witte270
Bewuste gebruiker
Heb je wel eens zo’n droom gehad waarin je ontzettend comfortabel bent? Zo’n droom waarin je bewust bent dat je in een bed ligt en gewoon weet wat er allemaal aan de hand is, een droom die je zo comfortabel laat voelen dat wanneer je wakker wordt je helemaal relaxed bent. Ik noem dit een bedjesdroom en dit is misschien ook wel de meest accurate beschrijving van mijn ervaring op 2-FDCK.
Na veel informatie te hebben ingewonnen op DrugsForum en verschillende tripreports te hebben gelezen heb ik besloten mijzelf toch maar eens aan deze RC te wagen. Er is vrij weinig nog te vinden over de effecten en wat de relatie is tot Ketamine. Ik heb zelf één keer eerder een lage dosis Ketamine gebruikt en was toen niet heel erg onder de indruk.
Wie: Man, 24 jaar, 95 kilo, 195 centimeter lang.
Waar: Thuis, ik heb een bank die je helemaal uit kan klappen, heerlijk.
Wat: Twee dagen achter elkaar 2-FDCK (2F Ketamine), eerste dag om de allergie dosis / Test-run te doen en de tweede dag om even goed te gaan.
Inname: Snuiven / nasaal.
Dosis: Eerste dag maximaal 30 mg en tweede dag 180 mg.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dag 1: Testrun
De eerste dag was ik vooral benieuwd hoe ik zou reageren op deze stof, het wordt vaak aangeraden om dan een kleine dosis te nemen zodat je weet wat je kan verwachten. Ik heb ervoor gekozen om dus letterlijk een sleutelpuntje te nemen van 10 mg en te kijken waar dit toe zou leiden.
13:00
De eerste snuif, bah wat haat ik dat zeg. Ik heb nog een topic gestart om te kijken of oraal innemen beter was, maar omdat hier weinig over te vinden was toch gekozen voor nasaal. Het spul brand een beetje en mijn neus is gelijk helemaal verstopt. Ook heb ik heel erg de sensatie dat achterin mijn keel een chemisch goedje (zit het ook natuurlijk) zit dat heel smerig smaakt. Bijvoorbeeld als je een bloedneus hebt en je doet je hoofd naar achteren, dan voel je meestal de vloeistof door je neus / keelholte glijden. Dit was hetzelfde alleen smaakte het dan ook nog eens als een paracetamol (vet chemisch dus) die per ongeluk in mijn mond geklapt was. Echter heeft dit mij niet tegen gehouden mijn trip(je) voort te zetten.
13:05
De eerste effecten begin ik al te merken, een heel klein beetje licht in mijn hoofd, maar dan ook een heel klein beetje, misschien is het ook gewoon het idee natuurlijk dat ik iets voel. Mijn neus is echter nog wel helemaal dicht. Ik ben dus compleet overgeleverd aan het ademen door mijn mond, wat gewoon prima gaat. Ik besluit nog vijf minuten te wachten en ga op aanraden van het internet om 13:10 nog een puntje nemen.
13:10
De effecten zijn nu wel voelbaar, ik voel me licht, een beetje opgewekt ook wel. Het is een beetje alsof ik op een lege maag een speciaal biertje heb gedronken. Een beetje licht en toch heel heel heel klein beetje verdoofd. Ik vond het wel een prettige ervaring. Ik wacht tien minuten en besluit dan om de laatste punt bij te nemen.
13:20
Mijn neus is verbazend genoeg nog in staat om dat kleine beetje stof op te stofzuigeren, dit lukt dan nog wel. Zodra het eenmaal binnen is verstopt mijn neus gelijk en kan ik weer verder met door mijn mond ademen. Ik merk nu duidelijk effecten. Niks psychedelisch, alles ziet er precies hetzelfde uit. Ik besluit om wat komkommer te eten omdat ik gelezen heb dat je anders behoorlijk misselijk kan worden. Ik sta op en BAM. Wat zit mijn hoofd toch hoog eigenlijk. Ik moet lachen en denk “oké, grappig, eigenlijk zouden andere mensen deze hoogte is moeten proberen.” Ik snijd de komkommer en besluit muziek aan te zetten. Ik ben groot fan van alternatieve rock en na soepel een playlist aan te zetten voel ik mij lekker losjes. Ik ben licht op mijn benen en heb het gevoel een beetje dromerig te zweven. Ook voel ik mij een beetje euforisch, ik durf bijna niet de vergelijking te maken, maar het is bijna een beetje MDMA achtig (niet hetzelfde natuurlijk maar het LIJKT erop, MDMA is natuurlijk mega overweldigend soms). Ik kan stellen dat ik buiten dat ik met proppen papier in mijn neus loop tegen het snotteren mij best goed voel.
14:00
De effecten blijven nog even aanhouden, ik besluit een serie te kijken en voel mij erg lekker op de bank. Ik merkte echter wel op een gegeven moment dat mij ogen heel lichtjes aan het draaien waren, net alsof je heel veel alcohol ophebt. Alleen werd ik er (in tegenstelling tot alcohol) niet misselijk of ongemakkelijk van.
