukt. Bij een 1 jaarlijkse of maandelijkse evenement zoals een finale van een sportwedstrijd of pay per view baalde ik als een stekker. Maar dit moet ik meer en meer accepteren. Het komt wel goed.
• Proberen vaker doelloos te reizen met het OV. Laatste tijd bedacht ik me vaker om bij het lokale vliegveld te vliegtuig spotten. Misschien een weekend trein abonnement nemen en dan in de trein naar de sporten kijken die ik kijk. Doelloos lopen door een stad of strand of bos met de koptelefoon op met de radio op of luisterboek of een streamingdienst op blindentolk.
• Gamen en vooral Call of Duty een minder groot onderdeel maken van mijn leven. Ik had veel verwacht van de huidige game generatie maar net als de vorige ben ik er na een tijdje klaar mee. Wat er vooral met deze game generatie is gebeurd is dat ik het sensorisch allemaal niet zo goed aankan met al die pracht en paal. Een potje FIFA spelen is een explosie aan animaties, onrealistische hoeveelheid goals en je komt er gestresster uit dan dat je begon als je online een spelletje hebt gespeeld. Ik probeer nu andere manieren te vinden om mijn statisfaction hieruit te krijgen. Beginnen met retro gamen bijvoorbeeld. Weer simpele spelletjes spelen zoals we dat deden op de basisschool op een site als spele.nl. Dat soort dingen.
• Minder in mijn hoofd hebben van "Wow, dit is leuk. Dit ga ik nu he-le-maal kapot spelen/bingen/doen." Ik kan dat gewoon niet. Na een tijdje ben ik er klaar mee. Soms lukt het me een dag en daarna weken niet meer en baal ik. Ik ga niet meer in de trends van al die abonnementen van alles en nog wat en gewoon los weer dingen kopen. Of huren. Ook niet meer een bioscoop abonnement en bijna elke dag in de bios zijn. Gewoon 1 kaartje kopen. Ouderwets een film huren. Een serie huren bij de bieb of de DVD ervan ergens scoren. Dat helpt voor de stress die bij mij soms al best hoog is. Scrollen door iets als Netflix vind ik best moeilijk.
• Gerichter de dag inplannen. Dus niet bij een sport dag de hele godganse dag alle sport in de wereld kijken maar gewoon elke week mijn favoriete voetbalclubje en Formule 1. Meer gratis sporten kijken die op TV zijn, eventueel opnemen zodat ik dat als achtergrond kan hebben bij het autistisch stimmen, sporten en ijsberen.
• Meer accepteren dat ik een autistische stimmer ben. Dus lekker voor de buis rustig iets kijken zit er heel soms in maar gebeurd niet vaak. Dus minder attachment hebben met wat ik consumeer en meer als achtergrond laten dienen. Hopelijk stress ik me er veel minder door dat ik niet het leven kan hebben wat ik wil, of zoals de meeste mensen hebben.
• Wandelingen met de wandelinstructeur weer oppakken. Eventueel ook weer wandelen met een groep. De anxiety die het me gaf door de geldstress die ik soms heb moet ik overheen stappen. Ik kan niet thuis blijven zitten en mijn leven aan me voorbij laten gaan.
• Een zoektocht starten naar wat er allemaal nog past in mijn leven. Ik ben jong maar niet meer de jongste. Ik moet wat meer dingen vinden die passen bij wat ik cognitief nog kan en liefst stress verminderend of legit leuk op een gezonde manier. Ik probeer meer puzzels via de computer te doen. Probeer goede vriendschappen op te bouwen via internet die niet op drugs of andere middelengebruik of liefde gefixeerd is. En misschien een club zoeken waarbij ik dingen kan doen wat nu bij me past. Ik zeg maar wat. Bordspellen spelen. Of fotograferen. Of wat dan ook.
• Ik ben een nacht mens maar moet weer zoals vroeger de rust van de nacht ook tot me nemen ipv met allerlei middelen een leuke nacht forceren. Of als het te saai is maar aan de benzo's en Risperdon zitten en slapen. Gewoon die saaiheid het er laten zijn. De overprikkeling de gang laten lopen. Ga ik het met middelen oplossen, is het een neerwaarts spiraal naar beneden. Het gebeurd zelden dat bij mezelf verdoven tot slaap dat het de volgende dag beter is. Een nacht het uitzitten en vervolgens er overheen gaan, doet mijn psyche veel beter.
• Een werk situatie zoeken die bij me past. Deze parkeer ik nog even omdat ik wil zien hoe het zal gaan met mijn anxiety de komende tijd maar lijkt me fijn om weer een verplichting te hebben en UWV tevreden te houden. Niks doen en de grote vakantie vieren past niet bij me en is een monstertje die in mijn lichaam tot aardige grootte kan komen. Lekker nietsen zit gewoon niet in mijn aard.
• Iets meer mijn creativiteit de loop laten geven. Helaas komt er niet veel uit bij mij. Zou graag een boek willen schrijven bijvoorbeeld of tekenen maar lukt me niet echt. Maar moet het wel vaker een kans geven. Ik mag best gerust tien jaar erover doen.
• Stoppen met kijken naar het prijskaartje van de boodschappen die ik doe. Ik stress me helemaal wild als ik weer geld heb besteed aan de nodige dingen. Dit is voor mij best moeilijk, ik heb nog steeds de vroegere prijzen in mijn hoofd. Maar die komen natuurlijk nooit meer terug. Dus ik moet het gewoon z'n loop laten.

Dit soort dingen heb ik allemaal nu in mijn hoofd. Wat vinden jullie ervan? Ik zou het graag van me willen afschrijven hoe het met me gaat om weer mijn leven op te pakken en te kijken naar wat ik allemaal kan doen en nog bij me past in mijn leven. Misschien hebben anderen er ook wat aan die kapot zijn gegaan en iets moeten opbouwen na een te passieve leven.

Ooit aan dagbesteding gedacht?

 

[Damius]

Ik lees je een aantal keren doelloos schrijven, waaronder hier:

Proberen vaker doelloos te reizen met het OV. Laatste tijd bedacht ik me vaker om bij het lokale vliegveld te vliegtuig spotten. Misschien een weekend trein abonnement nemen en dan in de trein naar de sporten kijken die ik kijk. Doelloos lopen door een stad of strand of bos met de koptelefoon op met de radio op of luisterboek of een streamingdienst op blindentolk.

In mijn hersteltraject - en ik ben van mening dat ieder mens hier uiteindelijk naar op zoek is - was het van cruciaal belang om zingeving te zoeken. Eigenlijk het tegenovergestelde van 'doelloos'. Een waardevol bestaan leiden begint met het feit dat je een wezenlijke positieve impact hebt op je omgeving. Dat je in verbinding staat, anderen ziet en minstens net zo belangrijk: door anderen gezien wordt. Dat je het gevoel hebt dat je ertoe doet. Dat klinkt groots, maar kun je al klein bewerkstelligen. Door misschien iets van waarde te creëren voor je naasten of zoals @_shikantaza al als praktische goede tip geeft: dagbesteding.

 

[Don Draper]

Ooit aan dagbesteding gedacht?

Heb er naar gezocht, zelfs met een maatschappelijke werker maar dat is er in mijn dorp helaas niet.

