Tijd van bezinning - nu

Alinde

Badass junkie
Ruim 15 maanden na het openen van mijn eerste topic.

Ik vroeg om tijd van bezinning en die heb ik gekregen.

Ik heb een rollercoaster achter de rug. Eentje met vele over-de-kops en waar ik voor mijn gevoel een paar keer uit het karretje ben gevlogen. Opnieuw ingestapt, weer gevallen, soms een tijdje bloedend op de grond blijven liggen. Zo voelt het en zo was het eigenlijk ook.
Iedereen hier die mij gesteund en geholpen heeft heel erg bedankt. Helaas is 'alleen' een forum niet genoeg soms en heb je een plekje nodig om te herstellen met de juiste hulp. Dat plekje werd uiteindelijk een bedje in een kliniek waar ik lange tijd kan blijven. Met heel veel dank aan de paar personen die dat voor mij geregeld hebben. Zij dachten dat het misschien nog iets kon worden met mij, hadden er vertrouwen in, en dat vertrouwen heb ik niet geschaad. Sinds het ritje met de ambulance, in maart, heb ik geen druppel meer gedronken.

Ik open maar weer een topic zodat ik niet her en der op het forum allemaal losse dingen schrijf. Ik zal geen namen of plaatsen van klinieken noemen maar er is hier heel professionele begeleiding, een zeer goede en bevlogen verslavingsarts, heel veel sport, veel eten, veel natuur en ik ervaar vooral..... ruimte.

Het zijn rare maanden. Je kiest de mensen niet uit en je kunt ze in feite ook niet vertrouwen. Dat heb ik in al die tijd wel geleerd: Verslaafden moet je niet zomaar vertrouwen. Ik wissel bijna geen telefoonnummers uit hier. Het gaat soms bijna vanzelf, met name als iemand boodschappen voor je meeneemt en je een tikkie wilt sturen maar ook dat doe ik niet meer. Ik heb meestal contant geld en anders maar geen boodschappen. Helaas zijn vier mensen met wie ik goed om ging, hier vandaan gegaan omdat ze weer in gebruik gegaan waren en dat is kut. Ik heb sinds april een vriend, die al een tijd clean was en in een nieuwe woonplaats een nieuwe start wilde maken. Het had wat voeten in aarde... en nu ik gezien heb hoe andere romances de mist in gegaan zijn (samen gebruiken) snap ik waarom ze het sterk afraden. Maar we zijn beiden clean, we steunen elkaar. Hij is niet gevoelig voor alcohol en ik niet voor zijn middel.

Inmiddels krijg ik regelmatig verlof. Ik heb overwogen te verhuizen of helemaal in een nieuwe plaats te beginnen. Maar ik heb al zo vaak een nieuwe start willen maken in een nieuwe plaats..... ik wil eigenlijk niet weer ergens from scratch beginnen, niemand kennen etc etc. Je hebt ook niet zomaar een plekje ergens anders. Bovendien heb ik in mijn huis, mijn stad, ook goede jaren meegemaakt. Dus nu zit ik in de fase van huis opruimen. Ik had in april al eens de flessen weggegooid met mijn broer samen. Mijn moeder heeft de ergste smerigheid schoongemaakt (wc, koelkast, keuken, beddengoed, was) in de eerste weken van mijn opname. Ik ben nu al een paar keer een middag bezig geweest maar het blijft nog een beetje pijnlijk allemaal. Verschillende stapels met spullen/papieren van Brijder, de tasjes die ik mee had als ik drank ging halen, handdoeken waar de vlekken niet meer uit gaan, beddengoed dat in de vuilnis kan, etc.
Ik moest ook regelmatig braken tijdens gebruik en ben nu in de fase dat ik oude emmers, teiltjes en dat soort dingen allemaal weggooi en nieuwe koop in een andere kleur. Ik hoef die dingen niet meer te zien.

In principe ben ik in deze kliniek wel 'uit geleerd' maar als ik naar huis ga val ik weer onder de GGZ van mijn regio. Normaal gesproken heb je Zorg Afstemmings Gesprekken waar de hoofdbehandelaar dan bij zit maar helaas is mijn contactpersoon elke keer verhinderd. De Brijder en mijn broer waren wel trouw op de gesprekken maar Brijder gaat er tussenuit omdat de hoofd-diagnose bipolair is en niet verslaving. Het komt er op neer dat mijn contactpersoon al sinds maart niet betrokken is. Afgelopen week was er een gesprek met de Klinisch Casemanager, mijzelf en mijn broer waarbij Mevrouw GGZ alleen telefonisch meedeed en ik vond het echt prut. Ze had zich niet ingelezen niks.

Verder heb ik naast alcoholverslaving een medicijnverslaving waar ik mij nog wel zorgen over maak. Mevrouw GGZ zegt 'het zit toch op een rol dan is het toch niet moeilijk'. Het gesprek was vorige week en ik moest het even laten bezinken. Broer, casemanager en ik zaten helemaal op één lijn, we vinden dat er een plan moet zijn voor als het weer fase oranje wordt of rood. Dat ze niet (weer) van familie kunnen vragen om als crisisopvang te functioneren.

De vakantietijd was ook niet zo makkelijk, personeel om de beurt weg en veel vakantiekrachten. Soms echt een houtje-touwtje-team van invallers die normaal bijv met niet-verslaafde-ouderen werken en geen benul hebben van de mensen hier en/of de gang van zaken of waar alles ligt. Het personeelstekort is heel erg voelbaar helaas. Gelukkig is het nu september en komen morgen - volgens mij - een paar goede vaste krachten terug van vakantie.

Ik ben dit jaar wel in een wereld gekomen die ik hiervoor nog niet kende. Mensen die ik graag mocht vallen terug en/of belanden op straat. Ik lig soms huilend in mijn bedje maar kan de emoties niet altijd tonen in de groep want het kan tegen je gebruikt worden. Ik was helemaal niet bekend met criminaliteit.... mijn middel haalde ik gewoon in de winkel. Hier leer ik veel.... teveel.... maar ik word er hard van en sterk. Niet iedereen heeft geluk met waar het wiegje gestaan heeft, daar kom ik hier wel achter. Dan heb ik eigenlijk tot en met mijn 22e best een stabiel leven geleid.

Samengevat, mijn plek van bezinning is hier. Zondagmiddag met mijn laptop in mijn kliniekkamertje. Ik ben vaak buiten de deur hoor, die vrijheid krijg je wel als je geen terugvallen hebt. Ik zal af en toe hier mijn zorgen delen en het proces om de goede nazorg te regelen.

Nog een paar weken en dan kan ik mijn 6 maanden clean-muntje in ontvangst nemen.