15:30
De effecten zijn rond een uur of drie al een stuk minder geworden en ik heb met mijzelf afgesproken niet meer bij te nemen omdat ik om 17:00 zou gaan sporten. Ik heb dit ook niet gedaan. Ik ben om 17:00 naar de sportschool gegaan, nog steeds een minuscuul beetje licht in mijn hoofd en heb gewoon rustig mijn oefeningen gedaan. Na tien minuten in de sportschool was ik gewoon weer helemaal terug op de baseline (nuchter) en op magische wijze mijn neus ook weer werkzaam.
Conclusie:
Fijne stof om in een kleine dosis te gebruiken, niet heel bijzonder in mijn ogen, is wel fijn dat het kort duurt en niet heel veel impact heeft naar mijn idee. Een beetje alcohol achtige taferelen zonder dat het heel ongemakkelijk / lomp / irritant / misselijkmakend / agressief / etc. (sinds ik drugs heb ontdekt heb ik een hekel gekregen aan alcohol). In de avond ook gewoon lekker geslapen en in de ochtend goed opgestaan.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dag 2: ‘The Complete Experience’ (denk ik)
Vandaag zou ik ‘meer’ van deze stof nemen, ik heb gelezen dat er een tolerantie voor 2-FDCK kan optreden bij gebruik achter elkaar, echter is dit pas bij hogere doseringen heb ik begrepen. Ik ben er klaar voor en leg netjes zes lijntjes voor mijzelf klaar. Ook heb ik een nieuw papiertje opgerold en plakband eromheen gedaan zodat deze stevig aanvoelt om te snuiven. Ik bereid mij voor op het ergste en de doekjes voor mijn neus staan al klaar. De lijntjes zijn rond de 30 mg, en liggen al klaar.
11:00
Ik neem het eerste lijntje, dit is gelijk de gehele dosis die ik gisteren heb gedaan en zit eigenlijk binnen tien minuten op hetzelfde effect als de dag ervoor. Dat is leuk, dit ken ik. En misschien het meest wonderbaarlijke van allemaal is dat ik gewoon kan ademen. Ook de vervelden chemische sensatie in mijn keel mist volledig. Alleen dit al maakt mij euforisch en besluit in goede moed nog een lijntje te doen.
11:10
Het effect is nu wat sterker dan ik kende, ik bevind mij nu op onbekend terrein, heerlijk vind ik dat met nieuwe dingen proberen. Ik ben licht in mijn hoofd en voel me vet dromerig / zweverig. Ik sta op en huppel (zo licht was ik) naar de badkamer om even een plasje te doen. Ik doe mijn broek uit en ga zitten (Don’t judge me please). “Mijn benen?! What the fack?!” denk ik, ik heb er bijna geen gevoel in en zit als een idioot er zachtjes op te tikken. Ik moet lachen en bedenk me wat een sukkel ik ben aangezien dit een onderdeel is van de ‘experience’ natuurlijk. Je wordt verdoofd en voelt veel minder. Ik moet lachen, sta op, trek door en ga op de terug weg naar de huiskamer nog even een bezoekje bij mijn cavia’s wagen. “Hoi, baasje zit weer eens aan de drugs” zeg ik, maar het zal die beesten een worst wezen wat ik doe als ze maar te vreten krijgen. Ik moet lachen en hobbel terug de woonkamer in. Klaar voor het volgende level.
11:30
Ik snuif, dit keer zeer gemakkelijk, de volgende lijn naar binnen en zet ‘South Park’ op. Wat is dat dom zeg, perfect om te kijken als je high bent. Ik zit in de aflevering met de cavia’s (coincedence?) die de wereld overnemen op een soort ‘Cloverfield’ achtige manier. Ik moet lachen en ben toch wel redelijk aan het spacen nu. Ik begin te merken dat het effect van de draaiende ogen echt een stuk meer aanwezig is dan gisteren, echter helemaal niet ongemakkelijk. Ik voel dat delen van mijn lichaam verdoofd aanvoelen en sta op om wat te drinken te pakken, ik wil iets van fruitmelk om misselijkheid straks te voorkomen. Ik sta op en ja hoor, wat voel ik mij raar zeg. Waar ik eerst huppelde door de kamer heen ben ik loodzwaar geworden. Ik ben 95 kilo en vrij lang maar ik had net zo goed 250 kilo kunnen wegen en het ook gewoon geloofd.
De desbetreffende 'South Park' aflevering
Ik loop met hele kleine stapjes, alsof je benen slapen en je probeert te lopen, naar de keuken. Het is een heel apart gevoel, ik schenk de melk in die klaar stond en drink het op, ik neem ook nog wat fruitsap en loop door het huis. “Ik moet er echt uitzien als een robot” denk ik, en zo loop ik ook met kleine stapjes en rare bewegingen. Ik moet lachen en loop naar de badkamer, ik werp een blik in de spiegel en was niet helemaal voorbereid op wat komen ging.