 

[Don Draper]

Ik lees je een aantal keren doelloos schrijven, waaronder hier:


In mijn hersteltraject - en ik ben van mening dat ieder mens hier uiteindelijk naar op zoek is - was het van cruciaal belang om zingeving te zoeken. Eigenlijk het tegenovergestelde van 'doelloos'. Een waardevol bestaan leiden begint met het feit dat je een wezenlijke positieve impact hebt op je omgeving. Dat je in verbinding staat, anderen ziet en minstens net zo belangrijk: door anderen gezien wordt. Dat je het gevoel hebt dat je ertoe doet. Dat klinkt groots, maar kun je al klein bewerkstelligen. Door misschien iets van waarde te creëren voor je naasten of zoals @_shikantaza al als praktische goede tip geeft: dagbesteding.

Zingeving is er nooit echt in mijn leven geweest. Wel naar gezocht en soms dacht ik het te pakken te hebben maar dat ebt dan weer weg en gaat het weer door naar het overleven van de dag.

--------------------


Ik heb trouwens al contact gezocht met de wandelinstructeur. Helaas nog geen reactie gehad. Maar lijkt me leuk dat weer op te pakken en dat op mijn agenda weer te hebben zodat ik er iets heb om naar uit te kijken elke week.

 

[Don Draper]

Wat geeft jullie dan zingeving in het leven? Sinds ik herboren ben in mijn geloof is de leegte verdwenen maar is langzaam toch weer erin geslopen. Buiten wat hobby dingetjes in mijn leven zit ik op dit moment eigenlijk helaas alleen maar te kijken tot ik een sigaret weer kan roken. En na de sigaret weer in de leegte stappen tot ik weer even kan roken helaas.

 

[Damius]

Wel naar gezocht en soms dacht ik het te pakken te hebben maar dat ebt dan weer weg en gaat het weer door naar het overleven van de dag.

Klinkt wel alsof je hulp nodig hebt, wanneer je continue bezig bent met 'het overleven' van de dag. Om er geen doekjes om te winden: het komt op mij gedeprimeerd over. Misschien overheen gelezen, maar heb je al eens gesproken met een praktijkondersteuner of andere GGZ professional?

 

[Damius]

Wat geeft jullie dan zingeving in het leven? Sinds ik herboren ben in mijn geloof is de leegte verdwenen maar is langzaam toch weer erin geslopen. Buiten wat hobby dingetjes in mijn leven zit ik op dit moment eigenlijk helaas alleen maar te kijken tot ik een sigaret weer kan roken. En na de sigaret weer in de leegte stappen tot ik weer even kan roken helaas.

Roken is echt een verschrikkelijke verslaving. Kortstondige dopamine rushes die eigenlijk nooit een plus geven, enkel een min wanneer je niet rookt. Als je snapt wat ik bedoel.

Zingeving haal je uit het in verbinding staan met je omgeving en door voor je gevoel waarde toe te voegen. Dat kan dus heel klein, door iemand te helpen oversteken. Of een compliment uitdelen. Maar meer structureel: ga op zoek naar een dagbesteding of vrijwilligerswerk waarin je in contact staan met anderen.

 

[_shikantaza]

Heb er naar gezocht, zelfs met een maatschappelijke werker maar dat is er in mijn dorp helaas niet.

Balen. Iets waarvoor je het huis uit kunt en naar uit kunt kijken lijkt me wel iets voor jou in deze fase.

En iets laagdrempelig-vrijwilligs? Uurtje in de week katten / honden / alpaca's aaien om mee te beginnen?

 

[Don Draper]

Ik ga blijkbaar gewoon door flinke mood swings heen vandaag en in een opwelling de topic start gemaakt en vorige reacties.

Kan op dit moment ook moeilijk reageren op jullie posts zonder op een normale manier erop te reageren. Hopelijk lukt het in een latere stadium wel.

 

[MR_CHIP]

ik volg mee met deze omturn die je gaat maken ben benieuwd en hoop dat het je gaat lukken tis best wat allemaal

 

[RnB_fan]

Ik volg deze hierbij ook.

Tip van mij: hecht niet teveel waarde aan al die plannen. Veel plannen maken deed ik ook tijdens het begin van mijn herstel. Hele lijsten heb ik nog. De meeste van die dingen vind ik wel leuk, maar doe ik op dit moment nog steeds niet. En toch heb ik nu een heel erg leuk leven!

Je zult zien dat als je wat langer in herstel bent, dat je dan vanzelf weer de dingen gaat doen die echt waardevol voor je zijn. Dus focus je eerst op je herstel. Dat begint bij clean (willen) blijven. Die plannen komen later wel weer!

 

[Don Draper]

Ik volg deze hierbij ook.

Tip van mij: hecht niet teveel waarde aan al die plannen. Veel plannen maken deed ik ook tijdens het begin van mijn herstel. Hele lijsten heb ik nog. De meeste van die dingen vind ik wel leuk, maar doe ik op dit moment nog steeds niet. En toch heb ik nu een heel erg leuk leven!

Je zult zien dat als je wat langer in herstel bent, dat je dan vanzelf weer de dingen gaat doen die echt waardevol voor je zijn. Dus focus je eerst op je herstel. Dat begint bij clean (willen) blijven. Die plannen komen later wel weer!

Ja thanks! Gedurende de dag besefte ik me dit ook. Ik moet blijkbaar eerst door de afkick heen. Toen ik dit postte begon het pas net blijkbaar.

Dit is trouwens de derde poging van het stoppen met blowen en eerste keer dat ik het vrijwillig doe. Bij de eerste poging ging ik een GGZ traject in niet lang na mijn psychose voor het kijken of ik bipolair was. Bijna het hele traject het niet gedaan en iedereen in mijn omgeving vertelde dat ik echt enorm was opgeknapt. Op een lullige manier is de traject gestopt omdat ze eigenlijk al lang wisten dat ik niet bipolair was. Gelijk erna met mijn gebruikvriendjes weer aan de drank en wiet gegaan.

Tweede poging kreeg ik werk waarbij ik geen middelengebruik kon doen op beperkt alcohol en roken na. Ik had een lange screenings proces waar op de dag dat ik begon was gestopt met wiet. Weer knapte ik op volgens mijn omgeving. Helaas liep dat ook niet goed af op ten duur. Viel uit op werk. Ook hier weer gezellig terug naar mijn gebruiksvrienden die paar dagen later op mijn verjaardag aan de bruin zaten. Spijt dat ik voor hun heb gekozen en niet voor m'n werk. Ik was nog jong toen.

Stiekem de hoop dat weer hetzelfde gebeurd. Dat ik weer opknap en kan bloeien. Ik ben benieuwd wat het me deze keer zal brengen.

 

[Don Draper]

Toevallig heb ik vandaag een dag waar het op Call of Duty na (edit: net lukte het me dit toch!) me sensorisch wel allemaal lukt om dingen te doen. Dan denk ik dat ik over een overprikkeling heen ben en dat dit wel blijft. Vooral nu ik gestopt ben met blowen heb ik ineens veel vertrouwen dat dit dan ook blijft.

Ik moet me niet gek laten maken en kijken hoe het gaat. Ik zit nu voetbal te kijken. Heb verder nog WWE WrestleMania wat ik wil zien en een abo'tje voor heb genomen. Ik moet rustig kijken of ik ineens een goeie sensorische dag heb en hoe lang het duurt om er overheen te komen als het me te veel wordt.

