Hoe de hoognodige, urgente zorg te versnellen? / Duidelijk te maken hoe erg het nu is?

Cardboard

Wijs gebruiker
Hi allemaal,

Het ging lang vrij goed. Of redelijk genoeg.

Sinds 2, 3 maanden is het enorm snel bergafwaarts gegaan. Voornamelijk de laatste maand.
Hulp was er niet behalve ondersteunend contact. Psych. bleek zodanig overwerkt dat diegene niet meer terug zal komen... ik had bij deze eindelijk "de jackpot", want goede hulp is echt wel uitzonderlijk in mijn ervaringen.
In november hoorde ik dat deze persoon voorgoed weg zal zijn. Deze was in alle 10+ jaren de beste en meeste helpende en begripvolle psych...
Tijdens de afwezigheid van psychologische behandeling heb ik 10 maanden zonder gezeten.

Zelfmoord-'jubileum' van mijn tante half december maakte dat ik me al wat meer verdoving toe stond,
Contact met een familielid (voorheen beste vrienden) wat vrijwel gestopt is. Mijn laatste 2 vriendschappen verloren. Contact met een van mijn bio ouders was opeens nihil.
Alles in een maand of 3 tijd.
En toen wist ik niets anders meer dan terug gaan naar verdoven. Ja, ik wist dat het stom was, maar viel toch in de valkuil van 'één klein flesje Johnny kan wel'. Maar ik kon niet meer stoppen en was en ben radeloos.
Zat (op en af) op de juiste weg zolang ik bij de verslavingszorg zat, dacht ik. Maar werd met protest, zonder pardon uitgeschreven. Het besproken natraject is niet gekomen. Niets.

Ik heb mij nu 'vrijwillig' (hoognodig) aangemeld voor een klinische detox opname, met de hoop op de hulp. Voor de onderliggende problematiek.
Afgelopen week kreeg ik te horen dat het heel snel kan gaan, als in; voor het weekend, of in de dagen erna.
Vanavond hoorde ik dat het nog 6 weken kan duren.
Ik roep en niemand lijkt me te horen. Hoe vraag je om hulp zodat je deze ook echt krijgt?

Heeft iemand tips hoe het proces versneld kan worden? 6 weken wachten gaat niet. De angst was er al maar ben nu erg bang dat er niets gaat gebeuren.
Hoe breng je over hoe urgent het is?

Ervaringen zijn ook zeer welkom.

Bedankt voor het lezen.
 
Laatst bewerkt:

_shikantaza

Badass junkie
Het hangt vooral af van de organisatie waar je terecht komt. Ik zou je willen aanraden om een rondje te bellen met verschillende organisaties en je situatie uitvte leggen. Sneller dan 6 weken zou moeten kunnen. Als je echt diep zit dan zou ik in zee gaan met een voorstel van: 2 weken detox + 6/7 weken kliniek + 20 weken nazorg, eventueel met Safehouse-opname post-kliniek.

Het is verre van ideaal maar als je je niet gehoord voelt, zoek door totdat je bij een persoon of organisatie belandt waar je dat wel voelt. Als je je zo vroeg in het proces er niet fijn voelt, komt dat waarschijnlijk ook niet.

Zit je bij een kleinere organisatie?
 
Laatst bewerkt:

OtherShore

Wijs gebruiker
Vanavond hoorde ik dat het nog 6 weken kan duren.
Dat klinkt alsof het ook sneller kan gaan. Klopt dat?

Ik kan me voorstellen dat ze de verwachtingen een beetje proberen te temperen, maar dat ze ondertussen je opname zo snel mogelijk proberen te regelen. Hopelijk valt de wachttijd uiteindelijk mee.
 

Cardboard

Wijs gebruiker
Dat klinkt alsof het ook sneller kan gaan. Klopt dat?

Ik kan me voorstellen dat ze de verwachtingen een beetje proberen te temperen, maar dat ze ondertussen je opname zo snel mogelijk proberen te regelen. Hopelijk valt de wachttijd uiteindelijk mee.
Het leek er donderdag wel op dat dit het geval is. Toen hoorde ik: het kan vrijdag of maandag/dinsdag worden. En nu hoor ik hele andere dingen.

Het kan zijn dat ze me probeerde gerust te stellen. Alleen werd er de afgelopen bel-contacten (met onbekende collega's) totaal iets anders gezegd (als in: weken wachttijd).
Door de psychische problemen die ik heb raak ik nog dieper in crisis. Ik heb wel iets aan je reactie, misschien klopt het wat je zegt en wordt het toch zsm geregeld.
 
Laatst bewerkt:

Cardboard

Wijs gebruiker
Het hangt vooral af van de organisatie waar je terecht komt. Ik zou je willen aanraden om een rondje te bellen met verschillende organisaties en je situatie uitvte leggen. Sneller dan 6 weken zou moeten kunnen. Als je echt diep zit dan zou ik in zee gaan met een voorstel van: 2 weken detox + 6/7 weken kliniek + 20 weken nazorg, eventueel met Safehouse-opname post-kliniek.

Het is verre van ideaal maar als je je niet gehoord voelt, zoek door totdat je bij een persoon of organisatie belandt waar je dat wel voelt. Als je je zo vroeg in het proces er niet fijn voelt, komt dat waarschijnlijk ook niet.