Even tussendoor (ik zit nu op 90 mg), ik kijk in de spiegel naar mijzelf en wordt gewoon compleet ‘gemindfucked’. Ik kijk naar mijzelf maar herken deze persoon in de spiegel niet echt, ik weet dat ik het ben maar kan het niet echt plaatsten als een spiegelbeeld van mijzelf. Dit is ook het moment waar ik een beetje vaag begin te worden en ik zeg tegen mijzelf: “Dus dit is hoe anderen mij eigenlijk zien?” Ik bedenk me dat als we in de spiegel kijken we altijd een beeld van ons laten zien om ons beter te voelen, nu heb ik het idee dat die filter weg is en ik een rauwere echtere versie van mijzelf waarneem. Ik ga weer op de wc zitten en verwerk even deze ‘revelation’ (die helemaal niet zo bijzonder is achteraf gezien).
Terwijl ik zit en niks doe ben ik constant met mezelf in gesprek. Maar dan echt een vaag gesprek waarin ik dingen zeg als: “Als mensen me nu zo zouden aantreffen dan stoppen ze me in een gekkenhuis” en “Wat een rare drug, dus dit is was 2F Ketamine met je doet?” Alle vaagheid is dan weer verdwenen en ben weer in balans nu ik de effecten ken. Ik loop weer als een robot terug naar de kamer en ga aan tafel zitten om nog een lijntje te doen.
12:00
Sssssnnnnuiffff, man dit gaat echt makkelijk. Ik werk het zo naar binnen nu. Ik ga wat rechter op zitten en stoot zo mijn telefoon met overgebleven twee lijntje om. “Kak! Wat ben ik toch weer vet lomp bezig!” Wat volgt is een worsteling van mijn verdoofde handen om de poeders terug op het de telefoon te krijgen. Dit moet er mega grappig uitgezien hebben en ik kan er zelf ergens ook wel om lachen. Ik ‘struggle’ nog een beetje maar weet er toch een lijn van te creëren met een oude VVV kaart. Ik maak de lijn en denk “Ah what the hell” en snuif deze ook maar helemaal erdoorheen. “Zo nu is het tijd voor trippen” denk ik en kijk verdwaasd in het rond.
De kamer is nog steeds hetzelfde maar toch is er iets. Het lijkt wel alsof mijn focus heel erg naar één punt wordt getrokken waardoor alles er een beetje ronder uitzet. Het is een beetje als een omgekeerde ‘Fish Eye.’ Waar bij bijvoorbeeld truffels / paddo’s / LSD de kamer altijd buigt in een bol en het groter lijkt heb ik nu het idee dat het kleiner lijkt. “Man ik ben waus” bedenk ik me en irriteer me aan een geluid op de achtergrond: “Oh fack, die dombo’s in South Park zijn nog bezig.” Ik was de hele serie vergeten en zet het af. Dan maar even een muziekje ofzo. Dit ging mij veel minder makkelijk af dan gisteren maar na tien minuten als een gek op mijn telefoon geramd te hebben toch iets gevonden. Ik klap mijn bank uit waardoor deze zo groot is als een bed en leg kussentjes klaar waar ik helemaal in kan zakken. Ik draai mijn telefoon om, omdat ik zenuwachtig wordt van de meldingen merk ik. “Geen behoefte aan, ze kunnen allemaal even mijn rug op” denk ik en draai de telefoon om.
Omgekeerd 'Fish Eye' Effect: de focus ligt op één punt
12:30 (of zoiets, vergeef me)
Ik lig nu op de bank naar het plafond te staren. Ik heb helemaal geen hallucinaties buiten het verkleinen van de kamer. Ik sluit mijn ogen om te kijken of er misschien CEV’s (Closed Eye Visuals) zijn en laat mij hierdoor leiden. De muziek op de achtergrond zet ik zachter, het moet immers achtergrond muziek blijven. Ik sluit mijn ogen en wordt opgezogen door de wereld waarin ik terecht kom.
Ik lig extreem comfortabel, ik denk aan die keren dat ik een droom had waarin ik ook in een bedje lig en de hele wereld kan observeren. Ik bedenk mij dat het precies hetzelfde voelt en helemaal gelukkig met mijn lucide ‘bedjesdroom’ moet ik lachen. Ik denk aan mijn vriendin die altijd onder een dekentje moet zitten en vaak haar jaloezie uitdrukt over mijn beschrijving van ‘bedjesdroom.’ “Ach, komt voor haar nog wel” denk ik en besef me dat ik heel veel van haar houd.