Van het blowen is in het begin het natuurlijk allemaal fantastisch maar op ten duur kon ik er niet mee leven. Ik raakte overprikkeld als ik weer een wiet sigaretje maakte. Op ten duur werd mijn stress en dopamine cravings torenhoog door de vicieuze cirkel en neerwaartse spiraal die dit creëerde. De laatste dagen voor het weggooien van mijn wiet was het een enkele reis angst festijn. Het was zelfs zo erg dat ik zelfs een wietje nam met een energy drink en erna stemmen en geluiden hoorde die er niet waren. Toen dat gebeurde had ik paar uur erna de wiet weggegooid. Het werd te gevaarlijk om ermee door te gaan.

Verder valt het me op dat de middelengebruik (caffeine, Risperidon en lorazepam) veel beter werkt nu zonder wiet. Vandaag dan. Ik ben benieuwd hoe het in de toekomst zal zijn.

 

[Don Draper]

Klinkt wel alsof je hulp nodig hebt, wanneer je continue bezig bent met 'het overleven' van de dag. Om er geen doekjes om te winden: het komt op mij gedeprimeerd over. Misschien overheen gelezen, maar heb je al eens gesproken met een praktijkondersteuner of andere GGZ professional?

Het is niet zo zeer dat ik depressief ben maar het ziektebeeld waar ik mee speel in combinatie van andere factoren in het leven haalt mijn kwaliteit van leven wel naar beneden.

Het is of pieken of de bodem voor me. En die voel ik heel sterk. Ben bij GGZ in behandeling geweest maar hebben me uitbehandeld verklaard zonder me handvatten als emotie regulatie of andere dingen te geven. Mocht een paar weken met iemand praten over een traumatische vriendschap na mijn psychose en zat op een grip op gebruik groep. Voor de rest hebben ze niet veel gedaan behalve mijn medicatie blijven verhogen en op basis van de regio waar ik woon kan ik alleen bij hen terecht. Toen ik eenmaal begon over met medicatie zakken, was het ineens over en uit.

GGZ heb ik geen trek meer in. Die route meerdere keren bewandeld maar die doen lekker mee met mij naar het kastje naar de muur sturen. Veel organisaties hebben hun best met mij gedaan maar wijzen allemaal naar GGZ en vice versa. GGZ wees me de laatste keer terug door naar de huisarts nadat ik door de wachtlijst heen ben gegaan. Is gewoon drama in mijn regio wat dat betreft.

 

[Don Draper]

Ik heb het gevoel dat ik wel veel op mijn schouder neem op dit moment.

Al sinds een paar weken ging het steeds verder achteruit met me waarbij ik symptomen vertoonde als geen eetlust en labiel of raar gedrag bij nuchterheid. Hiervoor bij het nemen van wiet versterkte het mijn angstgevoelens en na de tweede wiet sigaret ook een stijging van de torenhoge stress die ik al had. Nu ik gestopt ben met wiet vertoon ik raar gedrag waarbij het me opvalt dat de Risperidon niks doet als ik het neem maar met de lorazepam weer wel. Ik reageer er weer exact hetzelfde op als toen ik in mijn psychose zat. Heb ook dezelfde gedachtegangen als toen. Maar omdat ik veilig thuis zit zonder agenda of werk voel ik me wel veilig in tegenstellingen tot mijn vorige (randje) psychoses.

Gisteren momenten gehad dat ik dacht trek te hebben in eten maar direct na het maaltijd bereiden toch geen trek had. Ook vergeten het eten in de koelkast te doen waardoor ik er nu niks meer aan heb. Drinken lukt me gelukkig nog wel.

Gisteren dacht ik echt dat ik doorkon met mijn leven maar blijkbaar moet ik stabiel worden. Doordat de onrust diep in mij zit maar verdoofd wordt door de lorazepam kan ik eigenlijk nog steeds doorgaan met hangen in mijn bed. Gelukkig heb ik geen dopamine en prikkel seeking op dit moment waardoor ik, zo lijkt het nu althans, niet mezelf werk naar het jojo effect van mezelf volstoppen met prikkels en dan weer overprikkeld zijn.

Ik doe het sinds gisteren rustig aan tot ik wat kan doen en tot die tijd leef ik toe tot het moment dat ik weer aan een sigaret kan. Ben blij dat ik deze keer heb besloten om niet te stoppen met de sigaret. Afgelopen maanden besloten om zowel te stoppen met roken als blowen maar daar raakte ik extreem padje af van waar ik flink van moest bijkomen en met beiden dan ook terugviel. Als het gaat zoals het nu gaat en niemand legt verder druk op me, komt het denk ik wel goed.

Ik had eigenlijk niet zo door dat de wiet zoveel invloed op me had, vooral omdat ik maar 1,5 gram per week rookte. Maar maakte wel ongeveer elke uur een wiet sigaret. Schrik er best van dat met zulke lage doseringen het toch veel effect op me heeft.

 

[Don Draper]

Ik lijk weer beetje te kunnen leven zoals het in mijn DF break was afgelopen jaar. Het uitzitten in de leegte en wachten tot er een mental clarity komt waar ik weer wat leuks kan doen. In die tijd werd ik helaas een pijn patiënt waarbij ik mijn pijn gebruikte om te voelen of ik iets aankon. Nu is het een verdoofde overprikkeling door medicatie zonder drang om toch te prikkelen of met alcohol te verdoven. Net een dutje van bijna een uur gehad waarbij ik lekker tot rust kwam. Ik herken overeenkomsten tussen mijn vorige pogingen waar ik stopte met roken (en dus geen wiet sigaretten kon maken) en nu. Blijkbaar is het stoppen met wiet niet zo mals als dat ik dacht dat het zou zijn. Ik dacht altijd dat het aan de tabak lag. Met beiden stoppen tegelijkertijd is gewoon te zwaar geweest denk ik. Na drie maanden stoppen met beiden kwam ik in een depressie met zelfmoordneigingen. Ben benieuwd en waakzaam hoe dat deze keer zal zijn.

Qua trek in wiet gaat het trouwens best goed. Geen cravings, eerder verlangen om de, hetzij het wel behapbaar is hoor, rollercoaster soms te stoppen als het zwaar is.

Ik vind het tot nu toe wel prima. De klachten met mijn autisme zijn veel beter mee om te gaan. Soms kan ik geen prikkels aan en zet ik maar de radio aan. Als dat op gegeven moment te veel is gaat dat uit. Net na mijn dutje zin om hetgeen wat ik heb gemist tussen vannacht (ik had afgelopen nacht koffie gemaakt om lekker sport te kijken maar viel erna gewoon in slaap) en nu. Zit nu de Formule 1 sprint shootout te kijken. Afgelopen maand moest ik het echt hebben van samenvattingen en korte momenten van het live bekijken van iets, vaak autistisch stimmend om het te kunnen verwerken. En zelfs dan lukte het niet en miste ik veel van mijn hobby's en passies.

Nu heb ik de volledige uitzending aan. Kijken of ik het aankan. Nu heb ik er de vertrouwen in maar ben bang dat het op gegeven moment toch niet lukt. Toch voel ik me optimistisch en anders gewoon accepteren.

Gisteren was het heel wat minuten tot uren weer wat leuks doen en dan weer rustig aan doen. Daar kan ik wel mee leven. Ben blij dat ik niet zoals vroeger deze beperkte prikkel tijd gebruikte puur om Call of Duty te spelen. Het spelen van Call of Duty gisteren was beperkt tot twee potjes en dan vond ik het wel welletjes. Gewacht tot volleybal s'nachts begon op TV. Dat lijkt mij gewoon prima.