Oja mijn bloedwaarden zijn in juli gemeten en waren allemaal goed. Bij binnenkomst in maart was het niet best maar ik ben dus hersteld. Mijn gebit is nog goed, mijn haar komt dikker terug. Het vet rond mijn organen (naam vergeten) zit op 7% wat laag is. Mensen die gedronken hebben hebben vaak veel hoger percentage.

Dus ik was op zich nog wel te redden. Lichamelijk zie je niets meer van de verslaving en psychisch moet alles nog een beetje landen. En het zal fijn zijn als ik weer gewone mensen om mij heen heb ipv mensen die net uit crisis komen.
 

Mudshake

Experimenterende gebruiker
Wat moedig van je @Alinde 🥰 En wat fijn dat je hulp hebt gekregen. Je bent goed bezig, hou dit vol, en dan wachten jou hopelijk nog vele mooie jaren x
 

Kordie

Badass junkie
Ik zag je in de tijd voor je opname regelmatig uit dat karretje vliegen.
Als je schreef dat je om 07:00 uur twee flessen wijn ging halen, en later op de dag vaak nog eens terug raakte mij dat erg.
Ik zag op afstand namelijk het goede in je.

En nu vind ik het dapper dat je die kliniek in bent gestapt en je bezig bent met een traject. Wat doet het goed om te lezen dat het goed met je gaat op dit moment.
En hoe sterk ben je als je kliniekmaatjes de mist in gaan en jij blijft nuchter.

Neem de stappen die je moet zetten door dacht. Dan weet ik zeker dat je er komt.
Vroeg of laat. Waar ook in het land.

High five
 

RnB_fan

Bewuste gebruiker
Ruim 15 maanden na het openen van mijn eerste topic.

Ik vroeg om tijd van bezinning en die heb ik gekregen.

Ik heb een rollercoaster achter de rug. Eentje met vele over-de-kops en waar ik voor mijn gevoel een paar keer uit het karretje ben gevlogen. Opnieuw ingestapt, weer gevallen, soms een tijdje bloedend op de grond blijven liggen. Zo voelt het en zo was het eigenlijk ook.
Iedereen hier die mij gesteund en geholpen heeft heel erg bedankt. Helaas is 'alleen' een forum niet genoeg soms en heb je een plekje nodig om te herstellen met de juiste hulp. Dat plekje werd uiteindelijk een bedje in een kliniek waar ik lange tijd kan blijven. Met heel veel dank aan de paar personen die dat voor mij geregeld hebben. Zij dachten dat het misschien nog iets kon worden met mij, hadden er vertrouwen in, en dat vertrouwen heb ik niet geschaad. Sinds het ritje met de ambulance, in maart, heb ik geen druppel meer gedronken.

Ik open maar weer een topic zodat ik niet her en der op het forum allemaal losse dingen schrijf. Ik zal geen namen of plaatsen van klinieken noemen maar er is hier heel professionele begeleiding, een zeer goede en bevlogen verslavingsarts, heel veel sport, veel eten, veel natuur en ik ervaar vooral..... ruimte.

Het zijn rare maanden. Je kiest de mensen niet uit en je kunt ze in feite ook niet vertrouwen. Dat heb ik in al die tijd wel geleerd: Verslaafden moet je niet zomaar vertrouwen. Ik wissel bijna geen telefoonnummers uit hier. Het gaat soms bijna vanzelf, met name als iemand boodschappen voor je meeneemt en je een tikkie wilt sturen maar ook dat doe ik niet meer. Ik heb meestal contant geld en anders maar geen boodschappen. Helaas zijn vier mensen met wie ik goed om ging, hier vandaan gegaan omdat ze weer in gebruik gegaan waren en dat is kut. Ik heb sinds april een vriend, die al een tijd clean was en in een nieuwe woonplaats een nieuwe start wilde maken. Het had wat voeten in aarde... en nu ik gezien heb hoe andere romances de mist in gegaan zijn (samen gebruiken) snap ik waarom ze het sterk afraden. Maar we zijn beiden clean, we steunen elkaar. Hij is niet gevoelig voor alcohol en ik niet voor zijn middel.

Inmiddels krijg ik regelmatig verlof. Ik heb overwogen te verhuizen of helemaal in een nieuwe plaats te beginnen. Maar ik heb al zo vaak een nieuwe start willen maken in een nieuwe plaats..... ik wil eigenlijk niet weer ergens from scratch beginnen, niemand kennen etc etc. Je hebt ook niet zomaar een plekje ergens anders. Bovendien heb ik in mijn huis, mijn stad, ook goede jaren meegemaakt. Dus nu zit ik in de fase van huis opruimen. Ik had in april al eens de flessen weggegooid met mijn broer samen. Mijn moeder heeft de ergste smerigheid schoongemaakt (wc, koelkast, keuken, beddengoed, was) in de eerste weken van mijn opname. Ik ben nu al een paar keer een middag bezig geweest maar het blijft nog een beetje pijnlijk allemaal. Verschillende stapels met spullen/papieren van Brijder, de tasjes die ik mee had als ik drank ging halen, handdoeken waar de vlekken niet meer uit gaan, beddengoed dat in de vuilnis kan, etc.
Ik moest ook regelmatig braken tijdens gebruik en ben nu in de fase dat ik oude emmers, teiltjes en dat soort dingen allemaal weggooi en nieuwe koop in een andere kleur. Ik hoef die dingen niet meer te zien.

In principe ben ik in deze kliniek wel 'uit geleerd' maar als ik naar huis ga val ik weer onder de GGZ van mijn regio. Normaal gesproken heb je Zorg Afstemmings Gesprekken waar de hoofdbehandelaar dan bij zit maar helaas is mijn contactpersoon elke keer verhinderd. De Brijder en mijn broer waren wel trouw op de gesprekken maar Brijder gaat er tussenuit omdat de hoofd-diagnose bipolair is en niet verslaving. Het komt er op neer dat mijn contactpersoon al sinds maart niet betrokken is. Afgelopen week was er een gesprek met de Klinisch Casemanager, mijzelf en mijn broer waarbij Mevrouw GGZ alleen telefonisch meedeed en ik vond het echt prut. Ze had zich niet ingelezen niks.

Verder heb ik naast alcoholverslaving een medicijnverslaving waar ik mij nog wel zorgen over maak. Mevrouw GGZ zegt 'het zit toch op een rol dan is het toch niet moeilijk'. Het gesprek was vorige week en ik moest het even laten bezinken. Broer, casemanager en ik zaten helemaal op één lijn, we vinden dat er een plan moet zijn voor als het weer fase oranje wordt of rood. Dat ze niet (weer) van familie kunnen vragen om als crisisopvang te functioneren.