12:40 (denk ik)
Ik heb mijn ogen goed gesloten nu, ik bevind mij op een plek die ik niet ken, het is een beetje een vierkante wereld waar ik mij in waan. Ik ben hier geheel alleen en de muren van de wereld zijn ook niet mooi en strak te noemen. Waarbij LSD ik de visuals altijd heel helder en in mijn termen ‘4K Ultra HD Superdeluxe’ vind, vind ik de muren nu een beetje korrelig en grauwig. Ik zweef wel heerlijk door de wereld heen, de visuals worden wat sterker en het lijk op de scene uit de oude ‘Star Wars’ films waarin ze door de ‘Death Star’ (een groot planeet / schip achtig apparaat) vliegen. Ik voel mij eigenlijk ook een beetje zo, althans een beetje, ik heb het idee dat mijn lichaam compleet van de bank is gekomen. Ik voel niets meer en zweef als het ware nu in deze wereld. Mijn hoofd wordt soms naar links / rechts / boven en onder getrokken en op momenten dat dit gebeurt vlieg ik ook in die richting in deze wereld. Het is denk het beste te vergelijken met zo’n simulatie dingen in een pretpark. Bijvoorbeeld in ‘Disney Land Parijs’ heb je zo’n ‘Star Wars’ (Thema of niet?) attractie die je tussen de planeten laat vliegen. Ik denk dat dit de beste beschrijving daarvan is.
'Death Star' Scene uit de oude 'Star Wars' films: zo voelde het vliegen / zweven
Terwijl ik rond zweef word ik helemaal opgenomen in deze wereld. Ik vind dit heerlijk denk ik en heb dit nog nooit op deze manier meegemaakt. Op sommige ogenblikken zie ik verschillende aspecten uit mijn leven. Zo kom ik mijn ouders tegen, waar ik een hele slechte band mee heb. Ik voel mij opeens angstig en denk “Wat als ze opeens nu bij mij voor de deur staan en mij zo zien?” Ik bedenk mij dan dat dit waarschijnlijk niet heel lang duurt en de trip weer afneemt, het gevoel is dan ook gelijk weg en ik denk na over de relatie met mijn ouders. Er zitten veel pijnlijke momenten in en wil hier niet te veel over uitweiden maar kom uiteindelijk tot de conclusie: “Laat ze maar.” Het is prima zo en ga verder met waarderen wat ik heb, een mooie vriendin, een huis, twee mega dikke luie cavia’s en een recent HBO Diploma op zak. Ik bedenk me dat ik dingen meer moet waarderen en ik altijd het masker maar op wil doen door dingen te krijgen die misschien helemaal niet realistisch zijn voor mij in de situatie waarin ik nu verkeer. Ik moet meer in het nu leven en weer leren waarderen wat ik heb, hiervoor moet ik weer in contact komen met mijzelf na een intensieve periode van de opleiding.
Na deze inzichten zweef ik verder en bedenk mij dat ik toch ook wel graag een sportauto zou willen, ik gniffel (mentaal) en denk aan sportwagens, lekker coherent ook aan wat ik net heb gedacht. Ik zie ze allemaal op een rijtje voor me en zweef er een beetje omheen. De piek is naar mijn idee wel een stuk minder en voel gevoel terugkomen in mijn vingers. Ik heb (kennelijk) mijn handen in mijn zakken gestoken terwijl ik lag en voel dat ik mijn vingers lichtjes kan bewegen. Ik doe mijn ogen open en zie dat alles mega erg draait. Ook heb ik het idee dat de kleuren een beetje bruiner waren dan normaal, alsof er zo’n slechte filter overheen zat. “Boeiend” denk ik en blijf nog even liggen en luister naar de muziek. Ik kijk naar de tijd en schrik mij een ongeluk, 14:30?!
14:30 (ja echt)
Ik kijk naar de tijd en verbaas mij dat dit zo snel voorbij is gegaan. Ik lig nog steeds erg lekker maar ben echt nog heel erg vaag. Ik begin ook een enorme misselijkheid te krijgen, ik denk dat ik iets verkeerds gegeten heb. “Oh nee, niet gegeten, die melk was niet goed” bedenk ik mij om vervolgens tot de conclusie te komen dat ik meerdere malen gelezen heb dat deze stof misselijkheid kan veroorzaken. Ik luister naar de muziek en wordt helemaal opgenomen door de nummers, de CEV’s zijn een stuk minder en eigenlijk niet heel relevant meer. Ik voel mij ontzettend moe en begin mij licht te irriteren aan het draaierige van het beeld. Misschien komt dit ook door de combinatie met misselijkheid. Door mijn moeheid ga ik even op bed liggen en ben ik nog twee uur in slaap gevallen, in tegenstelling tot wat ‘trip-reports’ zeggen over insomnia.
16:30
Ik schrik wakker uit een droomloze slaap en alles draait een stuk minder, ik kan wel functioneren en besluit boodschappen te doen bij de winkel op loopafstand. Ik heb het idee een hele dag intensief getript te hebben en voel mij eigenlijk best wel moe. De misselijkheid is minder, maar heb dan ook een maagzuurremmer ingenomen. Misschien werkt die of misschien niet maar ik had het idee dat het minder werd dus prima.
Conclusie
De hele trip vond ik eigenlijk best spiritueel terwijl ik daar niet naar op zoek was. Ik kon mijzelf vinden en vind het apart een ervaring te hebben met dit dissociatieve middel. Ik was dit niet gewend. Ik vond aan het einde van de trip de misselijkheid en het draaien wel vervelend maar mee te leven, het was niet heel overheersend. Ik denk echter niet dat de komende tijd er nog een keer op deze manier een trip aan ziet te komen. Ik vond het vrij intensief en wil altijd nog andere dingen proberen.