Edit: bovenstaande wat ik typ kan ook symptomen zijn van een (lichte) autisme burnout. Omdat ik pas sinds het stoppen met wiet pas echt tot rust kom en de stress en angst is verdwenen. Wel moet ik risperidon en lorazepam nemen om de rem met mijn psyche te hebben.

Edit 2: als ik ook weer okay voel is de drang van het roken veel minder. Ik zet timers voor het roken zodat ik niet kettingrook en qua het niks doen helpt het me ook om het niet uitzichtloos te maken. Wanneer het goed gaat, gaat de timer vaak af maar is een sigaret niet nodig. Toen ik aan de wiet zat snapte ik nooit waarom ik de ene keer wou kettingroken en de andere keer lang zonder sigaret kon. Ik voel nu veel meer aan wat gaande is.


Edit 3: na een half uurtje was F1 alweer genoeg en nu weer rustig aan doen. Zonder dat het kut aanvoelt

 

[Don Draper]

Rond de tijd dat mijn angst aanval begon is het de laatste twee dagen woede geworden. Nu is het pijn.

Ja. Ik moet gewoon herstellen blijkbaar. Ik denk ook niet dat het een road is naar het unf*cken van mijn leven meer maar weer een nieuw cyclus is waarbij ik moet herstellen.

Ik denk dat het prima is. Als er maar geen externe druk erbij komt (meer).

 

[Don Draper]

Ik heb een extra poging gewaagd om die externe druk ook af te nemen. Ik heb een verplichting aan het UWV voor het doen van activiteiten. Af en toe deed ik het ook maar hoe het is geregeld nu werkt ook niet voor me. Diep van binnen brengt het me onrust dat ik niet altijd eraan kan voldoen. Die vrijblijvendheid heb ik maar toch knaagt het.

Ik heb naar de arbeidsdeskundige een bericht gestuurd of mijn keuring van 10 jaar geleden heroverwogen kan worden dat ik betaald werk kan doen. Dit heb ik de afgelopen 10 jaar met alles ook geprobeerd maar val altijd uit na een paar maanden. Met vrijwilligerswerk lukt het me langer maar dat werkt op ten duur ook niet vanwege onbegrip als mijn gesteldheid in het geding is en ik moet herstellen. Het feit dat ik nu herstel gaf me blijkbaar toch ergens weer die stress die ik altijd van binnen heb meegedragen.

Dit tijdens mijn pijn van daarnet geschreven. Gelijk erna werd ik misselijk en was de pijn verdwenen. Dat is vaak een teken dat mijn stress of overprikkeling is verdwenen.

Na het overgeven mixtapes geluisterd op een hardere volume op mijn speaker dan wat het laatste tijd stond. Paar potjes Call of Duty gedaan en twee potjes FIFA. Hierbij ook de volume van de game harder gezet dan hoe het de afgelopen weken stond.

Nu weer wat normale radio en lekker genieten deze nacht. Beetje nadenken hoe het zal gaan. Maar heb wel goed vertrouwen dat er goed gereageerd gaat worden. Op dit moment heb ik een goede arbeidsdeskundige die begrip heeft voor mijn situatie en meewerkt. De jaren hiervoor was het een draaideur aan personeel met een "na ons komt de zondvloed" mentaliteit die mijn klachten en zorgen niet serieus namen. Met een mentaliteit om een dossier op te bouwen en gewoon te proberen is het gedurende de jaren van afstuderen met een psychose, full time werken naar dit geworden.

De dag van gisteren en vandaag leek heel erg hetzelfde trouwens. Ik word wakker en heb een psyche die niet goed is. Ik neem Risperidon en lorazepam en doe het heel wat uren rustig aan. Rond de avond had ik een woede, die licht aanvoelt in tegenstelling tot vroeger en ook niet geuit wordt op mensen. Ik neem dan weer risperidon en lorazepam en doe weer rustig. Ergens tussen zonsondergang en Midden nacht gaat het goed en doe ik prikkel rijke activiteiten. Die wissel ik af en bij een satisfaction zit ik lekker te chatten met mensen. Dit laatste is al jaren gaande dat ik de energie of de rust vind bij zonsondergang en de nacht. Bij een mega stressvolle dag of flinke angstaanval is de rust zo groot dat ik vroeg in slaap val. Dat is best vervelend want dan word ik de dag erna vroeg wakker en begint het weer van voor af aan. Het liefst word ik laat wakker in de dag om de struggle van overdag maarr voor een paar uur te hebben en dan s'avonds en s'nachts het goed te hebben. Gaat dat een tijdje goed, slaap ik een keer eens vroeg en probeer ik overdag weer wat dingen te doen. Vaak heb ik dan de behoefte om dan buitenshuis te gaan en onder de mensen te zijn. Helaas het afgelopen jaar lukte dit een dagje ofzo en dan begon de stress en angst weer terug te komen.

Het is nu weekend. Dan is de druk en gesteldheid vaak wel wat beter. Ben benieuwd wat er verder gaat gebeuren. Als het zoals de afgelopen twee dagen gaat, weet ik te verwachten hoe het zal zijn. Andere zal ik het wel meemaken hoe het dan anders gaat.

 

[_shikantaza]

Ik denk dat het prima is. Als er maar geen externe druk erbij komt (meer).

Ik heb naar de arbeidsdeskundige een bericht gestuurd of mijn keuring van 10 jaar geleden heroverwogen kan worden dat ik betaald werk kan doen.

Die twee lijken mij tegenstrijdig.

 

[Don Draper]

Sinds gisteren toch maar weer middelen aan het nemen om het toch leuk te hebben tijdens mijn overprikkeling. Als ik het niet doe blijf ik geïrriteerd proberen om te kijken of ik toch iets kan doen.

Gisteren was het bier. Lekker muziek geluisterd en een voetbalwedstrijd gekeken. Erna werd het te veel en ging ik voldaan naar bed met de lekkere effect die bier geeft. Echter kreeg ik wel rond 18:00 een flinke en krachtige angst aanval. Die begon met flinke onrustigheid met trek in wiet. Risperidon en lorazepam genomen en weer op bed gelegen. Toen kwam de pijn en was het even heftig maar wel te doen. Vervolgens was ik zo overprikkeld dat ik de gordijnen dicht heb gedaan en van begin van de avond gisteren tot vandaag middag mijn ogen heel vaak dicht heb gehad. Weer een nacht met raar en heftig dromen. Volgens mij geen nachtmerrie deze keer maar kwam wel in de buurt.

Vandaag weer hetzelfde. Sensory seeking heel de tijd waar ik heel gefrustreerd van werd. Vandaag ook maar weer een middel genomen om hier boven op te komen. Ashwagandha deze keer. Ook heb ik deze keer mijn tweede dosis risperidon en lorazepam preventief genomen.

Hierdoor is het weer terug naar hoe het vorig jaar ging. Wat dingetjes doen en wachten tot ik weer een Call of Duty potje kan doen. Zometeen is er een voetbalwedstrijd die voor mij heel belangrijk is waardoor ik hoop dat dit zal werken.