De vakantietijd was ook niet zo makkelijk, personeel om de beurt weg en veel vakantiekrachten. Soms echt een houtje-touwtje-team van invallers die normaal bijv met niet-verslaafde-ouderen werken en geen benul hebben van de mensen hier en/of de gang van zaken of waar alles ligt. Het personeelstekort is heel erg voelbaar helaas. Gelukkig is het nu september en komen morgen - volgens mij - een paar goede vaste krachten terug van vakantie.

Ik ben dit jaar wel in een wereld gekomen die ik hiervoor nog niet kende. Mensen die ik graag mocht vallen terug en/of belanden op straat. Ik lig soms huilend in mijn bedje maar kan de emoties niet altijd tonen in de groep want het kan tegen je gebruikt worden. Ik was helemaal niet bekend met criminaliteit.... mijn middel haalde ik gewoon in de winkel. Hier leer ik veel.... teveel.... maar ik word er hard van en sterk. Niet iedereen heeft geluk met waar het wiegje gestaan heeft, daar kom ik hier wel achter. Dan heb ik eigenlijk tot en met mijn 22e best een stabiel leven geleid.

Samengevat, mijn plek van bezinning is hier. Zondagmiddag met mijn laptop in mijn kliniekkamertje. Ik ben vaak buiten de deur hoor, die vrijheid krijg je wel als je geen terugvallen hebt. Ik zal af en toe hier mijn zorgen delen en het proces om de goede nazorg te regelen.

Nog een paar weken en dan kan ik mijn 6 maanden clean-muntje in ontvangst nemen.

Oja mijn bloedwaarden zijn in juli gemeten en waren allemaal goed. Bij binnenkomst in maart was het niet best maar ik ben dus hersteld. Mijn gebit is nog goed, mijn haar komt dikker terug. Het vet rond mijn organen (naam vergeten) zit op 7% wat laag is. Mensen die gedronken hebben hebben vaak veel hoger percentage.

Dus ik was op zich nog wel te redden. Lichamelijk zie je niets meer van de verslaving en psychisch moet alles nog een beetje landen. En het zal fijn zijn als ik weer gewone mensen om mij heen heb ipv mensen die net uit crisis komen.
Heel fijn om deze goede berichten van je te lezen! Je hebt geen makkelijke weg afgelegd, maar jij komt er wel!
 

Alinde

Badass junkie
Dank jullie wel!!

Yes ik vloog zeer regelmatig uit het karretje. Eigenlijk sinds de afbouw van de (voorgeschreven) medicatie werd de behoefte aan verdoving door drank en benzo's steeds groter. Ergens wilde ik niet teveel op internet delen, maar het leek me zondag toch fair om wat meer te schrijven na alle steun die ik van jullie heb gehad.

We zijn er nog niet. Er komt wel een ontslag aan uit de kliniek en een renovatie van mijn huis maar ik ben en blijf verslaafd. Ook al ben ik clean.... de behoefte aan verdoving voel ik nog regelmatig.

Mijn casemanager is met vakantie en ik heb donderdag een gesprek met de andere casemanager van de afdeling. Laat ik m ff Piet noemen dat typt makkelijker. (fictieve naam dus).
Piet zag mij zitten vandaag en zag dat ik er ff doorheen zat. Kort gepraat over de praktische zaken en eind deze week een gesprek.

Wat mij nu vooral opvalt is dat mensen die later zijn gekomen en korter clean zijn, therapie gaan volgen en dat ik dat niet heb. Dat zal misschien zijn redenen hebben maar het verbaast mij. Het was even een gesprek in de tuin dat ik opving, over een therapiegroep die volgende week gaat starten en die nu vol zit waarvan ik denk..... hoe kan ik dat gemist hebben?

In januari kwam ik niet in aanmerking voor therapie 'want ik was niet stabiel'. Ok daar zat wat in. Vervolgens heb ik psychologisch onderzoek gehad waarvoor ik een X aantal weken abstinent moest zijn. Helaas is voor sommigen dat PO een soort streefdatum en gaan ze na dat PO weer los, maar zo heb ik het nooit gezien. PO of niet, ik ben daarna uiteraard clean gebleven. Wel ff psychotisch geweest na alles wat er los kwam.... maar eigenlijk is psychotisch zijn op een veilige plek niet zo erg. Ik heb alleen een keer s nachts alle spullen die blauw waren in een vuilniszak gedaan en toen ik de volgende ochtend bij mijn positieven kwam was de schoonmaakster net geweest.... Ik mis nog steeds een big book en nog wat spullen. Kan er wel om lachen op zich.

Ik ga wel eisen dat ik iets van therapie of behandeling krijg want de angel is er nog niet uit. We hebben met de groep wel pscychomotorische therapie en daar heb ik echt heel veel aan, ik denk dat de sporttherapeut het meest ziet van allemaal zo door de weken heen. Verder is het veel 'hoe gaat het vandaag' en 'hoe ging het gisteren'. Helaas zijn er maar een paar verpleegkundigen die echt veel ervaring hebben en door vragen over Het Leven. Misschien is dat hun taak ook niet, de gesprekken gaan over de corvee, of je lekker gewandeld hebt, of het weekend goed ging etc.

Ik krijg interne verhuizing omdat ik hier geluidsoverlast heb. Iemand anders die geen slaapproblemen heeft vindt het niet erg om kamer te wisselen dus dat gaan we deze week doen. Maar juist nu ik weer mijn spullen pak.... denk ik.... ik ben er nog niet. De angel is er nog niet uit. Weer spullen pakken.... het wordt mijn 8e kliniek-kamertje in 10 maanden. Maar ik houd vol. Ik ben as we speak een beetje van mijn apropos nu ik hoorde van een therapiegroep waar ik niks van af wist en die nu vol zit. Ik ga zeker aangeven dat ik ook nog gesprekken nodig heb. Misschien is er gewoon administratief iets mis gegaan, ik moet maar even blanco er in gaan staan.
 

Mudshake

Experimenterende gebruiker
Er komt wel een ontslag aan uit de kliniek
Hi @Alinde waarom komt dat onslag er dan aan denk je? Is er soms vooraf een duur van de opname afgesproken?

Ze kunnen je toch niet laten gaan als jij daar nog niet klaar voor bent? Wie bepaalt dat?

(Dit kan een beetje onnozel overkomen, ik ben namelijk een newby wat deze materie betreft)
 

Alinde

Badass junkie
Niet onnozel hoor Poes. Maar een kliniek is in principe ook geen gezonde omgeving als je er te lang blijft. Je zit tussen de verslaafden, mensen zijn niet altijd eerlijk, je gaat je ergeren aan elkaar na X weken verblijf.