Na veel informatie te hebben ingewonnen op DrugsForum en verschillende tripreports te hebben gelezen heb ik besloten mijzelf toch maar eens aan deze RC te wagen. Er is vrij weinig nog te vinden over de effecten en wat de relatie is tot Ketamine. Ik heb zelf één keer eerder een lage dosis Ketamine gebruikt en was toen niet heel erg onder de indruk.
Wie: Man, 24 jaar, 95 kilo, 195 centimeter lang.
Waar: Thuis, ik heb een bank die je helemaal uit kan klappen, heerlijk.
Wat: Twee dagen achter elkaar 2-FDCK (2F Ketamine), eerste dag om de allergie dosis / Test-run te doen en de tweede dag om even goed te gaan.
Inname: Snuiven / nasaal.
Dosis: Eerste dag maximaal 30 mg en tweede dag 180 mg.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dag 1: Testrun
De eerste dag was ik vooral benieuwd hoe ik zou reageren op deze stof, het wordt vaak aangeraden om dan een kleine dosis te nemen zodat je weet wat je kan verwachten. Ik heb ervoor gekozen om dus letterlijk een sleutelpuntje te nemen van 10 mg en te kijken waar dit toe zou leiden.
13:00
De eerste snuif, bah wat haat ik dat zeg. Ik heb nog een topic gestart om te kijken of oraal innemen beter was, maar omdat hier weinig over te vinden was toch gekozen voor nasaal. Het spul brand een beetje en mijn neus is gelijk helemaal verstopt. Ook heb ik heel erg de sensatie dat achterin mijn keel een chemisch goedje (zit het ook natuurlijk) zit dat heel smerig smaakt. Bijvoorbeeld als je een bloedneus hebt en je doet je hoofd naar achteren, dan voel je meestal de vloeistof door je neus / keelholte glijden. Dit was hetzelfde alleen smaakte het dan ook nog eens als een paracetamol (vet chemisch dus) die per ongeluk in mijn mond geklapt was. Echter heeft dit mij niet tegen gehouden mijn trip(je) voort te zetten.
13:05
De eerste effecten begin ik al te merken, een heel klein beetje licht in mijn hoofd, maar dan ook een heel klein beetje, misschien is het ook gewoon het idee natuurlijk dat ik iets voel. Mijn neus is echter nog wel helemaal dicht. Ik ben dus compleet overgeleverd aan het ademen door mijn mond, wat gewoon prima gaat. Ik besluit nog vijf minuten te wachten en ga op aanraden van het internet om 13:10 nog een puntje nemen.
13:10
De effecten zijn nu wel voelbaar, ik voel me licht, een beetje opgewekt ook wel. Het is een beetje alsof ik op een lege maag een speciaal biertje heb gedronken. Een beetje licht en toch heel heel heel klein beetje verdoofd. Ik vond het wel een prettige ervaring. Ik wacht tien minuten en besluit dan om de laatste punt bij te nemen.
13:20
Mijn neus is verbazend genoeg nog in staat om dat kleine beetje stof op te stofzuigeren, dit lukt dan nog wel. Zodra het eenmaal binnen is verstopt mijn neus gelijk en kan ik weer verder met door mijn mond ademen. Ik merk nu duidelijk effecten. Niks psychedelisch, alles ziet er precies hetzelfde uit. Ik besluit om wat komkommer te eten omdat ik gelezen heb dat je anders behoorlijk misselijk kan worden. Ik sta op en BAM. Wat zit mijn hoofd toch hoog eigenlijk. Ik moet lachen en denk “oké, grappig, eigenlijk zouden andere mensen deze hoogte is moeten proberen.” Ik snijd de komkommer en besluit muziek aan te zetten. Ik ben groot fan van alternatieve rock en na soepel een playlist aan te zetten voel ik mij lekker losjes. Ik ben licht op mijn benen en heb het gevoel een beetje dromerig te zweven. Ook voel ik mij een beetje euforisch, ik durf bijna niet de vergelijking te maken, maar het is bijna een beetje MDMA achtig (niet hetzelfde natuurlijk maar het LIJKT erop, MDMA is natuurlijk mega overweldigend soms). Ik kan stellen dat ik buiten dat ik met proppen papier in mijn neus loop tegen het snotteren mij best goed voel.
14:00
De effecten blijven nog even aanhouden, ik besluit een serie te kijken en voel mij erg lekker op de bank. Ik merkte echter wel op een gegeven moment dat mij ogen heel lichtjes aan het draaien waren, net alsof je heel veel alcohol ophebt. Alleen werd ik er (in tegenstelling tot alcohol) niet misselijk of ongemakkelijk van.