Vorig jaar liep het niet echt goed af met de Ashwagandha, al weet ik niet of het door de Ashwagandha ook echt komt of ook het vapen waar ik aan verknocht was. Mijn angst aanvallen werden gedempt maar was er nog wel. Hierdoor ging ik dus door met leven terwijl ik eigenlijk zonder Ashwagandha dat niet had gekund. Mijn klachten werd vervangen door pijn klachten met een flinke linker arm pijn en een hart die te keer ging. Hier is wel naar gekeken. Qua gezondheid gaat het gewoon prima met me.

Toch ga ik het proberen. Het is een hel om in de leegte van overprikkeling en wachten te zitten. De eerste dagen na het stoppen met wiet was het te doen. Maar de laatste twee dagen ging het niet. Mijn idee van het unf*cken lijkt toch in deugen te vallen. Ik vervang m'n middelen gewoon weer ipv echt te herstellen en het te accepteren. Ook al is het wel goed dat ik van de wiet af ben denk ik.

 

[Mindless]

Het is een hel om in de leegte van overprikkeling en wachten te zitten. De eerste dagen na het stoppen met wiet was het te doen. Maar de laatste twee dagen ging het niet. Mijn idee van het unf*cken lijkt toch in deugen te vallen. Ik vervang m'n middelen gewoon weer ipv echt te herstellen en het te accepteren. Ook al is het wel goed dat ik van de wiet af ben denk ik.

In mijn ervaring:

Je kunt niet uit die hel ontsnappen zolang je niet echt ergens naartoe werkt. Dat idee van: eerst mezelf "unfucken" en dán... is de zoveelste truc van de geest om eigenlijk gewoon te blijven waar je bent. En dus komen er wel weer andere afleidingen. Afleidingen van de wetenschap dat er geen echt doel in je leven is. (Klinkt misschien hard, maar ik spreek in het algemeen, ik ken je niet persoonlijk)

Het wachten en de overprikkeling stopt wanneer dat doel er is en ook echt uitgeleefd wordt.

 

[_shikantaza]

@Don Draper stop om te beginnen eens met drinken. En daarna met blowen. Je zult baat hebben bij het niet continu proberen te beïnvloeden van je stemming. Geef je kop eens een paar maanden rust met alleen je voorgeschreven medicatie op vaste tijdstippen en zo min mogelijk "indien nodig".

 

[BrieMetDeBril]

@Don Draper stop om te beginnen eens met drinken. En daarna met blowen. Je zult baat hebben bij het niet continu proberen te beïnvloeden van je stemming. Geef je kop eens een paar maanden rust met alleen je voorgeschreven medicatie op vaste tijdstippen en zo min mogelijk "indien nodig".

Ik kan dit beamen. Ik blow nu zo weinig en voel me echt een stuk stabieler, nooit gedacht dat het ook na één avondje blowen 5 dagen weer wennen is. Het legt je doelen aan de kant, tenminste ik vergeet ze door de soep in m'n hoofd.

Die ene paar uurtjes dat ik stoned bent, en dus geen overprikkeling heb ik het heel lang voor over gehad dit iedere avond te doen. Nu ik volledig op mezelf woon, en samen met m'n vriendin is het al zwaar genoeg zonder het blowen. Gelukkig woon ik in een zeer rustig dorp met veel bos en verkeer is paar huizen verder, geniet ik daar echt meer van. Voorheen haatte ik de vogels die heel de dag hetzelfde geluid maken. Nu geniet ik ervan omdat het patronen heeft en toch een soort van rust bied.

Wat ik bedoel te zeggen is, probeer nieuwe dingen uit en leer daarmee de goede kant in te zien. Ook al raak je overprikkeld diezelfde avond, je hebt het geprobeerd en de volgende dag hopelijk weer voorbij. Hopelijk besef je en voel je dat de angst een dominante gedachten beheersing is die onterecht kan zijn. Ik loop al jaren voortdurend in F.F.F (Freeze, Flight, Fight) en ben altijd voorbereid op wat ik denk te gaan komen, maar het komt niet. Toch blijft dit een dominante gedachten en moet ik dit met therapie oplossen want het komt voor uit m'n verleden door geweld.

De verwarring die ontstaat bij mij tijdens menselijk contact, gesprekken en dergelijke, als ik merk dat ik niet iets begrijp of zij mij niet begrijpen/kunnen volgen zeg ik communicatie problemen te hebben en 9/10 keer krijg ik wel begrip. Ik dacht altijd uitgelachen te worden, of dom gevonden te worden maar tot mijn verbazing is dit eigenlijk nauwelijks gebeurd. Mensen gaan vaak verder met waar we het over hadden en vinden het niet heel vervelend.

Waar ik nog wel erg tegenaan loop is dat gevoelens toelaten, zien en horen er nog niet is bij mij. Maar in principe heb je dat ook niet nodig bij wildvreemde mensen. En als je dan toevallig iemand tegen het lijf loopt een blijver is, dan kun je daaraan werken met die persoon.

Autisme is echt een voor/nadeel tegelijkertijd, en word nogal onderschat soms hoe lastig het kan zijn voor die persoon en begrijp je wel dat je voorzichtig bent. Maar juist voorzichtig zijn met jezelf of anderen behoudt wel de staat waarin je blijft hangen. Ik heb dit pas gerealiseerd en doe erg mijn best om van de angsten en vooroordelen in m'n hoofd af te komen, tis echt niet makkelijk ik weet het, ben er zelf ook nog lang niet maar ik weet wel dat als je dezelfde stappen blijft zetten hetzelfde resultaat zou krijgen.

We kunnen altijd chatten als je wilt omdat ik ook een "lotgenoot" zoek en als je dat niet ziet zitten kunnen we altijd nog wel in gesprek.
Veel succes en hopelijk ben je een beetje geholpen met mijn laptop tekst.

 

[_shikantaza]

Ik kan dit beamen. Ik blow nu zo weinig en voel me echt een stuk stabieler, nooit gedacht dat het ook na één avondje blowen 5 dagen weer wennen is. Het legt je doelen aan de kant, tenminste ik vergeet ze door de soep in m'n hoofd.

Die ene paar uurtjes dat ik stoned bent, en dus geen overprikkeling heb ik het heel lang voor over gehad dit iedere avond te doen. Nu ik volledig op mezelf woon, en samen met m'n vriendin is het al zwaar genoeg zonder het blowen. Gelukkig woon ik in een zeer rustig dorp met veel bos en verkeer is paar huizen verder, geniet ik daar echt meer van. Voorheen haatte ik de vogels die heel de dag hetzelfde geluid maken. Nu geniet ik ervan omdat het patronen heeft en toch een soort van rust bied.

Wat ik bedoel te zeggen is, probeer nieuwe dingen uit en leer daarmee de goede kant in te zien. Ook al raak je overprikkeld diezelfde avond, je hebt het geprobeerd en de volgende dag hopelijk weer voorbij. Hopelijk besef je en voel je dat de angst een dominante gedachten beheersing is die onterecht kan zijn. Ik loop al jaren voortdurend in F.F.F (Freeze, Flight, Fight) en ben altijd voorbereid op wat ik denk te gaan komen, maar het komt niet. Toch blijft dit een dominante gedachten en moet ik dit met therapie oplossen want het komt voor uit m'n verleden door geweld.

De verwarring die ontstaat bij mij tijdens menselijk contact, gesprekken en dergelijke, als ik merk dat ik niet iets begrijp of zij mij niet begrijpen/kunnen volgen zeg ik communicatie problemen te hebben en 9/10 keer krijg ik wel begrip. Ik dacht altijd uitgelachen te worden, of dom gevonden te worden maar tot mijn verbazing is dit eigenlijk nauwelijks gebeurd. Mensen gaan vaak verder met waar we het over hadden en vinden het niet heel vervelend.

