Ik zat een tijdje geleden in een opvanghuis.
Niet happy, en zin aan en heerlijke trip.
Toen besloot ik maar om een portie paddo's te halen.
Ik naar de smartshop, terugreis zak gevuld met 4 porties.
Ik dacht nog: wat doe je nou?
Dit is niet verstandig, maar ik hou soms gewoon van grenzen verleggen, en ik hou ervan om soms letterlijk mijzelf te verliezen, gewoon dom doen, laat het gaan!
"Diezelfde avond opende ik dan ook de zakjes, ik stopte de paddo's 1 voor 1 in mijn mond, ik was niet gecharmeerd van de smaak, nooit geweest ook, maar ik dwong mezelf gewoon, gewoon omdat het moest, het zou me lukken vanavond, een geweldige trip, ook als wist ik niet wat die in zou houden, ik wilde gewoon lekker de weg kwijt zijn, lekker lak aan alles hebben, lekker egoistisch zijn punt, lekker puh, en daarmee basta!
De tijd weet ik niet precies te vermelden, maar een uurtje later, toen ik mijzelf had voorgenomen om alvast te gaan liggen en fijne muziek op te gaan zetten, ging er ineens een gordijntje open.
Ik was toendertijd Gabber en droeg een aldanwel(fake) australian.
Je weet wel zo'n traingsjasje waar je lekker in kunt basketballen.
Ik beseft het toen nog niet, maar het was alsof ik werd overgoten door cement, ik haalde diep adem, alsof ik aan een hartrate machine lag, alsof ik een zuurstofmasker droeg, ik haalde zo diep adem, dat ik dacht dat ik sterven zal.
Ik kon me niet meer bewegen!!
Ik hoorde licht gerinkel van kerstbelletjes, zacht, teder..
Ik zag een plastic koord met kleine plastic balletjes en ik zag het langszaam speciaal voor mij opengaan.
Ik moest en zal erin!!!
Maar ik stond letterlijk stijf.
Mijn cdspeler sloeg inmiddels meerdere keren over, vreemd dat ie juist op een nummer bleef haken wat gerelateerd was aan de poster die aan mijn muur hing.
Hellraiser..pinhead, je weet wel die man met die tientallen spijkers in zijn kop, die een puzzel beheerd die de deur naar hell opent.
Ik bleef maar naar die poster kijken, ik heb pinhead in diverse poses mogen bezichten die nacht.
Die kop bleef me maar aanstaren, van vriendelijk naar gruwelijk.
Wat ik niet wist is dat ik de afstandsbediening van mijn stereo nog steeds in mijn hand had, en dat ik in mijzelf brabbelde, sterker nog ...schreeuwde.
Ja toch?
Niet dan?
zei ik.
En ik bleef dat maar herhalen en maar giebelen en lachen,zonder te weten waarom.
ja toch?
Niet dan?
Boem! ineens een windvlaag van de deur die open ging.
1 hulpverlener kwam binnenstappen met de booschap of het niet zachter kon.
Ik schrok me wezenloos, maar iets in mij liet dat ook heel gauw weer los.
Oh! ik zie het al! je bent aan eht telefoneren, werd er gezegd.
Ik maar ja knikken.
Als je maar rustig bent, want de hele gang ligt wakker door jou, je bent te luidruchtig.
Toen zij die deur sloot beseft ik me pas dat ik de gehele tijd gesprekken voerde met mezelf en op de 1 of andere manier wist ik me toen in te houden, wat er toen na die tijd gebeurde weet ik niet precies meer.
Ik weet wel, dat als ik daadwerkelijk betrapt zou zijn met drugs op, dat ze me op straat hadden gezet, tenminste als je het regelement mocht doen geloven.
Pure mazzel gehad dus.
De volgende dag zo buikziek als de pest geweest, heb nogal wat tijd op de wc doorgebracht.
Oplossing: kilo sinassappels, ik geloof dat het nog geholpen heeft ook, maar ik kan dat niet met zekerheid zeggen.