15:30
De effecten zijn rond een uur of drie al een stuk minder geworden en ik heb met mijzelf afgesproken niet meer bij te nemen omdat ik om 17:00 zou gaan sporten. Ik heb dit ook niet gedaan. Ik ben om 17:00 naar de sportschool gegaan, nog steeds een minuscuul beetje licht in mijn hoofd en heb gewoon rustig mijn oefeningen gedaan. Na tien minuten in de sportschool was ik gewoon weer helemaal terug op de baseline (nuchter) en op magische wijze mijn neus ook weer werkzaam.
Conclusie:
Fijne stof om in een kleine dosis te gebruiken, niet heel bijzonder in mijn ogen, is wel fijn dat het kort duurt en niet heel veel impact heeft naar mijn idee. Een beetje alcohol achtige taferelen zonder dat het heel ongemakkelijk / lomp / irritant / misselijkmakend / agressief / etc. (sinds ik drugs heb ontdekt heb ik een hekel gekregen aan alcohol). In de avond ook gewoon lekker geslapen en in de ochtend goed opgestaan.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Dag 2: ‘The Complete Experience’ (denk ik)
Vandaag zou ik ‘meer’ van deze stof nemen, ik heb gelezen dat er een tolerantie voor 2-FDCK kan optreden bij gebruik achter elkaar, echter is dit pas bij hogere doseringen heb ik begrepen. Ik ben er klaar voor en leg netjes zes lijntjes voor mijzelf klaar. Ook heb ik een nieuw papiertje opgerold en plakband eromheen gedaan zodat deze stevig aanvoelt om te snuiven. Ik bereid mij voor op het ergste en de doekjes voor mijn neus staan al klaar. De lijntjes zijn rond de 30 mg, en liggen al klaar.
11:00
Ik neem het eerste lijntje, dit is gelijk de gehele dosis die ik gisteren heb gedaan en zit eigenlijk binnen tien minuten op hetzelfde effect als de dag ervoor. Dat is leuk, dit ken ik. En misschien het meest wonderbaarlijke van allemaal is dat ik gewoon kan ademen. Ook de vervelden chemische sensatie in mijn keel mist volledig. Alleen dit al maakt mij euforisch en besluit in goede moed nog een lijntje te doen.
11:10
Het effect is nu wat sterker dan ik kende, ik bevind mij nu op onbekend terrein, heerlijk vind ik dat met nieuwe dingen proberen. Ik ben licht in mijn hoofd en voel me vet dromerig / zweverig. Ik sta op en huppel (zo licht was ik) naar de badkamer om even een plasje te doen. Ik doe mijn broek uit en ga zitten (Don’t judge me please). “Mijn benen?! What the fack?!” denk ik, ik heb er bijna geen gevoel in en zit als een idioot er zachtjes op te tikken. Ik moet lachen en bedenk me wat een sukkel ik ben aangezien dit een onderdeel is van de ‘experience’ natuurlijk. Je wordt verdoofd en voelt veel minder. Ik moet lachen, sta op, trek door en ga op de terug weg naar de huiskamer nog even een bezoekje bij mijn cavia’s wagen. “Hoi, baasje zit weer eens aan de drugs” zeg ik, maar het zal die beesten een worst wezen wat ik doe als ze maar te vreten krijgen. Ik moet lachen en hobbel terug de woonkamer in. Klaar voor het volgende level.
11:30
Ik snuif, dit keer zeer gemakkelijk, de volgende lijn naar binnen en zet ‘South Park’ op. Wat is dat dom zeg, perfect om te kijken als je high bent. Ik zit in de aflevering met de cavia’s (coincedence?) die de wereld overnemen op een soort ‘Cloverfield’ achtige manier. Ik moet lachen en ben toch wel redelijk aan het spacen nu. Ik begin te merken dat het effect van de draaiende ogen echt een stuk meer aanwezig is dan gisteren, echter helemaal niet ongemakkelijk. Ik voel dat delen van mijn lichaam verdoofd aanvoelen en sta op om wat te drinken te pakken, ik wil iets van fruitmelk om misselijkheid straks te voorkomen. Ik sta op en ja hoor, wat voel ik mij raar zeg. Waar ik eerst huppelde door de kamer heen ben ik loodzwaar geworden. Ik ben 95 kilo en vrij lang maar ik had net zo goed 250 kilo kunnen wegen en het ook gewoon geloofd.
De desbetreffende 'South Park' aflevering
Ik loop met hele kleine stapjes, alsof je benen slapen en je probeert te lopen, naar de keuken. Het is een heel apart gevoel, ik schenk de melk in die klaar stond en drink het op, ik neem ook nog wat fruitsap en loop door het huis. “Ik moet er echt uitzien als een robot” denk ik, en zo loop ik ook met kleine stapjes en rare bewegingen. Ik moet lachen en loop naar de badkamer, ik werp een blik in de spiegel en was niet helemaal voorbereid op wat komen ging.