Waar ik nog wel erg tegenaan loop is dat gevoelens toelaten, zien en horen er nog niet is bij mij. Maar in principe heb je dat ook niet nodig bij wildvreemde mensen. En als je dan toevallig iemand tegen het lijf loopt een blijver is, dan kun je daaraan werken met die persoon.

Autisme is echt een voor/nadeel tegelijkertijd, en word nogal onderschat soms hoe lastig het kan zijn voor die persoon en begrijp je wel dat je voorzichtig bent. Maar juist voorzichtig zijn met jezelf of anderen behoudt wel de staat waarin je blijft hangen. Ik heb dit pas gerealiseerd en doe erg mijn best om van de angsten en vooroordelen in m'n hoofd af te komen, tis echt niet makkelijk ik weet het, ben er zelf ook nog lang niet maar ik weet wel dat als je dezelfde stappen blijft zetten hetzelfde resultaat zou krijgen.

We kunnen altijd chatten als je wilt omdat ik ook een "lotgenoot" zoek en als je dat niet ziet zitten kunnen we altijd nog wel in gesprek.
Veel succes en hopelijk ben je een beetje geholpen met mijn laptop tekst.

Don heeft een permaban aangevraagd

Wat ben je goed bezig @Ei-Salade 😍

 

[BrieMetDeBril]

Don heeft een permaban aangevraagd

Alweer? Vind het jammer te horen. Had 'm al tijd gemist toen hij vorig jaar dit ook al deed. Ach, ieder zo z'n keuzes. Wat ik wel vreemd vind is dat hij advies/hulp pogingen vraagt en dan kun je antwoorden krijgen die je niet bevallen en dan loopt hij weg.

Ik hoop dat het goed gaat met hem en wens het beste.

 

[_shikantaza]

Alweer? Vind het jammer te horen. Had 'm al tijd gemist toen hij vorig jaar dit ook al deed. Ach, ieder zo z'n keuzes. Wat ik wel vreemd vind is dat hij advies/hulp pogingen vraagt en dan kun je antwoorden krijgen die je niet bevallen en dan loopt hij weg.

Ik hoop dat het goed gaat met hem en wens het beste.

Ja, jammer inderdaad. Vluchter in hart en nieren denk ik. Ik hoop dat hij iets als jouw pad zal gaan vinden.

 

[BrieMetDeBril]

Ja, jammer inderdaad. Vluchter in hart en nieren denk ik. Ik hoop dat hij iets als jouw pad zal gaan vinden.

Vluchten kan altijd nog, het andere proberen is tijdelijk. Bij wijze van spreken kun je zo 20 jaar verder zijn zonder het idee te hebben.

Ik heb rond december weer een nieuw dal bereikt en wilde echt niet meer zoals het ging. Dan kun je wel "onder de dekens" gaan liggen maar dat helpt niks, of dezelfde dingen proberen wat in m'n comfortzone ligt, ook daarmee red ik het niet want dit probeer ik al jaren zo. De realisatie heeft me echt gered. Nu ook passende hulp kunnen vinden, althans dat moet het nog bewijzen maar het is wel anders dan wat ik tot nu toe op m'n bord heb gehad.

Mijn doel is toch ooit mensen te kunnen gaan begrijpen, emoties en gevoelens toe te kunnen laten en afgeven. Dit ontbreekt echt in m'n leven, en het is doordat ik ziek ben. Artsen zeggen dat het zowat onmogelijk is om "normaal" te worden op mijn leeftijd omdat mijn brein al volledig ontwikkeld is op een "onjuiste" manier.
Nou dan wil ik dus het tegendeel bewijzen naar mezelf en naasten, ik laat me niet zo behandelen als iemand die het bij voorbaat al opgeeft.

 

[_shikantaza]

Vluchten kan altijd nog, het andere proberen is tijdelijk. Bij wijze van spreken kun je zo 20 jaar verder zijn zonder het idee te hebben.

Ik heb rond december weer een nieuw dal bereikt en wilde echt niet meer zoals het ging. Dan kun je wel "onder de dekens" gaan liggen maar dat helpt niks, of dezelfde dingen proberen wat in m'n comfortzone ligt, ook daarmee red ik het niet want dit probeer ik al jaren zo. De realisatie heeft me echt gered. Nu ook passende hulp kunnen vinden, althans dat moet het nog bewijzen maar het is wel anders dan wat ik tot nu toe op m'n bord heb gehad.

Mijn doel is toch ooit mensen te kunnen gaan begrijpen, emoties en gevoelens toe te kunnen laten en afgeven. Dit ontbreekt echt in m'n leven, en het is doordat ik ziek ben. Artsen zeggen dat het zowat onmogelijk is om "normaal" te worden op mijn leeftijd omdat mijn brein al volledig ontwikkeld is op een "onjuiste" manier.
Nou dan wil ik dus het tegendeel bewijzen naar mezelf en naasten, ik laat me niet zo behandelen als iemand die het bij voorbaat al opgeeft.

Klinkt bekend. Als het roer om moet kun je veel bereiken. Laat je niet ontmoedigen. 👍👍👍👍👍

 

[Mindless]

Jammer dat Don Draper een permaban heeft aangevraagd. Misschien werden dingen wat direct gezegd (ook door mij), maar niet op een unfair manier denk ik. Voor echte verandering is ook uit je comfortzone stappen nodig en herhaaldelijke nieuwe actie (van goede dingen) om oude patronen/gewoonten te veranderen.

Vluchten kan altijd nog, het andere proberen is tijdelijk. Bij wijze van spreken kun je zo 20 jaar verder zijn zonder het idee te hebben.

Ik heb rond december weer een nieuw dal bereikt en wilde echt niet meer zoals het ging. Dan kun je wel "onder de dekens" gaan liggen maar dat helpt niks, of dezelfde dingen proberen wat in m'n comfortzone ligt, ook daarmee red ik het niet want dit probeer ik al jaren zo. De realisatie heeft me echt gered. Nu ook passende hulp kunnen vinden, althans dat moet het nog bewijzen maar het is wel anders dan wat ik tot nu toe op m'n bord heb gehad.

Mijn doel is toch ooit mensen te kunnen gaan begrijpen, emoties en gevoelens toe te kunnen laten en afgeven. Dit ontbreekt echt in m'n leven, en het is doordat ik ziek ben. Artsen zeggen dat het zowat onmogelijk is om "normaal" te worden op mijn leeftijd omdat mijn brein al volledig ontwikkeld is op een "onjuiste" manier.
Nou dan wil ik dus het tegendeel bewijzen naar mezelf en naasten, ik laat me niet zo behandelen als iemand die het bij voorbaat al opgeeft.

Goede instelling. Het is echt lang niet altijd zo dat iets onmogelijk is. Ik denk altijd maar zo: je moet het eerst zelf zien. En kun je het zien, dan kun je het in principe ook in de werkelijkheid brengen (al is dat niet per se gemakkelijk).

 

[_shikantaza]

Jammer dat Don Draper een permaban heeft aangevraagd. Misschien werden dingen wat direct gezegd (ook door mij), maar niet op een unfair manier denk ik. Voor echte verandering is ook uit je comfortzone stappen nodig en herhaaldelijke nieuwe actie (van goede dingen) om oude patronen/gewoonten te veranderen.