Begin augustus was ik redelijk stabiel en begonnen we te praten over ontslagtraject. Vrij onverwacht kreeg mijn oom hersenbloeding en hij overleed een paar dagen later. Daar kon ik op zich goed mee omgaan, zeker ook doordat die week een fijn en ervaren team aan het werk was. De begrafenis was op een zaterdag en ik had de zaterdagavond/zondag nachtverlof toen. Dat ging goed maar toen ik op zondagavond terug kwam en mijn rust wilde nemen was het op de kamer naast mij weer 'kermis' met rondvliegende meubels en vanaf daar ben ik weer minder stabiel geworden. Omdat ik op mijn kamertje ook geen rust heb. We mogen - in tegenstelling tot detox Brijder - wel veel op de kamers zitten maar die van mij is geen rustige plek.

Ook in de nacht is het kermis, ik wil daarover niet in detail treden. Maar slaaptekort is bij mij funest en het uit zich alweer in onrust, trek, etc. Zoals ik nu ben kan ik idd beter niet naar huis gaan en dat zien ze hier ook wel hoor, ik krijg ook de tijd. Hopelijk kan ik na de interne verhuizing een paar nachten goed doorslapen en dan verder kijken.

De begeleiding trekt ook niet echt één lijn, sommigen willen dat ik aan alle dingen meedoe terwijl gespreksgroepen etc mij soms teveel prikkels geven. Bovendien vertellen sommigen elke week hetzelfde verhaal, heb je ook weer nieuwe mensen die in crisis binnenkomen etc. Gelukkig vandaag nieuwe afspraken gemaakt en dan kan ik vaker even een wandeling maken ipv al die tafelgesprekken. Blij dat ik vandaag voor mezelf ben opgekomen en dat ik nu een andere kamer krijg. Ik had het al eerder gevraagd maar toen kon het helaas niet.
 

Mudshake

Experimenterende gebruiker
Bedankt voor je uitgebreide reactie @Alinde nu heb ik er beter een beeld bij. Niet te doen inderdaad, als het enige plekje waar je je rustig kunt terugtrekken juist heel druk en lawaaierig is, dat doet een mens geen goed. Ik hoop dat je snel een fijnere kamer krijgt, zodat je je herstel weer verder op kan pakken - want je klinkt op zich op de goede weg! Hou vol! En blijf voor jezelf opkomen! Liefs x
 

_shikantaza

Badass junkie
Niet onnozel hoor Poes. Maar een kliniek is in principe ook geen gezonde omgeving als je er te lang blijft. Je zit tussen de verslaafden, mensen zijn niet altijd eerlijk, je gaat je ergeren aan elkaar na X weken verblijf.

Begin augustus was ik redelijk stabiel en begonnen we te praten over ontslagtraject. Vrij onverwacht kreeg mijn oom hersenbloeding en hij overleed een paar dagen later. Daar kon ik op zich goed mee omgaan, zeker ook doordat die week een fijn en ervaren team aan het werk was. De begrafenis was op een zaterdag en ik had de zaterdagavond/zondag nachtverlof toen. Dat ging goed maar toen ik op zondagavond terug kwam en mijn rust wilde nemen was het op de kamer naast mij weer 'kermis' met rondvliegende meubels en vanaf daar ben ik weer minder stabiel geworden. Omdat ik op mijn kamertje ook geen rust heb. We mogen - in tegenstelling tot detox Brijder - wel veel op de kamers zitten maar die van mij is geen rustige plek.

Ook in de nacht is het kermis, ik wil daarover niet in detail treden. Maar slaaptekort is bij mij funest en het uit zich alweer in onrust, trek, etc. Zoals ik nu ben kan ik idd beter niet naar huis gaan en dat zien ze hier ook wel hoor, ik krijg ook de tijd. Hopelijk kan ik na de interne verhuizing een paar nachten goed doorslapen en dan verder kijken.

De begeleiding trekt ook niet echt één lijn, sommigen willen dat ik aan alle dingen meedoe terwijl gespreksgroepen etc mij soms teveel prikkels geven. Bovendien vertellen sommigen elke week hetzelfde verhaal, heb je ook weer nieuwe mensen die in crisis binnenkomen etc. Gelukkig vandaag nieuwe afspraken gemaakt en dan kan ik vaker even een wandeling maken ipv al die tafelgesprekken. Blij dat ik vandaag voor mezelf ben opgekomen en dat ik nu een andere kamer krijg. Ik had het al eerder gevraagd maar toen kon het helaas niet.
Heb je al wel eens overwogen om naar het platteland te verhuizen? Ik denk dat de stad gewoon niet voor jou is.
 

Alinde

Badass junkie
@_shikantaza ik denk daar wel over na.

Voor nu is de beste oplossing toch om bij ontslag naar mijn eigen huis te gaan. De optie begeleid wonen heb ik niet voor gekozen.
Gelukkig heb ik mijn huurwoning behouden wat maakt dat ik wel woningruil kan overwegen. De begeleiding hier vindt het belangrijk dat de mensen rustig naar huis gaan en niet midden tijdens een woningruil. Ik heb ook wel eens gezegd dat ik een tijdje op de camping zou willen verblijven en van daaruit mijn huis opnieuw organiseren, ook om alles wat er gebeurd is te verwerken. Helaas als mijn ontslag is, is het campingseizoen wel zo'n beetje voorbij.

Ik zit er vandaag niet lekker in. Donderdag gesprek gehad dat ik best confronterend vond. Er is helaas geen andere optie dan dat GGZ weer mijn hoofdbehandelaar wordt. En ik voel mij helemaal niet meer prettig bij GGZ. Het lijkt of alles draait om dempen, dempen, dempen. Ik zou liever een frisse organisatie willen die minder van de pillen is. Maar het is zo'n bureaucratie en bij mijn woonplaats en diagnose hoort nu eenmaal GGZ.
 

_shikantaza

Badass junkie
@_shikantaza ik denk daar wel over na.

Voor nu is de beste oplossing toch om bij ontslag naar mijn eigen huis te gaan. De optie begeleid wonen heb ik niet voor gekozen.
Gelukkig heb ik mijn huurwoning behouden wat maakt dat ik wel woningruil kan overwegen. De begeleiding hier vindt het belangrijk dat de mensen rustig naar huis gaan en niet midden tijdens een woningruil. Ik heb ook wel eens gezegd dat ik een tijdje op de camping zou willen verblijven en van daaruit mijn huis opnieuw organiseren, ook om alles wat er gebeurd is te verwerken. Helaas als mijn ontslag is, is het campingseizoen wel zo'n beetje voorbij.