Even tussendoor (ik zit nu op 90 mg), ik kijk in de spiegel naar mijzelf en wordt gewoon compleet ‘gemindfucked’. Ik kijk naar mijzelf maar herken deze persoon in de spiegel niet echt, ik weet dat ik het ben maar kan het niet echt plaatsten als een spiegelbeeld van mijzelf. Dit is ook het moment waar ik een beetje vaag begin te worden en ik zeg tegen mijzelf: “Dus dit is hoe anderen mij eigenlijk zien?” Ik bedenk me dat als we in de spiegel kijken we altijd een beeld van ons laten zien om ons beter te voelen, nu heb ik het idee dat die filter weg is en ik een rauwere echtere versie van mijzelf waarneem. Ik ga weer op de wc zitten en verwerk even deze ‘revelation’ (die helemaal niet zo bijzonder is achteraf gezien).
Terwijl ik zit en niks doe ben ik constant met mezelf in gesprek. Maar dan echt een vaag gesprek waarin ik dingen zeg als: “Als mensen me nu zo zouden aantreffen dan stoppen ze me in een gekkenhuis” en “Wat een rare drug, dus dit is was 2F Ketamine met je doet?” Alle vaagheid is dan weer verdwenen en ben weer in balans nu ik de effecten ken. Ik loop weer als een robot terug naar de kamer en ga aan tafel zitten om nog een lijntje te doen.
12:00
Sssssnnnnuiffff, man dit gaat echt makkelijk. Ik werk het zo naar binnen nu. Ik ga wat rechter op zitten en stoot zo mijn telefoon met overgebleven twee lijntje om. “Kak! Wat ben ik toch weer vet lomp bezig!” Wat volgt is een worsteling van mijn verdoofde handen om de poeders terug op het de telefoon te krijgen. Dit moet er mega grappig uitgezien hebben en ik kan er zelf ergens ook wel om lachen. Ik ‘struggle’ nog een beetje maar weet er toch een lijn van te creëren met een oude VVV kaart. Ik maak de lijn en denk “Ah what the hell” en snuif deze ook maar helemaal erdoorheen. “Zo nu is het tijd voor trippen” denk ik en kijk verdwaasd in het rond.
De kamer is nog steeds hetzelfde maar toch is er iets. Het lijkt wel alsof mijn focus heel erg naar één punt wordt getrokken waardoor alles er een beetje ronder uitzet. Het is een beetje als een omgekeerde ‘Fish Eye.’ Waar bij bijvoorbeeld truffels / paddo’s / LSD de kamer altijd buigt in een bol en het groter lijkt heb ik nu het idee dat het kleiner lijkt. “Man ik ben waus” bedenk ik me en irriteer me aan een geluid op de achtergrond: “Oh fack, die dombo’s in South Park zijn nog bezig.” Ik was de hele serie vergeten en zet het af. Dan maar even een muziekje ofzo. Dit ging mij veel minder makkelijk af dan gisteren maar na tien minuten als een gek op mijn telefoon geramd te hebben toch iets gevonden. Ik klap mijn bank uit waardoor deze zo groot is als een bed en leg kussentjes klaar waar ik helemaal in kan zakken. Ik draai mijn telefoon om, omdat ik zenuwachtig wordt van de meldingen merk ik. “Geen behoefte aan, ze kunnen allemaal even mijn rug op” denk ik en draai de telefoon om.
Omgekeerd 'Fish Eye' Effect: de focus ligt op één punt
12:30 (of zoiets, vergeef me)
Ik lig nu op de bank naar het plafond te staren. Ik heb helemaal geen hallucinaties buiten het verkleinen van de kamer. Ik sluit mijn ogen om te kijken of er misschien CEV’s (Closed Eye Visuals) zijn en laat mij hierdoor leiden. De muziek op de achtergrond zet ik zachter, het moet immers achtergrond muziek blijven. Ik sluit mijn ogen en wordt opgezogen door de wereld waarin ik terecht kom.
Ik lig extreem comfortabel, ik denk aan die keren dat ik een droom had waarin ik ook in een bedje lig en de hele wereld kan observeren. Ik bedenk mij dat het precies hetzelfde voelt en helemaal gelukkig met mijn lucide ‘bedjesdroom’ moet ik lachen. Ik denk aan mijn vriendin die altijd onder een dekentje moet zitten en vaak haar jaloezie uitdrukt over mijn beschrijving van ‘bedjesdroom.’ “Ach, komt voor haar nog wel” denk ik en besef me dat ik heel veel van haar houd.
12:40 (denk ik)
Ik heb mijn ogen goed gesloten nu, ik bevind mij op een plek die ik niet ken, het is een beetje een vierkante wereld waar ik mij in waan. Ik ben hier geheel alleen en de muren van de wereld zijn ook niet mooi en strak te noemen. Waarbij LSD ik de visuals altijd heel helder en in mijn termen ‘4K Ultra HD Superdeluxe’ vind, vind ik de muren nu een beetje korrelig en grauwig. Ik zweef wel heerlijk door de wereld heen, de visuals worden wat sterker en het lijk op de scene uit de oude ‘Star Wars’ films waarin ze door de ‘Death Star’ (een groot planeet / schip achtig apparaat) vliegen. Ik voel mij eigenlijk ook een beetje zo, althans een beetje, ik heb het idee dat mijn lichaam compleet van de bank is gekomen. Ik voel niets meer en zweef als het ware nu in deze wereld. Mijn hoofd wordt soms naar links / rechts / boven en onder getrokken en op momenten dat dit gebeurt vlieg ik ook in die richting in deze wereld. Het is denk het beste te vergelijken met zo’n simulatie dingen in een pretpark. Bijvoorbeeld in ‘Disney Land Parijs’ heb je zo’n ‘Star Wars’ (Thema of niet?) attractie die je tussen de planeten laat vliegen. Ik denk dat dit de beste beschrijving daarvan is.