Goede instelling. Het is echt lang niet altijd zo dat iets onmogelijk is. Ik denk altijd maar zo: je moet het eerst zelf zien. En kun je het zien, dan kun je het in principe ook in de werkelijkheid brengen (al is dat niet per se gemakkelijk).

Hmmm. Het eerste dat ik dacht is "heb ik hem weggejaagd?". Het zal misschien bij hebben gedragen. Misschien zien we 'm nog wel terug. Hij is eerder geband geweest en ook weer ten tonele verschenen daarna.

 

[LucidLucy]

om "normaal" te worden

Don't even try haha
Wordt het zo'n saaie boel van hè...

Nee, maar ik snap je wel. Ik heb veel gehad aan mindfulness om contact te krijgen met mijn emoties. Beetje bij beetje kreeg ik inzicht welk gevoel in m'n lijf past bij een bepaalde emotie. Maar ik zit er geregeld nog weleens naast hoor. Het heeft in elk geval geholpen om het te voelen. Wat het dan precies betekent is de volgende stap.

Zo kan verveling en vermoeidheid qua gevoel erg dicht bij elkaar liggen. Maar de oplossing is dan weer heel verschillend 😂

Wat betreft Don. Ik hoop dat het hem goed gaat.

Ik denk altijd maar zo: er is geen quick fix in het leven. Overgave en acceptatie heeft me dan wel weer altijd veel gebracht. Zelfs als het voelt alsof ik smelt van de onrust. En heel erg veel praten.

 

[Mindless]

Hmmm. Het eerste dat ik dacht is "heb ik hem weggejaagd?". Het zal misschien bij hebben gedragen. Misschien zien we 'm nog wel terug. Hij is eerder geband geweest en ook weer ten tonele verschenen daarna.

Misschien wij gezamenlijk, maar ik weet het niet.

Ik zou het wel snappen als dergelijke dingen misschien lastig zijn om te horen, omdat het waarschijnlijk is wat je zegt: vluchtgedrag. En iemand die vlucht wil dat vaak niet weten. Zelf ook vaak gehad.

Ja misschien komt ie terug, op zijn eigen tijd.

 

[BrieMetDeBril]

Ik ken eigenlijk nauwelijks emotie. Alleen negatieve en zeer zeldzaam een positieve. Wil niet zeggen dat ik depressief ben of altijd negatief uit, maar het is er gewoon niet. Ik denk dat ik door m'n verleden (tot nu toe) mijn gevoel heb weggelegd en nu kwijt ben. Als het erop aankomt kan ik nooit antwoord geven, simpelweg omdat ik het zelf niet eens weet wat emoties zijn. Ik herken wel bijvoorbeeld je slecht voelen, of gespannen/angstig maar meestal houdt t daar wel op.
Vind dit zo jammer aangezien ik zo graag een band wil opbouwen met mijn familie en schoonfamilie.

Vroeger als kind had ik dit wel, enthousiast, vrolijk en hyperactief. Dit werd dan altijd als vervelend of slecht gezien, moest er maar pillen voor slikken, dan hadden mensen er geen last van.

Na de basisschool is het allemaal vervaagd, ben ik gaan roken/drinken/blowen en ik zat op cluster 4 onderwijs en als je daar iets van emoties laat zien ben je de lul. Sterk houden, laten zien dat je de man was door je te misdragen af en toe, eigenlijk als ik naar die periode kijk was ik echt verdrietig maar vulde het met woede omdat daar een andere hiërarchie is, als je zwakte liet zien in de zin van je kwetsbaar op te stellen werd je het pispaaltje zeg maar.
Ook was ik wèl echt woedend dat ik altijd geplaatst werd wat ik altijd probeerde te verkomen. Maar als je van kinds af aan al voor de middelbare school 12 scholen hebt gehad omdat ik "niet te behandelen was" (gewoon druk, kon niet in een kring zitten, of naar andere kinderen luisteren wanneer dat geforceerd werd, erg veel fantasie en een eigen wereld) kon ik ook niet naar gewoon onderwijs waar je wèl les kreeg.

Ik heb nooit echt les gehad op school.
En merk daar echt veel last van nu.
Kan niet eens papieren begrijpen, belastingen en toeslagen uitzoeken is al onmogelijk zonder hulp.
Ik had gemiddeld IQ en mijn laatste test, in een kliniek (6jr geleden) was het gezakt naar 86.
Ik had gewoonweg geen capaciteit om met al die dingen te moeten dealen op zo'n leeftijd.
Ik word wel altijd te hoog ingeschat bij mensen en moet daar weleens om lachen want zo'n testje telt meer dan hoe je overkomt en doet bij scholen/werk.

Denk er liever ook niet aan terug want het is verleden tijd en word er ook niet echt vrolijk van.

 

[BrieMetDeBril]

Nee, maar ik snap je wel. Ik heb veel gehad aan mindfulness om contact te krijgen met mijn emoties. Beetje bij beetje kreeg ik inzicht welk gevoel in m'n lijf past bij een bepaalde emotie. Maar ik zit er geregeld nog weleens naast hoor. Het heeft in elk geval geholpen om het te voelen. Wat het dan precies betekent is de volgende stap.

Ik vraag me daadwerkelijk af wat dan gevoel is. Is dit een gedachten, staat het los van ratio? Ik ken vooral ratio en vanuit daaruit maak ik een beslissing en kan ik uit de beslissing me goed/slecht voelen over m'n keuze. Verder gebeurt er zo goed als niets. Er zit geen onderscheid in en als ik echt m'n best doe lukt het nog niet omdat ik niet begrijp wat ik moet voelen of zoeken.

 

[Manu76]

Misschien wij gezamenlijk, maar ik weet het niet.

Ik zou het wel snappen als dergelijke dingen misschien lastig zijn om te horen, omdat het waarschijnlijk is wat je zegt: vluchtgedrag. En iemand die vlucht wil dat vaak niet weten. Zelf ook vaak gehad.

Ja misschien komt ie terug, op zijn eigen tijd.

@Mindless en @_shikantaza
Ik had ook gisteren een direct berichtje naar hem gestuurd en ongeveer hetzelfde advies.

Ik hoop ook dat hij weer terugkomt. Misschien stopt ie ook een tijdje met alcohol en gaat ie wel even zijn best doen om een doel na te streven.

Sterkte Don, you're worth it!

 

[Mevrouw Pløp]

Wat betreft Don Draper. De vorige keer dat hij een permaban aan wilde vragen krabbelde hij terug toen hij erachter kwam dat hij dan niet op elk gewenst moment weer terug kon komen, uiteindelijk heeft hij toen zelfs helemaal geen ban gehad.

Wat nu de reden is dat hij een permaban aanvroeg weet ik niet, het is inmiddels wel bekend dat hij vaak een tijdje verdwijnt als hij weerwoord krijgt. Anyway, hij wist het echt zeker, dus dit keer heeft hij hem ook gekregen.

 

[LucidLucy]

Ik ken eigenlijk nauwelijks emotie. Alleen negatieve en zeer zeldzaam een positieve. Wil niet zeggen dat ik depressief ben of altijd negatief uit, maar het is er gewoon niet. Ik denk dat ik door m'n verleden (tot nu toe) mijn gevoel heb weggelegd en nu kwijt ben.