Ik zit er vandaag niet lekker in. Donderdag gesprek gehad dat ik best confronterend vond. Er is helaas geen andere optie dan dat GGZ weer mijn hoofdbehandelaar wordt. En ik voel mij helemaal niet meer prettig bij GGZ. Het lijkt of alles draait om dempen, dempen, dempen. Ik zou liever een frisse organisatie willen die minder van de pillen is. Maar het is zo'n bureaucratie en bij mijn woonplaats en diagnose hoort nu eenmaal GGZ.
Houd het rustig de komende tijd. Besteeds tijd aan herstel. Stap voor stap naar een nieuw leven. Camping lijkt me ook leuk maar in de herfst kan dat wel bikkelen zijn hoor. Niks voor een koukleum als ik :wink:

Is er lotgenotencontact voor jouw diagnose? Dat gedoe met die pillen, ik vond dat ook niks. Maar als je het echt nodig hebt, probeer er dan acecptatie in te vinden.
 

Mudshake

Experimenterende gebruiker
@Alinde En een chalet op een park of (Air) b&b dan? Vaak is er voor een langer verblijf van 1 of 2 maanden wel een gunstigere prijs te maken... Ik ken iemand met een chalet op Texel, maar dat is te ver weg denk ik?
 

Alinde

Badass junkie
Dank jullie wel!

Ik houd van Texel maar zoek eigenlijk een plek vanwaar ik makkelijk naar mijn huis kan voor een paar uurtjes. Zodat ik dat weer mijn thuis kan maken maar dan weer even weg kan uit de situatie/herinneringen etc. Ik ga er over nadenken.

Ik spreek wel eens mensen bij wie de schuur of zolder de gebruikersplek was en daar komen ze dan een tijdje niet meer. Helaas was mijn plekje de slaapkamer. Toen ik hier kwam dacht ik dat ik helemaal niet meer terug wilde naar dat huis. Nu zie ik in dat je niet zomaar wat anders hebt hier in de buurt.

Ja er is zeker lotgenoten contact. Ik zit al 10 jaar in een groep. Ik vraag mij wel af ik bij deze groep nog iets te halen heb of dat het tijd wordt voor nieuw contact. Ik merk dat de mensen eigenlijk in een cirkeltje zitten van altijd dezelfde problemen tegenkomen en bespreken. En in dit kringetje gaan we dat patroon niet meer doorbreken denk ik.

Vandaag maar niet teveel nadenken. Mijn hoofd is moe. Ik kan/mag dus regelmatig even naar mijn huis maar al dat heen- en weer met de trein daar word ik nu ook moe van. Normaal vind ik treinreizen lekker maar ik ben het nu even zat.
 

Alinde

Badass junkie
Ik kan in de huidige groep mijn draai niet echt vinden. Nou hoeft dat ook niet, je kunt niet altijd met iedereen opschieten. Maar de dagen zijn makkelijker als je een fijne groep hebt. Ik zat ook niet lekker in mijn energie maar na een wandeling en stuk fietsen buiten, gaat het beter. De nazomeravonden zijn wel mooi. Ik kwam buiten iemand tegen van de andere groep. Die jongens zijn buiten de groep veel aardiger.

Ik kon vandaag niets leuks bedenken voor als ik naar huis ga. De hele oktober/november/december wordt meestal 'gezellig' gemaakt met bokbier en gluhwijn en weet ik veel wat en dat kan ik beter aan mij voorbij laten gaan. Maar zojuist bedacht ik dat schaatsles misschien leuk is. Ik heb wel eens lessen voor volwassenen gedaan maar toen was ik lichamelijk niet sterk en dan is het moeilijk een goede schaatshouding aan te nemen. Tegenwoordig heb ik spieren en dan is het wel een leuke uitdaging. Dat schaatswereldje is ook niet echt een zuipcultuur meestal.
 

Damius

Bewuste gebruiker
Maar zojuist bedacht ik dat schaatsles misschien leuk is.
Zeker leuk om te doen en een mooi vooruitzicht. In de zomer en/of winter bij goed weer kun je het ook afwisselen met skaten / skeeleren op goede fietspaden. Grotendeels zelfde techniek :).
 

Alinde

Badass junkie
Klopt Damius :)
Ik had nooit zo'n goede conditie. Wel gewoon fietsen van A naar B en ik heb een tijd veel gewandeld, maar niet echt sporten. Ik had een hartgrondige hekel aan gymzalen maar hier moest ik. En na een aantal weken ging ik het zelfs leuk vinden.

Mijn gevoel blijkt wel te kloppen, er zijn mensen die hun opname zat zijn en overwegen weg te gaan. Ik heb dat al een paar dagen aangevoeld. Ik ben het ook wel eens zat maar je moet ook een beetje doorbijten hoor. En dankbaar zijn voor een plekje in een kliniek. De wachtlijsten zijn lang. Voor de sfeer is het niet zo lekker als mensen niet gemotiveerd zijn.
 

Kordie

Badass junkie
Even uit nieuwsgierigheid.
Waarom kies je liever niet voor begeleid wonen? Of een totaal andere stad / huis?
Ik kan begrijpen dat dat niet je eigen huis is en daar is het natuurlijk altijd het beste. Maar ook daar is veel gebeurd. Herinneringen lijken me dan snel op te komen. (wat overigens misschien juist ook positief kan zijn, sterk zijn dat je zonder alcohol kan).

Hoe dan ook:
Ik vind dat je heel goed bezig bent. Mijn grote complimenten daarvoor!
 

Alinde

Badass junkie
Het ging een tijd niet zo lekker, weer depressief. Ben wel weer thuis inmiddels.

Wel goed gesprek gehad GGZ vanmiddag.
We hadden voor mijn ontslag een gesprek waarin mijn behandelend arts van de kliniek aangaf dat depressie niet altijd voortkomt uit de bipolaire stoornis, maar eerder een onvermogen om met mijn gevoelens om te gaan waardoor het vast gaat zitten en voor depressie zorgt.
Dat was mijn idee ook, maar voor mijn opnames was het niet een concrete indicatie om een psycholoog te krijgen. Binnenkort krijg ik die wel, ambulant dus, en het is een hele goede dus ik ben er heel blij mee. Ik weet wel wie het is maar ben eerder niet bij hem onder behandeling geweest.

Inmiddels is er ook een dame die wekelijks bij mij thuis komt en mij helpt met structuur. Dit varieert van spullen uitzoeken tot instanties benaderen en ik ben heel blij met haar hulp, er is ook een goede klik.