'Death Star' Scene uit de oude 'Star Wars' films: zo voelde het vliegen / zweven
Terwijl ik rond zweef word ik helemaal opgenomen in deze wereld. Ik vind dit heerlijk denk ik en heb dit nog nooit op deze manier meegemaakt. Op sommige ogenblikken zie ik verschillende aspecten uit mijn leven. Zo kom ik mijn ouders tegen, waar ik een hele slechte band mee heb. Ik voel mij opeens angstig en denk “Wat als ze opeens nu bij mij voor de deur staan en mij zo zien?” Ik bedenk mij dan dat dit waarschijnlijk niet heel lang duurt en de trip weer afneemt, het gevoel is dan ook gelijk weg en ik denk na over de relatie met mijn ouders. Er zitten veel pijnlijke momenten in en wil hier niet te veel over uitweiden maar kom uiteindelijk tot de conclusie: “Laat ze maar.” Het is prima zo en ga verder met waarderen wat ik heb, een mooie vriendin, een huis, twee mega dikke luie cavia’s en een recent HBO Diploma op zak. Ik bedenk me dat ik dingen meer moet waarderen en ik altijd het masker maar op wil doen door dingen te krijgen die misschien helemaal niet realistisch zijn voor mij in de situatie waarin ik nu verkeer. Ik moet meer in het nu leven en weer leren waarderen wat ik heb, hiervoor moet ik weer in contact komen met mijzelf na een intensieve periode van de opleiding.
Na deze inzichten zweef ik verder en bedenk mij dat ik toch ook wel graag een sportauto zou willen, ik gniffel (mentaal) en denk aan sportwagens, lekker coherent ook aan wat ik net heb gedacht. Ik zie ze allemaal op een rijtje voor me en zweef er een beetje omheen. De piek is naar mijn idee wel een stuk minder en voel gevoel terugkomen in mijn vingers. Ik heb (kennelijk) mijn handen in mijn zakken gestoken terwijl ik lag en voel dat ik mijn vingers lichtjes kan bewegen. Ik doe mijn ogen open en zie dat alles mega erg draait. Ook heb ik het idee dat de kleuren een beetje bruiner waren dan normaal, alsof er zo’n slechte filter overheen zat. “Boeiend” denk ik en blijf nog even liggen en luister naar de muziek. Ik kijk naar de tijd en schrik mij een ongeluk, 14:30?!
14:30 (ja echt)
Ik kijk naar de tijd en verbaas mij dat dit zo snel voorbij is gegaan. Ik lig nog steeds erg lekker maar ben echt nog heel erg vaag. Ik begin ook een enorme misselijkheid te krijgen, ik denk dat ik iets verkeerds gegeten heb. “Oh nee, niet gegeten, die melk was niet goed” bedenk ik mij om vervolgens tot de conclusie te komen dat ik meerdere malen gelezen heb dat deze stof misselijkheid kan veroorzaken. Ik luister naar de muziek en wordt helemaal opgenomen door de nummers, de CEV’s zijn een stuk minder en eigenlijk niet heel relevant meer. Ik voel mij ontzettend moe en begin mij licht te irriteren aan het draaierige van het beeld. Misschien komt dit ook door de combinatie met misselijkheid. Door mijn moeheid ga ik even op bed liggen en ben ik nog twee uur in slaap gevallen, in tegenstelling tot wat ‘trip-reports’ zeggen over insomnia.
16:30
Ik schrik wakker uit een droomloze slaap en alles draait een stuk minder, ik kan wel functioneren en besluit boodschappen te doen bij de winkel op loopafstand. Ik heb het idee een hele dag intensief getript te hebben en voel mij eigenlijk best wel moe. De misselijkheid is minder, maar heb dan ook een maagzuurremmer ingenomen. Misschien werkt die of misschien niet maar ik had het idee dat het minder werd dus prima.
Conclusie
De hele trip vond ik eigenlijk best spiritueel terwijl ik daar niet naar op zoek was. Ik kon mijzelf vinden en vind het apart een ervaring te hebben met dit dissociatieve middel. Ik was dit niet gewend. Ik vond aan het einde van de trip de misselijkheid en het draaien wel vervelend maar mee te leven, het was niet heel overheersend. Ik denk echter niet dat de komende tijd er nog een keer op deze manier een trip aan ziet te komen. Ik vond het vrij intensief en wil altijd nog andere dingen proberen.
maar wat ik allemaal al gezien heb tedik voor woorden niet van echt te onderscheiden.