Ja dit is voor mij ook allemaal zeer herkenbaar. Toch worden we er allemaal mee geboren. (Tenminste, ik ken hierop nog geen uitzonderingen. Wel zie ik veel onder autisten en sowieso onder drugsgebruikers dat ze geen flauw idee hebben van gevoelens/emoties. Dat is dus niet vreemd)

Als het erop aankomt kan ik nooit antwoord geven, simpelweg omdat ik het zelf niet eens weet wat emoties zijn. Ik herken wel bijvoorbeeld je slecht voelen, of gespannen/angstig maar meestal houdt t daar wel op.
Vind dit zo jammer aangezien ik zo graag een band wil opbouwen met mijn familie en schoonfamilie.

Ik vond die vraag in het begin zó verschrikkelijk: hoe voel je je?

Het antwoord was meestal 'goed' of 'z'n gangetje'. Ja dat heeft m'n psycholoog er wel aardig uitgewerkt.

"Good is not a feeling. So now for real, how do you feel?"

En als ik dan al begon over "I think I feel..."

"No! Here (wijzend op zijn buik). Not here (wijzend op zijn hoofd)."

En daar ging ik dan. Leren voelen.

Vroeger als kind had ik dit wel, enthousiast, vrolijk en hyperactief. Dit werd dan altijd als vervelend of slecht gezien, moest er maar pillen voor slikken, dan hadden mensen er geen last van.

Gelukkig, het was er dus wel degelijk. Maar je bent waarschijnlijk uit contact geraakt met je gevoel. Net als ik en vele andere met ons.

Na de basisschool is het allemaal vervaagd, ben ik gaan roken/drinken/blowen en ik zat op cluster 4 onderwijs en als je daar iets van emoties laat zien ben je de lul. Sterk houden, laten zien dat je de man was door je te misdragen af en toe, eigenlijk als ik naar die periode kijk was ik echt verdrietig maar vulde het met woede omdat daar een andere hiërarchie is, als je zwakte liet zien in de zin van je kwetsbaar op te stellen werd je het pispaaltje zeg maar.
Ook was ik wèl echt woedend dat ik altijd geplaatst werd wat ik altijd probeerde te verkomen. Maar als je van kinds af aan al voor de middelbare school 12 scholen hebt gehad omdat ik "niet te behandelen was" (gewoon druk, kon niet in een kring zitten, of naar andere kinderen luisteren wanneer dat geforceerd werd, erg veel fantasie en een eigen wereld) kon ik ook niet naar gewoon onderwijs waar je wèl les kreeg.

Je ziet dat emoties dan op een gegeven moment een hele andere uiting krijgen. Er is een onaangenaam gevoel. We kunnen er niets mee, want dat hebben we niet geleerd. Dus dan komt het eruit als onrust of als irritatie/boosheid. Vaak is boosheid dus gewoon een vorm van angst waar we niets mee kunnen. Dus uit frustratie komt het er dan maar 'verkeerd' uit.

Maar dat mag dan weer niet, want boos = 'slecht'. Dus kroppen we alles maar lekker op.

(Ik doe hier wel veel aannames. Lees het maar alsof het mijn ervaring is en niet de onze. Voor mij werkt het wel zo in elk geval)

Dus welke gevoelens ken je dan nog: spanning (onrust) en boosheid. Veel meer smaken zijn er dan vaak niet meer.

Ik vraag me daadwerkelijk af wat dan gevoel is. Is dit een gedachten, staat het los van ratio? Ik ken vooral ratio en vanuit daaruit maak ik een beslissing en kan ik uit de beslissing me goed/slecht voelen over m'n keuze. Verder gebeurt er zo goed als niets. Er zit geen onderscheid in en als ik echt m'n best doe lukt het nog niet omdat ik niet begrijp wat ik moet voelen of zoeken.

Kijk en dit is dus de grap. Mensen die uit contact zijn gekomen met hun gevoel, doen alles op hun denken. Was voor mij niet anders.

Maar gevoel heet niet voor niets gevoel. Het is iets dat je voelt. Een fysieke sensatie in je lichaam. Veel gevoelens zitten zo rond de buik of het middenrif. Maar ook de rest van je lichaam kan mee doen in het gevoel van emoties. Je denken staat daar compleet los van.

En wat nog veel enger is eigenlijk. Je lichaam weet vaak al veel eerder wat er aan de hand is dan je hoofd. Een gevoel zegt dus ook veel meer dan een gedachte. Mijn lichaam liegt niet tegen me. Mijn hoofd wel en is vaak nog later ook.

Heb je dit beide goed door, kan je ineens veel krachtiger en vastberadener beslissingen nemen. Louter je gevoel volgen is niet altijd verstandig. Louter je gedachten volgen is waarschijnlijk nog minder verstandig. Heb je voor beiden feeling, dan is dat heel waardevol.

Ook voor mij geld. 3 jaar geleden kon ik niet voelen. Ik was gewoon afgesloten van m'n gevoel en deed alles op ratio. Vandaag de dag is dat wel anders.

En dat heb ik gedaan door goed te leren voelen. In m'n lijf dus. En daar heb ik mindfulness achtige oefeningen voor nodig. De aandacht verplaatsen naar m'n lichaam.

En talloze keren mezelf erop wijzen:

"No, here! Not here!"

Voelen... In je lichaam dus, niet je hoofd.

Hier zouden ze les in moeten geven op de basisschool. Veel waardevoller dan welk ander vak dan ook imho.

 

[Mindless]

"No! Here (wijzend op zijn buik). Not here (wijzend op zijn hoofd)."

En je hart gebied!!

Ik had eens iets gezien over dat ze het elektromagnetische veld rondom het hart en het hoofd maten en dat dat eerste 5000(!!!) keer sterker is dan het laatste.

We zijn gevoelswezens. Wij allemaal. Het zijn emoties die ons leiden, daarna komt pas de gedachte: de rationalisering van wat we voelen. Het kan alleen wel zijn dat we niet erg bewust zijn van onze gevoelswereld. Het gebeurt dan in het "onderbewuste", maar dat lijkt het eigenlijk alleen maar, want we voelen het ergens echt wel. Maar bewustzijn is een raar iets: De focus kan op iets liggen, waardoor iets anders niet opgemerkt lijkt te worden. We voelen die dingen wel, maar we zijn ons niet goed bewust van wat we allemaal voelen. We herkennen bepaalde gevoelens niet. En bewust zijn van wat we voelen is nou juist zooo belangrijk, want: we zijn in de eerste plaats gevoelswezens. Zelfs de mensen die zichzelf zien als puur rationeel.

Als je je niet bewust bent (lijkt te zijn) van je gevoelens: van wat er in je omgaat, gaat het (die energiestromen die je gevoelens zijn) dingen doen die je niet wil. Het is uiteindelijk allemaal energie, dus het moet bewegen. Ongeacht, het gaat ergens heen. Maar als jij er niet bent om er de regie over te nemen, neemt het zelf de regie and it will mess. you. up.

Hier zouden ze les in moeten geven op de basisschool. Veel waardevoller dan welk ander vak dan ook imho.

Absoluut mee eens. Dit zou de absolute prioriteit moeten hebben boven alles.

Kinderen staan sowieso al veel dichter bij hun gevoel dan volwassenen, dus de juiste leeftijd om er meer bewustzijn in te brengen zodat dat niet verloren gaat.