Niet happy, en zin aan en heerlijke trip.
Toen besloot ik maar om een portie paddo's te halen.
Ik naar de smartshop, terugreis zak gevuld met 4 porties.
Ik dacht nog: wat doe je nou?
Dit is niet verstandig, maar ik hou soms gewoon van grenzen verleggen, en ik hou ervan om soms letterlijk mijzelf te verliezen, gewoon dom doen, laat het gaan!
"Diezelfde avond opende ik dan ook de zakjes, ik stopte de paddo's 1 voor 1 in mijn mond, ik was niet gecharmeerd van de smaak, nooit geweest ook, maar ik dwong mezelf gewoon, gewoon omdat het moest, het zou me lukken vanavond, een geweldige trip, ook als wist ik niet wat die in zou houden, ik wilde gewoon lekker de weg kwijt zijn, lekker lak aan alles hebben, lekker egoistisch zijn punt, lekker puh, en daarmee basta!
De tijd weet ik niet precies te vermelden, maar een uurtje later, toen ik mijzelf had voorgenomen om alvast te gaan liggen en fijne muziek op te gaan zetten, ging er ineens een gordijntje open.
Ik was toendertijd Gabber en droeg een aldanwel(fake) australian.
Je weet wel zo'n traingsjasje waar je lekker in kunt basketballen.
Ik beseft het toen nog niet, maar het was alsof ik werd overgoten door cement, ik haalde diep adem, alsof ik aan een hartrate machine lag, alsof ik een zuurstofmasker droeg, ik haalde zo diep adem, dat ik dacht dat ik sterven zal.
Ik kon me niet meer bewegen!!
Ik hoorde licht gerinkel van kerstbelletjes, zacht, teder..
Ik zag een plastic koord met kleine plastic balletjes en ik zag het langszaam speciaal voor mij opengaan.
Ik moest en zal erin!!!
Maar ik stond letterlijk stijf.
Mijn cdspeler sloeg inmiddels meerdere keren over, vreemd dat ie juist op een nummer bleef haken wat gerelateerd was aan de poster die aan mijn muur hing.
Hellraiser..pinhead, je weet wel die man met die tientallen spijkers in zijn kop, die een puzzel beheerd die de deur naar hell opent.
Ik bleef maar naar die poster kijken, ik heb pinhead in diverse poses mogen bezichten die nacht.
Die kop bleef me maar aanstaren, van vriendelijk naar gruwelijk.
Wat ik niet wist is dat ik de afstandsbediening van mijn stereo nog steeds in mijn hand had, en dat ik in mijzelf brabbelde, sterker nog ...schreeuwde.
Ja toch?
Niet dan?
zei ik.
En ik bleef dat maar herhalen en maar giebelen en lachen,zonder te weten waarom.
ja toch?
Niet dan?
Boem! ineens een windvlaag van de deur die open ging.
1 hulpverlener kwam binnenstappen met de booschap of het niet zachter kon.
Ik schrok me wezenloos, maar iets in mij liet dat ook heel gauw weer los.
Oh! ik zie het al! je bent aan eht telefoneren, werd er gezegd.
Ik maar ja knikken.
Als je maar rustig bent, want de hele gang ligt wakker door jou, je bent te luidruchtig.
Toen zij die deur sloot beseft ik me pas dat ik de gehele tijd gesprekken voerde met mezelf en op de 1 of andere manier wist ik me toen in te houden, wat er toen na die tijd gebeurde weet ik niet precies meer.
Ik weet wel, dat als ik daadwerkelijk betrapt zou zijn met drugs op, dat ze me op straat hadden gezet, tenminste als je het regelement mocht doen geloven.
Pure mazzel gehad dus.
De volgende dag zo buikziek als de pest geweest, heb nogal wat tijd op de wc doorgebracht.
Oplossing: kilo sinassappels, ik geloof dat het nog geholpen heeft ook, maar ik kan dat niet met zekerheid zeggen.