Zit je bij een kleinere organisatie?
De organisatie is een grotere, met verschillende zorgafdelingen (verslaving, eetproblemen etc.).
Ik ben erg bang om nog ergens naartoe te bellen maar ik zal zeker nadenken over waar ik naartoe zou kunnen bellen. Een voormalig ambulant behandelaar heb ik afgelopen week wel al gebeld omdat het me te veel werd, de onduidelijkheid en de mogelijkheden.

Ik heb gezocht naar een goede organisatie maar er werd mij verteld dat ik therapie-resistent ben en ben zodoende bij een soort eind-station van de GGZ beland... dus het lijkt erop dat ik nergens meer terecht kan. Mijn vroegere psychiater heb ik nog eens gemaild begin vorig jaar, zij was ook erg goed. Heb helaas nooit antwoord gekregen.

In het algemeen (dus niet een reactie op jou)
Ik ben de hoop wel kwijt zoals het nu gaat.
 

Cardboard

Wijs gebruiker
@Cardboard Ik zou toch eens bellen met een kleinere instantie die aan dubbelle diagnose doet. Of als je dat te spannend vindt, kijken of je ze via Whatsapp of een e-mail kunt benaderen.
Dankjewel voor je advies, dit valt te proberen, misschien is er meer hoop bij een kleinere (persoonlijker gerichte) organisatie. Ik ga het proberen en zal hier updaten als er nieuws is.
 

Raver

Badass junkie
Pfoe sterkte man.

Welke regio woon je? Ik weet dat de verslavingszorg waar ik in behandeling ben geen wachttijden heeft op dit moment. Hooguit enkele dagen maar absoluut niet 6 weken!

PB me maar, ik kan je het doorgeven.

Verder, probeer je rust te bewaren in deze situatie, hoe moeilijk dat ook is en hoe moeilijk je dat ook gemaakt word door je psychische problematiek.

Is er niemand in je omgeving waar je mee kunt praten? Ventileren? Dat kan soms echt even steun geven. Ook al is het een kleine pleister op een hele grote pijnlijke wond op dit moment.
Maar probeer die kracht te vinden in jezelf om met deze situatie om te gaan. Ik weet er alles van om in hopeloze situaties op hulp te moeten wachten. En hoe angstig, hopeloos je je daardoor kan voelen, maar verlies niet de kracht en energie om door te gaan.

Veel sterkte Cardboard.
 

Cardboard

Wijs gebruiker
Dankjulliewel voor de reacties. We zijn plots een maand verder, beter laat (reageren) dan nooit denk ik.
Ben een paar weken flink de weg kwijt geweest. Werd "gelukkig" op de dag van mijn laatste bericht hier opgenomen.

Ik zit nu een paar weken achter nazorg aan. Zorgwekkend is dat die nazorg waarschijnlijk nog een paar maanden op zich zal laten wachten.
Inmiddels doen mijn hersenen het wel weer redelijk en kan ik beter actie ondernemen met alle tips hier.
 

Cardboard

Wijs gebruiker
Behoefte om wat te schrijven.

Nu 6,5 week binnen. Er is veel gebeurt in de tussentijd - veel verstoringen buiten de opname om die invloed hebben op de opname. Bij binnenkomst had ik gezegd dat ik niet te lang hier wil blijven, wat nog steeds zo is.
Maar.
Er is veel niet gelopen zoals verwacht en van tevoren besproken. Ambulant begeleiders die me in mijn thuissituatie zouden helpen tijdens opname, waren regelmatig niet bereikbaar. Kwamen voorbesproken afspraken niet na. Geen van hen was bij de laatste 2 (3?) gesprekken met psychiater, arts, verpleging, psycholoog etcetera. Dit was voor opname nadrukkelijk besproken: ze zouden die rol op zich nemen.

Het ambulante behandelteam heeft zich weinig gemengd in de opname. Zij hebben niet echt een beeld van de situatie naar mijn idee want er wordt weinig tot niet gehandeld vanuit hun kant. Terwijl zij het na de opname weer over zullen nemen - en dat is over een dag of 2, 3.

Sinds ik hier ben is mijn slaap van 1,5u per nacht naar ongeveer 4,5u per nacht gegaan. Best wat winst, zeker. Maar nog steeds een groot probleem. Waar niets mee gedaan wordt. Ik blijf het aangeven. Na 4 weken vragen om hulp hierbij mocht ik een middel proberen. Het gaf me een half uur per nacht extra met verder veel bijwerkingen en weinig profijt. In overleg mee gestopt. Het idee voor een ander middel, geopperd door het ambulante behandelteam, werd geweigerd door de psychiater hier.
Zulke korte nachten, tussen de 3 en 4,5 uur, houden mijn herstel tegen en maken me steeds wanhopiger. De gedachten aan middelen nemen elke dag toe, zeker sinds de laatste week.

Ik denk er niet alleen aan ("straks als ik thuis ben dan...") maar zijn er ook dromen. Ben bang het niet in de hand te hebben zodra ik weer alleen ben. Er is een (te lange) wachttijd voor een behandeling bij verslavingszorg. Mijn overbruggingstraject in deze kliniek. deeltijd behandeling, start ook niet meteen zodra ik thuis ben - wat te veel ruimte geeft. Hoe graag ik ook wil volhouden, weet ik niet of dit lukt.
 
Laatst bewerkt:
Bovenaan