Wat begeleid of beschermd wonen betreft, dat is nog wel iets wat bespreekbaar is. Je hebt dan wel te maken met wachttijden en mijn eerste keus was toch om terug naar mijn eigen huis te gaan.

Hoe het hier in de stad is geregeld is, is dat voor 2 of 3 jaar en ga je daarna weer zelfstandig wonen. Ik heb 26 november weer een gesprek en dan krijg ik meer informatie over de verschillende woonvormen.

Ik ben in mijn leven al vaak in een nieuwe stad gaan wonen, nog voor de tijd dat ik problematisch dronk. Ik weet hoe moeilijk dat is en ook dat het niet echt een oplossing is. Het zou ook betekenen dat ik weer andere/nieuwe hulpverleners krijg (team is wijkgebonden) en het is nu juist wel goed dat mijn behandelaren me al een tijdje kennen.

Het lijkt me wel fijn om meer in het groen te gaan wonen maar nu op korte termijn in deze fase van mijn herstel is een verhuizing best heavy.
 

Kordie

Badass junkie
Het ging een tijd niet zo lekker, weer depressief. Ben wel weer thuis inmiddels.

Wel goed gesprek gehad GGZ vanmiddag.
We hadden voor mijn ontslag een gesprek waarin mijn behandelend arts van de kliniek aangaf dat depressie niet altijd voortkomt uit de bipolaire stoornis, maar eerder een onvermogen om met mijn gevoelens om te gaan waardoor het vast gaat zitten en voor depressie zorgt.
Dat was mijn idee ook, maar voor mijn opnames was het niet een concrete indicatie om een psycholoog te krijgen. Binnenkort krijg ik die wel, ambulant dus, en het is een hele goede dus ik ben er heel blij mee. Ik weet wel wie het is maar ben eerder niet bij hem onder behandeling geweest.

Inmiddels is er ook een dame die wekelijks bij mij thuis komt en mij helpt met structuur. Dit varieert van spullen uitzoeken tot instanties benaderen en ik ben heel blij met haar hulp, er is ook een goede klik.

Wat begeleid of beschermd wonen betreft, dat is nog wel iets wat bespreekbaar is. Je hebt dan wel te maken met wachttijden en mijn eerste keus was toch om terug naar mijn eigen huis te gaan.

Hoe het hier in de stad is geregeld is, is dat voor 2 of 3 jaar en ga je daarna weer zelfstandig wonen. Ik heb 26 november weer een gesprek en dan krijg ik meer informatie over de verschillende woonvormen.

Ik ben in mijn leven al vaak in een nieuwe stad gaan wonen, nog voor de tijd dat ik problematisch dronk. Ik weet hoe moeilijk dat is en ook dat het niet echt een oplossing is. Het zou ook betekenen dat ik weer andere/nieuwe hulpverleners krijg (team is wijkgebonden) en het is nu juist wel goed dat mijn behandelaren me al een tijdje kennen.

Het lijkt me wel fijn om meer in het groen te gaan wonen maar nu op korte termijn in deze fase van mijn herstel is een verhuizing best heavy.

Goed van je te horen.
Balen van die depressie.
Maar fijn dat je hulp krijgt.
En niet drinkt zo te lezen!
 

Alinde

Badass junkie
Hm ik was wel teruggevallen… Nu sinds 19 oktober weer uit gebruik.

I.i.g. nog genoeg werk aan de winkel maar binnenkort wel met psycholoog.
 

Damius

Bewuste gebruiker
Het ging een tijd niet zo lekker, weer depressief. Ben wel weer thuis inmiddels.

Wel goed gesprek gehad GGZ vanmiddag.
We hadden voor mijn ontslag een gesprek waarin mijn behandelend arts van de kliniek aangaf dat depressie niet altijd voortkomt uit de bipolaire stoornis, maar eerder een onvermogen om met mijn gevoelens om te gaan waardoor het vast gaat zitten en voor depressie zorgt.
Dat was mijn idee ook, maar voor mijn opnames was het niet een concrete indicatie om een psycholoog te krijgen. Binnenkort krijg ik die wel, ambulant dus, en het is een hele goede dus ik ben er heel blij mee. Ik weet wel wie het is maar ben eerder niet bij hem onder behandeling geweest.

Inmiddels is er ook een dame die wekelijks bij mij thuis komt en mij helpt met structuur. Dit varieert van spullen uitzoeken tot instanties benaderen en ik ben heel blij met haar hulp, er is ook een goede klik.

Wat begeleid of beschermd wonen betreft, dat is nog wel iets wat bespreekbaar is. Je hebt dan wel te maken met wachttijden en mijn eerste keus was toch om terug naar mijn eigen huis te gaan.

Hoe het hier in de stad is geregeld is, is dat voor 2 of 3 jaar en ga je daarna weer zelfstandig wonen. Ik heb 26 november weer een gesprek en dan krijg ik meer informatie over de verschillende woonvormen.

Ik ben in mijn leven al vaak in een nieuwe stad gaan wonen, nog voor de tijd dat ik problematisch dronk. Ik weet hoe moeilijk dat is en ook dat het niet echt een oplossing is. Het zou ook betekenen dat ik weer andere/nieuwe hulpverleners krijg (team is wijkgebonden) en het is nu juist wel goed dat mijn behandelaren me al een tijdje kennen.

Het lijkt me wel fijn om meer in het groen te gaan wonen maar nu op korte termijn in deze fase van mijn herstel is een verhuizing best heavy.
Wat goed om van je te horen. En wat vervelend te lezen dat je bent teruggevallen en last hebt van depressieve gevoelens. Altijd petje af voor de manier waarop jij je gevoel in relatie tot de situatie op 'papier' weet te zetten. Dat doe je knap en volgens mij ben je echt reuze intelligent. Ik hoop dat je je snel beter voelt. En hopelijk helpt het ook om weer even van je af te schrijven.
 

Alinde

Badass junkie
Dankjewel!!

Ik probeer er later even op terug te komen.

Vanuit GGZ kreeg ik het dringende advies terug te gaan naar mijn oude dagbesteding. Want ik weet de weg, ik ken de mensen en dat is makkelijker dan wat nieuws. Ik was er even vanmiddag maar wat ik al verwachtte: op de terugweg schreeuwt alles in mij dat ik nog langs de winkel moet voor mijn middel.
Ik dacht al dat het niet handig was, een nieuwe start op mijn oude werkplek.

Maandag een afspraak bij dagbesteding in een andere stad, dat lijkt me beter.

Vriend gaat straks ff mee boodschappen doen. Ik had gehoopt dat hij het alleen wilde doen haha. Das beetje gemeen, ik houd nl niet van boodschappen doen en dan zou ik elke keer kunnen zeggen dat ik trek heb terwijl ik er gewoon geen zin in heb.
 

Kordie

Badass junkie
Haalde je altijd alcohol Alinda na dagbesteding?
Wat goed dat je dan de keuze maakt om de optie te bekijken in een andere stad. Jij maakt echt stappen
 

Alinde

Badass junkie
Dank je Kordie.

Sowieso ging ik altijd boodschappen doen als ik uit dat dorp kwam. Noem het even dorp A. Je hebt er prettige winkels dus het was mijn gewoonte om in dorp A boodschappen te doen als ik er was. Zowel mijn hardloopclub als dagbesteding zaten in A.

In de hardlooptijd was ik in t begin nog niet in gebruik maar kocht ik gewoon eten en drinken in A. Later werd het dus gewoonte om ook meteen drank te halen.

Die dagbestedingsplek is best pittig met zwaar psychiatrische patiënten en jongens (meestal jongens) die uit de gevangenis komen en aan herstel werken.
Ik realiseer me nu dat ik, toen ik daar begon, ook ben begonnen meer te drinken. Beetje diezelfde tijd. Voelde me daar eigenlijk niet zo fijn tussen de zware gevallen en thuis behoefte mij te verdoven.

Het is altijd lastig om het netjes te verwoorden. Maar mijn vriend had hetzelfde, die zei ‘ik heb geen zin meer in die mongooltjes’ toen hij merkte dat hij de doelgroep was ontgroeid en liever een gezondere werkplek ging zoeken.

Natuurlijk heb je dagbesteding in alle soorten en maten maar die in dorp A zijn wel de zwaardere gevallen.

Ik vrees dat op een werkdag daar toch een kaboutertje in mijn hoofd zegt, de werkdag zit er op, je moet boodschappen doen. En dat ik dan automatisch ook trek krijg.

Dus beter in die andere stad.

Ik ga de maandagen straks wel weer naar de hardloopclub in A maar daarna moet ik meteen door naar Brijder elke maandag dus geen tijd voor boodschappen en wel mogelijkheid om evt trekmomenten te bespreken.

Het is gewoon niet handig om weer terug te gaan in zo’n oud patroon.
 

Alinde

Badass junkie
Ik had het er gisteren met vriend over hoe ongelofelijk veel mensen je voorbij ziet komen als je langere tijd opgenomen bent. Ik heb bijna een jaar van klinieken achter de rug waarbij ik ook nog een paar keer binnen de kliniek van afdeling wisselde. Heb 8 kamertjes gehad.

In september werd ik depressief, ik zie nu dat dat gebeurde rond het vertrek van een paar vertrouwde gezichten. Die nieuwe mensen pasten er niet meer bij, de database was vol.

Overigens hebben mijn behandelaars ook opgemerkt dat mijn stemming te zeer bepaald wordt door externe factoren. Wat jullie ook al gezegd hebben. Dus daar gaan we aan werken.

Anyway ik merk dat ik wel dagbesteding wil maar niet te druk qua mensen. Ik heb nog een hoop te verwerken na een jaar van klinieken.
 

Alinde

Badass junkie
Wat goed om van je te horen. En wat vervelend te lezen dat je bent teruggevallen en last hebt van depressieve gevoelens. Altijd petje af voor de manier waarop jij je gevoel in relatie tot de situatie op 'papier' weet te zetten. Dat doe je knap en volgens mij ben je echt reuze intelligent. Ik hoop dat je je snel beter voelt. En hopelijk helpt het ook om weer even van je af te schrijven.
Ik wilde nog reageren. Dankjewel!
Ik kan dus beter schrijven dan voelen. Het blijft allemaal in mijn hoofd maar vertaalt zich niet echt naar tranen of boosheid. We gaan kijken naar een vorm van lichaamsgerichte therapie.
 

Kordie

Badass junkie
Ik had het er gisteren met vriend over hoe ongelofelijk veel mensen je voorbij ziet komen als je langere tijd opgenomen bent. Ik heb bijna een jaar van klinieken achter de rug waarbij ik ook nog een paar keer binnen de kliniek van afdeling wisselde. Heb 8 kamertjes gehad.

In september werd ik depressief, ik zie nu dat dat gebeurde rond het vertrek van een paar vertrouwde gezichten. Die nieuwe mensen pasten er niet meer bij, de database was vol.

Overigens hebben mijn behandelaars ook opgemerkt dat mijn stemming te zeer bepaald wordt door externe factoren. Wat jullie ook al gezegd hebben. Dus daar gaan we aan werken.

Anyway ik merk dat ik wel dagbesteding wil maar niet te druk qua mensen. Ik heb nog een hoop te verwerken na een jaar van klinieken.

Wat jij hier omschrijft hoor ik ook veel in de ptss klinieken. Daarom heb ik bewust gekozen voor ambulante hulp. Dus wat je zegt klopt denk ik als een bus.

Maar jij mag echt trots zijn op wat je hebt bereikt. En idd schrijven kun je goed.

Is een boek schrijven niks voor je?
Al is het voor jezelf of directe kring?
 

happy drugs user

Experimenterende gebruiker
Respect ,mijn gebruik valt ook niet goed te praten maar ik kan soms 3 maanden zonder .je lichaam hertseld dan nog weltot op bepaalde hoogte.
Maar helaas nooit goed genoeg ik moet leren leven met chronische aandoeningen.Voor de meeste mensen op dit forum is gebruik alleen maar lol maar geloof mij na 35 jaar is daar niks meer van over. Ik ben dan ook een oetlul maar dat terzijde.Ik wilalleen maar jongeren aanspreken dat het voor jullie niet te laat is.Ik wil niet zeggen doe het helemaal niet maar laat alsjeblieft combo gebruik uit je hoofd.Van een pilletje hier en daar word je net zo goed 80 maar combo gebruik is een no go .Heb 2 keer in klinieken gezeten maar weggelopen ik ben gwoon fucking eigenwijs ik kan het allemaal zelf wel ,maar zo werkt het niet.Depresiefiteit is mijn ding niet ik ben een eewige optimist.Ik ben pas 3 maanden gestopt tot vd week maar het komt altijd weer terug ,oke een beetje depressief ben ik dan wel al geef ik het niet graag toe. Ik wens je all goeds toe .God i miss my childhood ,the fun OMG
 

_shikantaza

Badass junkie
Overigens hebben mijn behandelaars ook opgemerkt dat mijn stemming te zeer bepaald wordt door externe factoren. Wat jullie ook al gezegd hebben. Dus daar gaan we aan werken.
Dit is echt een cruciaal inzicht. Als je je welzijn afhankelijk hebt leren maken van dingen waar je geen invloed op hebt, word je nooit gelukkig

Maar gelukkig kun je nieuwe gewoontes leren 😘
 

Alinde

Badass junkie
Dit is echt een cruciaal inzicht. Als je je welzijn afhankelijk hebt leren maken van dingen waar je geen invloed op hebt, word je nooit gelukkig

Maar gelukkig kun je nieuwe gewoontes leren 😘
Dank jullie wel allemaal, ik probeer morgen even op iedereen te reageren.

Ik zeg zelf al langer dat ik niet goed met emoties om kan gaan. Dit is ‘de aard van het beestje’ maar ik heb het ook niet goed geleerd in mijn opvoeding. Maar bij GGZ kon ik tot op heden niet een psycholoog krijgen want ‘ik moest met een concrete hulpvraag komen’. Dus als familielid X is overleden kun je een X aantal behandelingen krijgen voor rouw. Of als je een trauma hebt kun je traumabehandeling krijgen.

Al die dempende medicatie heeft het waarschijnlijk alleen maar erger gemaakt. Dokter S, mijn vorige ambulante psychiater keek telkens van ‘je bent nog steeds niet stabiel’ en dan moest er weer wat bij.

Nog iets anders, ik denk dat de lithium mij eerder een plasprobleem oplevert. Het was bij opname Brijder ook opvallend: groepsgenoot Annie en ik kwamen elkaar de hele nacht door tegen bij de toiletten. Allebei aan de lithium. En dan om een uur of 5 gingen we maar naar beneden en koffie zetten. Gouden uurtjes waren het met Annie maar het hoort natuurlijk niet.
 

_shikantaza

Badass junkie
Al die dempende medicatie heeft het waarschijnlijk alleen maar erger gemaakt. Dokter S, mijn vorige ambulante psychiater keek telkens van ‘je bent nog steeds niet stabiel’ en dan moest er weer wat bij.
Hier precies hetzelfde!
Nog iets anders, ik denk dat de lithium mij eerder een plasprobleem oplevert. Het was bij opname Brijder ook opvallend: groepsgenoot Annie en ik kwamen elkaar de hele nacht door tegen bij de toiletten. Allebei aan de lithium. En dan om een uur of 5 gingen we maar naar beneden en koffie zetten. Gouden uurtjes waren het met Annie maar het hoort natuurlijk niet.
Dit herken ik ook, en ik ben al 2 jaar van de Lithium af. 3-4-5 keer 's nachts naar de WC is geen uitzondering. Ik denk dat ik na mijn diner niets meer ga drinken de komende tijd om te kijken of dat scheelt. Ik voel me overdag prima maar ik vind het maar vermoeiend die gebroken nachten.
 

Alinde

Badass junkie
Dat scheelt zeker om ‘s avonds op je vochtinname te letten.

Ik denk dat het ‘s nachts plassen door de lithium ook mijn slaapprobleem veroorzaakte of i.i.g. verergerde. Vaak ging ik naar toilet voor ik ging liggen. Voordat ik in slaap viel moest ik alweer een keer, dan was ik weer beetje wakker etc.

Ik had ook veel grote witte droge pillen dus meestal ong 2,5 bekertje water nodig om het weg te krijgen ‘s avonds. Gelukkig nu kleinere tabletjes en lagere doseringen.

Annie en ik konden ook lekker mopperen op die lithium maarja innemen onder toezicht.
 

Alinde

Badass junkie
Wat jij hier omschrijft hoor ik ook veel in de ptss klinieken. Daarom heb ik bewust gekozen voor ambulante hulp. Dus wat je zegt klopt denk ik als een bus.

Maar jij mag echt trots zijn op wat je hebt bereikt. En idd schrijven kun je goed.

Is een boek schrijven niks voor je?
Al is het voor jezelf of directe kring?
Dankjewel Kordie.

Ik zie van mijn laatste kliniek eigenlijk niet zo veel succesverhalen. Nou zie je die meestal ook niet meer terug. Maar er zijn er veel die toch elke keer terug komen en sommigen moeten ze ook wel helpen want die hebben zorgmachtiging.

Een boek schrijven lijkt me wel wat en ik heb er ook wel over nagedacht. Maar ik weet niet zo goed hoe ik dat kan doen zonder dat de familie er last van heeft. Ik heb al veel te veel van ze gevraagd. Ik wil liever niet dat het allemaal weer over mij gaat. Schrijven voor mijzelf is zeker goed en ik heb mijn oude topic ook nog om terug te lezen.

Goed bezig met je ambulante hulp Kordie.
 

Kordie

Badass junkie
Maar ik weet niet zo goed hoe ik dat kan doen zonder dat de familie er last van heeft. Ik heb al veel te veel van ze gevraagd. Ik wil liever niet dat het allemaal weer over mij gaat

Denk aan jezelf. Dat is het belangrijkste.
Als het goed voelt om te doen; doen.
Hoeft ook niet gelijk uitgegeven te worden.
 

Alinde

Badass junkie
Respect ,mijn gebruik valt ook niet goed te praten maar ik kan soms 3 maanden zonder .je lichaam hertseld dan nog weltot op bepaalde hoogte.
Maar helaas nooit goed genoeg ik moet leren leven met chronische aandoeningen.Voor de meeste mensen op dit forum is gebruik alleen maar lol maar geloof mij na 35 jaar is daar niks meer van over. Ik ben dan ook een oetlul maar dat terzijde.Ik wilalleen maar jongeren aanspreken dat het voor jullie niet te laat is.Ik wil niet zeggen doe het helemaal niet maar laat alsjeblieft combo gebruik uit je hoofd.Van een pilletje hier en daar word je net zo goed 80 maar combo gebruik is een no go .Heb 2 keer in klinieken gezeten maar weggelopen ik ben gwoon fucking eigenwijs ik kan het allemaal zelf wel ,maar zo werkt het niet.Depresiefiteit is mijn ding niet ik ben een eewige optimist.Ik ben pas 3 maanden gestopt tot vd week maar het komt altijd weer terug ,oke een beetje depressief ben ik dan wel al geef ik het niet graag toe. Ik wens je all goeds toe .God i miss my childhood ,the fun OMG
Dank je happy. Ook voor jou is het nog niet te laat om te stoppen.

Zelf ben ik na mijn eerste psychose gewaarschuwd om niet met drugs te gaan experimenteren. Gezien mijn gevoeligheid. Ik heb wel een paar keer een trekje van een joint genomen maar verder niet.

Dus het is bij mij alcohol en medicatie. Die vind ik al lastig genoeg.
 
Bovenaan